Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God (2024)

Zeer bizar om dit soort dingen nog te lezen nadat Nick Cave een aantal van zijn meest essentiële platen gemaakt heeft na het vertrek van Mick Harvey. Push the Sky Away en vooral Skeleton Tree behoren tot zijn allerbeste werk.
Veel respect met wat Mick Harvey betekent heeft voor de Bad Seeds maar rond Dig Lazarus Dig!, een degelijke plaat maar ook eentje waar The Bad Seeds creatief wat in een doodlopend straatje zaten, was het allicht nodig om wat personeelswissels door te voeren en er echt een partnerschap Cave-Ellis van te maken (tot frustratie van Harvey die zich buiten gepasseerd voelde). Logisch vertrek waar The Bad Seeds de vruchten van kunnen plukken hebben.

Conversion! Helemaal gevloerd door dit nummer. Hoezo ga je op dit punt in je carrière nog zulke meesterlijke nummers lopen maken.

Heerlijke verrassing, deze plaat. Eentje die ook nog eens heel consistent is qua thema.

Vind het zeer begrijpelijk dat ook mensen hier afhaken, het is geen makkelijke kost wat Cave & Co ons voorschotelt. Ik heb het nodige van Cave in huis, maar draai het niet vaak en dat heeft te maken dat ik het nogal onontkoombaar en overdonderend van aard vind. Wil je Cave, dan krijg je ook Cave, als een machtige bonbon waar je niet te veel van moet nemen. Op dit album wordt dat nog eens onderstreept met kapitaalletters en door de productie, de symboliek en de betekenis die je het kan geven Met heftige boeken heb ik dat ook, dat lees ik een keer, prachtig maar ben ook blij dat het uit is. Het heeft niets met kwaliteit te maken, die erken ik, maar met eigen appreciatie.

Of de oplossing.

O Wow O Wow (How Wonderful She Is) is wat mij betreft een serieuze uitschuiver.
Die vocoder is ronduit vervelend.

Hoewel ik in eerste instantie ook een beetje moeite had met Frogs en in mindere mate met opener Song of the Lake is er verder weinig aan te merken op dit album.
De sound en het thema liggen nog steeds in het verlengde van voorgaande albums, al is hier (veel) meer ruimte voor vreugde, koortjes en meer instrumentatie.
Het absolute hoogtepunt zit van Joy tot Long Dark Night. Grandioze 25 minuten zijn dat.

Dikke 4*, met mogelijkheid tot 4.5*.

Vind je? Ik vind het wel mooi klinken, een beetje als Bon Iver, toch op een smaakvolle manier gebracht. Het is niet dat Cave's stem hier vervormd werd. Luchtig nummertje ook na de zware kost van ervoor.

Zwaar als in: vol. Niet zwaarmoedig. Werd tijd dat Cave een plaat als deze maakte.

Dit gaat live ook echt heel goed werken.

'Conversion' is gewoon Kanye-gospel en jullie weten dat het zo is.

Drie maal de vocalen van Child in Time en je kunt weer verder

Ik was een beetje afgeknapt op Cave na Ghosteen en zijn recente soloalbum, maar op Wild God toont hij weer flarden van de kwaliteit die hij in de 3 decennia voorafgaande aan bovengenoemde platen eigenlijk continu liet horen; met name op het titelnummer en het middenstuk van Final Rescue Attempt naar Long Dark Night.

Sowieso is de gospel wel weer een nieuwe smaak in het cave-palet. Helaas slaat ie soms iets te veel door op Wild God en heeft het een te hoog 'Kumbaya, My Lord'-gehalte, met name in Joy en de 2 slotnummers. Al met al verwacht ik dat niet een topper in zijn oeuvre gaat worden, maar wel gewoon een degelijke plaat. Ik zet in op 3.5* met voorzichtige groeipotentie naar 4*.

Een behoorlijk vertrouwde smaak toch juist? Abattoir Blues/The Lyre Of Orpheus stond bol van de gospel, maar dit was al ver daarvoor een duidelijke invloed (ik denk bijvoorbeeld aan Jesus Met the Woman at the Well, I Had A Dream Joe en Oh My Lord).

Wat in Godsnaam is Kanye gospel nu weer?

Gospel is gospel. Kayne is erdoor beïnvloed. Cave is erdoor beïnvloed. Heel veel anderen ook. Cave komt er ook nog goed mee weg, omdat het authentiek klinkt en de nummers gewoonweg goed tot erg sterk zijn.

