Deep Purple - =1 (2024)

Ja, dat was platenzaak Den Daas, daar heb ik heel wat lp's gekocht waaronder uiteraard Deep Purple albums. En meneer Den Daas? Die rookte zware Van Nelle shag achter zijn kassa...
Zeg RonaldjK, wonen wij in dezelfde woonplaats toevallig?

Nee, ik heb er één jaar gewoond. Maar ben er nog regelmatig, er wonen vrienden van me!

Als ik volgend jaar in de Hoofdstad van het Groene Hart mijn platenzaak heb geopend en jij komt langs RonaldjK dan krijg je een "=1" van mij. Gratis en voor niets .

Deep Purple doet hier waar het goed in is, hard rocken. Inventief is het niet altijd en = 1 kan niet in de schaduw staan van de vroege jaren 70. Het is wel een album waarnaar het goed luisteren is. Simon McBride geeft een zwik peper op de juiste momenten, Don Airey speelt een aantal heerlijke solo's. Ian Paice drumt geweldig, op soepele wijze ondersteunt door de bas van Roger Glover. Het is Ian Gillan die zijn uiterste houdbaarheidsdatum begint te naderen. Het kost hem duidelijk allemaal veel moeite. Dat mag op zijn leeftijd, want hij overtuigt (nog) wel. = 1 Is een goede plaat van deze veteranen.

Waarom kan het niet in de schaduw staan van begin jaren 70? Alsof Who do we think we are, Burn, Stormbringer en Come Taste the band zo goed waren. = 1 is ook beter dan de eerste twee albums. Dus waarom altijd dat gejank over de jaren 70?

Bij de vroege jaren zeventig denk ik eerder aan In Rock, Fireball en Machine Head.... En Burn is gewoon een bazenplaat!

Dat de jaren '70 - de periode waarin deze band zijn reputatie verwierf - vaak terugkomen in discussies is toch niet zo gek? En je vergelijkt de jaren '70 zelf ook in je opmerking .

Persoonlijk vind ik de verschillende line-ups/periodes van Deep Purple überhaupt niet erg vergelijkbaar omdat de band elke keer als een kameleon van stijl veranderde. Dat maakt de band voor mij juist zo interessant.

Als je schrijft 'kan niet in de schaduw staan van' wil ik weten waar dat aan zou kunnen liggen. Waren de songs beter? De productie?
Voor diehard hardrockers, de muziek was toen niet harder dan nu, de songs waren ook niet aantrekkelijker. De albums hadden hoogtepunten maar ook duidelijk mindere momenten.

De muziekstroming was begin jaren '70 wel vrij nieuw, het werd uitgebracht in een tijd dat het werd geassocieerd met de opstandige jeugd, langharig tuig en studentendemonstraties. Daar kun je na 55 jaar niets aan veranderen.

Maar was de muziek ook daadwerkelijk beter en aantrekkelijker? Werd er beter gemusiceerd? Er moet worden uitgekeken dat de tijd waarin die albums werden uitgebracht niet worden verheerlijkt, dusdanig dat daarmee alles wat er daarna nog door een band als Deep Purple is uitgebracht automatisch niets meer kan zijn. Wat het ook is.

Elke band heeft ups en downs. Die hoor ik ook bij Deep Purple. Maar ik hoor niet tot de categorie mensen die vroeger alles automatisch beter vonden en daarmee dus ook een band niet de kans willen geven op een oordeel dat een nieuw album kan wedijveren met de beste muziek die ze ooit hebben gemaakt.

Ik sluit mij aan bij musician en voeg daaraan toe dat ook Fireball (1971) géén topalbum is, zoals ik laatst weer constateerde toen ik het 3,5 ster gaf. Meer uitleg bij dat album in mijn verhaal van 5 juli j.l.

Dan resteert de vraag van musician aan WoNa, in het vorige bericht herhaald: "Als je schrijft 'kan niet in de schaduw staan van' wil ik weten waar dat aan zou kunnen liggen. Waren de songs beter? De productie?"
Ook ik ben geïnteresseerd in WoNa's vergelijking tussen = 1 en het jaren '70-werk. Dit door zijn woorden "= 1 kan niet in de schaduw staan van de vroege jaren 70".
Dat vragen we niet om mensen af te fakkelen, maar omdat we nieuwsgierig zijn naar elkaars meningen en de redenen daarvoor. Ik schrijf het wellicht ten overvloede, maar toch.

