The Smile - Wall of Eyes (2024)

Geen gekke gedachte Meneer, jou interpretatie van de tekst van dit prachtige nummer. Het zou maar zo kunnen, maar ik hoop het niet.

Deze tweede vinyl uitgave van the Smile vind ik ook wat minder klinken dan hun eerste album op vinyl, wat al geen hoogvlieger was. Eigenlijk een opvallend matige sound, het klinkt allemaal nogal gecomprimeerd zoals op een matige cd. Terwijl je juist bij deze muziek heldere klanken en details wil horen in de muziek. Deze LP klinkt alsof je piano gaat spelen met de demping/middelste studiepedaal ingedrukt.

Nou gewoon op Spotify luisteren dan maar, hoef je 'm ook niet om te draaien

Ik draai nu mijn FLAC download vanaf CD-r en dat klinkt echt beter dan de LP: een minder 'muddy' sound.,

Even los van mijn stellige overtuiging dat Radiohead nog niet klaar is, lijkt het me niet echt iets voor Thom om daar zo letterlijk in een tekst naar te refereren. Jonny zei onlangs ook zoiets in een interview (volgens mij ook naar aanleiding van dit nummer, want blijkbaar werd het meer zo geïnterpreteerd, maar kan het even niet meer terugvinden).

Nou ja zeg, dan dus nogmaals een bevestiging dat ik blijkbaar echt geluk heb gehad met mijn exemplaar, die juist aanzienlijk beter klinkt dan mijn exemplaar van hun vorige en opvallend warm en ruimtelijk is, zéker niet gedempt of muddy.

Je leest inderdaad dat men of nogal negatief is over het geluid van het blauwe vinyl of best positief. Een loterij is het welke versie je krijgt schreef iemand.

Wow, en dat gaat dan dus specifiek om de blauwe uitgave? Ik was ditmaal maar voor de zwarte gegaan (was sowieso wel eens klaar met de hele gekleurde rage; vroeger was dat echt iets exclusiefs, tegenwoordig moet je juist moeite doen voor een klassieke zwarte plak, maar dit terzijde), wie weet maakt dat dan het verschil.

of het bandje

Ik heb dat ook... 'vroeger' (rond 2010, toen ik begon met platen kopen) was het bijzonder, tegenwoordig komt elke LP in een kleurtje.. Maar hier kon ik het toch niet laten om de blauwe te kopen. Ik ga er nog eens goed voor zitten. Met de voorganger had ik het iig ook, weinig plezier aan het (gele ) vinyl beleefd.

Ik heb het zwarte vinyl. Ik vind het geluid ook tegenvallen. Inderdaad klinkt het 'Muddy'. Ik heb best goede apparatuur maar vind bijvoorbeeld het streamen via Spotify beter klinken dan de LP. Jammer want het is echt muziek om in hoge kwaliteit naar te luisteren.

Geperst in Tsjechië zie ik, verkeerde keuze had natuurlijk bij Records for the industry geperst moeten worden, die weten al meer dan 50 jaar hoe je platen moet persen in hun eerdere CBS en Sony tijd, die hebben ook een hele kritische quality control afdeling.
Hoor opvallend vaak kritiek over de CZ persingen

Ff een mamma appelsapje, laatste track begint met: wolk wolk wolk wolk.

Bending Hectic is toch wel een hoogtepunt voor mij. Overall weet ik nog steeds niet of ALfAA me nou beter bevalt dan deze, allebei zijn sowieso mooie loten aan het Radiohead-group of Yorke collectief, geef het een naam.

Vandaag de plaat op blauw vinyl aangeschaft. al twee keer met heel veel plezier geluisterd. Met afstand de beste The Smile plaat tot op heden. Eindejaarslijstje begint zich nu al aardig te vullen.

Het doet mij fronsen bij berichten dat een nieuw Radiohead wellicht zou kunnen uitblijven. Het zou aan de ene kant eeuwig zonde zijn en aan de andere kant nog meer. Toch is The Smile wat mij betreft geen eenvoudig zijproject of tijd vulling. Ik zie het meer als evolutie en een verlenging van RH.
Ik heb eindelijk het vinyl in huis en luister het met veel genot. De parels beginnen hoorbaar te worden en het zijn er veel. Als ik daarbij optel dat het slechts 1.5 heeft geduurd tot dit 2e album prijs ik mij rijk.....met deze voor RH ongekende frequentie.

En....half puntje erbij voor Tom Skinner

Overigens: op de website is het "Zine" te koop, dat ook te koop was bij het Eye film evenement;
The Smile Zine | EU Merch Store - store-eu.thesmiletheband.com

Leuk voor de liefhebber.

