Deep Purple - =1 (2024)

PS: tijdens het schrijven van bovenstaand bericht stond The Mule, voor het eerst na jaren, weer eens op. Blijft toch schitterend!

Niet dat ik iemand ook maar enige verantwoording schuldig ben over wat ik draai, maar ik vind een opener als Show Me volslagen bloedeloos. Slechte groove en een hoog kabbelgehalte. Vergelijk het eens met Highway Star of Burn. Instant schop onder je hol. De mijne dan. Bij jou weet ik het niet zo.

Dat mag dus niet . Wel erbij blijven hoor....

Ooops.

Knocking At Your Back Door is er ook nog. Ook een vet nummer

Chet schreef:



Kijk, dát lukt nooit. Denk ik. Ik gok dat je, inmiddels 50 jaar later, rond de 64 bent en probeer dan nog maar eens die onbevangen puber te zijn, na de talloze muziek die je nadien hoorde plus 10000000001 andere ervaringen plus in het bezit van een andere hormoonspiegel. Bovendien heb je al 50 jaar een "band" met je favootjes en dat hebben eventuele nieuwe favorietjes nog niet.
Een remedie is: een paar keer afspelen, dan eventueel een maandje links laten liggen en vervolgens opnieuw draaien. Wedden dat je een klik hebt gekregen met sommige nummers?

Vermoedelijk omdat na de eerste afspeelrondes sommige hoogtepunten zich in je brein nestelen, na een maand treedt herkenning op en maak je wellicht zelfs gelukshormoon aan.
Maar goed, ik moet = 1 nog steeds aanschaffen en zal het ook zelf proefondervindelijk gaan ondervinden...

Dat is een misvatting als ik dat mag zeggen. Ik heb de afgelopen 50 jaar héél veel nieuwe muziek ontdekt en spoedig gewaardeerd. Ben dan minstens zo enthousiast als in de puberjaren (wellicht heeft die hormoonspiegel zich nooit aangepast..... ).

Eerlijk gezegd draai ik niet heel veel meer uit de jaren zeventig en ik heb daar ook niet echt meer een band mee.

Okay, duidelijk! En vooral FIJN, dat je frisse oortjes hebt gehouden. Als je deze = 1 niks vindt, dan is dat natuurlijk prima.
Gewaardeerde muziek die al 50 jaar meegaat heeft nu eenmaal een bepaalde plek in het brein die nieuwe muziek nog niet kán hebben. Vandaar mijn reactie.

Op muziek die al 50 jaar meegaat, kun je met zo gemakkelijk uitgekeken raken. Zo heb ik het zelf wel gezien met de Berenboot.

Andere dingen blijven. En ik check wekelijks allerlei nieuw spul en dan voel ik mij nog altijd als een kind in de snoepwinkel.

Door omstandigheden heb ik een week moeten wachten voordat ik het album kon beluisteren. Natuurlijk al getrakteerd op de 3 fantastisch singles die vooraf al uitkwamen. Ik was blij verrast. Wat een super album is dit. Hij klinkt geweldig, niks mis mee.....of toch....
Sommige nummers hadden voor mij wat langer mogen zijn. Maar verder? Weer genieten!!!!!

ik kan de mening van @ Edwynn voor 1005 onderschrijven....ik mis sowieso Steve Morse!!!

Nope, het brein dat zich ontwikkeld in je pubertijd heeft de songs gehardwired. Dat kun je nu niet meer nabootsen hoevaak je m ook draait. Ook de liedjes die je toen niet leuk vond kun je nu nog meblèren ( helaas) en kan voor een geluksmoment zorgen vanwege de associatie met destijds. Doe Maar is nog steeds kudt ( ik had een Laat Maar button) echter brengt het wel leuke herinneringen naar boven ( en hele songteksten)

Oh? Ik dacht dat je Glen Hughes zou zeggen haha. ( geintje hoor). De nieuwe gitarist bevalt me wel eigenlijk.

Tja. Er zijn mensen die zichzelf heel graag op de borst mogen slaan omdat zij feitelijk alleen nieuw werk in hun brein toelaten. De enige echte ware liefhebber die modern blijft en uiteraard ook lid van de beperkte groep mensen die er als enige verstand van hebben.

Wanneer je de muziek van Deep Purple over de jaren gaat vergelijken met een kinderserie van begin jaren '70 ben je wel erg diep gezonken.
Maar het past volledig in het beeld van de critici: geen ruimte voor (her-)waardering en als een repeterende molen altijd dezelfde kritiek, Deep Purple had in 2022 geen album kunnen maken wat ook maar zou kunnen rekenen op positieve geluiden. We wisten al op voorhand dat dit zou gebeuren, terwijl er nog geen noot was uitgebracht.