Nu mag dat ene zinnetje eruitspringen, maar lees de rest van zijn stukje en duidelijk is dat hij positief is over de nieuwe Purple. Het krijgt 3,5 ster van hem, net zo veel als ik aan Fireball gaf. Nou WoNa, hopelijk laat je van je horen!

Wie horen hier dan wel tot die categorie? In ieder geval het gros van de users hier niet. Ook WoNa - op wie je in eerste instantie reageerde - is overwegend positief over dit album.

Dit album is notabene na In Rock en Machine Head het hoogst gewaardeerde studioalbum van de band op MuMe. Dus ook hoger gewaardeerd dan de albums waartegen jij het tegen afzette. Ik begrijp derhalve niet welk punt je probeert te maken.



Beauty is in the ear of the beholder... oftewel muziek is geen exacte wetenschap. Voor sommige luisteraars is juist de associatie met een tijdperk, de herinneringen die aan muziek gekoppeld zijn etc... reden om een album meer te waarderen, ook al is die in de oren van een ander speltechnisch gezien minder. Er is geen goed of fout, alleen meningen....

namsaap en ik waren gelijktijdig aan het typen...

Haak ik ook in op diens opmerking "Wie horen hier dan wel tot die categorie? In ieder geval het gros van de users hier niet."
'Het gros' zou heel goed kunnen, maar mijn ervaring is wel degelijk dat er MuMensen zijn die alles affakkelen dat niet uit vroeger tijden is. Ik kwam ze tegen bij Kansas, Styx én Purple, groepen met fans van vroeger die alles ná de jaren '70 de grond inboren.
In het geval van Purple is bijvoorbeeld een bekend maar discutabel standpunt dat een Purple zonder Blackmore lang zo goed niet is. Waarom dan? Onlangs kwam dezelfde opmerking hier op MuMe bij =1 langs, waarbij Blackmore in de stelling is vervangen door Morse.

Nu mag je uiteraard het oude werk beter vinden. Smaken verschillen. Mijn bezwaar is dat deze "conservatieven" afkraken met een uiterst summiere uitleg. En sommigen van hen doen zelfs dat niet eens. Daarbij krijg ik de indruk dat deze mensen het liefst horen wat ze al kennen en niet (meer) de moeite nemen om met frisse oren (proberen) te luisteren naar nieuw werk (van oude namen).
Mijn indruk wordt mede veroorzaakt doordat ze (nauwelijks) de moeite nemen om uitleg te geven. Even snel iets afkraken, klaarrrr... Dat geldt zeker NIET voor WoNa en namsaap, gezien hun talrijke bijdragen.

Tot slot herhaal ik musicians vraag aan WoNa: "Als je schrijft 'kan niet in de schaduw staan van' wil ik weten waar dat aan zou kunnen liggen. Waren de songs beter? De productie?" . Mijn toelichting vind je twee berichten hierboven.

Maar die stelling was ook al actueel 50 jaar geleden, waarom haakte veel fans af toen Mark III (1973–1975) en Mark IV (1975–1976) de band vormde? Was het de funk of de blues die soms overheerste of het gemis van Blackmore, Glover en Gillan? Dit zie je nu hier toch ook terug bij bepaalde krasse knarren die III en IV nog steeds niet accepteren als zijnde volwaardig aan de band met in ieder geval Ian Gillan in de gelederen. Ook het enige album met Joe Lynn Turner krijgt hier weinig handen op elkaar. Misschien zijn de Gillan adepten wel conservatief.

Zou goed kunnen, herkenbaar wat je schrijft! Nu hoor ook ik liever Gillan dan Turner, maar dan probeer ik wel uit te leggen waarom.

