The Smile - Wall of Eyes (2024)

Misschien een Spotify gebruikers ding? Ik gebruik dat niet en beluister het nog op de ouderwetse 'pindakaas manier' zoals we dit op deze site altijd zeggen en dat is op die manier heel soms iets eerder te beluisteren zoals nu (vroeger was dat veel vaker het geval) Mijn vinyl komt inderdaad volgende week

Gisteravond het album ook al kunnen luisteren bij een pindakazende vriend. En die eerste luisterbeurt was vrij overweldigend. Waar The Smile op het eerste album nog vrij regelmatig in de buurt van het Radiohead-geluid oprereerde, durft de band op deze tweede plaat toch wel echt nieuwe wegen te bewandelen. Waar 'A Light for Attracting Attention' wat mij betreft vooral uitblonk in een aantal bloedmooie nummers, voelt 'All Of Eyes' meer als een logisch, organisch geheel.

Nu rest een weekje afkicken van deze luisterbeurt en is het vooral wachten totdat het vrijdagochtend is.

Album is pas eind deze week te beluisteren, maar de verwachtingen worden hier dankzij de pindakazende Yorke-adepten weer eens torenhoog opgeklopt als ik de waardering en de reacties lees. Ik wacht braaf de release af en hoop dan zelf een objectief oordeel te kunnen vellen. Maar dat MuMe een Radioheadbolwerk is blijkt wel weer!

Wie/wat is Radiohead? Ik heb sterk het gevoel dat The National-manie op het forum een slechtere representatie is van de realiteit, dan de Radiohead-manie dat is. Alleen een blik op het aantal streams zegt eigenlijk al genoeg. Commerciële keuzes als samenwerkingen met Taylor Swift ten spijt..

Tsja, lyrische reacties over de genoemde bands zijn op deze site net zo voorspelbaar als het neersabelen dan wel negeren van jong commercieel talent. Blijft jammer....
Maar dat gezegd hebbende; de vorige Smile is wat aan me voorbijgegaan, maar hier ga ik wellicht toch mee in de hosannastemming. Wat is tot nu toe heb gehoord vind ik echt ongelofelijk interessant!! Heel andere richting dan waar Radiohead in leek te gaan. TOF!!

En net zo voorspelbaar zijn de reacties dat populaire bands te bewierookt worden en dat men niet snapt wat er dan zo geweldig aan is, zie ook de halfjaarlijkse traditie in de reacties bij OK Computer iets met hoge bomen vangen veel wind..

Ook waar. Maar hoe gaan we de kleine plantjes licht en water geven? Want de hoge bomen vangen al het zonlicht weg op deze site . (sorry, bioloog...)
ON: Echt heel knap hoe deze artiesten zichzelf toch weer opnieuw lijken uit te vinden. Na OK Computer vond ik nog maar sporadisch een liedje leuk, maar hier word ik toch wel weer gegrepen door alles wat ik totr nu toe heb gehoord.

Ik ga zelf ''gewoon'' wachten tot vrijdag maar de uitgegeven singles maken me gematigd positief. Geen Radiohead niveau maar als ik de reacties hier moet geloven van de mensen die alles al gehoord hebben mag dit zich weldegelijk meten met Thom Yorke zijn Radiohead. Ik ben benieuwd

Het vorige album van The Smile vond ik degelijk maar ik merk dat ik dit album niet veel terugluister. Dan luister ik veel liever alle albums van Radiohead.
We wait...

Ach een beetje polderjongen heeft daar geen last van, die is gewend om tegen de wind in te fietsen. De Pindakazende Yorke-adepten - waarom moet ik nou denken aan die pindakaas-lepelende Bob de Rooij? Ga toch gewoon 'ns muzikaal snacken en trakteer jezelf op iets anders - om mijn part de laatste van Ezra Collective of een vinylische compilatie van Sandwell District

Wat is Bending Hectic toch een geweldige track!

Een jaar of 15 terug waren er geruchten over een op handen zijnde Radiohead EP getiteld Wall of Ice, daar komt de titel dus vandaan.

Zojuist bij de Wall Of Eyes on film geweest in Amsterdam, zeer indrukwekkend! Echt een schitterende plaat. En Friend of a Friend heeft een vermakelijke videoclip.

