Peter Gabriel - i/o (2023)

Wat fijn dat de maestro mij opnieuw weet te verrassen! Met zoveel muzikale bagage en geweldige muzikanten kan het bijna niet misgaan, maar kwaliteit is natuurlijk nooit vanzelfsprekend.

Het album klinkt vertrouwd, zonder dat het oubollig wordt. Daar zijn de meeste composities veel te goed voor. Love Can Heal en And Still zijn op dit moment mijn favorieten.

Ik klop voorzichtig aan bij de Peter Gabriel kerk, de deur gaat op een kier en vraag: “Mag ik binnen komen?”. Rondom het altaar zitten flink wat MuMe-gebruikers die teksten als “Hier hebben we al 30 jaar op gewacht” roepen, foto’s van Peter in hun handen en er worden bloedoffers gemaakt. Een gebruiker beloofd zijn volgende kind op zijn minst Peter te noemen. Ik ga maar op een bankje zitten en zet ‘I/O’ aan. Laten we beginnen bij de Bright Side mix.

Opener ‘Panopticom’ vind ik niet echt een sterke track, kabbelt wat voort maar weet me eigenlijk nergens vast te houden. Hij voelt ook wat te compact, waar je bijvoorbeeld bij ‘The Court’ echt duidelijk verschil hoort van hoe een goede mix kan zijn. Elk instrument (inclusief zang) krijgt zijn eigen ruimte en klinkt daardoor echt stukken beter. Vind het ook gewoon echt een lekkere track in deze versie. Het minimalistische ‘Playing for Time’ zit voor mij echt vol tekstuele clichés en dat doet voor mij behoorlijk af aan wat verder instrumentaal goed in elkaar zit. Vind het crescendo lopende stuk op het einde ook meer formule-achtig verlopen in plaats van dat het me echt verrast. Titeltrack ‘i/o’, a.k.a. “Stuff going out, stuff going in, I’m just a part of everything”, ja ik vind ook deze track qua tekst gewoon niet veel bijzonders waardoor ik moeite heb om me echt lekker in te leven.

Dan vind ik het onheilspellend openende ‘Four Kinds of Horses’ echt een veel, maar dan ook veel betere track. Vocaal indrukwekkend, instrumentaal lekker divers en ook echt anders dan de vorige tracks. Voelt voor mij echt als een nummer wat op een andere plaat had gepast als je kijkt naar de rest van de stijl. Dit is voor mij echt buitencategorie popmuziek, prachtige strijkers afgewisseld met moderne sampling en synthesizers, super.

We duiken de 80’s vibe in met ‘Road to Joy’, het chorus is sterk, de bridge ook maar daarna valt het terug in weer een verse, zonde! Hier had een mooie opbouw naar een sterk slot beter gepast, het nummer is eigenlijk 1,5 minuut te lang nu. Wat ik gewoon echt de matigheid zelve vind zijn de laatste 4 zinnen van dit nummer.

“I'm more a dog, you're more a cat
Then we're getting bored of that
Alive again a bird, a snake
Then we jump into the lake”

Matig.

Goed, we gaan door naar ‘So much’ en deze track is so much better dan de vorige. Peter laat zien dat je weinig opsmuk nodig hebt om toch een mooi, gelaagd nummer te maken. De breekbaarheid is echt fenomenaal om te horen. En Peter kan wel echt tekstueel prachtig uit de hoek komen met.

“The body stiffens, tires and aches
In its wrinkled, blotchy skin
With each decade, more camouflage
For the wild-eyed child within”

Prachtig.

Met ‘So much’ achter ons gaan we door naar het meer up-tempo ‘Olive tree’, deze doet heel veel goed maar ik vind de stukjes in de verses waarin Peter zijn kopstem pakt veel minder sterk. Daarbij opent het chorus echt heerlijk maar vind ik het daarna teveel gedoe eromheen worden vanaf de “Bringing every cell to life” zin, had het bij de trompetten en drums gehouden maar er wordt teveel gepropt in te weinig ruimte. Dat gaat bijvoorbeeld bij het laatste stukje wel goed met het verkorte chorus, jammer.

