Charli XCX - brat (2024)

Bonustracks niet vergeten, Guess is misschien wel het beste nummer op het album voor mij, veel viezer ga je muziek niet krijgen.

Die heb ik nog niet gehoord, ik zal ze volgende keer meenemen.

Maar ik laat bonustracks doorgaans niet meewegen in mijn ratings.

Luister wat minder muziek tegenwoordig of toch minder divers, maar deze draai ik toch weer grijs.

Met alle respect - en je hebt recht op je mening - maar wanneer je er Rihanna, Milk Inc. en Niels Destadsbaeder erbij gaat halen, toon je wel pijnlijk duidelijk dat je niet weet waarover je praat.

Dit is absoluut verder geen 'commerciële plaat'. Als het een puur commerciele plaat was, dan zou niemand over dit album spreken op deze site.

Eventjes deze twee gebruikers ook vermelden gezien ze uw post liketen: coldwarkids, Gyzzz



Maar om het toch bij Eddy Merckx te houden. Als Pet Sounds en Abbey Road gelijkstaan aan Eddy Merckx, dan is deze BRAT onze popequivalent van Tadej Pogacar. Mensen haten het ook als sportsterren van tegenwoordig vergeleken worden met die van vroeger, en toegegeven, je hebt gelijk als je het vergelijken van dit album met Abbey Road en Pet Sounds onzin vindt. Net zoals Pogacar vergelijken met Merckx ook nergens voor nodig is. Beiden zijn groot op hun eigen manier, en dat geldt voor de vermelde albums ook.

Ja.

Misschien niet voor jullie generatie. Maar niemand jonger dan u zal dat ooit doen voor die van jullie. Net zoals Jackson etc. ook geen idolen van ons zijn.



Volledig eens met je betoog over dat de media al vooraf inkleurt of iets goed of niet goed is, en dat dit het zelfstandig beoordelen van een album bemoeilijkt, net zoals tegen de gang ingaan - zelfs op een site zoals deze - ook wel wat van mentale sterkte kan uiten (of andersom juist getuigt van koppigheid: het is maar hoe je het ziet).

Maar één groot verschil tussen brat en Ghosteen. Nick Cave is in principe al aanwezig sinds de jaren '80. Het is niet dat hij het wiel of het warm water uitvindt. Misschien voor de liefhebbers van zijn carrière dat het inderdaad een steengoede plaat is, maar albums die klassieke status halen zijn meestal albums die iets nieuws of iets fris brengen of kenmerkend zijn voor een bepaalde tijd. Ghosteen is dat inderdaad niet echt. Brat en how i'm feeling now zijn dat wel, en zeker kenmerkend voor deze periode: zowel muzikaal als qua popcultuur (how i'm feeling now als "covidalbum" en brat laat nu al zijn sporen na).

Ghosteen ken ik maar omwille van één reden: deze site. En mocht ik op deze site nooit geregistreerd zijn zou ik er nog steeds nog nooit van gehoord hebben... . Terwijl dat bij brat wel zo zijn, ook al mocht ik nooit in muziek geïnteresseerd zijn.

Voor de generatie van die van mij en zeker die jonger van mij (millennials, zillenials en Gen Z en vooral de laatste) is dit een zeer impactvol album. Charli XCX, niet vergeten is ook nog maar 31 jaar.

Kamala Harris Brat Memes Confuse CNN Panellists - pedestrian.tv

Over impact gesproken…

Je hoeft niet te twijfelen mijn beste, want over 1 a 2 jaar draait niemand Brat van Charlie XCX nog (behalve vriend TornadoEF5) en is Charlie XCX links en rechts al ingehaald door een nieuwe ster aan het firmanent. Autotune is vervangen door AI en in stoffige zolderkamers draaien de steeds ouder wordende Boomers hun klassieke albums van The Beach Boys en The Beatles met betraande gezichten. Maar misschien zit ik er helemaal naast.

Je zit er hoogstwaarschijnlijk naast. Dit album heeft nu a meer culturele impact dan welke andere release ook dit jaar. De campagne die Snoeperd hierboven linkt is slechts 1 van de vele voorbeelden. Ik hoef Instagram maar te openen en ik kom referenties naar en variaties op deze albumhoes tegen.

Ik zou het succes van BRAT eerder als een kleine overwinning zien voor "team boomer". Er wordt ten minste weer eens naar een album geluisterd in plaats van algoritmisch bepaalde playlists. Toegegeven, het is een wat kort album en je kunt het ook met de attentie-spanne van een goudvis prima uitzitten, maar het IS een album met kop een staart. Dat kan voor wie op youtube en spotify opgroeide een nieuwe manier zijn om muziek te consumeren en liedjes in een context te waarderen.

Er zijn nog genoeg artiesten die albums met kop en staart uitbrengen, waar ook op die manier naar geluisterd wordt. Ja, minder dan vroeger (is dat erg?) maar denk bijv aan Kendrick Lamar.

Kort lijkt het album me niet. 41 minuten is altijd al een heel reguliere albumlengte. Dat was zo ongeveer de gemiddelde LP.

