The Smile - Wall of Eyes (2024)

https://youtu.be/IsqqjOxEuAg?si=wu2xdSXBY5x2gprB

Wall of Eyes

Berichten verplaatst naar The Smile

Mooie hoes weer! Benieuwd naar het album...

Wat een prachttrack weer, Wall of Eyes. Heerlijk onvoorspelbare akkoordprogressies en vol sfeer.

Het is toch bijzonder hoe Yorke gewoon al bijna 30 jaar lang op de top van zijn kunnen blijft leveren (waarbij de tussenpozen nogal variëren uiteraard). Muziek van dit kaliber trekt ook mensen aan die nog onbekend zijn met hem en Radiohead - zo informeert mijn vader daarnet terwijl de clip opstaat uit eigen beweging wie dit precies is/zijn, even als anekdotisch voorbeeld - waar het bij praktisch alle andere artiesten na zoveel tijd vooral nog de fans zijn die echt blijven hangen.

Wall of Eyes is weer een voltreffer. Bending Hectic pakte mij net wat minder. Wall of Eyes is wat meer integer, wat minimalistischer. Soms maken enkele goedgeplaatste penseelstreken een mooier plaatje dan een volgeschilderd doek. Het brengt de stem van Yorke net iets beter tot zijn recht.

De clip sluit daar wat mij betreft mooi bij aan.

Bending Hectic is fantastisch, gek. Echt nu al een meesterwerk/klassieker voor mij. Mag hoog staan in de volgende top 2000!

Hahaha, het lijkt je bijna hoog te zitten... Begrijp me niet verkeerd, met The Smile is alles raak! Ik vind alleen de stem van Yorke beter tot zijn recht komen als zijn stem centraal staat in een nummer en dat heb ik meer bij Wall of Eyes.
Ben wel benieuwd wat jij beter vindt aan Bending Hectic / minder vindt aan Wall of Eyes.

Haha, die gek was een poging tot een flauw woordmopje vanmijnertwege. Er zit me niks hoog hoor. Ik ben wel benieuwd wat jij beter vindt aan Wall of Eyes / minder vindt aan Bending Hectic.

Ik bemerkte na meerdere luisterbeurten toch een bepaalde verslapping van aandacht optreden. Ik weet niet. Ik voelde iets meer enthousiasme toen ik voor het eerst WoE opzette dan dat ik bij BH had. Ben wel benieuwd naar het complete plaatje van het gehele album. Dat kan nummers weer in een heel ander daglicht zetten.

Tickets binnen voor Afas Live, Paradiso was waanzinnig! Ben benieuwd.

Twee reeds bekende tracks zijn alvast sterk. Vooral Bending Hectic is echt episch. En ik gebruik dat woord echt niet vaak.

Zo'n ziekelijke zin in deze plaat! The Smile is bíjna zo briljant als 'dat andere bandje' en op sommige momenten zelfs beter. Nee, ik heb dat niet gezegd, maar het is wel waar.

Fantastisch ook dat Thom weer met PTA heeft samengewerkt, deze trip lijkt met Daydreaming en Anima een soort koortsachtig drieluik te vormen.

Ook zo'n zin ze weer live te zien. De nabijheid vooraan in Paradiso voelde behoorlijk onwerkelijk, jammer maar begrijpelijk dat ze nu een formaatje groter gaan. Gaat voor mij wel een jubileumpje zijn want, zo tel ik uit op mijn vingers, de tiende keer dat ik Thom op een podium aan het werk zal zien (na één keer eerder met The Smile, één keer solo, en zeven keer met 'dat andere bandje'). Blijft toch elke keer weer een belevenis.

Nahh vind thom yorke bij the smile veeel minder. Het vorige album was ook prima maar niet meer dan dat.
De tot nu toe uitgegeven songs zouden bij radiohead niet op de plaat komen hoor. Teveel van hetzelfde en niet interessant.
En dit komt van een radiohead (en thom yorke) fan.
Soms voelt het zelfs saaitjes aan, afijn.. gelukkig kunnen andere mensen er wel van genieten!

Echt? Ik zei het natuurlijk wel een klein beetje om te jennen (klein beetje maar), Radiohead is inmiddels al meer dan een kwart eeuw mijn favoriete band aller tijden. Van al Thoms en Jonny's buitenechtelijke activiteiten, komt dit project (logischerwijs) voor mij wel duidelijk het dichtst bij de kwaliteit van het moederschip. En ik denk bovendien dat het de creatieve impuls vormt die Jonny en Thom, met dank aan Skinner, bij elkaar weer moesten ontdekken. Dat The Smile het einde voor Radiohead zou betekenen heb ik dan ook nooit geloofd, eerder juist een nieuw begin. Dat 'teveel van hetzelfde' met betrekking tot The Smile kan ik ook niet echt plaatsen, ik vind ALFAA vele malen veelzijdiger dan bijvoorbeeld een TKOL of AMSP. Maar ik denk dat WOA nog een stukje sterker en meer op zichzelf staand zal blijken. De twee nummers heb ik wel expres niet meer dan drie keer beluisterd (al kende ik BH al van de live-versie, net als sommige andere nummers op de tracklist) zodat ze zo ‘nieuw’ mogelijk zijn wanneer ik voor het album als geheel kan gaan zitten/liggen. Want dat is toch wel de grote gemene deler tussen al het werk van deze genieën, je moet het tijd en aandacht geven en dan vallen de puzzelstukjes op hun juiste plekkies...