‘Love can heal’ is wederom een track die ik in hetzelfde straatje kan scharen als ‘So much’. Tekstueel goed, zonder de verplichte rijmelarij, wat het nummer echt ten goede komt. Ik merk dat ik toch een voorkeur heb voor de nummers waarbij er minder opsmuk nodig is. Pure Peter is mijn favoriete Peter denk ik. Dit is een kippenvel nummertje, ook omdat de achtergrond zang zo mooi subtiel inkomt op sommige stukken. Het voelt als een warm bad gevuld met liefde, prachtig, raak er ontroerd van.

Door naar ‘This is home’ en deze track vind ik dan echt weer een enorme domper. Misschien ook omdat het vorige nummer me zo wist te raken. Vind de bridge ook echt niet prettig om te horen, qua zang vind ik het niet sterk, alsof Peter echt zijn best moet doen om elke noot er uit te persen. De 2e bridge voelt formule-achtig en daardoor ben ik eigenlijk al mijn aandacht kwijt. Ook hier weer een nummer dat voor mijn gevoel langer duurt dan nodig was geweest. Dat warme bad is wel erg snel afgekoeld dankzij dit nummer, helaas.

Wat voel ik een tegenstrijdigheid qua gevoel voor ‘And still’, ik vind de breekbaarheid van Peter zijn zang echt heel erg mooi. Maar het chorus vind ik qua tekst gewoon echt tegenvallen. We gaan van ‘blow’ naar ‘flow’ naar ‘grow’ naar ‘go’. Ik vind het voorspelbaar, alsof de emotie zich aan moet passen aan de tekst in plaats van andersom. Het hoeft niet te rijmen om lekker te klinken maar nu voelt het alsof ik naar woorden luister die bij elkaar moeten passen. Echt mega zonde want ik vind het instrumentaal en ook qua zangstem prachtig. Misschien is dit vloeken in de Peter Gabriel kerk, maar het nummer doet me denken aan ‘Porcelain’ van Moby. Verschil is dat die track 3 minuten minder nodig had en ook dit nummer van I/O dus te lang duurt om te blijven boeien.

We sluiten af met ‘Live and let live’ en ook dit nummer vind ik niet heel interessant. Ik ga toch weer dezelfde (kerk)deur intrappen door kritiek te hebben op het chorus, het is voorspelbaar en formule-achtig. Ik voel het gospel einde al aankomen bij het inzetten van de outro, even wachten en jawel daar komt het achtergrondkoor al aan. Is het slecht? Nee. Maar dit raakt me gewoon echt veel minder. Het voelt alsof het groots MOET klinken, want het is de laatste track, we moeten er uit gaan met een ‘banger’ van een track.

Ik sluip de kerk uit en volg de 3,5* naar het Noorden, waar de Dark Side mix op mij wacht.

Die stem. Hoe dan?

3,5 is veel te laag voor dit meesterwerk van de heer Gabriel.

Dat kunnen we ook over jouw stem zeggen. Ik geef 5 sterren aan de absolute toppers. Zie mijn top 10. Ik vind dit album van PG erg sterk, maar ik denk niet dat ik het even sterk vind als 'Us', om maar een topper van de man te noemen. Ik vind 3 a 4 sterren voor dit album best een redelijk cijfer.
Kom aan: ****

En ik vind dit dus wel een absolute topper. Hoe luidt het laatste nummer van dit album ook alweer?

Ik was in de seventies een grote fan van Genesis (tot aan het vertrek van Hackett), en daarna de solo-albums van Peter Gabriel. Althans: die eerste vier (die ik nog altijd geweldig vind). So bleek eerst geweldig, maar al snel te commercieel. Dat kon niet gezegd worden van Us en Up, maar die vond ik dan te weinig goede songs hebben. En ik vond het geluid teveel dichtgemetseld. Kortom: de eerste vier draai ik nog wel af en toe, maar die andere niet meer.