Is natuurlijk mede een generatiedingetje: vanaf '78 stapte ik in de hardrock, zodat Joe Lynn Turner in mijn beleving bij Rainbow de schoenen van Dio en Bonnet moest vullen. En later bij Purple die van Gillan en Coverdale (Rod Evans als frontman van '68-'69 kende ik toentertijd alleen van single Hush).
Een vriend van me is tien jaar jonger en stapte rond '85 in: die hoort gráág de albums met Turner, of die met McAuley bij MSG (alweer een zanger met wie ik minder heb, liever hoor ik de stemmen van Barden en Bonnet). Die albums zijn echter zijn startpunt, waardoor hij er anders naar luistert, waar het mij met Turner en McAuley nogal eens te glad wordt.
Alhoewel, het Rainbow met Turner heeft eveneens in mijn beleving sterke nummers gemaakt, maar zijn stem doet me minder. Diens opvolger Doogie White vond ik dan wél weer goed en voor diens opvolger Ronnie Romero ben ik allergisch. Die albums ga ik t.z.t. beschrijven met uitleg waarom ik iets van iemand vind. Turners laatste soloalbum verraste mij overigens, gaf er 3,5 sterren voor.

Er schoot me zojuist nog een groep te binnen die door oude fans stelselmatig en zonder fatsoenlijke uitleg wordt afgebrand: The Stranglers. Frontman Hugh Cornwell verliet de groep in 1990 en dan zijn er die op MuMe zijn twee opvolgers zonder uitleg afschieten.

Sinds mijn 14e luister ik naar Deep Puple (das dus best lang) en in die zin mag ik er ook wat van vinden denk ik. Mijn eerste concert was in 87 tijdens de "House of Blue Light" tour in Ahoy Rotterdam (dit was tevens het eerste concert na de reunie in Nederland). Daarna heb ik ze nog minstens 30 keer gezien in vier verschillende landen. Uiteraard blijft het allemaal een kwestie van smaak en daarover valt niet te twisten zo heb ik inmiddels begrepen.
Ik heb dit album nu vanaf de 19e in huis en zo staat het ook wat mij betreft "als een huis".
Ja, Gillan is op leeftijd aan het raken maar (en dat heb ik hier al eerder gemeld) zijn huidige stemgeluid bevalt me meer dan prima. Live staat hij ook nog zijn mannetje, het klopt dat het bij sommige nummers wellicht wat minder wordt maar mag het aub ? Op =1 blinkt hij wat mij betreft uit met zijn zang, stem en zijn teksten.
Ook Simon McBride kan mij bijzonder bekoren, het geluid komt wat mij betreft dichter in de buurt van het oorspronkelijke Deep Purple. Hiermee wil ik Steve Morse niet tekort doen, zonder Steve Morse had Deep Purple waarschijnlijk geen bestaansrecht meer gehad. Over de overige drie leden niets dan lof op dit album.
Mijn favorieten: A bit on the side, Lazy Sod en I'll Catch You.
Wat mij betreft kan dit album wedijveren met "Purpendicular" en "Perfect Strangers" 4,5 sterren dus !!!
Gaan jullie nog maar even door of jullie het eens kunnen worden of het in de schaduw kan staan van de jaren 70 albums, mijn mening is duidelijk en ik ga weer genieten 29 Oktober in de Ziggo Dome (en ik sluit niet uit dat ik Brussel ook meepak)

Wat mij altijd aansprak in Deep purple zijn de melodieuze vondsten die blackmore en Lord in hun nummer stopten, na het vertrek van Blackmore was Steve Morse flink wennen omdat er ook Jazz fushion invloeden in de muziek kwamen, toch had ook Steve een gevoel voor melodieuze aspecten, helaas schiet Mcbride wat mij betreft te kort. Behalve het snel spelen van wat loopjes hoor ik er verder weinig cretiefs uitkomen. Het is waar hij heeft de frisheid weer terug gebracht, wat resulteert in een wat lekkere nummers, rekeng houdend met de huidige stem van Gillan. Don Airy voegt op zijn keyboards wel veel meer toe, klasse muzikant, glover en paice leveren een solide basis als altijd. Ik zag op youtube Elements voorbij komen van Blackmore's night met een prachtige gitaarsolo die het merendeel van het nummer omvat, en juist zo'n solo mis ik op het huidige albam. Al had If I were you zo geeindigd had een wereldnummer geweest

"Fireball" is wel degelijk een topalbum!

Voor deze zeldzame keer ben ik het met je eens Hans.

Who Do We Think You Are, ook uit die oertijd, vind ik weer drie keer niks.

