Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God (2024)

Ik blijf me er wel over verbazen dat Nick's religie zo'n lastig punt blijft voor veel fans. Voor mij zijn Cave en religie altijd met elkaar verbonden geweest, hoewel steeds weer op een andere manier (afhankelijk van welke periode je bekijkt). Ik ben atheïst (hoewel steeds meer naar het agnosticisme neigend, wellicht ook onder invloed van kunstenaars als Cave) en voor mij is zijn godsbeeld juist altijd een belangrijk deel van zijn intrigerende aantrekkingskracht geweest. In zekere zin kan je zeggen dat hij tegenwoordig godsvruchtiger dan ooit klinkt, maar tegelijk ook juist zoveel humaner/humanistischer dan ooit tevoren.

Uiteraard zal dit tweede sterfgeval ook van grote invloed zijn, ook al had hij geen contact meer met deze zoon. De tienerzoon die onderdeel was van zijn gezin en in 2015 overleed is natuurlijk van veel grotere invloed en zal steeds op een bepaalde manier een aanwezigheid blijven in zijn werk.

Daar kan ik geen goed antwoord op geven. De wegen van Nick Cave en Hans Brouwer hebben elkaar kennelijk nooit gekruist. In de Volkskrant van vrijdag 30 augustus jl. werden er lovende woorden over "Wild God" geschreven. Toch maar eens streamen dat album.

En Ik de illusie maar hebben dat ik bij de Ziggo in Amsterdam met open armen zal worden ontvangen en dat er een stoel op het podium voor mij klaar staat als Nick Cave & The Bad Seeds daar muziek gaan maken...

Ik kan helemaal niks met dit album. Zijn vroegere albums vind ik wel mooi, maar vanaf zijn rouw albums Skeleton Three en Ghosteen ben ik meneer Cave en de slechte zaadjes kwijt. Er is iets met zijn voordracht gebeurt dat me mateloos irriteert. Er zit sindsdien iets zeurderigs, jengeligs en drammerigs in zijn stem. Ik ben er niet helemaal over uit, en ik kan het me ergens ook wel voorstellen na zo'n enorm verlies. Ik probeer het wel telkens opnieuw, maar de liefde lijkt over.
Op Wild God klinkt Cave soms alsof hij op de weg terug is, maar er zijn genoeg andere momenten waarop mijn haren weer recht overeind gaan staan ( O Wow O Wow (How Wonderful She Is) ai ai.... kon er hier nou niemand ingrijpen?) Cave lijkt welhaast een soort mythische status in de media te krijgen. Zijn muziek wordt zo enorm opgehemeld, ik snap dat niet. Pastoraal? Het zal allemaal wel, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Cave een beetje aan een Messiacomplex lijdt. Gevoed door iedereen die hem op het schild heft. Ik hoor hier in ieder geval geen nieuwe meesterwerk in Wild God, eerder een matig album.

Dat zou wat zijn, misschien moeten we dat collectief eens zien te organiseren met alle Musicmeters

Pauken en klaroengeschal is er wat over maar voor de rest kan ik deze declamerende Messias nog best velen.

Moet zeggen dat het album aan mijn verwachtingen voldoet. Op z'n Nick's. Schurend en soms over the top. Toch pakt de muziek me. Ben nog niet echt in de teksten gedoken en laat dat op een geschikt moment nog eens op mij afkomen. De rode draad van zijn laatste albums is goed te horen. Interview in de VK maakt dat nog eens duidelijk. Een man met een (goddelijke) missie

Wat mij wel stoort is de slechte opnamekwaliteit. Voorbeeld van loudnesswar. Wat een pijn aan je oren doet dit album zeg. Zo zonde. Zeker omdat eerdere albums van Nick gourmet voor m'n oortjes waren. Waarom

Zojuist de nieuwe Cave beluisterd. Een gevoel van , daar gaat ie weer. . Heb het wel gehoord en gezien. Natuurlijk vakman. Maar de essentie voor mij is verdwenen. Schuld, boete,veel sorrow en gloomy. Snap het persoonlijke stuk. Als artiest denk ik: ga soundtracks maken met je vriend Ellis. Van 1982, Vera, Birthday Party tot Ghosteen. Yes. Maar nu... m
Misschien verrast hij nog. Denk aan Bowie met Black Star.

Die soundtracks met Ellis zijn inderdaad wel ok.