Tijdje gewacht voordat ik iets van Peter's nieuwe album vind. En dan nog blijft de twijfel overheersen. De twijfel tussen hoofd en hart.

Het hoofd:
Best aardige tot goede songs. Peter zingt nog altijd bijzonder goed. Zijn muzikanten zijn uiteraard weer allemaal top. En wat de productie betreft: je kunt kiezen uit meerdere smaken, waarbij ik een lichte voorkeur heb voor de Dark Mix.

Het hart:
De songs verzuipen in het geluid, in welke mix dan ook. Peter beheerst na al die jaren niet de kunst van het weglaten. Op zijn eerste albums had hij dat nog wél: rustige nummers met ruimte tussen de noten, met lucht erin, naast uiteraard ook toen al songs die tegen de grens van bombast aan zaten. Maar hier zit nergens lucht tussen.
Er gebeurt in niks in mijn hartje. Wél bewondering voor zijn drive en muzikaliteit, maar het beroert mij verder niet. En dat is toch is de essentie van muziek? iemand die je beroert of ontroert door zijn virtuositeit qua zang of instrumenten. Of iemand die emotie weet over te brengen door middel van een verhaal of zo.

En dat mis ik hier ...

Dat neem ik onmiddellijk aan, maar dan is het toch niet zo raar dat iemand anders 3,5 ster geeft?

Verzuipen is een groot woord, maar ik luister net naar Road to joy en een meer natuurlijke benadering zou het nummer denk ik beter maken. Live is het verwacht ik een heerlijk nummer.
So much kent wat dat betreft een prettigere aanpak.

Wat jammer voor jou. Het is ook heel persoonlijk, zoals gewoonlijk. Denk ik. Ik heb gisteren menig traantje gelaten bij And Still. In het gezelschap van mooie en droevige beelden in het hoofd.

Frank Provoost vindt het album maar een matige gedateerde hap:

Popicoon Peter Gabriel kan na 21 jaar nog steeds niet kiezen (dus mogen de fans dat doen) - NRC

(euh…..Whoeoehahahahaha)

Wat is de bedoeling C. Day ? Dat iedereen lovend is over dit album en zo niet dan lachen we hem of haar uit? Wat is dit voor fanboy/girl gedrag.

Tsja, zoveel meningen over dit album.
Iedereen zover ik kan zien, heeft een mening van matig tot fantastisch.
Dit album vergelijken met zijn vorige albums.
Dit heeft geen zin. Peter Gabriel doet wat hij wil. Aan ons of wij dit leuk en acceptabel vinden.
Zelf vind ik dit album lekker genieten.

Nee hoor. Lees de recensie, die is echt nietszeggend leeg. Bijv. de opmerkingen dat “hij niet kan kiezen” en aan “keuzestress” zou lijden, dat de mixen dienen om te “verhullen” dat hij een handicap heeft (een “chronisch perfectionist” is), dat het muziek is voor de hifi-showroom, dat hij is blijven stilstaan in de tijd met de “onvermoeibare boodschap van hoop” etc etc …. zijn totaal suggestief en maken een beetje een karikatuur van Gabriël. Inhoudelijk heeft de recensie m.i. niets om het lijf…daar lach ik om.

Bijzonder indrukwekkend album. De sfeer is wat bedrukt en zwaar, Road to Joy is eigenlijk het enige vrolijkere nummer. Maar die stemmigheid past Gabriel wel en de nummers zijn zo goed, zorgen niet zelden voor kippenvel.

Four Kinds of Horses heb ik inmiddels al talloze keren gehoord en valt ook bij het luisteren van het gehele album op z'n plek. Behoort zonder twijfel tot zijn beste werk, maar misschien nog wel mooier is Love Can Heal. Wellicht het beste nummer dat hij ooit gemaakt heeft. Die viool die invalt op de zanglijn van PG: het zijn momenten die een dag kunnen goedmaken.