Oh, maar dat was best bijzonder om bij te zijn, eenmalig in 16 bioscopen wereldwijd lees ik:
Wall Of Eyes, On Film | Eye Filmmuseum - eyefilm.nl

De korte film van ANIMA was ook meer dan geslaagd, echt schitterend geluid in die zaal. Het was zeker bijzonder!

Er mag toch niet gestemd worden op een plaat die (nog) niet is uitgekomen? Ook al wordt er illegaal naar geluisterd?

Jawel, zolang je het hele album hebt beluisterd mag je stemmen, of de plaat nu al officieel uit is of niet.

Okay, dat wist ik niet. Ik dacht dat het niet mocht. Een huisregel van Musicmeter. Misschien is dat veranderd, want ik zie het op de WIki niet meer terug. Laat maar zitten.

Overigens is de plaat ook al legaal uit via legale wegen. De band verkoopt namelijk merch (waaronder de nieuwe plaat op vinyl, cd en cassette) bij de door hen georganiseerde film avond waar alle clips van Paul Thomas Anderson worden geshowed en de nieuwe plaat gezamenlijk wordt geluisterd

Tijden veranderen sneller dan ik kan bijhouden. Het is al goed. Ik had me er niet mee moeten bemoeien.

Ik reageerde puur even voor de volledigheid, ik ben het namelijk wel eens met je originele stelling dat er eigenlijk pas gestemd mag worden op een album als het daadwerkelijk in de schappen ligt. Dit is bij andere websites (bijvoorbeeld een IMDB) namelijk ook zo.

Enfin, om het weer even on topic te houden; heb het stiekem een keer beluisterd en daarna weer verwijderd om braaf te wachten tot vrijdag. Het geheel klonk werkelijk fantastisch dus de verleiding blijft groot

Ook ontopic: ik vind Radiohead geen goede muziek maken, en dat komt voor een groot deel door de stem van Yorke. Ik ben wel liefhebber van de geweldige jazzrock-band Ill Considered en de wat luchtigere neojazz van Wildflower. Twee bands waarin Tom Skinner echt lekker drumt. Ik was dus in eerste instantie best geïnteresseerd in The Smile (hun eerste plaat), maar ik vond het helemaal niks. Maar zo gaan die dingen.

Na de eerste luisterbeurt klinkt het weer als een heerlijk album om me in vast te gaan bijten de komende weken. Waar bij A Light For Attracting Attention het kwartje meteen viel, merk ik dat ik hier wat meet luisterbeurten nodig ga hebben.

Read the Room en Bending Hectic zijn de voorlopige favorieten. Grappig want na een paar luisterbeurten maakte Bending Hectic als single niet zoveel indruk, maar gisteren met de koptelefoon op diep in de nacht kwam die goed binnen.

Gisteren ook in EYE geweest, en er zaten voor mij geen missers tussen. Mooi geheel en weer wat interessante nieuwe dingen gehoord!

Die drie uitgegeven nummers zijn echt overweldigend goed. Ik doe vooralsnog even mee in de hype hier.

Al een paar keer geluisterd (ook een keer met koptelefoon) maar vind het voorlopig niet meer dan 3 sterren waard. Op hun vorige stonden nog wel een paar aardige nummers maar die heb ik hier nog niet kunnen ontdekken en snap dus ook niet wat hier zo geweldig aan zou zijn. Komt wss ook omdat ik bij Radiohead ook ben afgehaakt na OK Computer, ik hou niet zo van moeilijk gedoe

45 minuten gaat dit album duren. Als dat dan komt doordat er weer rekening gehouden wordt met de iets beperktere speelduur van vinyl, heeft de hedendaagse vinyl-hype tenminste nog ergens nut voor gehad.

Laten we stellen dat The Smile in eerste instantie een uit de hand gelopen zijproject van Thom Yorke is waar hij reeds uitgewerkte Radiohead composities een meer passende positie toekent. Verspeelt hij door het zichtbare strakke speelplezier de kansen om een Radiohead voortzetting, zeker nu er al vrij snel een tweede plaat met nieuw The Smile werk verschijnt. Want daar ligt het heikele punt. Is het drietal wat verder uit Jonny Greenwood en Tom Skinner bestaat, in staat om dat hoge niveau te continueren, dan wel te perfectioneren. Verwacht niet dat control freak Thom Yorke halfslachtig werk aflevert, maar misschien is de verrassing er vanaf en kijkt men met andere ogen naar Wall of Eyes.

