Deep Purple - =1 (2024)

Wat een geweldig nieuw album! Het laatste Album wat ik van ze ken was Rapture Of The Deep; een aardig album. Maar deze heeft (door McBride?) nieuwe energie, nieuwe frisheid.

Deze ga ik de komende tijd zeker nog vaker beluisteren, want er gebeurt muzikaal gezien genoeg op dit album, het wordt nergens echt saai. Ook in dit geval: don't judge an album by its cover.

Wat een fijne plaat is =1 geworden! Geen verrassende, maar uiterst genietbare nummers waarin het spelplezier van de heren duidelijk hoorbaar is. Simon McBride geeft gelijk zijn visitekaartje af met zijn smaakvolle gitaarspel. Hij zorgt voor een vette boost aan het geluid van de band.

Het is al even geleden dat ik een album van Deep Purple de moeite vond om fysiek in huis te halen, maar deze komt er zeker.

Heel sterk album toch weer. De gitaarsound van McBride is duidelijk anders dan die van Morse en daardoor onderscheidt deze plaat zich duidelijk van de voorgangers. Qua energie en spontaniteit ligt deze dicht aan tegen Now What?! en over het geheel maakt hij zeker een sterkere indruk dan Whoosh.

Iedereen krijgt ruim gelegenheid zich te onderscheiden. De complimenten gaan vaak eerst naar gitarist en toetsenist, maar Ian Paice verdient ook een vermelding. Hij drumt zijn beste partijen sinds lange tijd.

Gillan houdt zich over het algemeen goed staande en maakt de meeste indruk in de wat rustigere, bluesy tracks If I Were You en I'll Catch You. Daar is zijn huidige stem uitermate geschikt voor en dat soort nummers zouden ze best vaker mogen maken. Maar dit achteroverleunen is er weinig bij, het meeste op =1 is snel en energiek.

Favorieten zijn vooralsnog A Bit on the Side, Old-Fangled Thing en toch de twee ballads. No Money to Burn is eigenlijk het enige nummer dat wat minder is, verder een zeer constant hoog niveau.

Een Deep Purple in zo'n goeie doen, voorwaar, daarover zal geschreven worden. Terwijl Black Sabbath en Led Zeppelin hun inmiddels vergelende discografieën toch nog en zelfs slapend vanuit het museum blijven uitverkopen legt die andere bepalende grondlegger van de hardrock/heavy metal zich vrolijk fluitend toe op alweer een 23ste album. Bijna onverwacht eigenlijk en zo wordt hun laatste ook al zeer genietbaar corona-coveralbum 'Turning to Crime' gelukkig dan toch niet hun zwanenzang. Integendeel, ook deze keer blijven ze een heel organisch tot heus kunstwerk gegroeid album afleveren, voor de vijfde keer eminent geleid en medegeschreven door ooit Pink Floyd-producer Bob Ezrin. Wonderlijk om ze hier met een dergelijk energiek zelfs agressief geluid te zien opdagen. Een Deep Purple dat er anno 2024 in slaagt om zelfs nog een versnelling hoger te schakelen. Dit met de sinds jaren nog altijd dezelfde stabiele kern die hen in de jaren zeventig mee groot- en meest succesvol maakte en die toen in het midden van hun jamsessies de grootste klassiekers zag geboren worden: Ian Gillan (78), frontman-zang, Ian Paice (76), drums en Roger Glover (78), bas. Toetsenist Don Airey (76) toont zich intussen al jaren meer dan waardig opvolger van Jon Lord. Maar vooral de recenste vervanger van snarenwizards Ritchie Blackmore en Steve Morse, de debuterende Simon Mc Bride (45) blijkt op '=1' het noodzakelijke energieleverende 'shot of blood', het schot ook recht in de roos. Hij buigt zich veelbelovend over de Deep Purple-erfenis. Meer, hij laat zich al meer dan behoorlijk gelden en blijkt in staat om zich in de meest ingewikkelde interacties met zijn kompanen op en top purpleïaans te uiten, er iets aan toe te voegen en mee op te bouwen.

