8
geplaatst: 20 januari 2024, 00:10 uur
Geen nieuwe Radiohead? Dan hebben we The Smile toch! A Light for Attracting Attention was een schot in de roos en dat schept verwachtingen voor de opvolger die er eigenlijk al best snel is. Misschien toch meer dan een zij-uitstapje inmiddels.
Alhoewel.....de bandsamenstelling is nu ook niet compleet anders, en zelfs qua stijl schuurde het debuut flink tegen Radiohead aan. Benieuwd of de opvolger op dezelfde manier voort zou gaan.
Heel bewust heb ik de vooruitgesnelde nummers wat links laten liggen, vluchtig erdoorheen scrollen en meer was het niet.
Dan is het in elk geval al lekker beginnen met Wall of Eyes. Een prachtig akoestische basis met daardoorheen schitterende patronen gewoven. Kleine kwinkslagen die het gelijk al boeiend maken. Bossa Nova naar een nieuw niveau getild. Natuurlijk is het geen Bossa Nova, maar het geeft me wel eenzelfde gevoel. Hier klinkt Yorke gewoon ontspannen.
En zo gaat het haast geruisloos over in Teleharmonic. Ook hier ervaar ik een ontspannen sfeer. En wat zeker opvalt is de productie die gevoelsmatig wat aardser klinkt terwijl we ook hier allerlei elektronische flarden over ons heen krijgen een beetje op de manier zoals James Blake dat ook doet. Ongetwijfeld dat eens een andere producer (Sam Petts-Davies) dit duidelijke verschil weet te maken.
En zo volgen nog zes uiterst interessante nummers. Van het iets rauwer klinkende Read the Room (met zeer fraaie melodielijnen die zich op allerlei manier ontvouwen: echt prachtig), naar Under Our Pillows met al z'n stekeligheden, stekeligheden die me eigenlijk niet meer zo weten te verrassen, maar wel met een fantastisch outro.
Halverwege vinden we Friend of a Friend, hier valt de orkestratie goed op en tevens de lichte jazz-invloeden, wat niet verwonderlijk is: Robert Stillman is hier van invloed.
I Quit kent ook vervreemdende patronen met daaroverheen de oh zo bekende en kenmerkende zang van Yorke plus de begeleiding van het London Contemporary Orchestra: een juweel, en daarna het langste nummer van het album Bending Hectic. Hier moet je echt even voor gaan zitten en op je in laten werken: een trip om te ondergaan van begin tot eind.
En You Know Me! maakt al snel weer een einde aan die trip hiervoor, snel ondanks de acht minuten. Op dit nummer mag Yorke zijn vocale kunsten op een wat sobere ondergrond (uiteraard vol spannende toevoegingen) etaleren.
Het blijft toch wel muziek voor het hoofd wat mij betreft, maar als dat zo gebeurt als hier en als het hoofd ervoor kan zorgen dat het hart toch geraakt wordt mag je jezelf een grote noemen. Denk dat velen het daar wel mee eens zijn.
“Let us raise our glasses to what we don’t deserve”. Je zou je bijna afvragen waar wij als luisteraars al dat moois aan verdiend hebben.
Alhoewel.....de bandsamenstelling is nu ook niet compleet anders, en zelfs qua stijl schuurde het debuut flink tegen Radiohead aan. Benieuwd of de opvolger op dezelfde manier voort zou gaan.
Heel bewust heb ik de vooruitgesnelde nummers wat links laten liggen, vluchtig erdoorheen scrollen en meer was het niet.
Dan is het in elk geval al lekker beginnen met Wall of Eyes. Een prachtig akoestische basis met daardoorheen schitterende patronen gewoven. Kleine kwinkslagen die het gelijk al boeiend maken. Bossa Nova naar een nieuw niveau getild. Natuurlijk is het geen Bossa Nova, maar het geeft me wel eenzelfde gevoel. Hier klinkt Yorke gewoon ontspannen.
En zo gaat het haast geruisloos over in Teleharmonic. Ook hier ervaar ik een ontspannen sfeer. En wat zeker opvalt is de productie die gevoelsmatig wat aardser klinkt terwijl we ook hier allerlei elektronische flarden over ons heen krijgen een beetje op de manier zoals James Blake dat ook doet. Ongetwijfeld dat eens een andere producer (Sam Petts-Davies) dit duidelijke verschil weet te maken.
En zo volgen nog zes uiterst interessante nummers. Van het iets rauwer klinkende Read the Room (met zeer fraaie melodielijnen die zich op allerlei manier ontvouwen: echt prachtig), naar Under Our Pillows met al z'n stekeligheden, stekeligheden die me eigenlijk niet meer zo weten te verrassen, maar wel met een fantastisch outro.
Halverwege vinden we Friend of a Friend, hier valt de orkestratie goed op en tevens de lichte jazz-invloeden, wat niet verwonderlijk is: Robert Stillman is hier van invloed.
I Quit kent ook vervreemdende patronen met daaroverheen de oh zo bekende en kenmerkende zang van Yorke plus de begeleiding van het London Contemporary Orchestra: een juweel, en daarna het langste nummer van het album Bending Hectic. Hier moet je echt even voor gaan zitten en op je in laten werken: een trip om te ondergaan van begin tot eind.
En You Know Me! maakt al snel weer een einde aan die trip hiervoor, snel ondanks de acht minuten. Op dit nummer mag Yorke zijn vocale kunsten op een wat sobere ondergrond (uiteraard vol spannende toevoegingen) etaleren.
Het blijft toch wel muziek voor het hoofd wat mij betreft, maar als dat zo gebeurt als hier en als het hoofd ervoor kan zorgen dat het hart toch geraakt wordt mag je jezelf een grote noemen. Denk dat velen het daar wel mee eens zijn.
“Let us raise our glasses to what we don’t deserve”. Je zou je bijna afvragen waar wij als luisteraars al dat moois aan verdiend hebben.
3
geplaatst: 25 januari 2024, 15:13 uur
Laten we stellen dat The Smile in eerste instantie een uit de hand gelopen zijproject van Thom Yorke is waar hij reeds uitgewerkte Radiohead composities een meer passende positie toekent. Verspeelt hij door het zichtbare strakke speelplezier de kansen om een Radiohead voortzetting, zeker nu er al vrij snel een tweede plaat met nieuw The Smile werk verschijnt. Want daar ligt het heikele punt. Is het drietal wat verder uit Jonny Greenwood en Tom Skinner bestaat, in staat om dat hoge niveau te continueren, dan wel te perfectioneren. Verwacht niet dat control freak Thom Yorke halfslachtig werk aflevert, maar misschien is de verrassing er vanaf en kijkt men met andere ogen naar Wall of Eyes.