Natuurlijk stoor ik mij er bij A Light for Attracting Attention minder aan. Na zes jaar Radiohead stilte prijzen we ons met elk hoogwaardig vergelijkbaar nieuw materiaal gelukkig. Toch hoor ik bij het nu reeds eerder vrijgegeven Friend of a Friend wel weer heel veel jazzy Pyramid Song echo’s terug. Er gaan genoeg geruchten de ronde dat dit dus weer een Radiohead out take betreft. Ligt het verwachtingspatroon te hoog of laten we ons niet langer toverzand in de ogen strooien. Loert de echte dagelijkse werkbaan verveling om de hoek en wordt het al snel een routineklus? Getuigt mijn kritische kijk nu die van een minder bevooroordeelde positie, namelijk van een eerlijke popjournalist. Aan de kwaliteit ligt het dus niet, het gaat eerder over de kwantiteit van onafgewerkte ideeën. Komt de revolutionaire evolutie tot stilstand of krijgt deze een verdiend aangenaam vervolg. Het is speuren in een lastige puzzel waar de stukjes pas later op de juiste plek vallen. Laat ik voorzichtig in mijn eindconclusie zijn.

De cryptische verwijzingen naar uitbundige Brexit feestjes tijdens de corona pandemie laten een meer politiek correct The Smile horen. Het zit hem dus in die subtiliteit. De soort van Friend of a Friend pianoballad bezit weldegelijk hetzelfde raamwerk als Pyramid Song, de toevoegende sfeerblazers ademen een retro jaren zeventig Burt Bacharach musical gevoel uit. Haal de kracht niet uit het experiment, herbeleef juist het verleden. En ook nu groeit elke luisterbeurt van alleen Friend of a Friend al mijn oordeel in het voordeel. Benut het strijkerstalent van het London Contemporary Orchestra en maak ze enthousiast deelgenoot in dit proces. Deel die draagkracht, koester hun bijdrage. Versterk deze geschoolde aanwezigheid door ze soms ook op de voorgrond te plaatsen, naast het bekende trio en niet als achterliggend vangnet. Verder schakelt tragische antiheld Thom Yorke zijn Suspiria maatje Sam Petts-Davies in om een meer filmisch karakter aan de songs te geven.

Het fragmentarische Bending Hectic verkeersongeval hectiek analyseert dat trauma in korte aaneensluitende fases van momenten. The Smile legt de nadruk op de overgang tussen het lome dagdromerige van het onverwachte en het surrealistische verdovende bevriezende vervolg. Een ieder die een soortgelijke situatie heeft meegemaakt kan zich hier wel in terugvinden. Je een fractie van een paar secondes stuurloos in het luchtledige bevinden waarna een dreun je weer terug in de realiteit brengt. Helaas spreekt hier een ervaringsdeskundige die zeer goed begrijpt dan het overlevingsinstinct eerst in werking gezet wordt, en dat vervolgens de ernst van de situatie pas echt doordringt. Juist die aangezette onverwachte wendingen maken het realistisch begrijpend. Uiteindelijk verlaat je versterkt het slachtveld, al blijven de littekens voor altijd voelbaar. De The Beatles A Day In The Life gekte transformeert in de uitsprekende grunge gitaar noise van afwachtende sluipmoordenaar Jonny Greenwood.

Thom Yorke laat zich hoe dan ook door het songwriter vakmanschap van Lennon en McCartney leiden en brengt meer structuur in het geheel aan. Hier overstijgt The Smile het Radiohead moederschip, maar van een zachte landing is absoluut geen sprake van. Misschien is het zelfs een suïcidale actie om datzelfde Radiohead monster te vermoorden en schoon schip te maken. De ophitsende Wall of Eyes titelstuk bossanova verzacht de omstandigheden. Is het een bewuste keuze om eerst dit drietal nummers aan het publiek te openbaren. De stilstand welke door observerende ogen uit het niets een verhaal opbouwt. Wall of Eyes zoekt de rust in de Big Brother connectie. Een druk die de The Smile heren ook zeker voelen nadat hun A Light for Attracting Attention debuutplaat zo goed ontvangen wordt. Sluiten we het boek af of volgen er nog nieuwe verhaallijnen? Een keuze welke al snel het daadwerkelijke bijna sprookjesachtige vervolg krijgt. En dan blijven er slechts een vijftal songs over die de overige verbindingsstukken vormen.