Hmm, vooreerst toch iets over die hoes. Zelfs na hun karige witte 'Now What?!' van 2013 kon het dus blijkbaar nóg simpeler. Let wel, er zit gelukkig een heuse filosofie achter die kale, door Gillan slordig handgeschreven '=1' op een wit veld : 'in een wereld die almaar complexer wordt vereenvoudigt alles sowieso tot de essentie en wordt alles uiteindelijk dus toch één.' Concreet vertaald naar de band betekent zoiets dat ondanks alle complexiteiten en wissels uit het verleden Deep Purple er op het einde dan toch nog wel steeds staat, als één hechte groep. '=1'. Heb j'em? Mooie gedachte.

Over naar de inhoud, what about the music? Dat topgitarist Steve Morse door familiale omstandigheden is weggevallen zorgt hier hoe dan ook meteen al voor een hele hap minder progrock in het Purple-aanbod. Maar het altijd als uit de duizenden herkenbare geluid van Deep Purple blijft bovendrijven, hoewel: hier weer anders gekleurd. Ze gaan op '=1' wel duidelijk meer dan hun recente voorgangers - en dit heeft dus zeker met de nieuwe gitarist te maken - terug naar de sterk riffgeoriënteerde seventies-grandeur van weleer. Uiteraard landen ze daarom ook deze keer nog niet weer bij de woeste metalfurie van hun meesterwerk 'Deep Purple In Rock', maar van dit '=1' straalt vooral veel heftigheid en intensiteit die de familie Hardrock alle eer aandoet. Veel rond de vier minuten zwemende songs op het bord, maar alles met toch minder progressief en complex opgebouwde zanglijnen en melodieën.

Natuurlijk staat ook Don Airey's fantastisch, zwaar vervormd keyboards- en Hammond-orgelspel erbij als een van Purple's onmisbare pijlers, samen met die gerenommeerde oersectie met de fantastische Paice/Glover die met hun ritmische statements nog op hetzelfde hoge niveau acteren als toen. And last but not least, Gillan. Ja, dat charmant jankende keelgeluid van hem, dat koloriet in zijn stem blijft voor een bijna tachtiger toch wel verbluffend op peil. Tenminste als je van de man (al decennia) niet meer verwacht dat hij nog de hoge toppen à la 'Child in Time' scheren zou. Gillan is ook op '=1' de man van de lyrics. Het tekstschrijven verloopt bij Deep Purple al van sedert 'Child in Time' via hem en volgens hetzelfde stramien. Eerst de louter instrumentale muziekscore met de nog in te vullen ruimtes voor de coupletten en de middenrefreinen en dan de constant meelopende Gillan die er gewoon zonder tegenspraak van de anderen zijn fantasie op loslaat en er waar je bijzit in slaagt om zijn weinig boodschapperige blik op de wereld in de meest gekke lyrics om te zetten.

Maar hulde, hier dus van bij de aftrap een album vol nieuwe Purple-klassiekers. Als een verdacht tikkende tijdbom komt een duizelend 'Show Me' '=1' binnen. Gillan aan zet. Het eerste kenmerkend spetterend duel tussen bovenaardse keyboards van Airey en de vingerzettingen van nieuwkomer McBride die al zonder blozen een honderdmetersprintje richting Ritchie Blackmore aandurft. Wat een explosieve entrée! Duidelijk, zoals die twee hier supersonisch zomaar gelijke tred houden, die zijn al veel langer op elkaar ingespeeld. Inderdaad, McBride beroerde al de snaren in Airey's Don Airey Orchestra.

Vergeet op het zware, sinister klinkende 'A Bit on the Side' - monsterrocker van een song - rond minuut 3:00 vooral weer je bewonderend applausje voor McBride niet. Een man, gewoon vol vertrouwen helemaal zichzelf in het verzinnen van dergelijke opmerkelijk gierende solo. En het orgel en de keyboards en niet in het minst de strakke ritmesectie van Paice en Glover, ze zitten allemaal perfect in de mix.

Hetzelfde van het vurig swingende 'Sharp Shooter', sterk muzikaal staaltje van het collectief. Hier schudt little Simon andermaal op grootse wijze zomaar die maffe riff uit zijn mouwen en daartussen heerst met de glimlach ook Don Airey alomtegenwoordig.