Welke mix nou de beste is, ik vind het moeilijk. Wellicht dat ik na nog tig luisterbeurten - die er zeker komen - een voorkeur ga hebben. Buiten kijf staat dat het lang geleden is dat ik zo onder de indruk was van een nieuw album. Muzikaal meeslepend, productioneel perfect en Gabriels stem is doordrenkt met emotie, en dan niet van het zeurderige soort.

Kritiekpuntjes vinden is lastig. Misschien is het album nét iets te lang. Heel veel had er echter niet geschrapt kunnen worden. Olive Tree en The Court zijn misschien van net wat minder niveau, maar had ik ze willen missen? Vermoedelijk niet en het komt vooral doordat de rest zo goed is. Kritiekpunt 2: misschien had deze plaat wel nóg meer indruk gemaakt als de nummers niet al los waren uitgebracht.

Sfeer, instrumentatie, zang: Peter Gabriel raakt met i/o voor mij in elk opzicht de juiste snaar.

Chameleon Day
Oké, dat begrijp ik, maar geef toe: Gabriel heeft, hoe goed het album ook is, wel ietwat overdreven met drie versies van hetzelfde album die op details verschillen.

Ach, ik vind het niet meer dan geinig/leuk. Maar eens, had niet gehoeven - voor mij volstaat de Dark-Side Mix. Hoewel ik die Dolby Atmos Mix wel graag wil ondergaan….maar ik heb geen Dolby Surround systeem….en dan mis ik dus die “hifi showroom” ervaring.

Liefde op eerste beluistering dit nummer en mijn favoriet. Lekkere productie.

Hear hear! The Court is een van de beste nummers van dit album. Dat refrein, die bass en percussie op de achtergrond. Geniaal.

Ik ben al jarenlang volger van PG, dat gaat terug naar midden jaren 80, ik heb al zijn platen op vinyl, heb hem een paar keer live gezien, toen hij nog jong en dynamisch was, het behoort tot de beste concerten die ik ooit heb gezien, dus reikhalzend keek ik uit naar zijn eerste plaat met nieuw werk in 20 jaar, alle superlatieven hier op MuMe ten spijt, de plaat doet me, met hier en daar een lichtpuntje, (nog) helemaal niets, zijn stem is niets veranderd, zijn sound is niets veranderd, het is gelijk een Peter Gabriel plaat, misschien zijn Peter en ik met de jaren uit elkaar gegroeid net als een ex die je na jaren weer tegenkomt en daar niets meer bij voelt, misschien komt de liefde tussen mij en Peter nog terug, ik hoop het.
Of kan het ook betekenen dat de verwachtingen te hoog waren en PG te hard probeert als PG te klinken? Voorlopig wel ***. Slecht is het nooit, wie weet komt de engel Gabriel rond de kerst naar me toe en zie ik het licht alsnog.

Misschien moet je nog één keer volledig loos gaan met je ex en dan uitmaken of die vlam toch niet ergens kan aangewakkerd worden.

Ik vind dat ook.

Zonder NRC-abonnement is de recensie niet toegankelijk. Wat jij er uit pikt vind ik als kritiek op het album zo gek nog niet...

Het is tijd voor de wandeling naar de Dark Side (of the Moon) voor het 2e deel van mijn recensie van deze plaat dan maar. Gisteren was deel 1 al vrij lang, voel een aardige typ-bui aankomen dus zet je schrap.

Kop koffie, check, lekkere stoel, check, koptelefoon op, check.

‘Panopticom’ blijft een zo-zo track, ik vind de zang gewoon niet goed genoeg. Peter zijn stem voelt erg afgeknepen en bij sommige vlagen zelf niet prettig. Pluspunt blijven de drums, die goed uit de verf komen qua ruimtebeleving. Het chorus blijft voorspelbaar aanvoelen en het zweverige stemgeluid wat bij de opening en ook later in de track te horen is vind ik belabberd. Nee, next.