Het is niet vreemd dat Teleharmonic de Peaky Blinders soundtrack haalt. Hoofdrolspeler Thomas Shelby, een voortreffelijke rol van Cillian Murphy, raakt langzaam de grip op de wereld om zich heen kwijt en verliest zichzelf in paranoïde waanzin. Thom Yorke bevecht nog steeds zijn depressies met diepgaande wraakgevoelens. Eigenlijk komen hier dus twee spraakmakende persoonlijkheden samen. De vocale falset zachtheid van de soulcrooner doorkruist die tekstuele hardheid in een beklemmend warm met fluitspel aangemoedigd werkveld. Het met verslavingsdrang gevoede Read the Room herplaatst zich in de sterrendom valkuilen. De ziekelijke afhankelijkheid aan aandacht, egocentrisme, drank, drugs, financiële zekerheden. Lees de kamer, identificeer je met de omgeving, wordt een met je innerlijke demonen en engelen. Complexe math-rock structuurlijnen mengen zich met duister bezwerende postpunk. Met repeterende slagen verruilt jazzdrummer Tom Skinner deze zekerheden om in het zweverige psychedelisch krautrock verhaal mee te gaan. Het heeft dezelfde gewichtloosheid als dat cruciale Bending Hectic punt, alleen heeft het nu juist een zaligmakend verdovend effect. Het is de kunst om de ingewikkeldheid van het bestaan in een song weer te geven.

The Smile gaat in het hoekig dansbare Under Our Pillows psychedelica die uitdaging aan. Ook nu teren ze op de winterdepressies van Thom Yorke, die amper vooruit te branden is, en zich beschermend tegen de boze buitenwereld in bed afzondert. De krautrock invloeden heersen, een aardverschuiving waarmee ze zich duidelijk van de funkende jazz van A Light for Attracting Attention distantiëren. Een uitgesproken doodswens houdt I Quit in de greep. Thom Yorke bakent niet langer zijn persoonlijke hel af, maar geeft inzicht in de zwaarmoedige terugkerende cyclussen van zijn gedachtegang. De manische Radiohead uitstapjes zijn geminimaliseerd, het London Contemporary Orchestra tempert deze neerslachtige emoties en biedt troost en begrip aan. In het orkestrale You Know Me! verlaat een moegestreden vechter zijn kooi, een labiele persoonlijkheid zijn huiselijke zekerheid. Zijn kwetsbaarheid maakt hem een prooi, aangeschoten wild zelfs, een offer die het aandurft dat de omgeving hem onverwacht een dolk in de rug steekt. Incasseren en ontvangen, kom maar op met je oordeel.

Nou, die vat ik als volgt samen. Voelt A Light for Attracting Attention nog echt als een groepsproces aan, bij Wall of Eyes neemt Thom Yorke weer die leidersrol over en dirigeert Jonny Greenwood het orkest volgens zijn opgelegde maatstaven. Van iemand als Thom York neem je dit voor lief, omdat je weet dat het de kwaliteit van de songs nergens in de weg zit. De kracht van de eersteling ligt vooral in de sterke eenheid en het spontane jammende, waarbij het de indruk wekt dat elk aandeel van elke teamspeler gelijkwaardig is. Met het meesterlijke Bending Hectic heeft hij in ieder geval weer een klassieker van het Paranoid Android niveau afgeleverd. Wall Of Eyes is een prima doorgroeiplaat met andere invalshoeken, de verrassing is er inderdaad alleen dus vanaf.

The Smile - Wall of Eyes | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

@deric raven ik denk dat je Greenwood ernstig onderschat. Het orkest lijkt me vooral onder zijn hoede (gezien zijn eerdere werk voor film maar ook Radiohead) en zijn stempel zit ook op veel piano/gitaarwerk hierin.

Je hebt helemaal gelijk, een kleine aanpassing is zeker terecht

Er zitten zelfs vleugjes late Beatles in...