Natuurlijk stoor ik mij er bij A Light for Attracting Attention minder aan. Na zes jaar Radiohead stilte prijzen we ons met elk hoogwaardig vergelijkbaar nieuw materiaal gelukkig. Toch hoor ik bij het nu reeds eerder vrijgegeven Friend of a Friend wel weer heel veel jazzy Pyramid Song echo’s terug. Er gaan genoeg geruchten de ronde dat dit dus weer een Radiohead out take betreft. Ligt het verwachtingspatroon te hoog of laten we ons niet langer toverzand in de ogen strooien. Loert de echte dagelijkse werkbaan verveling om de hoek en wordt het al snel een routineklus? Getuigt mijn kritische kijk nu die van een minder bevooroordeelde positie, namelijk van een eerlijke popjournalist. Aan de kwaliteit ligt het dus niet, het gaat eerder over de kwantiteit van onafgewerkte ideeën. Komt de revolutionaire evolutie tot stilstand of krijgt deze een verdiend aangenaam vervolg. Het is speuren in een lastige puzzel waar de stukjes pas later op de juiste plek vallen. Laat ik voorzichtig in mijn eindconclusie zijn.
De cryptische verwijzingen naar uitbundige Brexit feestjes tijdens de corona pandemie laten een meer politiek correct The Smile horen. Het zit hem dus in die subtiliteit. De soort van Friend of a Friend pianoballad bezit weldegelijk hetzelfde raamwerk als Pyramid Song, de toevoegende sfeerblazers ademen een retro jaren zeventig Burt Bacharach musical gevoel uit. Haal de kracht niet uit het experiment, herbeleef juist het verleden. En ook nu groeit elke luisterbeurt van alleen Friend of a Friend al mijn oordeel in het voordeel. Benut het strijkerstalent van het London Contemporary Orchestra en maak ze enthousiast deelgenoot in dit proces. Deel die draagkracht, koester hun bijdrage. Versterk deze geschoolde aanwezigheid door ze soms ook op de voorgrond te plaatsen, naast het bekende trio en niet als achterliggend vangnet. Verder schakelt tragische antiheld Thom Yorke zijn Suspiria maatje Sam Petts-Davies in om een meer filmisch karakter aan de songs te geven.
Het fragmentarische Bending Hectic verkeersongeval hectiek analyseert dat trauma in korte aaneensluitende fases van momenten. The Smile legt de nadruk op de overgang tussen het lome dagdromerige van het onverwachte en het surrealistische verdovende bevriezende vervolg. Een ieder die een soortgelijke situatie heeft meegemaakt kan zich hier wel in terugvinden. Je een fractie van een paar secondes stuurloos in het luchtledige bevinden waarna een dreun je weer terug in de realiteit brengt. Helaas spreekt hier een ervaringsdeskundige die zeer goed begrijpt dan het overlevingsinstinct eerst in werking gezet wordt, en dat vervolgens de ernst van de situatie pas echt doordringt. Juist die aangezette onverwachte wendingen maken het realistisch begrijpend. Uiteindelijk verlaat je versterkt het slachtveld, al blijven de littekens voor altijd voelbaar. De The Beatles A Day In The Life gekte transformeert in de uitsprekende grunge gitaar noise van afwachtende sluipmoordenaar Jonny Greenwood.
Thom Yorke laat zich hoe dan ook door het songwriter vakmanschap van Lennon en McCartney leiden en brengt meer structuur in het geheel aan. Hier overstijgt The Smile het Radiohead moederschip, maar van een zachte landing is absoluut geen sprake van. Misschien is het zelfs een suïcidale actie om datzelfde Radiohead monster te vermoorden en schoon schip te maken. De ophitsende Wall of Eyes titelstuk bossanova verzacht de omstandigheden. Is het een bewuste keuze om eerst dit drietal nummers aan het publiek te openbaren. De stilstand welke door observerende ogen uit het niets een verhaal opbouwt. Wall of Eyes zoekt de rust in de Big Brother connectie. Een druk die de The Smile heren ook zeker voelen nadat hun A Light for Attracting Attention debuutplaat zo goed ontvangen wordt. Sluiten we het boek af of volgen er nog nieuwe verhaallijnen? Een keuze welke al snel het daadwerkelijke bijna sprookjesachtige vervolg krijgt. En dan blijven er slechts een vijftal songs over die de overige verbindingsstukken vormen.
Het is niet vreemd dat Teleharmonic de Peaky Blinders soundtrack haalt. Hoofdrolspeler Thomas Shelby, een voortreffelijke rol van Cillian Murphy, raakt langzaam de grip op de wereld om zich heen kwijt en verliest zichzelf in paranoïde waanzin. Thom Yorke bevecht nog steeds zijn depressies met diepgaande wraakgevoelens. Eigenlijk komen hier dus twee spraakmakende persoonlijkheden samen. De vocale falset zachtheid van de soulcrooner doorkruist die tekstuele hardheid in een beklemmend warm met fluitspel aangemoedigd werkveld. Het met verslavingsdrang gevoede Read the Room herplaatst zich in de sterrendom valkuilen. De ziekelijke afhankelijkheid aan aandacht, egocentrisme, drank, drugs, financiële zekerheden. Lees de kamer, identificeer je met de omgeving, wordt een met je innerlijke demonen en engelen. Complexe math-rock structuurlijnen mengen zich met duister bezwerende postpunk. Met repeterende slagen verruilt jazzdrummer Tom Skinner deze zekerheden om in het zweverige psychedelisch krautrock verhaal mee te gaan. Het heeft dezelfde gewichtloosheid als dat cruciale Bending Hectic punt, alleen heeft het nu juist een zaligmakend verdovend effect. Het is de kunst om de ingewikkeldheid van het bestaan in een song weer te geven.
The Smile gaat in het hoekig dansbare Under Our Pillows psychedelica die uitdaging aan. Ook nu teren ze op de winterdepressies van Thom Yorke, die amper vooruit te branden is, en zich beschermend tegen de boze buitenwereld in bed afzondert. De krautrock invloeden heersen, een aardverschuiving waarmee ze zich duidelijk van de funkende jazz van A Light for Attracting Attention distantiëren. Een uitgesproken doodswens houdt I Quit in de greep. Thom Yorke bakent niet langer zijn persoonlijke hel af, maar geeft inzicht in de zwaarmoedige terugkerende cyclussen van zijn gedachtegang. De manische Radiohead uitstapjes zijn geminimaliseerd, het London Contemporary Orchestra tempert deze neerslachtige emoties en biedt troost en begrip aan. In het orkestrale You Know Me! verlaat een moegestreden vechter zijn kooi, een labiele persoonlijkheid zijn huiselijke zekerheid. Zijn kwetsbaarheid maakt hem een prooi, aangeschoten wild zelfs, een offer die het aandurft dat de omgeving hem onverwacht een dolk in de rug steekt. Incasseren en ontvangen, kom maar op met je oordeel.
