The Smile - Wall of Eyes (2024)

Ik heb het gevoel dat The Smile inmiddels het einde van Radiohead heeft ingeluid. Leden lieten na Hail to the thief al weten dat ze zichzelf niet als 50/60-jarige op het podium zagen als rockartiest en later werd gezegd dat met name Thom en Jonny behoefte hadden aan het uitbrengen van meer materiaal en het zat waren om tot in den eeuwigheid te perfectioneren. Dat laatste hoor je terug bij de twee albums van The Smile: muzikale wendingen en opbouw gaat met horten en stoten en is vele malen minder verfijnd dan op Radiohead albums. Zelfs het veel geprezen Bending Hectic leunt vooral op een Radiohead jaren '90 vibe in het tweede deel en het eerste deel hangt er wat verloren bij. Doet mij denken aan Space Invaders van the National waar ook een 'losse' climax aan een wat saai eerste deel wordt vastgeplakt. Luisterend naar Wall of Eyes kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat er nogmaals in de Radiohead archieven geshopt is en dat de twee creatieve breinen hun energie stoppen in deze nieuwe band en dat komt uiteraard de kwaliteit ten goede. Dit is een muzikaal rijk en gevarieerd album, vol met rock en jazzy invloeden. Op momenten retro (Read the room), maar wel echt modern en vooruitstrevend. De tijd zal moeten uitwijzen hoe de songs zich ontwikkelen en in hoeverre ze groeien. Een album met potentieel, dat zeker.

Oei, die zag ik niet aankomen

Heb het beluisterd.. en wat vond je ervan?... ja wat zal ik zeggen... valt er iets te zeggen... ik denk het niet... het is wat het is... alles voor de beleving.... en de verwarring.... niet oordelen... dodelijke oordelen... laat het gaan... laat het heel !

Heel herkenbaar voor mij. Desondanks toch even proberen vandaag; wie weet pakt het me toch. Eerst de nieuwe JOHAN checken.....die maken liedjes en die zitten ook verdomd mooi en knap in elkaar. Er is geen regel dat goede muziek/songs ingewikkeld moet zijn, maar dat is vast vloeken in deze kerk.

Daarnaast kan ik ook Radiohead erg waarderen. Daarom verbaas ik me nog meer bij deze plaat.

Nu moet ik zeggen dat dankzij de hoge beoordelingen die deze week op deze site voorbijkwamen, mijn verwachtingen ook erg hoog waren.
Maar heel eerlijk, ik voel helemaal niets bij dit album. Ik vind het zelfs erg saai. Er wordt naar mijn gevoel ook nergens naar een climax toegewerkt. De zang bevalt me niet, ik mis de emotie in zijn stem die ik bij bijvoorbeeld Radiohead wel ervaar. Als ik dan ook nog het muzikale gedeelte lelijk vind klinken, blijft er voor mij geen enkel positief aspect over.

Dit is voor mij de eerste keer dat mijn mening totaal niet overeenkomt met de meeste stemmen. Het liefst luister ik het nog meerdere keren of ik misschien iets mis, maar de eerste luisterbeurten kwam ik er echt niet doorheen.
Misschien moet ik het maar lekker bij Radiohead houden, ookal zag ik dat ik de vorige van The Smile wel voldoende had beoordeeld. Ik kan me de vorige niet herinneren, maar misschien als ik die terugluister valt het kwartje nog wel.

Wederom een plaat waarin Yorke zich soms schuldig maakt aan onnodige complexiteit. wat op sommige momenten voor afkeer van bepaalde nummers kan zorgen. Waar anderen elke Radiohead plaat misschien raak vinden verlies ik me regelmatig in sommige nummers, teveel tegelijkertijd. Als een schilder die alle skills heeft om een meesterwerk te maken maar wanneer het doek voor velen af is gooit hij er een emmer verf overheen. "Nu is het pas echt mooi hè?", nee vriend, je devalueert je eigen vakmanschap.

Er zal een schakeltje in mijn brein missen om dit 'op een ander niveau' te waarderen misschien en ik kan het vaak instrumentaal ook wel waarderen (zoals de mix echt onwijs sterk is) maar Thom voelt soms als Yoko Ono die onnodig door een optreden van Lennon en Chuck Berry staat te jengelen onder het mom van 'artistieke vrijheid'. Dan doel ik in deze niet per se enkel op zijn stem, maar meer de keuzes over de onderliggende sound van bepaalde tracks.