Nog meer onmiskenbare oldskool-Purple-flair spat er af in de opzwepende single 'Portable Door'. Je voelt muzikaal een 'Black Night'-deining door de aderen stuwen, vocaal zit Gillan helemaal in 'Mary Long'-modus. Glansrol ook voor de meesterlijk zijn toetsen geselende Airey, naast de immer intens solerende McBride.

In de knetterende uptempo-rock-'n-roller 'Old-Fangled Thing' herinnert Gillan zowaar aan oersong 'Living Wreck' en zoeken zijn stembanden op het einde eerbaar de hoogste regionen. Bovendien krijgen we weer een prachtig robbertje duelleren tussen Airey en McBride, waarin de instrumenten telkens in een verschroeiend tempo de stok wisselen.

In de classic Purple-ballade 'If I Were You' dan is na de openende gitaarsolo nu de klasse van crooner Gillan aan de beurt. Uitmuntend soulvol gezongen en door de hele band sereen begeleid en met een gezamenlijk a cappella afgerond. En wat moois voegt ook snaak McBride er nu toch weer aan toe.

Volgt de schitterende single 'Pictures of You'. Neen, geen doublure van 'Pictures of Home', maar een heus melodieus exploot dat aantoont hoe je als verenigde band vol maestro's tot pure Classic Rock van wereldklasse komt. Na de groove en de hooks dimt Bob Ezrin alles dan episch met een aangename, lichte Pink Floyd/Mike Oldfieldtoets in de outro.

'I'm Saying Nothin' ', nog een groovy song hier geënt op die gekende dooddoener van Peter Sellers. Prima gezongen en opgesmukt met de nodige helse, licht fantastische toetsen- en gitaarsolo's.

In de potige single 'Lazy Sod' - hinten ze hier nu naar 'Lazy'? - steekt McBride dan van wal met een knoert van een openingsriff en gaat het met de twee gitaar- en keyboardsolo's regelrecht vooruit. Rock dus om weer duimen en vingers bij af te likken. Wat zijn de heren heerlijk op dreef.

'Now You're Talkin' ', een krachtige, krijsend rockende Gillan in een memorabele compositie vintage Deep Purple die je helemaal terugkatapulteert naar de wilde jaren van 'Machinehead'. Perfecte song.

Zonder er schatplichtig aan te zijn start ook het rollende powernummer 'No Money to Burn' helemaal in de sfeer van het meer dan een halve eeuw oudere 'Demons Eye'. Keihard en om van te smullen.

Het lieflijke 'I'll Catch You' is dan de briljante rock-'n-rollballad als eerbetoon aan Bron, Gillan's overleden vrouw. Podium vol emotie tijdens dit hoogtepunt met Gillan's hartverscheurende zang en McBride's aanleunende, hemels inlevende gitaarsolo. "I'll catch you in my arms...". Kippenvel.

Uiteindelijk landt finaal, met dank aan Bob Ezrin voor de fijnzinnge afwerking, de rocktrein van Deep Purple dan toch nog in de complexiteit van de progrock met het grootse en langste 'Bleeding Obvious'. Een glorieuze epische afsluiter zonder meer, laverend tussen woest opspelende Purple-rocklandschappen en rustbrengende oasen.

Zoals al hun platen in de nieuwe eeuw is ook dit dus weer een zeer aantrekkelijk, fris, verjongd Deep Purple geworden. Maar... '=1' overtreft. Onwaarschijnlijk, zonder snufjes en in stormruntempo rocken hier deze oudjes als de beesten, jawel, ze rock-'n-rollen op '=1' rechttoe-rechtaan als de besten. Met een al lang niet meer gehoorde zware groove en de om de oren vliegende riffs die nu wel komen van een 'jongeling' van 45. Een uitmuntende plaat kortom die, verre van gedateerd of oubollig te zijn, getuigt van de tijdloze klasse van het rockmonument Deep Purple dat nog steeds de magie heeft, dat muzikaal nieuwsgierig is en hier helemaal onwaarschijnlijk virtuoos op dreef.