Nou, die vat ik als volgt samen. Voelt A Light for Attracting Attention nog echt als een groepsproces aan, bij Wall of Eyes neemt Thom Yorke weer die leidersrol over en dirigeert Jonny Greenwood het orkest volgens zijn opgelegde maatstaven. Van iemand als Thom York neem je dit voor lief, omdat je weet dat het de kwaliteit van de songs nergens in de weg zit. De kracht van de eersteling ligt vooral in de sterke eenheid en het spontane jammende, waarbij het de indruk wekt dat elk aandeel van elke teamspeler gelijkwaardig is. Met het meesterlijke Bending Hectic heeft hij in ieder geval weer een klassieker van het Paranoid Android niveau afgeleverd. Wall Of Eyes is een prima doorgroeiplaat met andere invalshoeken, de verrassing is er inderdaad alleen dus vanaf.
The Smile - Wall of Eyes | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
Natuurlijk stoor ik mij er bij A Light for Attracting Attention minder aan. Na zes jaar Radiohead stilte prijzen we ons met elk hoogwaardig vergelijkbaar nieuw materiaal gelukkig. Toch hoor ik bij het nu reeds eerder vrijgegeven Friend of a Friend wel weer heel veel jazzy Pyramid Song echo’s terug. Er gaan genoeg geruchten de ronde dat dit dus weer een Radiohead out take betreft. Ligt het verwachtingspatroon te hoog of laten we ons niet langer toverzand in de ogen strooien. Loert de echte dagelijkse werkbaan verveling om de hoek en wordt het al snel een routineklus? Getuigt mijn kritische kijk nu die van een minder bevooroordeelde positie, namelijk van een eerlijke popjournalist. Aan de kwaliteit ligt het dus niet, het gaat eerder over de kwantiteit van onafgewerkte ideeën. Komt de revolutionaire evolutie tot stilstand of krijgt deze een verdiend aangenaam vervolg. Het is speuren in een lastige puzzel waar de stukjes pas later op de juiste plek vallen. Laat ik voorzichtig in mijn eindconclusie zijn.
De cryptische verwijzingen naar uitbundige Brexit feestjes tijdens de corona pandemie laten een meer politiek correct The Smile horen. Het zit hem dus in die subtiliteit. De soort van Friend of a Friend pianoballad bezit weldegelijk hetzelfde raamwerk als Pyramid Song, de toevoegende sfeerblazers ademen een retro jaren zeventig Burt Bacharach musical gevoel uit. Haal de kracht niet uit het experiment, herbeleef juist het verleden. En ook nu groeit elke luisterbeurt van alleen Friend of a Friend al mijn oordeel in het voordeel. Benut het strijkerstalent van het London Contemporary Orchestra en maak ze enthousiast deelgenoot in dit proces. Deel die draagkracht, koester hun bijdrage. Versterk deze geschoolde aanwezigheid door ze soms ook op de voorgrond te plaatsen, naast het bekende trio en niet als achterliggend vangnet. Verder schakelt tragische antiheld Thom Yorke zijn Suspiria maatje Sam Petts-Davies in om een meer filmisch karakter aan de songs te geven.
Het fragmentarische Bending Hectic verkeersongeval hectiek analyseert dat trauma in korte aaneensluitende fases van momenten. The Smile legt de nadruk op de overgang tussen het lome dagdromerige van het onverwachte en het surrealistische verdovende bevriezende vervolg. Een ieder die een soortgelijke situatie heeft meegemaakt kan zich hier wel in terugvinden. Je een fractie van een paar secondes stuurloos in het luchtledige bevinden waarna een dreun je weer terug in de realiteit brengt. Helaas spreekt hier een ervaringsdeskundige die zeer goed begrijpt dan het overlevingsinstinct eerst in werking gezet wordt, en dat vervolgens de ernst van de situatie pas echt doordringt. Juist die aangezette onverwachte wendingen maken het realistisch begrijpend. Uiteindelijk verlaat je versterkt het slachtveld, al blijven de littekens voor altijd voelbaar. De The Beatles A Day In The Life gekte transformeert in de uitsprekende grunge gitaar noise van afwachtende sluipmoordenaar Jonny Greenwood.
Thom Yorke laat zich hoe dan ook door het songwriter vakmanschap van Lennon en McCartney leiden en brengt meer structuur in het geheel aan. Hier overstijgt The Smile het Radiohead moederschip, maar van een zachte landing is absoluut geen sprake van. Misschien is het zelfs een suïcidale actie om datzelfde Radiohead monster te vermoorden en schoon schip te maken. De ophitsende Wall of Eyes titelstuk bossanova verzacht de omstandigheden. Is het een bewuste keuze om eerst dit drietal nummers aan het publiek te openbaren. De stilstand welke door observerende ogen uit het niets een verhaal opbouwt. Wall of Eyes zoekt de rust in de Big Brother connectie. Een druk die de The Smile heren ook zeker voelen nadat hun A Light for Attracting Attention debuutplaat zo goed ontvangen wordt. Sluiten we het boek af of volgen er nog nieuwe verhaallijnen? Een keuze welke al snel het daadwerkelijke bijna sprookjesachtige vervolg krijgt. En dan blijven er slechts een vijftal songs over die de overige verbindingsstukken vormen.
Het is niet vreemd dat Teleharmonic de Peaky Blinders soundtrack haalt. Hoofdrolspeler Thomas Shelby, een voortreffelijke rol van Cillian Murphy, raakt langzaam de grip op de wereld om zich heen kwijt en verliest zichzelf in paranoïde waanzin. Thom Yorke bevecht nog steeds zijn depressies met diepgaande wraakgevoelens. Eigenlijk komen hier dus twee spraakmakende persoonlijkheden samen. De vocale falset zachtheid van de soulcrooner doorkruist die tekstuele hardheid in een beklemmend warm met fluitspel aangemoedigd werkveld. Het met verslavingsdrang gevoede Read the Room herplaatst zich in de sterrendom valkuilen. De ziekelijke afhankelijkheid aan aandacht, egocentrisme, drank, drugs, financiële zekerheden. Lees de kamer, identificeer je met de omgeving, wordt een met je innerlijke demonen en engelen. Complexe math-rock structuurlijnen mengen zich met duister bezwerende postpunk. Met repeterende slagen verruilt jazzdrummer Tom Skinner deze zekerheden om in het zweverige psychedelisch krautrock verhaal mee te gaan. Het heeft dezelfde gewichtloosheid als dat cruciale Bending Hectic punt, alleen heeft het nu juist een zaligmakend verdovend effect. Het is de kunst om de ingewikkeldheid van het bestaan in een song weer te geven.