De Bright Side van ‘The Court’ deed het goed, hier vind ik wederom de grootsheid van het chorus fijn om te horen, maar wat is dat nou ineens tijdens de bridge. Vanaf 1:35 begint een stuk wat ik gewoon echt niet prettig vind klinken. Een soort spookhuis gevoel krijg ik erbij, maar het is teveel tegelijkertijd. En het valt me vandaag toch ook weer op dat het qua tekst allemaal vaak niet al teveel voorstelt. We gaan wederom van ‘bad’, naar ‘mad’, naar ‘pad’ om te eindigen met ‘had’. Ik ben geen songwriter maar dit rijmen om het rijmen ergert me altijd mateloos in muziek.

We wandelen door naar ‘Playing for Time’, wat een tweedeling qua gevoel. Ik vind het qua geluid allemaal echt heel prettig klinken, net als de Light Side mix die ik gisteren al benoemde. Maar ik kan dit nummer gewoon niet voelen door de tekst. Peter probeert er nog wat gevoel in te leggen qua stemgebruik en dat lukt ook wel aardig maar ik voel het gewoon niet. Er moet een soort van grootsheid of euforie komen bij het laatste stuk (laatste 1,5 minuut) maar het voelt geforceerd aan. Schrijf hier een mooiere en minder cliché tekst bij en je hebt iets speciaals denk ik.

Shit ja, nu komt natuurlijk titeltrack ‘i/o’ met zijn “Stuff going out, stuff going in” niveau. We reizen weer af naar de verplichte rijmpjes van ‘apart’, ‘heart’, ‘everything’, ‘wing’ en eindigen met ‘sting’. Het heeft gewoon echt te weinig om het lijf om impact te hebben. Instrumentaal vind ik deze versie trouwens wel echt beter. Sowieso echt hoe de drums zijn opgenomen en echt de ruimte hebben gekregen vind ik prettig, daardoor ademt de plaat op de meeste plekken wel echt. Vind het laatste deel qua geluid dan ook wel prettig klinken maar Peter zijn zinnen halen me toch weer uit het moment.

Dan naar een van de favorieten van de Light Side mix, ‘Four kinds of Horses’. Kijk dit bedoel ik nou, Peter qua stemgeluid zooo goed. Vind dat onscherpe randje die je hier hoort in zijn zang juist een meerwaarde hebben. Ik kan hier de tekstuele rijmelarij iets beter laten voor wat het is. Het zit qua arrangement gewoon echt heel fijn in elkaar. Peter en de instrumenten vallen precies in elkaar. De outro vind ik ook juist in dit nummer wel echt een meerwaarde hebben. Het geeft met het gevoel nog wat verder te mogen zweven in het gevoel wat in de eerste 4,5 minuut op is gebouwd. Fijne track.

‘Road to Joy’ pakt in de Dark Side mix het toch wel flink wat anders aan dan zijn lichtere kant, qua sound nog steeds lekker Genesis. Het is close welke van de 2 mixen ik het leukste vind, vind het namelijk instrumentaal beide gewoon heel fijne nummers. Ga ik toch de tekst weer benoemen? Dat doe ik eigenlijk nu al, heb in de recensie van gisteren al wat zinnen benoemd maar blijf ook hier weer vinden dat het echt afbreuk doet aan het gevoel wat elke track over kan brengen. Dit is gewoon een super goed gemixte track, waarbij ik dat laatste stukje met de ‘plons’ dan wel weer echt matig vind.

Eindelijk naar hoogtepunt ‘So much’, ik krijg hier wel kippenvel van omdat Peter zijn stem hier voor mij heel echt en oprecht voelt. Dat neuriën even tussendoor, hij komt binnen. Het rijmen staat me hier minder tegen omdat ik vooral juist veel warmte door de tekst heen voel. Dit nummer blijft ook klein waardoor het voor mij echt perfect is. Je hebt geen bombastisch einde nodig of een bridge die het naar een hoogtepunt moet tillen. Intiem, gevoelig, kippenvel en ook echt tien stappen boven de rest.