Na Machine Head uit 1972 was het gebeurd en toen moest de Berenboot voor sommige mensen nog beginnen.
Je zou zeggen, dat zo'n moderne jongen zich nog uitsluitend zou storten op de jonge bands van nu en elke enigszins (volgens eigen zeggen) belegen band na een jaar of vijf links zou laten liggen.

Maar waar het gaat over nieuwe muziek MuMeAfrekening 2024 en waar je dan luidkeels je mening zou kunnen geven over alles wat er nieuw wordt uitgebracht en waarbij je kunt komen met eigen vindingen en debuterende bands, daar kom ik je dan weer niet tegen.

Wel vooral blijven geiten bij een album van een 55 jaar oude band waar je al 40 jaar je neus voor ophaalt.

[oprechte verbazing]

Gast.


Waar

heb

je

het

over

?

[/oprechte verbazing]

Ik moet bij jouw gewauwel steeds vaker denken aan opa Flodder die 'even te drogen' gezet moet worden na een ongelukkige aanvaring met de realiteit.

Als je weer opgedroogd bent, gaan we wel weer verder. Of niet.

I'm Saying Nothin'...

De stijve en houterige stem van de inmiddels bijna 80 jarige Gillan vind ik op deze plaat wel erg vermoeiend klinken. Dat is eigenlijk ook het grote manco van dit album, want muzikaal vind ik het nog wel redelijk fris en vlot klinken, maar het blijft natuurlijk nog altijd wel de oude en vertrouwde sound van Deep Purple die je er vooral ook in terughoort. Prima dat ze natuurlijk nog weer een album maken, want met Whoosh en Infinite klonk het ook nog prima, maar per album vind ik Gillan wel steeds minder goed en steeds houteriger klinken. Deze ga ik niet meer op cd kopen, Infinite is denk ik mijn laatste DP aankoop geweest. Met deze is natuurlijk ook niet heel veel mis, maar meer voor de die hard liefhebbers die geen plaat willen missen van hun. Ik vind het dus geen top plaat, maar vooral klinken als een doorsnee hardrock plaat met een zanger die inmiddels ernstig tekort schiet!

Dat 'oudere bands' nog steeds goede platen kunnen maken die niet (veel) onderdoen voor hun topwerk uit hun beste tijd, hebben de Rolling Stones vorig jaar, en kort geleden Judas Priest nog laten zien en horen, het kan dus wel!

Natuurlijk kan dat. En niemand schreef dat dat niet kan.

Redelijk en degelijk nieuw DP album , maar niet erg bijzonder....dat ze zich nog vernieuwen hoef je/mag je niet meet te verwachten....voor mij een gemiddeld album ; ik ken slechtere, maar ook betere....

Deep Purple bewijst met "=1" in ieder geval dat ze nog steeds albums maken "die er toe doen". Anders dan in de jaren van de vorige eeuw maar nog steeds hartstikke goed!

'harstikke goed' vind ik persoonlijk dan weer zwaar overdreven, want zoveel verassing zit er niet in dit album die ik maar doorsnee vind klinken. Rolling Stones met Hackney Daimonds en Judas Priest met Invincible Schield hebben mij nog echt verrast met wat ze qua energie en inspiratie nog in huis hebben. Gillan is een oude man, en zo klinkt hij op deze plaat ook vind ik. Niets mis met deze plaat, maar de tijd heeft ze helaas toch al jaren ingehaald. En vergelijken met hun jaren 70 spul mag ook zeker vind ik, want de bandnaam is ook nog gewoon steeds dezelfde gebleven. Moet het nog zo goed zijn als in de jaren 70? Nee, en dat hoeft ook niet, maar de inspiratie hebben om nog echt met iets verrassends te komen zit er helaas ook niet meer in. DP is anno 2024 wat mij betreft vooral nog voor de die hard fans/liefhebbers van het eerste uur die er mee zijn opgegroeid, de mensen van onder de 50 halen hier waarschijnlijk massaal hun neus voor op.

Van de nieuwe Stones-plaat kun je veel zeggen maar 'verrassend' is wel het laatste woord dat in me opkomt. Staat overigens los van kwaliteit, in mijn ogen.