The Smile gaat in het hoekig dansbare Under Our Pillows psychedelica die uitdaging aan. Ook nu teren ze op de winterdepressies van Thom Yorke, die amper vooruit te branden is, en zich beschermend tegen de boze buitenwereld in bed afzondert. De krautrock invloeden heersen, een aardverschuiving waarmee ze zich duidelijk van de funkende jazz van A Light for Attracting Attention distantiëren. Een uitgesproken doodswens houdt I Quit in de greep. Thom Yorke bakent niet langer zijn persoonlijke hel af, maar geeft inzicht in de zwaarmoedige terugkerende cyclussen van zijn gedachtegang. De manische Radiohead uitstapjes zijn geminimaliseerd, het London Contemporary Orchestra tempert deze neerslachtige emoties en biedt troost en begrip aan. In het orkestrale You Know Me! verlaat een moegestreden vechter zijn kooi, een labiele persoonlijkheid zijn huiselijke zekerheid. Zijn kwetsbaarheid maakt hem een prooi, aangeschoten wild zelfs, een offer die het aandurft dat de omgeving hem onverwacht een dolk in de rug steekt. Incasseren en ontvangen, kom maar op met je oordeel.
Nou, die vat ik als volgt samen. Voelt A Light for Attracting Attention nog echt als een groepsproces aan, bij Wall of Eyes neemt Thom Yorke weer die leidersrol over en dirigeert Jonny Greenwood het orkest volgens zijn opgelegde maatstaven. Van iemand als Thom York neem je dit voor lief, omdat je weet dat het de kwaliteit van de songs nergens in de weg zit. De kracht van de eersteling ligt vooral in de sterke eenheid en het spontane jammende, waarbij het de indruk wekt dat elk aandeel van elke teamspeler gelijkwaardig is. Met het meesterlijke Bending Hectic heeft hij in ieder geval weer een klassieker van het Paranoid Android niveau afgeleverd. Wall Of Eyes is een prima doorgroeiplaat met andere invalshoeken, de verrassing is er inderdaad alleen dus vanaf.
The Smile - Wall of Eyes | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
7
geplaatst: 26 januari 2024, 10:18 uur
Wederom een plaat waarin Yorke zich soms schuldig maakt aan onnodige complexiteit. wat op sommige momenten voor afkeer van bepaalde nummers kan zorgen. Waar anderen elke Radiohead plaat misschien raak vinden verlies ik me regelmatig in sommige nummers, teveel tegelijkertijd. Als een schilder die alle skills heeft om een meesterwerk te maken maar wanneer het doek voor velen af is gooit hij er een emmer verf overheen. "Nu is het pas echt mooi hè?", nee vriend, je devalueert je eigen vakmanschap.
Er zal een schakeltje in mijn brein missen om dit 'op een ander niveau' te waarderen misschien en ik kan het vaak instrumentaal ook wel waarderen (zoals de mix echt onwijs sterk is) maar Thom voelt soms als Yoko Ono die onnodig door een optreden van Lennon en Chuck Berry staat te jengelen onder het mom van 'artistieke vrijheid'. Dan doel ik in deze niet per se enkel op zijn stem, maar meer de keuzes over de onderliggende sound van bepaalde tracks.
Het zal vast allemaal in een muzikaal museum thuishoren wat Radiohead en andere projecten van Thom uitwerpen door de jaren heen maar het is aan mij niet echt besteed. Geef geen cijfer in deze, is gewoon niet mijn smaak en gelukkig is er voor deze releaseweek voor ieder wat te vinden.
Er zal een schakeltje in mijn brein missen om dit 'op een ander niveau' te waarderen misschien en ik kan het vaak instrumentaal ook wel waarderen (zoals de mix echt onwijs sterk is) maar Thom voelt soms als Yoko Ono die onnodig door een optreden van Lennon en Chuck Berry staat te jengelen onder het mom van 'artistieke vrijheid'. Dan doel ik in deze niet per se enkel op zijn stem, maar meer de keuzes over de onderliggende sound van bepaalde tracks.
Het zal vast allemaal in een muzikaal museum thuishoren wat Radiohead en andere projecten van Thom uitwerpen door de jaren heen maar het is aan mij niet echt besteed. Geef geen cijfer in deze, is gewoon niet mijn smaak en gelukkig is er voor deze releaseweek voor ieder wat te vinden.
1
geplaatst: 26 januari 2024, 20:37 uur
N.a.v de vooraf gedropte nummers, was de aanname al dat dit album geen eenvoudig vervolg of slap aftreksel zou worden van ‘A light for attracting attention’.
De evolutie van The Smile zet zich voort. Waar naar toe, dat wil ik zeer graag ontdekken en zal ik zelf iig tijd voor nodig hebben. Nu het album beschikbaar is, gaan we er achter komen. Wennen is het wel op het eerste gehoor.
Daar waar ALFAA naar binnen gleed als gesneden koek en het gevoel had van een Radiohead Best of album, moet hier harder worden gekauwd voor luisterplezier. Dat hoeft geen nadeel te zijn want dan kan het wellicht langer beklijven. De experimenteerdrang is gelijk duidelijk en dat is prettig.
Ik hoor ‘nog’ geen parels als Pana-vision en The Smoke. Ik meen wel dat Friend of A Friend hier in aanmerking voor kan gaan komen met die prachtig filmische sfeer. Of uiteraard het geweldige ‘Bending Hectic’ dat al een tijd te beluisteren is.
Read the Room vind ik na een paar keer luisteren direct prettig en leunt dan misschien het meest aan tegen het eerdere werk. Under our Pillows is mysterieus en wil onderzocht worden wat eigenlijk voor alle nummers geldt
Ik kan er nog geen goed oordeel over vellen maar ik sta te popelen om het te gaan ontdekken zoals ik eind vorig jaar bij het prachtige ‘Rock Bottom Ballads’ van Tin Fingers heb gedaan. Maar voor mij wekt dit album eenzelfde nieuwsgierigheid op. Voor deze auditieve trip en het maximale genot zal ik binnenkort het vinyl gaan halen en het nu nog niet kapot luisteren.
Voor nu een voorzichtige 4 maar met grote kans op (veel)meer.
De evolutie van The Smile zet zich voort. Waar naar toe, dat wil ik zeer graag ontdekken en zal ik zelf iig tijd voor nodig hebben. Nu het album beschikbaar is, gaan we er achter komen. Wennen is het wel op het eerste gehoor.