Charli gaat trouwens ook Amerika redden. Is er iets dat die meid niet kan?

Om nog eens die polemiek rond mij en dit album af te sluiten:

1. Ik baseer mij niet op vooroordelen, elk album geef ik een eerlijke kans en als een album hoog in de rotatielijst staat wekt dat mijn interesse. Zo heb ik eerder de albums van Kane goed beluisterd om te concluderen dat ik ze niets vond. Dit geldt ook voor dit album van Charli XCX om eerder vernoemde reden.

2. brat niet commercieel? Muziek is in mijn ogen al commercieel als je ervoor moet betalen om het te verkrijgen. brat klinkt voor mij als flauwe (geautotunede) hitparadepop. Ik heb niets tegen hitparadepop op zich en wil geen onderscheid maken tussen de dunne lijn mainstream/alternatief. Maar het moet melodieus zijn met sfeer en emotie en voldoende eigenheid wat ik mis in brat.

3. Ik hou geen rekening met de status van de artiest, noch met de verkoopcijfers, ook niet met de recensies (die vaak danig verschillen). Er zijn ook populaire artiesten (zelfs in mijn top-10) waarvan er albums bij zijn die ik laag heb gequoteerd. Zo heb ik (als U2-fan) Songs of Innocence slechts 2* toegekend en kreeg een horde U2-fans op mijn dak.

4. Mijn leeftijd erbij halen om recente albums niet goed te vinden slaat nergens op. Ik sta - als sinds mijn jeugd - steeds open voor diverse genres (van klassiek tot chansons tot rock), al geef ik toe dat sommige genres mij minder of niet liggen (schlagers, hiphop, techno). Er zijn ook tal van recente albums die ik hoog heb gequoteerd zoals Beth Gibbons - Lives Outgrown. Ik blijf niet vasthangen aan een bepaalde periode, ik kan zowel diverse albums uit de jaren '50 als albums uit 2024 waarderen.

5. De muziekwereld is danig versnipperd dat het onmogelijk is om alle genres en stromingen te volgen, iedereen doet aan muziekbeleving in zijn eigen bubbel. brat van Charlie XCX is in sommige kringen misschien een klassieker maar ik weet zeker dat vele muziekliefhebbers daar niets van kennen omdat hun interesse elders ligt. Zo ken ik ook mensen die nooit iets hebben gehoord van Taylor Swift. Albums als bv. Thriller, Nevermind of Abby Road hebben een blijvende impact. Dit zal wellicht nooit het geval worden met brat.

Wat?
Ik heb 1 belangrijke tip, indien dit echt waar is gelijk ontvolgen die mensen.

Op RYM nr1 van dit jaar, nr 353 aller tijden en al meer dan 26000 stemmen. RYM is niet meteen het forum waar oppervlakkige pop goed scoort. Veel van die stemmers, waaronder ikzelf, zullen de zomer van 2024 blijven associëren met dit album en ik kan je verzekeren dat het er niet slechter op wordt na vele draaibeurten. Er is geen enkel verschil met de klassiekers die je noemt.

Dat lijkt me onzin; waarschijnlijk kennen ze heus wel wat van haar, want ze heeft echt megahits gehad. Waarschijnlijk hebben die mensen gewoon haar naam niet aan die muziek kunnen koppelen, om wat voor een reden dan ook.

Je kan prima de hits van Taylor Swift missen, hoe groot ze ook is.

Kan, maar niet het nieuws als zij een land bezoekt, het was hier toch ook te zien in diverse actualiteitenprogramma's

Dat klopt maar dat betekent niet dat je de muziek hebt gehoord

En eerlijk is eerlijk, in Nederland heeft ze niet eens zoveel grote radiohits gehad

Vroeger was je afhankelijk van de radio, TV en platenzaken om muziek te ontdekken, je kon destijds niet omheen van bv. Michael Jackson, Prince of Queen. Tegenwoordig beleeft iedereen zijn muziek door streaming of festivals en zoeken het in hun eigen genre of bubbel (ik denk dat ik op MuMe nog één van de meest diverse muziekliefhebbers ben). Taylor Swift heeft zeker (radio)hits gehad maar velen luisteren niet meer naar de radio of hitparade.

Vroeger verdiepte ik mij ook in lijsten maar die zijn ook steeds minder relevant mede door de muzikale versnippering. In sommige lijsten van 2024 zal misschien brat bovenaan staan maar andere dan weer bv. Beth Gibbons (vind ik oneindig veel beter dan brat), in hiphoplijsten een hiphopalbum, in metallijsten een metal-album etc. etc. Als je bv. de albumlijsten van 1967 bekijkt staat in iedere lijst Sgt. Peppers en het debuut van The Doors en Velvet Underground bovenaan (albums met een blijvende impact en invloed).

Om maar met de deur in huis te vallen - ik heb het album volledig gehoord, en ik was niet van mijn sokken geblazen. Maar dat zegt helemaal nix, eerlijk gezegd. Uit de songs sprak regelmatig wel een zekere urge/drive die ook de OL onder ons qua thematiek zal kunnen herkennen (Friday on My Mind, Saturday Night, Young Americans, The Bomb, Beautiful Life).