Het zal vast allemaal in een muzikaal museum thuishoren wat Radiohead en andere projecten van Thom uitwerpen door de jaren heen maar het is aan mij niet echt besteed. Geef geen cijfer in deze, is gewoon niet mijn smaak en gelukkig is er voor deze releaseweek voor ieder wat te vinden.

Ik luisterde net nog eens, hoofdtelefoon op en tijd maken.

Het is een uitstap in een ondertussen bekend territorium : Thom Yorkeland. De sterkte is ook de zwakte. Hij heeft een heel typische stem en manier van zingen, dat is zo overweldigend dat al zijn groepen klinken als Thom Yorke en co ( net als Damon Albarn zijn groepen).

Skinner zijn andere band, Sons of Kemet, vind ik dan eigenlijk beter, verrassender.
Ik hoor de mumecommunity zeggen "Ja maar Greenwood dan?". Ok dan is het Thom and Johnnyland.
Als je echt graag TY en co hoort, dan begrijp ik dat dit echt je ding is. Dit is vintage hem, of het nu Anima is, Radiohead of Smile. Het zijn telkens redelijk subtiele verschillen. Dit is een beetje jazzy-er, de invloed van Kraut hoor ik niet echt, de drums van Skinner op bvb teleharmonic zijn echt mooi.

Vannacht werd ik rond 4 uur wakker en eerste gedachte was: de nieuwe The Smile! In het donker, met de koptelefoon op de eerste, altijd toch bijzondere, luisterbeurt tot me genomen. Vanochtend op repeat, met een smile op de fiets. Bij mij groeit hij per luisterbeurt, zoals wel vaker bij werk van Thom Yorke. Ik geniet juist wel van de complexiteit, ik snap ook wel, na zoveel goede platen dat je wil blijven vernieuwen, zonder er steeds een schepje bovenop te moeten doen. Het zit 'm steeds meer in de details, waardoor het op het eerste gehoor misschien saaier klinkt, maar er is daardoor, hoogstwaarschijnlijk, weer heel veel moois te ontdekken de komende maanden. Nu al ontdek ik lagen en klanken die ik daarvoor niet hoorde en de tracks nestelen zich al ergens.

Een rapportcijfer van een 2 op 10 is wel heel straf zeg. Dat geef ik de OST van Costa! Maar goed, ieder zijn oren.

Eerste indruk is positief. Daar waar de voorganger nog niet heel erg resoneert bij mij klinkt deze op het eerste oor net wat interessanter.

Helaas als radiohead fan licht teleurgesteld. De voorganger vind ik eerlijk gezegd nog beter, en die gaf ik 3,5 sterren.

Grappig genoeg klinkt dit als een band die radiohead probeert na te doen waarbij er weinig nieuws gebeurd.
Het voelt een beetje zo: thom, zou jij in 3 uur een album willen maken dat op je oude werk lijkt, doe er wat experimentele stukken in en probeer zo complex mogelijk te zijn zonder dat je er emotie in gooit.


Een soort automatische piloot album.
Slecht is dit project allerminst maar ik word er zeker niet warm van en zal eigenlijk ieder radiohead album eerder opzetten.
Jammer wel

Héérlijke plaat. Ik vind hem nu al beter dan de vorige en zelfs beter dan de laatste Radiohead.

Typische groeiplaat vermoed ik. In tegenstelling tot hun vorige album ontwaar ik nog niet echt liedjes op deze nieuwste, het voelt soms meer als een soort stijloefeningen. De klasse druipt er wel van af en het luistert heerlijk weg. Maar ik merk dat het me af en toe moeite kost de aandacht erbij te houden. Voorlopig.

Alle vernieuwing 'went' uiteindelijk
Ik vond de vorige plaat al niet zo vernieuwend, evengoed wel uniek.
Deze zie ik weer als een welkome subtiele variatie op die plaat.
Dit maal klinkt het niet meer bij vlagen als jams tussen drie muzikale eindbazen, nu gaat het meer richting 'songs' uitwerken (voor zover mogelijk met deze band, gelukkig), maar dus minder als een band helaas en nu met Yorke meer op de voorgrond.
Dit zorgt ervoor dat het mij iets sneller pakt, maar kan ook zijn dat ik het sneller zat zal raken. Voorlopig ben ik er nog wel even zoet mee.
Er staan genoeg vreemde passages op, met dissonante ontsporingen, wonderschone momenten en alles nog iets strakker op de indrukwekkende ritme sectie. Die roffelende duizendpoot natuurlijk en een prachtige rol voor de bas.
Vooral Teleharmonic vind ik erg mooi

Na 1 luisterbeurt is het meteen weer duidelijk waarom deze Wall of Eyes zulke hoge -roffel- hoge ogen gooit.