Daar waar ALFAA naar binnen gleed als gesneden koek en het gevoel had van een Radiohead Best of album, moet hier harder worden gekauwd voor luisterplezier. Dat hoeft geen nadeel te zijn want dan kan het wellicht langer beklijven. De experimenteerdrang is gelijk duidelijk en dat is prettig.
Ik hoor ‘nog’ geen parels als Pana-vision en The Smoke. Ik meen wel dat Friend of A Friend hier in aanmerking voor kan gaan komen met die prachtig filmische sfeer. Of uiteraard het geweldige ‘Bending Hectic’ dat al een tijd te beluisteren is.
Read the Room vind ik na een paar keer luisteren direct prettig en leunt dan misschien het meest aan tegen het eerdere werk. Under our Pillows is mysterieus en wil onderzocht worden wat eigenlijk voor alle nummers geldt
Ik kan er nog geen goed oordeel over vellen maar ik sta te popelen om het te gaan ontdekken zoals ik eind vorig jaar bij het prachtige ‘Rock Bottom Ballads’ van Tin Fingers heb gedaan. Maar voor mij wekt dit album eenzelfde nieuwsgierigheid op. Voor deze auditieve trip en het maximale genot zal ik binnenkort het vinyl gaan halen en het nu nog niet kapot luisteren.
Voor nu een voorzichtige 4 maar met grote kans op (veel)meer.
4
geplaatst: 28 januari 2024, 09:43 uur
Nu Radiohead al langer dan een tijdje forfait geeft is elk nieuwtje over de wereld van Thom Yorke er tegenwoordig eentje dat via een rode loper regelrecht naar The Smile leidt en zo wordt een tweede release van het illustere ongrijpbare trio dan ook niet minder dan een gebeurtenis.
De band van Radioheaders Thom Yorke, Jonny Greenwood en Sons of Kemet-drummer Tom Skinner heeft immers eerder al bewezen zonder veel tierlantijntjes een heel stuk meer te zijn dan de som van hun afzonderlijke delen. Een pak nieuw materiaal groeide bovendien al direct tijdens het touren met hun eersteling 'A Light For Atrracting Attention' en het kreeg ook al onmiddellijk playtime op hun podium. Ze moesten dus nog enkel maar met producer Sam Petts-Davies, de man van Yorke's 'Suspiria', de Abbey Road Studios in Londen induiken en alles inblikken. Het feit dat ze in één vloeiende beweging met dit even Yorkeïaans somber als opwindend album als 'Wall of Eyes' zijn doorgegaan illustreert dat The Smile precies in dit nest zijn resoluut nieuwe ambitieuze bedoelingen wil gaan waarmaken. De nieuwe gouden eieren die ze in het onconventionele project hebben gelegd bewijzen dan ook alles en ze doen van bij de eerste luisterbeurt al monden van verbazing openvallen. Zware woorden dus al meteen, maar inderdaad, welke progressieveling gaat daar dit jaar nog over?
Een sterke openingstrack is de titelsong 'Wall of Eyes'. Bevallige akoestische gitaar leidt een vreemdsoortige relaxte samba in, een ijle Thom Yorke glijdt in een bad van vriendelijke etherische strijkers. Eenzaam dwalend in de menigte bezingt hij in zijn paranoia de veroordelende muur van ogen die mensen rondom hem creëren, resems uitgesproken meningen die de waarden, de moraal van anderen symboliseren. Ogen die Thom uiteindelijk uithollen. Alles kabbelt leidzaam dooreen als water, in in elkaar overvloeiende donkere lagen elektronica, samples en vreemd melancholisch gepingel.
De buitenaards klinkende harmoniumwolk 'Teleharmonic' voert Yorke vervolgens zachtdrijvend in een opeenvolging van onrust en onzekere mijmeringen. Fraai werk op de plank hier voor de mystieke bas, de harmonie van de gitaren, de als altijd in maffe maatsoorten buitelende percussie van Tom Skinner en al die psychedelisch opvliegende dwarsfluiten.
Een alarmerende gitaarlijn en een zalige Yorke trekken het tweeluik 'Read the Room' op gang, het weeft zich halverwege helemaal door elkaar, een complex rocknummer vol onregelmatige ritmes, vol elektriciteit, hectische drumbeats en een abstracte Yorke die warempel weer eens croont op de wijze van 'OK Computer'.
Met het proggy 'Under Our Pillows' belandt The Smile na een prikkelende openingsriff in het universum van kosmische jazz en heerlijk stromende repetitieve, broeierige ambient. Jim Morrison's hallucinantste trip.
Het melodieuze 'Friend of a Friend'. De dromerige falsetto van Yorke behendig zwevend tussen weidse jazzy pianoakkoorden en massa's warme strijkers. Een coronalied over herwonnen vrijheid, uit de tijd dat mensen vanaf balkons, vanuit tuinen en met hulp van technologie contact probeerden te houden en tegelijk ook weer dat fulmineren tegen corruptiepraktijken en politieke niet-correctheid. Hoe dan ook een geweldige compositie culminerend in een opstijgend 'A Day In The Life'-Beatles-sfeertje.
Het heerlijke 'I Quit', zet met trieste piano, stuiterend overslaande gitaren, zachte synths in de achtergrond en Yorke's zachte lijzigheid zijn verlichte reis naar het onbekende voort, hypnotiserende zoektocht weg uit de waanzin.
In het koninginnennummer, het epische 'Bending Hectic' ziet Thom Yorke in een bijna-doodervaring na een zelfmoordauto-ongeval weer fascinerende beelden voor zijn ogen. Als waren het gierende autobanden wordt een piepend ontstemde gitaar prominent een volwaardig instrument. Via de perfect gearrangeerde strijkers van het London Contemporary Orchestra zweeft het in groots crescendo de mythische Abbey Road Studio waardig naar een vintage Radiohead-gitarenexplosie. Regelrecht Antonioni 'Zabriskie Point'-moment dat tergend lang mag uitgalmen.
'You Know Me!', serene piano, strijkers, geklingel en een zachte drumbeat leiden tenslotte samen met Thom Yorke naar een vredig einde.
