The Smile - Wall of Eyes (2024)

Hier ben ik het helemaal mee eens, maar dit lijkt me wel een zeer weloverwogen keuze van de band om daarmee deze plaat ook onderscheidender van Radiohead te maken. Want op de vorige werden die twee kanten wel veel meer bij elkaar gebracht, waardoor The Smile minder opzichzelfstaand klonk dan hier het geval is.

Voor mij zit de toegankelijkheid erin dat de experimenteerdrang niet overheersend is, het klinkt nergens geforceerd maar juist heel natuurlijk. Dat miste ik vaak in het meest recente radiohead werk.

Wel grappig dat een aantal Radiohead fans zich bijna aangevallen voelen wanneer ik het woord toegankelijk noem. Het is geen diskwalificatie ofzo..

Ik ervaar het precies zo en dat bevalt me wel aan dit album.

Klopt, de vorige had eigenlijk gewoon een Radiohead LP kunnen zijn. Nuja, moest Radiohead nog actief zijn waren ze misschien sowieso wel deze richting uitgegaan, het is uiteindelijk een publiek geheim dat het toch vooral Thom en Jonny zijn die de nummers schrijven. En op zich is een side-project ook wel een goede plaats om wat experimenteler werk te brengen die je in de de main band niet kwijt kan. Het is alleen nog maar de vraag of die main band nog ooit tezamen zal komen.

Het is maar de invulling die je er zelf aan geeft, denken en speculaties vanuit eigen perceptie, hoe de vork echt in de steel zit wil ik op dit moment niet eens weten. Leuk voor memoires achteraf.

Voor mij is het zéker geen diskwalificatie hoor. Dat een aantal nummers op ALFAA behoorlijk catchy genoemd kan worden - het enorm rauwe en misleidend simpele van eerste single You Will Never Work In Television Again, als meest in het oor springende voorbeeld - vond ik juist nogal een verrassende verademing. Maar een groot deel van de nummers op die plaat deed ook waar Radiohead zo goed in is, zoals hierboven door Morinfen genoemd: het samenbrengen van het onconventionele/uitdagende met het melodieuze/oorstrelende. Alleen hoor ik dat hier aanzienlijk minder, de nummers kabbelen veel meer verschillende kanten op, vaak meer gericht op sfeer dan klassieke songstructuren, absoluut niet te moeilijk in mijn beleving, een waar genot juist om in te verdwijnen, maar wel heerlijk lastig grijpbaar en ieder geval zéker niet 'het meest toegankelijke sinds OK Computer'. Niemand voelt zich aangevallen, het is eerder verwondering. Maar zoals ik eerder ook schreef: het gaat om de beleving en die is uiteraard grotendeels subjectief.

En om aan te sluiten op wat ik hierboven schreef: blijkbaar ervaren meerderen dit dus zo. Maakt het voor mij niet minder vreemd, maar ergens ook juist wel een kick toch dat een plaat zo verschillend ervaren kan worden. Vind ik tenminste wel.

Nou, ik zou de invloed van de andere drie bandleden toch zeker niet onderschatten hoor. Uiteraard wordt de compositorische kern door Jonny en Thom gevormd, maar als je kijkt naar de sound dan zijn bijvoorbeeld Ed's gitaareffecten echt zwaar bepalend voor wat we als Radiohead (in al haar enorme veelzijdigheid) vinden klinken. Maar de kalere benadering van The Smile - zéker live komt dat zo duidelijk naar voren - zorgt ervoor dat bepaalde details veel meer naar de voorgrond kunnen treden. Dus ze kunnen hier inderdaad het nodige in kwijt, met name Jonny (ik blijf dit toch vooral als zíjn band zien). Maar dat Radiohead weer bij elkaar zal komen, daar blijf ik van overtuigd. Er zal vermoedelijk steeds meer tijd tussen hun albums komen en steeds meer aandacht voor andere projecten, maar juist dát zal ervoor zorgen dat weer nieuwe ideeën, perspectieven en energie bij het 'moederschip' terechtkomen en dit zo levensvatbaar blijft.

Nou, speculeren is toch een heerlijke bezigheid? Maar verschillende bandleden hebben ook (impliciet) aangegeven dat Radiohead terug zal komen. Ik heb daar ook geen moment aan getwijfeld dus.

Wut? A Moon Shaped Pool was nou juist een van de toegankelijkste albums van Radiohead.

In Rainbows en A Moon Shaped Pool waren relatief toegankelijke albums van Radiohead.
Wall of Eyes is een stuk experimenteler met ook jazzy en Sonic Youth-invloeden. Maar na een aantal luisterbeurten ben ik ook voor dit album gewonnen.