Keertje geen Nigel Godrich als producer maakt het ook zeer interessant.

Zéker, ik ben uiteraard enorme Godrich-fan, maar juist een project als dit leent zich uitstekend om nieuwe dingen te proberen. Lijkt me voor Godrich zelf ook alleen maar verfrissend, dit even te moeten loslaten. Nu nog een keer het artwork door iemand anders dan Stanley.

Via Reddit werd de cover van de nieuwe single Friend of a Friend gelekt, zal ergens deze week uitgebracht worden.

https://youtu.be/yx75oOxpQaY?si=-AqDB1VbZnub67Bf

Friend of a Friend

Klinkt fijn hoor! Beetje Pyramid Song, zo op eerste gehoor, maar dan wat toegankelijker.

Geweldig nummer Friend of a Friend. Zin in de nieuwe plaat.

Mwah top2000 daar staan toch niet uitsluitend meesterwerkjes in? Is veel meer een verhalen/traditie lijst. Als Yorke fan ben ik echt niet bezig met een score in de top2000.

Ik zou toch vooral Jonny Greenwood niet vergeten.. Een geniale muzikale 2 duizendpoot....

Hier sluit ik mij volledig bij aan.

Eerste album was zeer goed, maar het nummer Bending Hectic is nog een niveau hoger en gewoon een instant klassieker. Die mag zo De Tijdloze in. Waanzinnig nummer.

Wall of Eyes daarentegen is behoorlijk maar niet echt overtuigend.

Ik vind t best ok, de eerste van The Smile echt zeer goed. Maar sindsdien toch wat minder. Misschien zijn die lange pauzes tussen radioheadplaten wel goed. Ik snap niet de volledige in zwijm vallende mume. Ik heb vooral een beetje een overload TY. Ik vraag mij af, oh blasfemie, of het niet beter tot zijn recht zou komen met een andere zanger;

Zojuist begonnen met de eerste luisterbeurt

Teleharmonic

De zang van Thom heeft nog nooit zo vol en natuurlijk geklonken

I Quit misschien wel het beste nummer dat The Smile heeft gemaakt. Ik heb niet echt de woorden om te beschrijven hoe ongelooflijk dit album is

De productie is onwerkelijk, Sam was hiervoor de perfecte keuze

Geen nieuwe Radiohead? Dan hebben we The Smile toch! A Light for Attracting Attention was een schot in de roos en dat schept verwachtingen voor de opvolger die er eigenlijk al best snel is. Misschien toch meer dan een zij-uitstapje inmiddels.
Alhoewel.....de bandsamenstelling is nu ook niet compleet anders, en zelfs qua stijl schuurde het debuut flink tegen Radiohead aan. Benieuwd of de opvolger op dezelfde manier voort zou gaan.

Heel bewust heb ik de vooruitgesnelde nummers wat links laten liggen, vluchtig erdoorheen scrollen en meer was het niet.

Dan is het in elk geval al lekker beginnen met Wall of Eyes. Een prachtig akoestische basis met daardoorheen schitterende patronen gewoven. Kleine kwinkslagen die het gelijk al boeiend maken. Bossa Nova naar een nieuw niveau getild. Natuurlijk is het geen Bossa Nova, maar het geeft me wel eenzelfde gevoel. Hier klinkt Yorke gewoon ontspannen.

En zo gaat het haast geruisloos over in Teleharmonic. Ook hier ervaar ik een ontspannen sfeer. En wat zeker opvalt is de productie die gevoelsmatig wat aardser klinkt terwijl we ook hier allerlei elektronische flarden over ons heen krijgen een beetje op de manier zoals James Blake dat ook doet. Ongetwijfeld dat eens een andere producer (Sam Petts-Davies) dit duidelijke verschil weet te maken.

En zo volgen nog zes uiterst interessante nummers. Van het iets rauwer klinkende Read the Room (met zeer fraaie melodielijnen die zich op allerlei manier ontvouwen: echt prachtig), naar Under Our Pillows met al z'n stekeligheden, stekeligheden die me eigenlijk niet meer zo weten te verrassen, maar wel met een fantastisch outro.

Halverwege vinden we Friend of a Friend, hier valt de orkestratie goed op en tevens de lichte jazz-invloeden, wat niet verwonderlijk is: Robert Stillman is hier van invloed.
I Quit kent ook vervreemdende patronen met daaroverheen de oh zo bekende en kenmerkende zang van Yorke plus de begeleiding van het London Contemporary Orchestra: een juweel, en daarna het langste nummer van het album Bending Hectic. Hier moet je echt even voor gaan zitten en op je in laten werken: een trip om te ondergaan van begin tot eind.
En You Know Me! maakt al snel weer een einde aan die trip hiervoor, snel ondanks de acht minuten. Op dit nummer mag Yorke zijn vocale kunsten op een wat sobere ondergrond (uiteraard vol spannende toevoegingen) etaleren.

Het blijft toch wel muziek voor het hoofd wat mij betreft, maar als dat zo gebeurt als hier en als het hoofd ervoor kan zorgen dat het hart toch geraakt wordt mag je jezelf een grote noemen. Denk dat velen het daar wel mee eens zijn.

“Let us raise our glasses to what we don’t deserve”. Je zou je bijna afvragen waar wij als luisteraars al dat moois aan verdiend hebben.

Mis ik iets? Dit album komt toch volgende week pas uit?