Ondanks de ideale combinatie met Greenwood en Skinner komt ook in dit 'Wall of Eyes' als altijd één man vol onder de schijnwerpers: Thom Yorke. 'Wall of Eyes', of hoe The Smile keer op keer zijn in moedeloosheid en angst gedompelde lyrics prachtig verwerkt tot één rustgevende, sfeervolle soundtrack. Daarin is het album, al bevat het niet meer de zoete Radiohead-broodjes van weleer, met al zijn weirde muzikaliteit zonder meer briljant. Hier is een betoverend trio aan het werk dat weet waar het mee bezig is, dat met zijn zeeën van ideeën en unieke combinaties zijn eigen weg gaat en met heel veel goesting experimenteert dat het een lieve lust is. Noem dit album dus maar gerust een nieuwe klassieker. The Smile heeft in een tijdspanne van twee albums een eigen dynamisch geluid gevonden dat zó welklinkend spannend en diepgaand is dat verder nostalgisch uitkijken naar een nieuwe Radiohead alleen al uit diep respect gewoonweg niet meer aan de orde is. Een album om eerst nieuwsgierig helemaal te doorgronden, te laten groeien, om eindeloos van te genieten.
De band van Radioheaders Thom Yorke, Jonny Greenwood en Sons of Kemet-drummer Tom Skinner heeft immers eerder al bewezen zonder veel tierlantijntjes een heel stuk meer te zijn dan de som van hun afzonderlijke delen. Een pak nieuw materiaal groeide bovendien al direct tijdens het touren met hun eersteling 'A Light For Atrracting Attention' en het kreeg ook al onmiddellijk playtime op hun podium. Ze moesten dus nog enkel maar met producer Sam Petts-Davies, de man van Yorke's 'Suspiria', de Abbey Road Studios in Londen induiken en alles inblikken. Het feit dat ze in één vloeiende beweging met dit even Yorkeïaans somber als opwindend album als 'Wall of Eyes' zijn doorgegaan illustreert dat The Smile precies in dit nest zijn resoluut nieuwe ambitieuze bedoelingen wil gaan waarmaken. De nieuwe gouden eieren die ze in het onconventionele project hebben gelegd bewijzen dan ook alles en ze doen van bij de eerste luisterbeurt al monden van verbazing openvallen. Zware woorden dus al meteen, maar inderdaad, welke progressieveling gaat daar dit jaar nog over?
Een sterke openingstrack is de titelsong 'Wall of Eyes'. Bevallige akoestische gitaar leidt een vreemdsoortige relaxte samba in, een ijle Thom Yorke glijdt in een bad van vriendelijke etherische strijkers. Eenzaam dwalend in de menigte bezingt hij in zijn paranoia de veroordelende muur van ogen die mensen rondom hem creëren, resems uitgesproken meningen die de waarden, de moraal van anderen symboliseren. Ogen die Thom uiteindelijk uithollen. Alles kabbelt leidzaam dooreen als water, in in elkaar overvloeiende donkere lagen elektronica, samples en vreemd melancholisch gepingel.
De buitenaards klinkende harmoniumwolk 'Teleharmonic' voert Yorke vervolgens zachtdrijvend in een opeenvolging van onrust en onzekere mijmeringen. Fraai werk op de plank hier voor de mystieke bas, de harmonie van de gitaren, de als altijd in maffe maatsoorten buitelende percussie van Tom Skinner en al die psychedelisch opvliegende dwarsfluiten.
Een alarmerende gitaarlijn en een zalige Yorke trekken het tweeluik 'Read the Room' op gang, het weeft zich halverwege helemaal door elkaar, een complex rocknummer vol onregelmatige ritmes, vol elektriciteit, hectische drumbeats en een abstracte Yorke die warempel weer eens croont op de wijze van 'OK Computer'.
Met het proggy 'Under Our Pillows' belandt The Smile na een prikkelende openingsriff in het universum van kosmische jazz en heerlijk stromende repetitieve, broeierige ambient. Jim Morrison's hallucinantste trip.
Het melodieuze 'Friend of a Friend'. De dromerige falsetto van Yorke behendig zwevend tussen weidse jazzy pianoakkoorden en massa's warme strijkers. Een coronalied over herwonnen vrijheid, uit de tijd dat mensen vanaf balkons, vanuit tuinen en met hulp van technologie contact probeerden te houden en tegelijk ook weer dat fulmineren tegen corruptiepraktijken en politieke niet-correctheid. Hoe dan ook een geweldige compositie culminerend in een opstijgend 'A Day In The Life'-Beatles-sfeertje.
Het heerlijke 'I Quit', zet met trieste piano, stuiterend overslaande gitaren, zachte synths in de achtergrond en Yorke's zachte lijzigheid zijn verlichte reis naar het onbekende voort, hypnotiserende zoektocht weg uit de waanzin.
In het koninginnennummer, het epische 'Bending Hectic' ziet Thom Yorke in een bijna-doodervaring na een zelfmoordauto-ongeval weer fascinerende beelden voor zijn ogen. Als waren het gierende autobanden wordt een piepend ontstemde gitaar prominent een volwaardig instrument. Via de perfect gearrangeerde strijkers van het London Contemporary Orchestra zweeft het in groots crescendo de mythische Abbey Road Studio waardig naar een vintage Radiohead-gitarenexplosie. Regelrecht Antonioni 'Zabriskie Point'-moment dat tergend lang mag uitgalmen.
'You Know Me!', serene piano, strijkers, geklingel en een zachte drumbeat leiden tenslotte samen met Thom Yorke naar een vredig einde.
Ondanks de ideale combinatie met Greenwood en Skinner komt ook in dit 'Wall of Eyes' als altijd één man vol onder de schijnwerpers: Thom Yorke. 'Wall of Eyes', of hoe The Smile keer op keer zijn in moedeloosheid en angst gedompelde lyrics prachtig verwerkt tot één rustgevende, sfeervolle soundtrack. Daarin is het album, al bevat het niet meer de zoete Radiohead-broodjes van weleer, met al zijn weirde muzikaliteit zonder meer briljant. Hier is een betoverend trio aan het werk dat weet waar het mee bezig is, dat met zijn zeeën van ideeën en unieke combinaties zijn eigen weg gaat en met heel veel goesting experimenteert dat het een lieve lust is. Noem dit album dus maar gerust een nieuwe klassieker. The Smile heeft in een tijdspanne van twee albums een eigen dynamisch geluid gevonden dat zó welklinkend spannend en diepgaand is dat verder nostalgisch uitkijken naar een nieuwe Radiohead alleen al uit diep respect gewoonweg niet meer aan de orde is. Een album om eerst nieuwsgierig helemaal te doorgronden, te laten groeien, om eindeloos van te genieten.