Absoluut, ik weet ook zeker dat de evolutie die Jonny en Thom - mede met dank aan Skinner - opdoen in The Smile uiteindelijk ook weer een nieuwe impuls zal geven aan het 'moederschip'.

Het ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik de laatste tijd ook veel naar Jazz luister, maar de vrijere manier van structuren doet me sterk denken aan freejazz en dat kan ik alleen maar aanmoedigen in hedendaagse muziek.
Al moet ik concluderen, dat ik bij de meeste nummers een Nah, 'net niet'-vibe heb. en het nummer Teleharmonic boven de rest uitsteekt, misschien wel een van de minst vrijzinnige nummers op het album.

Dus mijn brein zegt "ja", en mijn gevoel zegt: "ik weet het niet". Het kwartje is misschien nog niet gevallen?

Teleharmonic kwam laatst ergens voorbij en is gelijk in mijn vaste rotatie geslopen. Prachtig nummer.

Mag ik dat als een belofte opvatten?

Natuurlijk zit daar een groot stuk wishful thinking bij, maar evengoed is het een oprecht sterk gevoel dat de band op zeker moment terug zal keren voor ieder geval nog één album en dat dat waarschijnlijk totáál anders zal klinken dan alles wat ze eerder hebben gedaan. Maar goed, voorlopig mogen ze zich op The Smile blijven focussen, die band is immers nog volop in ontwikkeling en bovendien met een veel snellere productiviteit dan we van ‘dat andere bandje’ gewend waren geraakt. En uiteindelijk zal het toch allemaal bij elkaar - samen met Thom’s solowerken, Atoms For Peace en in iets mindere mate wellicht ook Jonny’s vele projecten en soundtracks - tot hetzelfde oeuvre beschouwd worden.

Wishful thinking houdt ons luisteraars iig scherp.....en door alle (solo) projecten, is er genoeg om te genieten van wat uit de hoge hoed komt van Thom en consorten....

Wat moet ik er van zeggen? Ik probeer wanhopig te luisteren waarom dit album zo goed gevonden wordt, maar dat lukt me niet. Ik vind de zang saai en het klinkt allemaal zo mat en dof. Futloos.
Het zal wel de sfeer van de muziek zijn die toch veel mensen aanspreken.
Het enige echt geniale vind ik de bandnaam.

Heb je dan wel wat met ‘dat andere bandje’?

Dat matte en doffe komt simpelweg voort uit de wijze waarop de plaat gemixt is. Haalt het album voor mij echt een beetje naar beneden en ik merk dat ik 'm om die reden zelfs nog maar weinig geluisterd heb. Vooral de hogere bas en lagere mids zijn echt té aanwezig in een aantal tracks.

Mmm, ik vind de licht-onconventionele productiekeuzes juist enorm bijdragen aan het eigenzinnige en onderscheidende karakter van deze plaat. Zoals ik hier eerder heb geschreven, is dit ook veel minder een koptelefoonplaat dan we bij Godrich gewend waren (wat dat betreft begrijp ik dat 'doffer' wel, door speakers begint de muziek meer te 'ademen'), maar met Godrich aan boord vond ik ALFAA - hoewel technisch gezien wellicht perfecter - toch nét iets teveel een 'Radiohead Light' terwijl WOE zoveel meer een opzichzelfstaand project geworden is mede met dank aan de totaal andere benadering van Petts-Davies. Ik weet niet wie bij een derde album aan de knoppen zal zitten, maar ik hoop dat ze met verschillende producers blijven werken. Houdt het zeker interessant. Niet dat ik helemaal geen kritiekpunten heb hoor, zo klinkt de climax van Bending Hectic (na die heerlijk ijzingwekkende strijkers) wel een beetje als een natte scheet. Maar goed, wat er voor de rest allemaal ook aan te merken zou zijn op zaken als mix/master/productie, ik geloof toch echt niet dat die de muziek zelf dermate beïnvloeden dat je 'wanhopig moet luisteren' om te horen wat er goed aan is, zoals DeWP stelt. Hij zegt immers ook dat hij de zang saai vindt. Tja, misschien houdt hij gewoon niet zo van deze muziek, dat moet toch gewoon kunnen. Zelfs als het naar audiofiele maatstaven de totaal perfecte balans zou hebben gekregen, zou dat er dan weinig aan veranderen. (Maar goed, ik ben ook liefhebber van lo-fi-muziek, en dat klinkt natuurlijk helemaal nergens naar.)

Nog 14 nachtjes slapen trouwens, zo telde ik net op mijn vingers uit, alvorens ik dit weer live mee mag maken. En dan klinkt deze band toch veruit op z’n best.

Damn, dat 'refrein' in Teleharmonic. Ik merk dat ik steeds wisselende favoriete nummers heb.