Groot Cave fan vanaf zo ongeveer het begin, Cave begint me nu te irriteren, nou ja al zo'n jaar of 5
1e nummer lijkt wel Hazes. Lijkt allemaal zo zoet, orkestraties. Die achtergrondkoortjes verschrikkelijk. Van idool naar zeg t maar, van Nick the Stripper naar ja wat eigenlijk, de nieuwe Messiah?
Ik vind het helemaal niets. Ik mis de rafelrandjes en Nick had levensgrote rafelranden.
Push the sky away, weergaloos, skeleton staan ook mooie nummers ook maar daarna doet het me niets, deze is nog erger dan de vorige.

Ik ga maar geen cijfer geven.

Saint Huck, Blind Lemon Jefferson, Stranger than kIndness, the Mercy Seat, the Ship song, Stagger lee, Higgs Boson Blues, Skeleton Tree om er maar een paar te noemen. Zo mooi.

Het waren mooie jaren met Nick

Meteen verkocht, meteen gékocht!!

'Conversion' lijkt qua arrangement heel sterk op Wests nummers met gospelinvloeden; met name wat betreft het koor. Ik moet bijvoorbeeld aan deze banger denken. Gospel is divers, te divers om te zeggen dat gospel gewoon gospel is. Er is echt wel een verschil tussen pakweg West en Mahalia Jackson. Bovendien is het algemeen bekend dat Cave een grote fan is van West (en hem blijkbaar een stuk meer vergeeft dan ik; ik heb West jarenlang verdedigd, want wat een fantastische muziek maakte hij, maar die man heeft duidelijk hulp nodig).

Die heeft hij inmiddels TikTok - Make Your Day

Ach, zo hebben we allemaal wat. Ik had in mijn jeugd, als 8-, 9-jarige jongen best bij Michael Jackson willen logeren... want hij maakt voor mijn oren toen echt geweldige muziek, en hij was echt een kindervriend, met zijn pretpark en dierentuin in de achtertuin, wie zou dat niet gewild hebben

Sluit me hier bij aan, al kan ik O Wow O Wow wat beter verteren. wellicht dat ik daardoor al wel op 4.5* zit.

Joy t/m Long Dark Knight stuk voor stuk kippenvel nummers. Wat een prachtige muziek.

Wild God mag er ook zeker zijn.

Frogs en Song of the Lake prima nummers maar niet van hetzelfde kaliber als bovenstaande.

Het kwartje wil bij mij nog niet echt vallen bij deze leg van Nick Cave. Misschien moet het album een beetje rijpen, zoals dat bij het hele oeuvre van Nick bij mij het geval was. Desondanks zie ik erg uit naar het concert komende maand.

Ik denk dat veel kwartjes gaan vallen na de liveshows inderdaad. Heb veel zin om een Final Rescue Attempt of Conversion live te horen. Het titelnummer wordt natuurlijk echt een beest van een livenummer.

Ja toch wel.
Ook na 5 volledige luisterbeurten blijf ik er moeite mee hebben.
Het voelt aan als de vreemde eend in de bijt en heb de neiging om te skippen.
Niet dat het tenenkrommend slecht is ofzo. Het werkt gewoon (nog?) niet voor me
Hopelijk komt het live beter binnen.

Kijk, en ik zou een volledig album à la O Wow O Wow juist enorm op prijs stellen denk ik.
Maar ik kan gewoonlijk niet zo bijzonder veel met zijn muziek, misschien is het dan ook niet toevallig dat ik een atypisch nummer kan waarderen.

Ik denk dat er zo twee Nick Cave's zijn, Aan één kant de pianospelend poête maudit, contemplerend over alles wat mis ging/gaat in het leven, aan de andere kant de wilde, toornige Goth. Ik hou van die laatste. Anderen weer van de eerste. Er is hier zo een derde bij die O wow O wow. Ik denk ook dat ik die liever heb dan mr piano guy.