2
geplaatst: 28 januari 2024, 12:02 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Smile - Wall Of Eyes - dekrentenuitdepop.blogspot.com
The Smile - Wall Of Eyes
‘Supergroep’ The Smile debuteerde bijna twee jaar geleden prachtig, maar het wat subtielere maar zeker niet minder spannende Wall Of Eyes is nog een stuk beter en steekt flink wat Radiohead albums naar de kroon
Thom Yorke, Jonny Greenwood en Tom Skinner hebben het gelukkig niet bij één studioalbum gelaten en keren deze week terug met hun project The Smile. Het debuutalbum van de band overtrof bijna twee jaar geleden alle verwachtingen. De verwachtingen rond Wall Of Eyes waren daarom onrealistisch hoog, maar het tweede album van The Smile stelt zeker niet teleur. In muzikaal opzicht is het album wat subtieler en wat minder divers, maar de songs op het album zijn complexer en bieden volop ruimte voor experiment. Met name bij beluistering met de koptelefoon struikel je over alle bijzondere details en komt het album op bijzonder fraaie wijze tot leven.
Toen in de lente van 2022 A Light For Attracting Attention van The Smile verscheen waren de verwachtingen zo hooggespannen dat het album eigenlijk alleen maar tegen kon vallen. Dat deed het debuutalbum van de band echter niet. Thom Yorke en Jonny Greenwood van Radiohead en de fantastische drummer Tom Skinner van Sons Of Kemet leverden een album met een behoorlijk hoog Radiohead gehalte af, maar het album beviel me persoonlijk beter dan de meeste Radiohead albums.
Het was mede de verdienste van topproducer Nigel Godrich (Radiohead, Paul McCartney, Arcade Fire), die A Light For Attracting Attention voorzag van een prachtig geluid, waarin de talloze subtiele details fraai aan de oppervlakte kwamen. Dat het album aan het eind van 2022 hoog opdook in menig jaarlijstje was dan ook geen verrassing.
Deze week herhaalt de geschiedenis zich, want ook het tweede album van The Smile is een album dat door de hooggespannen verwachtingen eigenlijk alleen maar tegen kan vallen. De samenwerking tussen Thom Yorke, Jonny Greenwood en Tom Skinner is inmiddels immers bekend, terwijl producer Sam Petts-Davies een minder grote naam is dan Nigel Godrich. Wall Of Eyes levert dan ook een beperkt aantal wat zuinigere recensies op, maar gelukkig wordt het album in de meeste recensies wel op de juiste waarde geschat.
Wall Of Eyes is een wat minder veelzijdig album dan zijn voorganger, maar het is zeker geen minder spannend album, al is de opborrelende spanning wel wat subtieler dan op het debuutalbum. Producer Sam Petts-Davies ken ik eigenlijk alleen van Warpaint en van het eerder deze maand verschenen album van Marika Hackman, maar de Brit heeft een indrukwekkender cv als studiotechnicus. Met Wall Of Eyes levert hij fraai werk af, want net als het debuutalbum van The Smile klinkt ook album nummer twee prachtig.
Het drumwerk van Tom Skinner is dit keer wat meer ingetogen, maar keer op keer weergaloos en hetzelfde geldt voor de gitaar- en keyboardpartijen op het album, die hier en daar worden verrijkt met een batterij aan strijkers. Het kleurt allemaal prachtig bij de vooral ingetogen zang van Thom Yorke, die de muziek van The Smile de kant van Radiohead opduwt, maar een enkele keer ook verrassend Beatlesque laat klinken (zoals in het fraaie Friend Of A Friend).
Wall Of Eyes is een ander album dan A Light For Attracting Attention, maar ik vind het zeker niet minder goed. AllMusic.com maakt een vergelijking met de overgang van Kid A naar Amnesiac en dat is best een aardige vergelijking. De muziek van The Smile is op Wall Of Eyes net wat meer naar binnen gekeerd en wat subtieler, maar beluister het album met de koptelefoon en je wordt getrakteerd op een bijna eindeloze stroom van subtiele details en op songs die hoorbaar meer ruimte bieden aan improviseren.
Ik heb persoonlijk meer met Amnesiac van Radiohead dan met Kid A en dat verklaart misschien waarom ik zo enorm onder de indruk ben van Wall Of Eyes, dat voor mij geen mindere momenten kent en vergeleken met zijn voorganger een veel consistentere luisterervaring oplevert.
Ik vind het album zelfs zo goed dat ik niet veel Radiohead albums kan noemen die ik beter vind dan dit album, al is dat misschien vloeken in de kerk. Het is wat mij betreft dan ook heel goed nieuws dat The Smile inmiddels een wat meer permanent karakter lijkt te krijgen. Voor een zijproject is ook het tweede album van de Britse band immers echt veel te goed. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: The Smile - Wall Of Eyes - dekrentenuitdepop.blogspot.com
The Smile - Wall Of Eyes
‘Supergroep’ The Smile debuteerde bijna twee jaar geleden prachtig, maar het wat subtielere maar zeker niet minder spannende Wall Of Eyes is nog een stuk beter en steekt flink wat Radiohead albums naar de kroon
Thom Yorke, Jonny Greenwood en Tom Skinner hebben het gelukkig niet bij één studioalbum gelaten en keren deze week terug met hun project The Smile. Het debuutalbum van de band overtrof bijna twee jaar geleden alle verwachtingen. De verwachtingen rond Wall Of Eyes waren daarom onrealistisch hoog, maar het tweede album van The Smile stelt zeker niet teleur. In muzikaal opzicht is het album wat subtieler en wat minder divers, maar de songs op het album zijn complexer en bieden volop ruimte voor experiment. Met name bij beluistering met de koptelefoon struikel je over alle bijzondere details en komt het album op bijzonder fraaie wijze tot leven.
Toen in de lente van 2022 A Light For Attracting Attention van The Smile verscheen waren de verwachtingen zo hooggespannen dat het album eigenlijk alleen maar tegen kon vallen. Dat deed het debuutalbum van de band echter niet. Thom Yorke en Jonny Greenwood van Radiohead en de fantastische drummer Tom Skinner van Sons Of Kemet leverden een album met een behoorlijk hoog Radiohead gehalte af, maar het album beviel me persoonlijk beter dan de meeste Radiohead albums.
Het was mede de verdienste van topproducer Nigel Godrich (Radiohead, Paul McCartney, Arcade Fire), die A Light For Attracting Attention voorzag van een prachtig geluid, waarin de talloze subtiele details fraai aan de oppervlakte kwamen. Dat het album aan het eind van 2022 hoog opdook in menig jaarlijstje was dan ook geen verrassing.
Deze week herhaalt de geschiedenis zich, want ook het tweede album van The Smile is een album dat door de hooggespannen verwachtingen eigenlijk alleen maar tegen kan vallen. De samenwerking tussen Thom Yorke, Jonny Greenwood en Tom Skinner is inmiddels immers bekend, terwijl producer Sam Petts-Davies een minder grote naam is dan Nigel Godrich. Wall Of Eyes levert dan ook een beperkt aantal wat zuinigere recensies op, maar gelukkig wordt het album in de meeste recensies wel op de juiste waarde geschat.