Heerlijke rollercoaster om in te stappen, deze. Heel consistent en toch gevarieerd ook. Goed om eens niet met Nigel Godrich te werken als producer. Die strijkers in I Quit zijn een te kloppen muzikaal moment wat schoonheid betreft. Bending Hectic is een meesterwerkje. Teleharmonic zuigt me er helemaal in. Eigenlijk zijn de 2 boekeinden, beide een 3'tje, de enige niet- overrompelende momenten.

Maar alsnog: hier ligt de lat qua albums dit jaar.

Ik denk dat ik deze vaker moet luisteren voordat ik een punt kan geven.

Prima album, maar ik mis hier wel wat korte energieke songs die het vorige album zo goed maakten.

Dat zouden meer mensen moeten doen..

N.a.v de vooraf gedropte nummers, was de aanname al dat dit album geen eenvoudig vervolg of slap aftreksel zou worden van ‘A light for attracting attention’.
De evolutie van The Smile zet zich voort. Waar naar toe, dat wil ik zeer graag ontdekken en zal ik zelf iig tijd voor nodig hebben. Nu het album beschikbaar is, gaan we er achter komen. Wennen is het wel op het eerste gehoor.

Daar waar ALFAA naar binnen gleed als gesneden koek en het gevoel had van een Radiohead Best of album, moet hier harder worden gekauwd voor luisterplezier. Dat hoeft geen nadeel te zijn want dan kan het wellicht langer beklijven. De experimenteerdrang is gelijk duidelijk en dat is prettig.

Ik hoor ‘nog’ geen parels als Pana-vision en The Smoke. Ik meen wel dat Friend of A Friend hier in aanmerking voor kan gaan komen met die prachtig filmische sfeer. Of uiteraard het geweldige ‘Bending Hectic’ dat al een tijd te beluisteren is.

Read the Room vind ik na een paar keer luisteren direct prettig en leunt dan misschien het meest aan tegen het eerdere werk. Under our Pillows is mysterieus en wil onderzocht worden wat eigenlijk voor alle nummers geldt

Ik kan er nog geen goed oordeel over vellen maar ik sta te popelen om het te gaan ontdekken zoals ik eind vorig jaar bij het prachtige ‘Rock Bottom Ballads’ van Tin Fingers heb gedaan. Maar voor mij wekt dit album eenzelfde nieuwsgierigheid op. Voor deze auditieve trip en het maximale genot zal ik binnenkort het vinyl gaan halen en het nu nog niet kapot luisteren.

Voor nu een voorzichtige 4 maar met grote kans op (veel)meer.

Geweldig, maar luister vooral ruimtelijk. Op de koptelefoon word je helmeaal gek. Maar ruimtelijk is het een out of space ervaring. Top.

Het blijft vast voor elke Radiohead-fan die gewend is om jarenlang te smachten naar nieuw materiaal, een onwerkelijke ervaring om zo relatief kort na het Smile-debuut weer nieuw studio-materiaal van dit gezelschap in handen te hebben. Al wisten we natuurlijk al vrij gauw dat een tweede plaat niet lang op zich zou laten wachten: tijdens hun tour werden meteen een hoop nieuwe nummers uitgeprobeerd en bovendien was Jonny's verlangen sneller te werken - hen minder te laten blokkeren door Thoms neurotische perfectionisme - een van de hoofdredenen voor het ontstaan van dit project. Ook waren er een hoop tekenen dat Wall Of Eyes een heel ander soort plaat zou worden dan A Light For Attracking Attention. De kracht én zwakte van dat album was dat het op momenten behoorlijk Radioheadesque klonk (terwijl op het podium The Smile vele malen meer op zichzelf wist te staan). Ongetwijfeld omdat er net iets teveel vertrouwde elementen aan boord waren en daarom een meesterlijke zet ditmaal vaste rechterhand Nigel Godrich - knoppendraaier sinds OK Computer - te verruilen voor Sam Petts-Davies (met wie Thom eenmaal eerder samenwerkte, aan zijn griezelig bedwelmende soundtrack voor de Suspiria-remake). Dit album klinkt dan ook echt anders: minder vol lagen en details, meer open, meer live. Maar daarmee bepaald niet minder ongrijpbaar en uniek. Wall Of Eyes is juist aanzienlijk eigenzinniger en ook veel meer een geheel. ALFAA schoot heerlijk alle kanten op, een beetje zoals Hail To The Thief dat ook deed, maar op Wall Of Eyes - langere nummers, kortere speelduur - word je echt één wereld ingezogen, die alleen op deze plaat bestaat, waardoor het eerder aan een Kid A of Amnesiac doet denken. En waar sommige liedjes op ALFAA ook bij Radiohead terecht hadden kunnen komen - twee van de nummers op die plaat waren ook daadwerkelijk door Radiohead live gespeeld - daar voelen deze acht composities (want dat zijn deze nummers toch meer dan echte songs) veel noodzakelijker voortkomend uit dit drietal. Ach, wat zie ik ernaar uit dit album de komende tijd steeds verder te ontrafelen, bij elke draaibeurt nieuwe dingen te ontdekken en steeds weer merken hoe favorieten wisselen. Een zeldzaam zalig gevoel dat ik bij elke Radiohead-release heb sinds ik als puber inhaakte bij OKC en anticipeerde op wat Kid A zou blijken, in net iets minder mate bij al hun andere projecten had, maar dat bij The Smile weer vollédig terug is. En wat een vooruitzicht ook om het ook weer live mee te maken, waar dit project nóg meer op z'n plek valt (jubileumpje wel voor mij, zal de tiende keer zijn dat ik Thom op een podium zie). Ach, wat een voorrecht toch om in hetzelfde tijdperk al deze tovenaars te mogen leven...