Ik heb hier de laatste tijd best wat over nagedacht (het is rustig op kantoor en dan krijg je dat), over die twee gezichten van Nick Cave. Hij is voor mij heel erg verbonden met de pretentieuze fase die ik doormaakte tussen mijn vijftiende en zeventiende, waarin ik heel graag zelf een poète maudit wilde zijn. Cave, net als Tom Waits, paste daar goed bij: tamelijk pretentieus, theatraal ook, maar zo dacht ik er niet over. Ik vond hen authentiek, ook al had ik eigenlijk niets met de ballads van de late Waits. Misschien voelde ik toen al een beetje aan dat er gewoon heel veel theater achter beide artiesten zit, anders dan bij Leonard Cohen, die ik eigenlijk nog beter vond dan Cave en Waits, en die me stiekem toch een stuk authentieker leek en lijkt (al was hij ook niet wars van wat theater en pretenties). Ja, ik was toen vijf keer zo erg als nu; kun je nagaan.

De laatste keer dat ik naar Waits heb geluisterd, kan ik me echt niet meer herinneren. Naar een nieuwe Cave ben ik altijd wel benieuwd, maar de albums na Skeleton Tree - dat ik destijds echt fantastisch vond, maar dat ik verder ook in geen tijden meer heb gedraaid - geven me toch altijd een wat katerig gevoel. Ik geloof het allemaal niet zo.

Waar het waarschijnlijk op neerkomt: het idee van een oprechte Cave heeft nooit goed bij me kunnen landen. The Boatman's Call heb ik later gehoord en die vond ik toch iets aan de saaie kant. Ghosteen sloeg me te opzichtig met de emoties om de oren, maar het voelde allemaal een beetje behaagziek en gemaakt aan, ondanks de tragische achtergrond van dat album. Die vreselijk serieuze toon van de Red Hand Files - echt nog erger dan ik op mijn zestiende - hielp ook niet echt mee. Ik krijg toch de indruk dat Cave een rol is gaan spelen die zijn eigenlijke identiteit heeft overgenomen, zonder dat hij dat zelf echt doorheeft. Ook Wild God heeft zo zijn momenten, maar ik hoor te vaak een Cave die zichzelf veel te serieus neemt (ik moet me met name door 'Joy' heen worstelen) en daardoor zo ontzettend onoprecht klinkt. Ironisch genoeg leek hij me een stuk authentieker toen hij zong vanuit het perspectief van fictieve personages.

Het is maar welke The Bad Seeds je beter vindt. Ik vond de tijd dat Mick Harvey deel uit maakte van de band veel spannender en frivoler. Meer rauwere randjes en uitbundiger gitaarspel. Dat bedoelde ik met het feit dat The Bad Seeds in mijn ogen minder is geworden. Ik kan vrij weinig met de albums ná Dig Lazarus Dig. Hoe erg ik het ook goed wil vinden. Ik mis die uitbundigheid en z'n rauwe emotionele stem van vroeger.

coldwarkids, op de relatie tussen Harvey en Cave stond volgens mij behoorlijk wat spanning, waardoor ze het beste bij elkaar naar boven haalden. Warren Ellis doet als rechterhand of nauwelijks moeite om te voorkomen dat Cave toegeeft aan zijn gemakzucht, of hij stimuleert hem daar zelfs in.

Het dreigende heeft hij al een beetje verspeeld met het Kylie Minogue duet. Vreemd eigenlijk, want dat is alles behalve een lief liefdesliedje. De Mercy Seat, The Carny en Tupelo spanning was zo overweldigend. En toch groei ik met hem mee, en zo ook met het latere werk. Mijn kijk op zijn platen zal nooit helemaal objectief zijn. Ik ben gewoon een groot liefhebber. Voor mijzelf is er geen andere artiest die constant dat hoge niveau vast kan houden. Binnen The Bad Seeds zijn er verschillende personeelswisselingen geweest, en toch haal je gelijk het The Bad Seeds geluid eruit. Op de laatste platen was het vooral de interactie tussen Warren Ellis en Nick Cave. Voor mijn gevoel tellen op Wild God The Bad Seeds weer mee. Maar nogmaals, ik ben een groot fan en zal zeker soms oogkleppen ophebben.

Eventjes aanvullen....

Door Peaky Blinders kreeg hij weer een nieuwe groep liefhebbers erbij. Toevallig gebruiken die daar veelal nummers van mijn favoriete Nick Cave plaat, Let Love In. Ik had verwacht dat dat album meer in collectieve waarde zou stijgen.

1 van zijn 3 meesterwerken idd

Murder Ballads is in mijn optiek juist zëér dreigend. Meer doden dan op de gemiddelde gangstarap-plaat uit diezelfde tijd.

Dat is wel weer waar

Kwartje is gevallen. Wat een album.