Afschrijven zullen we die mannen na '=1' dus zeker nog niet. In tegenstelling tot de inspiratiearmoede in lang vervlogen decennia is dit Deep Purple alive and kicking. De verstandhouding, de humor en het spelplezier zijn er, het élan is er en de muzikale ideeën borrelen weer op als in hun beste dagen. De echte fans wisten het evenwel al langer. Deep Purple is veel meer dan een ellenlang gescandeerd 'Smoke on the Water'. Het einde van deze rockiconen nu na 56 jaar, niemand die daarop zit te wachten. Let this show go on forever.

Iedere gitarist liet zijn invloed op het geluid van Deep Purple gelden. Ritchie Blackmore zelfs tweemaal. Eerst vanaf 1968 met zijn grensverleggende kruising van klassiek en blues waarbij hij bovendien enkele heipalen sloeg voor wat snelle heavy metal zou worden. Zijn opvolger Tommy Bolin bracht in 1975 funk in het geluid. Bij de reünie van Purple in 1984 leverde Blackmore rondere hardrock gelijk de drie Rainbows met zanger Joe Lynn Turner, die zelfs in '90 bij Purple de microfoon kreeg.
Hierna de zeer tijdelijke live-invaller Joe Satriani en ook bij hem een eigen inbreng: in 1993-1994 klonk diens vloeiende shredding. Bij Steve Morse volgden een progressieve inslag met een vleugje fusion, waarbij lange noten werden afgewisseld met razendsnelle loopjes.

Welkom op = 1 : Simon McBride, Purplegitarist nummer 5. Afkomstig uit Noord-Ierland waarmee Purple weer volledig een Britse band is. Ik ken hem van deze Snakecharmer (2017), waar hij Micky Moody opvolgde. Muziek in de voetsporen van het jonge Whitesnake.
De kracht van Deep Purple zit hem mede in de duetten tussen gitaar en toetsen, een traditie die hier krachtig wordt voortgezet. Daarbij valt op dat drummer Ian Paice harder moet werken dan op de vorige albums. Na een kleine TIA in 2016 is hij inmiddels tevens de drummer van Purpendicular, begin dit jaar nog op drie podia in Nederland. Hij drumt met verve, alsof we een twintiger horen.
Producer Bob Ezrin fungeert inmiddels bijna als zesde groepslid, zo vertrouwd is hij met de groep; hij duikt zelfs met de andere groepsleden op bij alle schrijfcredits. Hierbij geen vermelding voor Steve Morse, nog wel bij de allereerste aanzet voor het album betrokken. Iets van diens briljante melodiegevoel waart echter rond in het kalme If I Were You met zijn lange gitaarlijnen én bij andere gitaarpartijen van McBride.

Op de albums Infinite (2017) en Whoosh! (2020) was te vaak sprake van een routineuze aanpak, resulterend in brave middelmaat. Dát is voorbij. Met McBride is de riff dominanter, zoals Paice terecht vaststelde. De man kan niet alleen gitaarspelen en soleren, hij brengt energie terug, “dwingt” Don Airey tot de nodige hoogstandjes op de toetsen en stuwt Paice met bassist Roger Glover op. Het groovet weer, joechei!
Na het optreden van Purple op Graspop las ik over zanger Ian Gillan zowel onvrede (Humo en GvA) als positieve verhalen (Dansende Beren en HLN). In de studio zijn de zangkoorden zéker onder controle en tweemaal hervindt hij kort zijn krijs. Zeker, de man heeft minder vermogen dan vroeger, een fenomeen dat nu eenmaal bij ouder worden hoort, denk aan Johnny Cash of recenter David Coverdale. Maar op = 1 heeft hij voldoende over voor een krachtige prestatie. Daarbij heeft hij zijn kapper de voorbije maanden gemeden, staat hem goed!