=1 is wel aardig. Met heerlijk fris gitaarspel. Dat helaas teveel nodig is om het teveel aan saai groovende nummers op te poetsen. Tien keer liever een spannend A Bit On The Side dan een struikelend op gang komend Show Me.

Deep Purple's ode aan Deep Purple. Dit album had " a bag of tricks" moeten heten. Topmuzikanten , dat dan weer wel.

De broodnodige energie lijkt in geen velden of wegen te bekennen. Het enige dat mij positief opvalt is het fleurige gitaarwerk. Maar zodra het tempo ook maar iets omlaag gaat, voelt dat als een kudde dagpauwoogvlinders dat verdwaald en uitgeput in de sahara ronddladdert in de hoop ergens een groen struikje te vinden. Tevergeefs.
Want dit ontstijgt het niveau kroegband nauwelijks. Er zit links en rechts wel wat enthousiasme. Je hoort het in de geknepen zang van Gillan en in de frisse productie. Maar het komt op mij nergens als herboren ofzo over. Gewoon een handjevol standaard rocksongs. Ik zie ze zo in de eerste paar minuten van Vandaag Inside staan. Daar past dit wel. Ook leuk voor in de lift of tijdens het buffet in het hotel van je vakantiebestemming. Weer eens wat anders dan die akelige boenkedeboenk muziek. Maar als hier geen Deep Purple op de hoes stond, had ik het waarschijnlijk nooit gehoord.

Enige verbazing maakt zich van mij meester als de gemiddelde score van -=1 op deze site tegen In Rock en Machine Head aanschurkt, niet dat ik de heren iets misgun, integendeel, maar wat maakt de score zo hoog.
Ik hoor een Gillan die het allemaal niet meer kan bijbenen met zijn benepen zang. De songs klinken aardig maar nergens is het songmateriaal ook maar enigszins opzienbarend. Ik hoor enkele mannen die het leuk vinden om muziek te maken maar nergens wordt mijn nieuwsgierigheid gewekt of wordt ik op het verkeerde been gezet.
De nummers zijn allemaal vrij belegen en daar is niks mis mee, de mannen moeten lekker doorgaan en als dit plaatje in de toekomst als klassieker te boek staan; mijn zegen hebben ze. Ik hoor het er alleen niet aan af.

"Belegen" was denk ik het woord dat ik zocht. Kern van de zaak wat mij betreft.

Den Daas, man met gele rook snor ... later ook nog Futureshop ook nog Musicshop in Voorstraat

Toen ik in 1990 voor het eerst een nieuw album van Deep Purple kocht, was het (zeker in mijn ogen, maar ook volgens de pers) een hele oude band! Dinosaurussen.

Had niet gedacht dat ik anno 2024 uit zou kijken naar 'de nieuwe Deep Purple'! En al helemaal niet dat de band zoveel jaren later een stuk frisser en speelser klinkt dan op Slaves and Masters.

=1 moet wennen, ook al klinkt de muziek zo vertrouwd. Ondanks het concept en bijbehorend artwork (mooi bedacht) klinkt het nog als een verzameling liedjes ipv een echt album-album. Wel: Knappe, creatieve teksten, zeker in vergelijking met bijv. de meest recente Uriah Heep. Orgels, gitaar, Gillan gilt zelfs nog een keer, en (op ééntje na) allemaal nummers waar ik me nog lang niet mee verveel. Favoriet voorlopig, Bleeding obvious.

Ik lees dat inmiddels de 'afzeikbrigade' ook is gearriveerd. Je kunt het op je tien vingers aftellen, ik had het al aangekondigd dat het zou gebeuren. Welk album Deep Purple ook zou hebben uitgebracht, de brigade komt altijd, heel voorspelbaar, met dezelfde voorspelbare kritiek.
Niet dat er een uitleg wordt gegeven wat het verschil is tussen 'gewone' hardrock en 'belegen' hardrock, "kern van de zaak" zelfs, anders dan dat je weet dat dat de mannen van Deep Purple richting de 80 gaan.

'Broodnodige energie' onbreekt (schijnbaar) zonder dat niemand enige verantwoording hoeft af te leggen over de vraag wat daar onder wordt verstaan bij het verschijnen van een nieuw album en waar precies het verschil in energie uit blijkt, als je albums van Deep Purple met elkaar gaat vergelijken.