Is mij ook opgevallen, althans via bepaalde koptelefoon niet om aan te horen. Ik denk toch dat hier (het oppompen van geluid) bewust voor gekozen is, althans wb Spotify/Tidal.

Het eerste deel van jouw redenatie kan ik volledig volgen; ik kan me maar al te goed voorstellen dat zijn huidige stijl niet voor iedereen is, dat het je maar net moet liggen. Alleen snap ik niet zo goed wat een messiascomplex ermee te maken heeft. Ik zie die term vaker voorbijkomen als het gaat over de Cave van vandaag de dag, maar ik denk dat dat helemaal niks nieuws voor hem is (en ik zekere zin ook wel een deel van zijn aantrekkingskracht). Eerder heeft het uit zijn rouwproces voortkomende directere contact met zijn fans ertoe geleid (zoals hij zelf ook vaker heeft beschreven) dat hij juist 'aardser' geworden is (een mens tussen de mensen, in plaats van een boven de massa uittorende priester of messias, al blijft hij die rol waarschijnlijk óók graag en met verve spelen, ik zie het hem ieder geval erg graag doen).

En juist het nummer dat jij eruit licht, O Wow O Wow, is misschien wel het meest menselijke, benaderbare, nummer van deze plaat: een impressionistische liefdevolle in memoriam voor zijn oude zielsverwant Anita Lane. Dat de muziek van het nummer de luisteraars verdeelt begrijp ik goed, ik vind het juist een hoogtepunt door de onconventionele speelsheid, maar met messianisme heeft dat toch zeker niets te maken.

In een bericht hierboven schreef ik dat Dave Fridmann (bekend van zijn werk met oa Flaming Lips, Mercury Rev en MGMT) achter de knoppen zou hebben gezeten, maar ik lees nu dat de productie net als de voorgaande platen van Warren en Nick is. Dan denk ik dat Fridmann verantwoordelijk zal zijn voor mixing en/of mastering; ik moet de elpee nog aanschaffen (denk ergens komende week) dus kan de liner-notes niet checken. Hoe dan ook staat hij bekend om een sound die zo opgeblazen is dat het haast uit elkaar valt en waar je soms lichtelijk zeeziek van kan worden. Ik kan daar enorm van smullen, er zit een surrealistische schoonheid in dat bevreemdende geluid, maar kan me zeker voorstellen dat dat niet voor iedereen geldt.

Ik heb geen problemen met pastoraal, die koren, dat uitgesponnen gedoe, rouwen, heartbreak, dat declamerende maar vind dit uiteindelijk gewoon wat saai. Niet erg, hij krijgt nog steeds een 3*, want slecht is dit nu ook niet. Gewoon gewoontjes.

Ik ga graag mee in de hoogmis van Nick Cave.. Laat de demonen maar over me heen vallen, een god die het wel of niet weet, een koor die het allemaal weer makkelijk maakt, Ik vind het fijn om te horen dat ik altijd van je zal houden.

Van Nick of van god?

Vanmorgen schreef ik dat de muziek van Nick Cave & The Bad Seeds niet ken. Die Nick Cave: is dat echt zo'n religieus mannetje? Hoewel ik, dat denk ik althans, redelijk religieus ben, moet ik niet zoveel hebben van religieuze mannetjes en vrouwtjes die mij met een big smile vertellen dat zij helemaal in de Heer zijn. Een hoog EO gehalte hoeft van mij nou ook weer niet wil ik maar zeggen...
En mijnheer Von Helsing: zullen we god toch maar met een hoofdletter G doen? God...
Inmiddels heb ik "Wild God" via de stream tot mij laten komen. Ik kan niet zeggen dat ik er wild enthousiast van word.

Luister maar naar Final rescue Attenpt. Maak het niet moeilijk, Ik houd niet van God en ook niet van Nick Cave. Ik ken de beiden niet. Maar de muziek en sfeer van mijnheer Cave koester ik.

Dit lijkt me wel een aparte ‘instapplaat’ voor wie nog geheel onbekend is met deze artiest. Ik zou dan eerder voor een The Boatman’s Call of The Good Son gaan, maar er is ook zoveel om uit te kiezen, met zulke extreem uiteenlopende periodes. Voor een ‘hoog EO-gehalte’ hoef je ieder geval niet te vrezen, daarvoor blijft Nick zelfs op zijn meest devote momenten toch echt te ongrijpbaar eigengereid.