Verrassend goed dan misschien. Vooral omdat ze op hun laatste plaat als jonge honden klinken, en niet zou zeggen dat ze de 80 al gepasseerd zijn. En de diversiteit van de nummers spreekt mij op die plaat nog enorm aan, waaruit blijkt dat een band die ooit begon in 1962 nog steeds de inspiratie heeft kunnen vinden om op hun oude dag toch nog onverwacht en verrassend uit de hoek te kunnen komen

Ik ben nooit een echte Deep Purple liefhebber geweest maar de positieve recensie onlangs in de Aardschok maakte me nieuwsgierig: en inderdaad wat een lekker fris, catchy en creatief album! Uiteraard geen hoge uithalen meer van Ian Gillan, dat moet je ook niet meer verwachten op die leeftijd. Aan zijn hedendaagse stem - beetje alsof ie zingt terwijl hij aan het eten is - moet je wennen, maar toch klinkt het wel. Verder doet de muziek denken aan In Rock, zowel rockstampers als wat meer epische stukken. De nieuwe gitarist Simon McBride zorgt voor extra frisse wind met z'n stevige solo's. Ook leuk om te horen hoe deze duelleren met de orgel/synthesizer partijen. Een dikke 4 wat mij betreft

SPEEDROCK schreef:


Origineel omschreven! Ik heb nu eindelijk de gewenste 1cd, hier in Sczcecin gekocht in Poolse zloty's voor circa een tientje, samen met London Calling van The Clash (2 voor 50%).

Het reisgezelschap en de activiteiten laten beluistering nog niet toe, maar uiterlijk zaterdag ga ik Equals One in alle rust beluisteren.

Met andere woorden: voor het kopen van normaal geprijsde lp's en/of cd's is het de moeite waard om naar Polen af te reizen? Ik heb er nog een aantal op mijn verlanglijst staan.

Mwah... valt tegen. Wel de nodige keus op cd en elpee. Maar de brandstofprijzen bv zijn nauwelijks lager. Historisch gezien is het wél interessant: de stad is pas sinds 1945 Pools, voorheen als Stettin een Hanzestad, tot Duits-Pommeren behorend. Leuke musea hierover.

En Deep Purple, oud en nieuw werk, kom je op cd en elpee overal tegen.

Werk van Deep Purple vind je All over the World. Het is alleen frappant dat je ons kikkerland de hoofdprijs mag betalen voor bijvoorbeeld "=1".

Iedere gitarist liet zijn invloed op het geluid van Deep Purple gelden. Ritchie Blackmore zelfs tweemaal. Eerst vanaf 1968 met zijn grensverleggende kruising van klassiek en blues waarbij hij bovendien enkele heipalen sloeg voor wat snelle heavy metal zou worden. Zijn opvolger Tommy Bolin bracht in 1975 funk in het geluid. Bij de reünie van Purple in 1984 leverde Blackmore rondere hardrock gelijk de drie Rainbows met zanger Joe Lynn Turner, die zelfs in '90 bij Purple de microfoon kreeg.
Hierna de zeer tijdelijke live-invaller Joe Satriani en ook bij hem een eigen inbreng: in 1993-1994 klonk diens vloeiende shredding. Bij Steve Morse volgden een progressieve inslag met een vleugje fusion, waarbij lange noten werden afgewisseld met razendsnelle loopjes.

Welkom op = 1 : Simon McBride, Purplegitarist nummer 5. Afkomstig uit Noord-Ierland waarmee Purple weer volledig een Britse band is. Ik ken hem van deze Snakecharmer (2017), waar hij Micky Moody opvolgde. Muziek in de voetsporen van het jonge Whitesnake.
De kracht van Deep Purple zit hem mede in de duetten tussen gitaar en toetsen, een traditie die hier krachtig wordt voortgezet. Daarbij valt op dat drummer Ian Paice harder moet werken dan op de vorige albums. Na een kleine TIA in 2016 is hij inmiddels tevens de drummer van Purpendicular, begin dit jaar nog op drie podia in Nederland. Hij drumt met verve, alsof we een twintiger horen.
Producer Bob Ezrin fungeert inmiddels bijna als zesde groepslid, zo vertrouwd is hij met de groep; hij duikt zelfs met de andere groepsleden op bij alle schrijfcredits. Hierbij geen vermelding voor Steve Morse, nog wel bij de allereerste aanzet voor het album betrokken. Iets van diens briljante melodiegevoel waart echter rond in het kalme If I Were You met zijn lange gitaarlijnen én bij andere gitaarpartijen van McBride.