Wall Of Eyes is een wat minder veelzijdig album dan zijn voorganger, maar het is zeker geen minder spannend album, al is de opborrelende spanning wel wat subtieler dan op het debuutalbum. Producer Sam Petts-Davies ken ik eigenlijk alleen van Warpaint en van het eerder deze maand verschenen album van Marika Hackman, maar de Brit heeft een indrukwekkender cv als studiotechnicus. Met Wall Of Eyes levert hij fraai werk af, want net als het debuutalbum van The Smile klinkt ook album nummer twee prachtig.
Het drumwerk van Tom Skinner is dit keer wat meer ingetogen, maar keer op keer weergaloos en hetzelfde geldt voor de gitaar- en keyboardpartijen op het album, die hier en daar worden verrijkt met een batterij aan strijkers. Het kleurt allemaal prachtig bij de vooral ingetogen zang van Thom Yorke, die de muziek van The Smile de kant van Radiohead opduwt, maar een enkele keer ook verrassend Beatlesque laat klinken (zoals in het fraaie Friend Of A Friend).
Wall Of Eyes is een ander album dan A Light For Attracting Attention, maar ik vind het zeker niet minder goed. AllMusic.com maakt een vergelijking met de overgang van Kid A naar Amnesiac en dat is best een aardige vergelijking. De muziek van The Smile is op Wall Of Eyes net wat meer naar binnen gekeerd en wat subtieler, maar beluister het album met de koptelefoon en je wordt getrakteerd op een bijna eindeloze stroom van subtiele details en op songs die hoorbaar meer ruimte bieden aan improviseren.
Ik heb persoonlijk meer met Amnesiac van Radiohead dan met Kid A en dat verklaart misschien waarom ik zo enorm onder de indruk ben van Wall Of Eyes, dat voor mij geen mindere momenten kent en vergeleken met zijn voorganger een veel consistentere luisterervaring oplevert.
Ik vind het album zelfs zo goed dat ik niet veel Radiohead albums kan noemen die ik beter vind dan dit album, al is dat misschien vloeken in de kerk. Het is wat mij betreft dan ook heel goed nieuws dat The Smile inmiddels een wat meer permanent karakter lijkt te krijgen. Voor een zijproject is ook het tweede album van de Britse band immers echt veel te goed. Erwin Zijleman
1
geplaatst: 28 januari 2024, 20:57 uur
Wat en fantastische herrijzenis. Dat is genieten pur sang. Maar ruimtelijk luisteren. Niet via de koptelefoon.
1
geplaatst: 5 februari 2024, 16:32 uur
yorkethom schreef:
Maakt mij benieuwd wat een mogelijk derde luik kan brengen. Dingen die nog op de plank liggen, zoals Colours Fly, Just Eyes And Mouth en People On Balconies klinken allen veel lichtvoetiger.
People On Balconies staat hier wel op, onder de titel Friend Of A Friend (live wisselde het steeds van naam). Maar inderdaad, nog genoeg in het vat voor een prachtige derde.Maakt mij benieuwd wat een mogelijk derde luik kan brengen. Dingen die nog op de plank liggen, zoals Colours Fly, Just Eyes And Mouth en People On Balconies klinken allen veel lichtvoetiger.
0
geplaatst: 5 maart 2024, 10:00 uur
Na verloop van tijd en flink wat luisterbeurten is mijn waardering voor dit tweede album van The Smile wat gezakt. Het klinkt mooi, heeft een fraaie wat filmische sfeer, maar is soms ook wat saai en wat teveel van hetzelfde. Uitzondering hierop is Bending Hectic wat ik echt een geweldig goed afwisselend en dynamisch nummer vind. Was het hele album maar met nummers van dit niveau gevuld.
0
geplaatst: 11 maart 2024, 18:18 uur
Leuk dat bij de bbc het concert rechtstreeks was te zien afgelopen zaterdag. Mijn favo I quit voor het eerst live. Deze plaat zal ik sneller opzetten dan de eerste, meer avontuurlijker.
0
geplaatst: 4 mei 2024, 10:43 uur
Zeurende saaie plaat... Misschien heeft het tijd nodig.
Ik denk niet dat ik die tijd heb.
Dat die man zichzelf niet al wat aangedaan heeft.
Ik denk niet dat ik die tijd heb.
Dat die man zichzelf niet al wat aangedaan heeft.
0
geplaatst: 2 november 2024, 10:47 uur
Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.
The Smile is in mijn lijst met aankopen van 2024 een vreemde eend in de bijt. In de releaseluwte van de maand januari besloot ik dit album een kans te geven (het debuut is aan mij voorbij gegaan), waarbij de schijnbare willekeur in kwaliteit van de vinylpersingen me deed besluiten om de CD in huis te halen.
Wall Of Eyes is een interessant album, maar begint onderweldigend…… Het titelnummer kan me niet erg bekoren en ook het navolgende Teleharmonics weet me niet te grijpen. Vanaf Read The Room gaat het gelukkig een stuk beter en bij Under Our Pillows ben ik helemaal om. Wat een heerlijk nummer is dit! Hier kan menig progband een punt aan zuigen. Bij I Quit haak ik helaas weer even af, maar dan… Bending Hectic! Wat een prachtig opgebouwd nummer is dit, een van de hoogtepunten van dit jaar.
De wisselvalligheid van dit album maakt dat ik tot een krappe 3,5 sterren kom.
Score: 68/100
Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl
The Smile is in mijn lijst met aankopen van 2024 een vreemde eend in de bijt. In de releaseluwte van de maand januari besloot ik dit album een kans te geven (het debuut is aan mij voorbij gegaan), waarbij de schijnbare willekeur in kwaliteit van de vinylpersingen me deed besluiten om de CD in huis te halen.
Wall Of Eyes is een interessant album, maar begint onderweldigend…… Het titelnummer kan me niet erg bekoren en ook het navolgende Teleharmonics weet me niet te grijpen. Vanaf Read The Room gaat het gelukkig een stuk beter en bij Under Our Pillows ben ik helemaal om. Wat een heerlijk nummer is dit! Hier kan menig progband een punt aan zuigen. Bij I Quit haak ik helaas weer even af, maar dan… Bending Hectic! Wat een prachtig opgebouwd nummer is dit, een van de hoogtepunten van dit jaar.
De wisselvalligheid van dit album maakt dat ik tot een krappe 3,5 sterren kom.
Score: 68/100
Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl
* denotes required fields.