Het kost me even moeite om na ‘So much’ me over te geven aan ‘Olive Tree’ maar oke even als je het hebt over een briljant, hoor hoe die trompetten inkomen, hoor je die ruimte? Ik zie ze voor me op een gigantisch podium, ik zit achterin en voel ze over me heen blazen, zo goed. Qua mix is dit sowieso echt een fantastische track. Net als gisteren vind ik Peter zijn zang bij dit nummer wisselend, de kopstem is gewoon niet mooi, alsof hij echt teveel van zichzelf vraagt hier. Maar die switch van het pre-chorus naar het chorus, KIPPENVEL! Dat inkicken van die blazers, gigantisch. Deze bridge is ook vele malen fijner (dan de Light Side), er gebeurd veel maar niet teveel. We bouwen langzaam op naar nog een laatste keer het chorus en yessss daar gaan we weer. WAT EEN MIX, wat een nummer nu, mega.

Ik moet even landen hoor, pfoe.

We springen over wat kraters van de maan heen, de opening van ‘Love can heal’ geeft me echt dat ruimte gevoel. Net als de Light Side versie is dit gewoon echt een heel mooi nummer. Tekstueel ook echt 1 van de sterkste nummer en qua muzikale setting ook super. De stem van Peter, zowel op de voor- als achtergrond, is prachtig. Er zitten 3 lagen in het stemgeluid wat je het gevoel geeft dat er 3 warme golven van geluid over je heen vallen. Ik krijg hierbij echt het ‘maangevoel’, alsof ik uitkijk op de aarde en me onderwerp aan mijn eigen sterfelijkheid. Het raakt me tot in mijn kern. Drie voltreffers op rij dus.

Helaas vertrekken we terug naar aarde en belanden bij ‘This is home’, ik vind het gewoon niet echt een bijzonder nummer. Misschien moet ik deze nog wat keren los terugluisteren maar ik voel deze gewoon echt veel minder dan de vorige nummers (wat ook een lastige opgave is). Tekstueel gewoon niet sterk, ronduit matig zelfs. Vind het basloopje wel lekker hoor en qua mix is dit nummer natuurlijk ook gewoon een dikke prima. Maar nee, geen impact bij de landing.

Aangekomen bij ‘And still’, blijf hier toch lichte Moby-flashbacks bij hebben die ik gisteren bij de Light Side mix ook al benoemde. Peter zijn stem vind ik heel mooi, ingetogen, klein en persoonlijk. Maar qua tekst is het gewoon echt niet goed, maar dan ook echt niet. Als je het hebt over liefde, warmte en gemis dan is er toch wat mooiers mogelijk dan dit? De bridge is ook echt niet best, past totaal niet bij de rest van het nummer. Hierdoor voelt de plots inkomende vioolpartij voor mij ook wat geforceerd emotioneel. Het kabbelt allemaal veel te lang door naar het einde ook, we herhalen in de laatste 2 minuten nog een keer het pre-chorus en het chorus maar dit nummer had prima na 4 minuten klaar kunnen zijn. Echt een enorme tegenvaller.

Afsluitend is daar ‘Live and let live’, het begint in elk geval aardig uptempo. Maar mijn god, ik kan er wederom niet over uit hoe matig de tekst is. Ja ik blijf het herhalen, maar het maakt de nummers gewoon 50% minder goed. Na 3,5 minuut ben ik er ook wel redelijk klaar mee maar we hebben net als gisteren het clichématige gospeldeel natuurlijk nog niet gehad. We halen wat namen aan van mensen die impact hebben gemaakt op de wereld zoals die nu is. Hij kan zo op de Live-Aid verzamelaar wat mij betreft, geen compliment. Lekker die verplichte Afrikaanse invloeden er ook bij. Wat een bagger, echt totaal onnodig.