Vind jij, ik vind dat na hail to the thief de minste Radiohead plaat, daardoor voor mij ook minder toegankelijk.

Denniz78 ik denk dat er een verschil bestaat tussen de toegankelijkheid en de waardering van muziek.

Bij beide punten is er zeker sprake van (enige) subjectiviteit, maar niettemin is de muziek op bijvoorbeeld Amnesiac een stuk abstracter en dissonanter dan die op A Moon Shaped Pool. Op dat laatste album hoor ik qua structuur en klankkleuren voornamelijk popnummers: Present Tense werd zelfs op de radio gedraaid, meen ik mij te herinneren.

Ontoegankelijk is voor mij ook geen diskwalificatie. In tegendeel zelfs! Ik hou wel van muziek(/kunst) die enige moeite kost. Daarnaast is A Moon Shaped Pool dan weer een mooi voorbeeld van een erg toegankelijk album dat ik evenzeer bloedmooi vind.

Laten we het er verder maar op houden dat jouw indrukken zodanig afwijken van de mijne, dat dit tot enige verbazing leidt.

Radiohead heeft toch niet echt ontoegankelijke platen? Kid A en Amnesiac misschien een beetje, maar dan nog Wat jij, exsxesven?

Stukken beter nog dan het debuut. Maakt mij benieuwd wat een mogelijk derde luik kan brengen. Dingen die nog op de plank liggen, zoals Colours Fly, Just Eyes And Mouth en People On Balconies klinken allen veel lichtvoetiger. Misschien is dat de reden waarom ze hier niet op staan, aan de kwaliteit van die nummers zal het niet liggen.

Maar goed: nu eindeloos genieten van de rollercoasterrit die Wall Of Eyes heet.

People On Balconies staat hier wel op, onder de titel Friend Of A Friend (live wisselde het steeds van naam). Maar inderdaad, nog genoeg in het vat voor een prachtige derde.

Niet zo goed als de voorganger voorlopig. Ik moet wel zeggen dat het een plaat is die je meerdere keren moet luisteren.

Ik vind hem dan weer stukken beter. De eerste voelde nog een beetje aan als zoeken naar een sound, met enkele straffe uitschieters (Thin Ting, The Smile, Skrting en YWNWITE). Deze is echt een volledig verhaal en werkt beter als trip van a tot z.

Hoe dan ook: ze staan op Pukkelpop, dus dat wordt een dagticket en vooraan kamperen.

Bedankt voor weer een heel straffe prestatie, yorkethom. De groeten aan Johnny!

Een bijzonder drukke werkdag achter de rug. Misschien niet zo slim om dit plaatje voor de eerste keer te draaien ... want het is geen 3 minuten pop muziek.
Toch word ik weer meegesleurd in deze wondermooie klank wereld van The Smile. Naar mijn gevoel precies nog straffer dan hun debuut. Tja The Smile is meer dan een alternatief bij gebrek aan nieuw Radiohead. materiaal, zoveel is duidelijk !

ff 3 keer horen, en kan niet meer zonder

Ik hoor hem nu voor het eerst op vinyl. Was nog een late kerstcadeau (in pre-order) van mijn broer. Ik had hem ondertussen al vaak op spotify beluisterd. Ik moet wel zeggen dat mijn vinyl versie tegenvalt. Begint al bij track 1 met een krakend geluid. Verder is de zang erg op de achtergrond en moet ik mijn stereo vrij hard zetten om echt 'in de muziek' te geraken. Ik las op deze site en discogs, dat anderen dit ook ervaren. Dit staat voor mij los van de muziekkwaliteit (die ik nog steeds erg goed vind). Maar vinden jullie het ook niet raar dat een artiest (of is dat de beslissing van een label) nog steeds lp's verpakt in een kartonnen (binnen) omhulsel? Zeker als het Tom Yorke is?