Op de albums Infinite (2017) en Whoosh! (2020) was te vaak sprake van een routineuze aanpak, resulterend in brave middelmaat. Dát is voorbij. Met McBride is de riff dominanter, zoals Paice terecht vaststelde. De man kan niet alleen gitaarspelen en soleren, hij brengt energie terug, “dwingt” Don Airey tot de nodige hoogstandjes op de toetsen en stuwt Paice met bassist Roger Glover op. Het groovet weer, joechei!
Na het optreden van Purple op Graspop las ik over zanger Ian Gillan zowel onvrede (Humo en GvA) als positieve verhalen (Dansende Beren en HLN). In de studio zijn de zangkoorden zéker onder controle en tweemaal hervindt hij kort zijn krijs. Zeker, de man heeft minder vermogen dan vroeger, een fenomeen dat nu eenmaal bij ouder worden hoort, denk aan Johnny Cash of recenter David Coverdale. Maar op = 1 heeft hij voldoende over voor een krachtige prestatie. Daarbij heeft hij zijn kapper de voorbije maanden gemeden, staat hem goed!

Favorieten op het eerste deel: met de groove van opener Show Me is het alsof we middenin een jam stappen met spoedig het eerste gitaar-toetsenduel; het stomende A Bit on the Side waarin een solo á la Morse maar met voller gitaargeluid; het stuwende Portable Door met heerlijke Hammondriff en fusion in de brug; het swingende en uptempo Old-Fangled Thing waarin een héérlijk krijsje in het slot klinkt, slim gevolgd door het kalme If I Were You en het optimistische Pictures of You.
Ik heb mijn Poolse cd de voorbije dagen regelmatig vanaf de tweede helft, track 8, laten starten. Dan blijkt dat ook die helft consistent van niveau en variatie is. Lazy Sod met een shuffle die doet denken aan de eerste jaren van Whitesnake en McBrides voormalige groep Snakecharmer, het uptempo Now You’re Talkin’, in No Money to Burn een grommende orgelriff als in de dagen van Machine Head (1972) plus als contrast het tweede dameskoortje van = 1.
Kip-pen-vel bij ballade I’ll Catch You. Zingt Gillan zijn in 2022 overleden vrouw toe? Alsof ze hand in hand naast hem zit. Pákkende tekst, gedragen door een sterke compositie! Laatste favo is het gevarieerde slotlied Bleeding Obvious dankzij diverse progclimaxen.

Zelfs de twee ongenoemde nummers zijn beter dan de middelmaat die te vaak op Infinite (2017) en Whoosh! staat. Zoals Sharp Shooter met daarop het eerste dameskoortje sinds Haunted op Bananas (2003). Ook dan avontuur, verscholen in de gitaar- en toetsensolo.
Jaaaa, de solo’s van McBride en Airey… Soms snel, soms juist langzaam. Ze groeien bij vaker draaien, zoals die in I’ll Catch You en de dubbele gitaarsolo in de afsluiter. En de riffs, de grooves: vaak grommend als felle kuitenbijtertjes.

Voor wie moppert over = 1: probeer de laatste Uriah Heep (2023), waar nog meer energie klinkt en tot vandaag slechts 44 berichten en 40 stemmen staan. Veteranen met een album dat veel meer aandacht verdient! Of kies een ander album dat op MuMe ondergesneeuwd raakte.
Degenen die Steve Morse missen, wil ik verzoeken zijn albums (solo, Steve Morse Band, Dixie Dregs, Kansas) op MuMe aandacht te gaan geven: véél te weinig informatie bij de meeste titels op deze site! Morse is zóveel meer dan zijn werk bij Purple. “Hier ligt een mooie taak”, om de eerwaarde heer Olivier B. Bommel te citeren…

Tja. En zo begin ik niet aan Eefje de Visser, Sia en Froukje.
De saaiheid die daar van de muziek afstroomt, het wordt een dagtaak om over dit soort van truttigheid in de muziek de hele dag te posten en aangezien ik nog niet met pensioen ben.

Het is dan buitengewoon grappig om bij luisteraars uit de Froukje-hoek juist bij Deep Purple iets over een zure appel te lezen.

Het is overigens een fysieke onmogelijkheid: iets een zure appel vinden maar het dan toch leuk vinden uit Sympathie en Nostalgie. Dat gaat gewoon niet samen. Ik weet ook niet hoe je zelf naar muziek luistert. 'Verschrikkelijke muziek, maar ja. Ik ken de band inmiddels 10 jaar. Om die reden vind ik het dan toch maar goed.'
Zou er zo naar muziek worden geluisterd, eigenlijk wordt er zoiets wel gezegd over liefhebbers van Deep Purple: het beoordelen van albums is niet meer mogelijk, je bent geïnfecteerd door nostalgie.

Vanaf hoeveel jaar zou die grens er eigenlijk liggen, wanneer ben je nog objectief aan het oordelen en wanneer wordt het nostalgie?
Als je niet van hardrock houdt is elk hardrock album een zure appel. Dat is de reden waarom ik niet reageer bij Froukje en aanverwante 100 in een dozijn artiesten. Het bespaart in ieder geval langdurig afluisteren en ergernis.