En ja, leeftijd is wel - grosso modo - een dingeske: content (ook muziek) vertoont nou eenmaal een sterke mate van (mentale)synchroniciteit met het tijdvlak waarin ze tot stand is gekomen; en vaak is die in de tijd verankerde muziek nou eenmaal niet gericht op de OLG (G = gemeenschap). De clou is dus als je tot de focusgroep behoort er zoveel mogelijk aan deel te nemen, omdat het achterafperspectief altijd iets van 'sneu' heeft, zo van ik heb het toen niet helemaal meegekregen, omdat ik ....

Je kunt je afvragen in hoeverre je als (ruime) dertigplusser je een 'objectieve' recensie kunt schrijven over muziek die duidelijk focust op those < 30.

En "klassiekers" wishful thinking om daar nu al over te spreken, time will tell - esthethischer Distanz weet u wel.

Nog een toevoeging: dit zal ik heus nog wel draaien - Sgt Peppers en Beach Boys al lang niet meer

Sgt Peppers en Beach Boys (Pet Sounds) draai ik niet vaak meer, ik ken ze zowat van buiten, ik probeer vooral nieuwe artiesten en albums te kennen en daar zijn ook veel interessante tussen (maar niet Charlie XCX). Dat wil lang niet zeggen dat ik die vernoemde albums minder moet vinden.

Beoordelingen kunnen nooit volledig objectief zijn, of je 30 of 60 bent. Muziekbeleving is persoonlijk en ik hecht veel belang aan pakkende melodieën (en teksten), sfeer en inventiviteit, meer dan techniek (het enige dat je objectief kunt oordelen).

Ik heb deze nog niet beluisterd, maar kwam er zojuist achter dat de allereerste stem op MuMe voor een Charli release (haar debuut EP) van mij afkomstig is. Wie wil er een handtekening van deze early adopter?

Ooit een early adopter, tegenwoordig late to the party. Het kan verkeren.

I used to be with ‘it’, but then they changed what ‘it’ was. Now what I’m with isn’t ‘it’ anymore and what’s ‘it’ seems weird and scary. It’ll happen to you!

Kan het misschien ook een beetje te maken hebben met de Amwrikaanse verkiezingen? Begreep dat Charli iets gepost heeft over mevrouw Harris.

Ze stond daarvoor al bovenaan hoor!

Prachtige plaat dit trouwens vind ik, blijf hem maar draaien. Ook haar andere platen (toch zij die ik al ken) passeren weer stuk voor stuk de revue. Blijk ook ik dus een soort brat-zomer te hebben, het kan verkeren

Als je ook nog een fysiek exemplaar hebt ben je nu rijk. Want we hebben hier blijkbaar te maken met een culturele revolutie binnen de popscene.

Ik ga zo goed op een aantal mensen hier. Vooral de boomer berichten vol tegenstrijdigheden en oogkleppen zijn ongekend. In ieder geval weer wat geleerd, Kane en Charli XCX zitten in hetzelfde vaarwater

*pakt popcorn*

Nouja, dat ze een flinke culturele impact heeft lijkt mij moeilijk te ontkennen.

Ja, in principe waar, maar dan is dus zo goed als elk album op deze site commercieel, en dan wordt het hele woord betekenisloos om te gebruiken

Verder staat dat hele bericht bol van de open deuren die echt niets toevoegen.

Het enige relevante wat je over dit album zegt is dat je sfeer, emotie, melodie en eigenheid mist. Dat kan, al spreek je elders ook over dat het afstandelijk op je overkomt. Dat is óók een sfeer. Ik denk dat de sfeer op dit album je niet aanspreekt. Emotie is op dit album ook wel te vinden: luister maar eens aandachtig naar So I of Sympathy Is a Knife. Gebrek aan pakkende melodie: nou, ik zit zelf momenteel met Apple vast in m'n hoofd. Gebrek aan eigenheid: volgens sluit dit prima aan op de sound die ze zelf heeft gecreëerd gedurende haar carrière. ik heb het idee dat je niet genoeg thuis bent in moderne popmuziek om de eigenheid echt te kunnen inschatten, maar ik durf wel te stellen dat die er zeker is.

Ik denk dat de elementen er wel zijn, maar niet op een manier die jou aanspreekt. Dat kan allemaal, maar dat kan ook een hoop met referentiekader te maken hebben en referentiekader kan ook een hoop met leeftijd te maken hebben. Hoeft niet, je kan als vijftiger nog volop mee zijn met alle nieuwe trends en volop naar PC Music luisteren, tuurlijk, maar als ik jouw vergelijkingen hoor, mis je wel het een en ander in je referentiekader om dit te kunnen plaatsen.

Je lijkt je erg af te willen zetten tegen enige status die Charli of dit album wordt toegekend, maar dat is iets anders dan het album niks aan vinden. Vraag jezelf af of jij echt degene bent die in kan schatten wat voor status dit album heeft en zal hebben.