Steeds verder uitsmeren en moeilijk doen maakt natuurlijk een song niet beter. Ik heb dan een voorkeur voor bijv. Ryan Adams die begin dit jaar op 1985 zijn slechtere songs er in 45 seconden per stuk doorheen jakkert. Dit album doet me vooralsnog weinig.

Wat wil je hier in hemelsnaam mee zeggen? Artiesten kunnen beter korte nummers maken voor het geval dat jij het niks vindt?

Wat ik ermee wil zeggen is dat ik het matige songs vind en dat The Smile daar niet uniek in is maar dat het op deze manier wel een beetje potsierlijk wordt. Ze hadden het ook in kunstwerkjes van 45 seconden kunnen stoppen. Maar waarom zo de confrontatie zoeken op een mening?

Dit is toch een forum om over muziek te discussiëren? Anyway, ik had het dus juist geïnterpreteerd. Gelukkig is het aan de band of ze er kunststukjes van 45 seconden van maken of niet. Ik ben in ieder geval blij dat dit niet het geval is, dat soort tracktijden is meer iets voor punk

Tegen m'n zin in toch iets van dit album geluisterd. Teleharmonic is daadwerkelijk subliem! Nu nog een flinke dosis geduld kweken om het hele album op het gemakje tot me te nemen.

Ook mijn eerste luisterbeurt zit erop en ik ben geïntrigeerd. Geïntrigeerd, door de bizarre en onorthodoxe akkoordenprogressies, door de enorme ritmische inventiviteit, door het organische en filmische karakter van de ontwikkeling van de composities en door de fascinerende sfeer die The Smile neerzet. Wall of Eyes is een intrigerende en fascinerende deep-listen plaat geworden. Hopelijk ontvouwt dit intrigerende zich uiteindelijk in liefde, de tijd zal het me leren.

Ja! ik was er ook bij! Heel bijzonder, al was het alleen maar omdat je de kans kreeg om anderhalf uur lang ongestuurd fantastische muziek te beluisteren! En dan ook nog eens op een fantastische installatie (ik begreep gisteren van medewerker van de platenzaak dat ze in die zaal de muren kunnen verwarmen, en het plafond naar boven of naar beneden kunnen doen, om maar te zorgen dat de soort muziek het best tot zijn recht komt).
Kortom, heerlijk het gehele album over me heen laten komen. Inmiddels dus ook op vinyl, want daarvoor ging ik naar die platenzaak . Ik kan nog niet alles beoordelen, daarvoor moet ik het echt vaker beluisteren. Maar wat een pareltjes, Wall of Eyes en Bending Hectics waren natuurlijk al bekend, maar maken samen met I Quit het meeste indruk tot nu toe.

Ja! Anima is het enige project van Thom dat ik niet in de kast heb staan, maakte weinig indruk toen. Maar met die film erbij, en dat geluid, kwam dat gigantisch binnen! Heerlijk

Steeds weer andere elementen die opvallen en je meeslepen in dit geweldig interessante album.... heerlijke groeiplaat...

Friend of a Friend is subliem. Had op Hail kunnen staan.