Oh wat opmerkelijk, ik vind dus bijna alle Radiohead-gerelateerde vinyluitgaven dompers. Ik blijf ze braaf kopen om de collectie compleet te houden, maar ze blijven bijna altijd in de kast, soms haal ik ze er alleen uit om het artwork te bewonderen terwijl ik de plaat in kwestie digitaal draai. Dieptepunt was wel ALFAA, waar het spannende outro van A Hairdryer nagenoeg onbeluisterbaar was vanwege overslaande geluiden, en de rest hoogst wisselvallig overkwam. Bij zulke muzikale perfectionisten als deze heren, blijft het wonderlijk dat er blijkbaar zo weinig aandacht hieraan wordt besteed. Mijn verwachtingen voor WOE waren dus erg laag. Had voor alle zekerheid ditmaal maar de zwarte versie aangeschaft, al schijnt dat tegenwoordig ook niet al teveel uit te maken. Maar ik moet zeggen (en misschien heb ik ditmaal domweg geluk gehad) niet alleen is mijn exemplaar helemaal 'stil', ik vind ook nog eens dat dit album van vinyl door mijn speakers nog veel meer tot z'n recht komt dan via streaming op koptelefoon, door de enorm warme weidsheid. Wellicht speelt mee dat Petts-Davies meer een soundtrackproducer is (baal er nog steeds van dat ik het film-evenement rond deze plaat moest missen, had hem graag in zo'n dolby-surround-zaal ervaren, maar ik was ziekig en wilde met mijn gehoest de luisterervaring van de andere aanwezigen niet ruïneren) en veel minder een gelaagde koptelefoonproducer zoals Godrich dat natuurlijk bij uitstek is. Hoe het ook zij, voor de verandering voor mij dus nu juist eens een plaat die ik wél uit z'n (kartonnen) hoesje blijf halen. Dacht dat de consensus op discogs ook wel was dat-ie ieder geval aanzienlijk beter is dan de vorige, maar heb daar niet heel uitgebreid gekeken, dus zoals gezegd heb ik misschien ook wel gewoon geluk (zoiets kan gekmakend genoeg nogal per exemplaar verschillen, zo heeft een vriend van mij een ALFAA die wél super klinkt). Nu klinkt het overigens waarschijnlijk alsof ik een enorme audiofiel ben, maar dat valt nogal mee (gelukkig maar), dit soort dingen valt me eigenlijk alleen bij Radiohead-gerelateerde releases op, ongetwijfeld zal meespelen dat ik dan aandachtiger luister dan ik normaal doe. Ach, ook wel weer heerlijk dit eerste-wereld-geneuzel natuurlijk.

Een keer of 4 beluisterd nu en het is zware kost.
Ben nog lang niet zo enthousiast als over zijn voorganger waar ik direct door betoverd werd.
'Wall of Eyes' en 'Friend of a Friend' de absolute hoogtepunten en van Radiohead niveau.

Kom op dit moment nog niet verder dan 3,5* maar ga het zeker nog vaker luisteren.

Wat minder klassieke songstructuren en wat meer sfeer en geluidscollages. Maar het is allemaal wel zo verfijnd en subtiel dat het weer volop genieten is. De fijne drum- en percussiepatronen in 'Read The Room', de gestapelde laagjes in 'Bendic Hectic', alles getuigd van muzikaal vakmanschap dat ook nog eens weet te verwonderen, te beroeren en om je in te verliezen. De creatieve core van Radiohead en een meesterlijke drummer, wat wil je nog meer?

@kaasgraaf: Bedankt voor je reactie! Zelf ben ik ook verre van een audiofiel, maar om één of andere reden had ik gisteren de behoefte om dit te delen. Zelf heb ik van de heren enkel Ok Computer (de deluxe heruitgave) A moon shaped pool en de vorige worp van the smile op vinyl. De rest heb ik op cd. Persoonlijk vind ik ze allemaal beter klinken dan deze. Maar het klopt inderdaad dat je zou verwachten dat er meer zorg wordt gedragen voor de vinyl uitgaven. Het artwork is prachtig, de songs zijn van een waanzinnige creativiteit, maar voor het zwarte schijfje wordt minder zorg gedragen. Begrijpen wie begrijpen kan...

Stop even de persen; altijd al benieuwd geweest hoe Radiohead zou klinken als ze gewoon eens een degelijke popplaat zonder al te veel poespas zouden hebben gemaakt??? Junodream - Pools of Colour (2024) - MusicMeter.nl
Sorry voor de schaamteloze reclame.....

Much appreciated!

The Smile - I Quit

I quit
My head is lit
A piece of me
This is my stop
This is the end of the trip
Conscience
And brotherhood
And brotherhood
Wild ghosts
Wild feelings
Leaning windmills
A dead drop
This is the end of the trip
A new path
Out of the madness
To wherever it goes
To wherever it goes
And wherever it goes
And wherever it goes

Soms zou je denken dat met deze tekst het einde van Radiohead wordt aangegeven.

Zomaar een gedachte hoor..

Bedankt! Ik doe niet meer dan mijn best. En die groeten heb je terug.

Dit maakt me trouwens heel enthousiast. Als laatste van de marquee kan dit even legendarisch worden als die shows van The National daar destijds.