Wat er overblijft zijn momenten van grootsheid afgewisseld met enorme dieptepunten. Het is dat die momenten van impact zo groot zijn anders is dit gewoon een zeer middelmatig geheel.

Als NRC-abonnee heb ik de recensie gelezen en, tja wazzakzegguh - behoudens die enkele grap deed die het me sterk denken aan vroegere recensies van NME (zonder de puntigheid en de slagkracht ervan), maar ook aan menige op Pitchfork, een soort van pissing for (f-)art's-sake.

Album is nog steeds niet helemaal ingeklonken hier - geluid is goed (bas, drum, stem), verwijzing naar ouder werk herkenbaar, soms ga je gewoon recht overeind zitten door de kwaliteit van de ritmesectie, maar toch ... een beetje het gevoel alsof je fave wijn van een bepaalde jaargang niet helemaal kan worden geëvenaard door die van het huidige jaar. Als ik een puntje van kritiek zou moeten leveren: bij tijd en wijle erg vol, erg veel instrumenten, soort van overload.

Ik denk dat die recentst er weinig van begrijpt ook. De kwaliteit die Gabriel uitstraalt en het feit dat hij geen korte bochten neemt is juist waarom velen hem zo erg waarderen. Dit perfectionisme zie en hoor je in alles, in zijn muziek, producties, shows, geluid en ieder minuscuul danspasje op het podium tijdens concerten. Er zijn maar een paar artiesten waar ik albums echt blind van aanschaf. Gabriel is er een van aangezien hij gewoon niet teleurstelt. Ook als ik naar zijn concerten ga weet ik dat het geluid, show en de band goed zijn, wat hij dan verder nog wenst te spelen boeit me dan niet zo erg veel.

Dat perfectionisme is geen handicap maar is een eigenschap die veel meer artiesten zouden moeten hebben in plaats van goedkoop te scoren met goedkope, campy, platvloerse en inspiratieloze meuk en alleen maar om verkopen te generen. De Biebers en Swifties kunnen nog het een en ander leren van de grootmeester. Gabriel laat zich niet haasten en doet wat hij wil. Altijd al gedaan. En waarom zou hij. Hij heeft zijn eigen studio, een vaste band, label, ongetwijfeld een rij van artiesten die in een rij staan van hier tot Tokyo om met hem samen te werken en geen contractuele verbindingen. Laat em gewoon zijn ding doen. Dit soort recensies. Echt...

Even brilliant als het concert in de Ziggo Dome. Goede muziek moet rijpen, kennelijk.

Geen So maar zozo tot nu toe.

swifties goedkope , campy , platvloerse meuk. Ik geloof dat dat station wel een beetje gepasseerd is. beetje respectloos en onnodig.

Heb net de recensie in NRC gelezen. Krijg het idee dat de recensent er zich van af maakt. De argumenten over het perfectionisme van Gabriel die ons al zouden hinderen sinds het werk van Genesis zijn ronduit belachelijk. Juist door dat perfectionisme waren de Genesis albums zo goed.
Ik vind het idee van een bright en dark mix juist heel leuk. Het laat zien hoe minimale verschillen een nummer een andere kleur kunnen geven. Heb zelf jarenlang muziek gemaakt en opgenomen en was vaak verrast wat een toevoeging van een bijna onhoorbare piano kon doen.
Er is niks nieuws aan de muziek of het geluid van i/o. Het is een best of album van nummers die we nog niet eerder hoorden. Ik houd van de mix van extraverte en introverte nummers. Die intimiteit die je terug hoort in de teksten.
Ik heb het album of de albums nu een paar keer gehoord, er is helemaal niks mis mee. Iedereen heeft bepaalde voorkeuren voor een specifiek, ouder album. Daarom ga ik niet vergelijken. Ik wacht ook nog met een score, maar dat hij een van de betere albums van 2023 heeft gemaakt staat als een paal boven het water.