Er wordt hopeloos naar kreten, woorden gezocht om het geheel af te kunnen fakkelen. Maar ik weet niet wat er inmiddels dan meer belegen is, als we het daar dan toch over hebben, de muziek van Deep Purple of de gebruikelijke kritiek van de afzeikbrigade.

Feit is dat er een leuk, degelijk en stevig album door Deep Purple is neergezet met alleraardigste en bovenal aantrekkelijke songs. Aan de vocalen van Ian Gillan hoor je geen verschil in de periode dat hij 40 was of nu bijna 80.
Er is geen criticus die kan aangeven waar het beter had gekund of gemoeten en waarom.

Beetje kort door de bocht om het de "afzeikbrigade" te noemen. Het is een goed album en het luistert leuk weg, ik zou het geen stevig album noemen. Op zich natuurlijk knap dat het gros van de band (Gillan, Glover en Paice) het nog zo goed doet en ook vitaal, de verkoopcijfers zijn ook goed. In heel wat landen in de top 10. Maar ik zie nergens in de comments haat of affakkelen. Bij tijd en wijle klinkt het ook wat belegen en ik hoor wel een verschil in de stem van Ian met pak hem beet 30 of 40 jaar geleden.

Ik ben erbij in Amsterdam in (ik denk) oktober om Deep Purple een keer nog live te zijn. Maar dit album haalt mijns inzien niet de top 10 wat DP albums betreft. Maar een prima album met de legendarische Bob Ezrin wederom achter de knoppen. Ook geen spring chicken meer.

Ik snap de criticasters anders prima…. Alleen zijn we het niets eens.

Laten we het eens omdraaien… Ik lees nergens in jouw commentaren waarom dit album 5 sterren zou verdienen. Jouw cijfers (en van sommige andere andere users) zijn voor mij beter te voorspellen dan die van de ‘afzeikbrigade’. Deep Purple = 5?

Volgens mij zit het probleem vooral bij jou en kun je geen kritiek over jouw geliefde band verdragen.

Exact dit. Stel je voor dat je wat kritiek hebt op een album, poeh poeh, het is wat.

Slecht lezen. Activistisch evangeliserend gedrag. Wat onze oude muzikant allemaal schrijft, past bij de huidige sociale media tijdgeest, zullen we maar zeggen.
Aai over de bol en doorrrr.

Een paar maanden geleden kocht ik nog "Infinite " . Een album zonder Blackmore, maar wel meer dan de moeite waard. Nu deze nieuwe is nog wat frisser en energieker en met een nieuwe gitarist in de band valt dit direct op. Geen uitgebluste heren, laat dat al duidelijk zijn. Ik ga geen vergelijk doen met hun vroeger werk, want dat heeft geen zin.
Ik zou zeggen gewoon aanschaffen die plaat ...

Wel eerst kijken wat anderen ervan vinden hè? Dat is heeeeeel belangrijk.

Opvallend dat een van mijn favoriete bands uit de jaren 70 hier nog steeds zo populair is.

Deep Purple in Rock heb ik in de jaren zeventig (meer dan) grijs gedraaid evenals Made In Japan. Herinner mij dat ik samen met allemaal andere 14/15 plussers destijds zat te discussiëren over de klap, na 9:45 minuut, die je hoort in Child In Time. Gerucht ging dat er een paar luidsprekers omvielen (althans, in ons praatgroepje was dat de conclusie). Op de remaster is het geluid bijna weggepoetst.
Ik was in die jaren, als beginnend drummer, liefhebber van het geluid van Ian Paice en heb The Mule héél vaak afgeluisterd.

Machine Head stond destijds ook in het platenrek evenals Fireball (vond die hoes wel mooi) en Mark I en Mark II.
Laatste LP die ik van de mannen destijds heb gekocht was Come Taste The Band. Daarna ben ik afgehaakt.
Op CD heb ik ooit alleen Made In Japan gekocht uit een soort jeugdsentiment.

Maar nu hier op MM opvallend vaak de naam Deep Purple voorbijkwam, ben ik deze nieuwe release ook maar eens gaan proberen. Eerlijk gezegd had ik een beetje moeite om er aandachtig naar te luisteren...... Ik ga het zeker nog een keertje proberen, maar vooralsnog doet de muziek van de band mij minder dan destijds als 14/15-jarige.