Dat is mooi toch? Nick Cave is een markant figuur, van zijn heroïne verslaving midden jaren '80 tot zijn uitspattingen tijdens een interview met de krant de Guardian in 1988, waar hij een journalist bijna molesteerde tijdens een 2e interview, om de eerste recht te zetten. Cave kan ook gezien worden als de father of gothic. En de manier waarop hij zijn vader verloor op jonge leeftijd de de laatste jaren twee zonen, Cave vecht waarschijnlijk al vele jaren tegen demonen en probeert dit een tegenwicht te geven met religieuze invloeden.

Geef het nog een kans met: Push the Sky Away

Dan bent u overstag

The Good Son was mijn instapper en wat mij betreft 1 van de 2 platen die hem van gehoord hoeft te hebben. De andere is het debut.

Hans Brouwer, Nick Cave heeft jarenlang met de duivel gefeest, de afgrond van dichtbij gezien, de krochten van de hel dikwijls bezocht. Dan is God slechts een uitvlucht.

Wat een hoogdravend geneuzel allemaal. Gaan zelfs bepalen dat Cave om zijn eerste overleden zoon meer verdriet heeft gehad en het aangrijpender moet zijn geweest zijn dan die van zijn tweede zoon.. Nick Cave wordt verder over drie weken 67 en rocken zoals vroeger gaat ie nooit meer, zou ook beetje sneu wezen. En religie is altijd al aanwezig geweest in zijn werk. Ook toen hij nog gewoon een rocknrollende junk was. Verder is Cave mij kwijtgeraakt met Ghosteen en Wild God zal me niet terug winnen. Ik ga er ook geen sterren aanhangen, het is gewoon not my cup of tea meer. Verder wil ik wel kwijt nog dat het album ook kapot gaat door de vreselijke klinkende opname's, productie en mastering, heel veel digitaal en met heel veel compressie. Iets wat de kenmerkende dynamiek vd Bad Seeds geen goed doet, die ook ver weggestopt zijn. En ja dat vind ik dus ook een tijd gaande, het is steeds minder Bad Seeds geworden en steeds meer Cave & Ellis. En met de laatste is het steeds meer een kant opgegaan die mij niet (meer) raakt maar hee, het is Cave zijn feessie.

Het feit dat het minder The Bad Seeds is geworden komt natuurlijk door het gemis van Mick Harvey. Dat was toch wel de drijvende kracht van de band!

Nou, de rol in Cave's leven en werk van het verlies van Arthur is toch uitgebreid (door hemzelf) gedocumenteerd. Over Jethro weten we simpelweg aanzienlijk minder, hij heeft er alleen iets korts over geschreven in The Red Hand Files. Het spreekt voor zich dat dat al even onbevattelijk verdrietig is, maar wel weer heel anders dan bij Arthur omdat zij geen contact meer met elkaar hadden. De enige reden dat ik er iets over schreef, was als iets reactie op iemand die stelde dat het verlies van Jethro de reden is dat de rouw nog zo doorklinkt op deze plaat, en dat kan heel goed natuurlijk, maar ik denk dat de voortzetting van het proces rond Arthur (en vooral het 'open mogen komen te staan' voor joy) toch wel het centrale thema hier blijft.

Nou, volgens mij werd Micks rol steeds groter toen Blixa van het toneel verdween. En zo is in de geschiedenis van deze band steeds de focus weer verandert, al naar gelang wie in een bepaalde periode Nicks rechter (red right) hand was. We zitten nu in de ‘periode Warren’ en die is echt weer onvergelijkbaar met welke eerdere periode dan ook, met nauwelijks gitaren en vooral veel synthgeluiden. De rest van de band moet zich daartoe verhouden, maar vooral live bijkt altijd weer hoe krachtig deze muzikanten zich kunnen plooien zonder hun eigenheid te verliezen.

Je drukt je verkeerd uit Deric Raven: God is geen uitvlucht maar een toevlucht. Even voor de duidelijkheid, een christenmens doet ook wel dingen die God verboden heeft. Drie "Weesgegroetjes" en je kunt weer verder.
Wat betreft "Wild God": na drie luisterbeurten wil het kwartje bij mij maar niet vallen. Ik laat Nick Cave & The Bad Seeds maar aan mij voorbij gaan. Of zou God dan boos op mij worden?

Eerder teleurgesteld, maar bereid je dan maar vast voor want de hitte van de afgelopen dagen is niets vergeleken bij wat jou dan nog te wachten staat