Favorieten op het eerste deel: met de groove van opener Show Me is het alsof we middenin een jam stappen met spoedig het eerste gitaar-toetsenduel; het stomende A Bit on the Side waarin een solo á la Morse maar met voller gitaargeluid; het stuwende Portable Door met heerlijke Hammondriff en fusion in de brug; het swingende en uptempo Old-Fangled Thing waarin een héérlijk krijsje in het slot klinkt, slim gevolgd door het kalme If I Were You en het optimistische Pictures of You.
Ik heb mijn Poolse cd de voorbije dagen regelmatig vanaf de tweede helft, track 8, laten starten. Dan blijkt dat ook die helft consistent van niveau en variatie is. Lazy Sod met een shuffle die doet denken aan de eerste jaren van Whitesnake en McBrides voormalige groep Snakecharmer, het uptempo Now You’re Talkin’, in No Money to Burn een grommende orgelriff als in de dagen van Machine Head (1972) plus als contrast het tweede dameskoortje van = 1.
Kip-pen-vel bij ballade I’ll Catch You. Zingt Gillan zijn in 2022 overleden vrouw toe? Alsof ze hand in hand naast hem zit. Pákkende tekst, gedragen door een sterke compositie! Laatste favo is het gevarieerde slotlied Bleeding Obvious dankzij diverse progclimaxen.

Zelfs de twee ongenoemde nummers zijn beter dan de middelmaat die te vaak op Infinite (2017) en Whoosh! staat. Zoals Sharp Shooter met daarop het eerste dameskoortje sinds Haunted op Bananas (2003). Ook dan avontuur, verscholen in de gitaar- en toetsensolo.
Jaaaa, de solo’s van McBride en Airey… Soms snel, soms juist langzaam. Ze groeien bij vaker draaien, zoals die in I’ll Catch You en de dubbele gitaarsolo in de afsluiter. En de riffs, de grooves: vaak grommend als felle kuitenbijtertjes.

Voor wie moppert over = 1: probeer de laatste Uriah Heep (2023), waar nog meer energie klinkt en tot vandaag slechts 44 berichten en 40 stemmen staan. Veteranen met een album dat veel meer aandacht verdient! Of kies een ander album dat op MuMe ondergesneeuwd raakte.
Degenen die Steve Morse missen, wil ik verzoeken zijn albums (solo, Steve Morse Band, Dixie Dregs, Kansas) op MuMe aandacht te gaan geven: véél te weinig informatie bij de meeste titels op deze site! Morse is zóveel meer dan zijn werk bij Purple. “Hier ligt een mooie taak”, om de eerwaarde heer Olivier B. Bommel te citeren…

Wat een discussie, over een plaat die meer dan gemiddeld goed is. Er zijn een paar vragen aan mij gesteld door o.a. RonaldjK en musician, dus daar gaan we.

1. Ik fakkel het album verre van af, zoals terecht geconstateerd, maar geef aan dat er toch wel een zekere belegenheid aanwezig is, die goed wordt gemaskeerd door gedreven en soms zelfs virtuoos spel. Deze band kan gewoon spelen, punt. Mijn bericht is overigens een zeer korte samenvatting van mijn engelstalige blogpost, WoNoBloG: = 1. Deep Purple - wonomagazine.blogspot.com. Zie daar voor het volledige verhaal.
2. Mijn eerste Deep Purple album was 'Come Taste The Band'. 'You Keep On Moving' is en blijft een wereld nummer.
3. Daarna kwam 'Stormbringer', via mijn nicht.
4. Daarvoor was Deep Purple voor mij alleen maar een band van weergaloze singles.
5. Op die nummers doel ik met mijn vergelijking m.b.t. de vroege jaren 70.
6. Op = 1 staat niet een nummer dat sprankelt zoals 'Fireball', 'Black Night', 'Child In Time', 'Smoke On The Water', laat staan mijn persoonlijke favoriet 'Woman From Tokio'. Waar dat aan ligt? Deels het nieuwe geluid dat over mij heen spoelde. Er was vrijwel niets wat zo klonk in 1970/1/2/3. Maar ook een heilig vuur dat in die nummers brandt. Nog steeds. En dan het orgel van Jon Lord en die enorme ritmesectie nog meer dan de solo's van Blackmore. In mijn hoofd hoor ik het ritme misschien wel meer dan de rest als ik aan de nummers denk en dat is voor mij bij niet een andere band zo. Glover-Paice is misschien wel de beste ritmesectie ooit. En ja, Gillan's stem. Dat is waar iedere vergelijking mank gaat anno 2024. Zoals ik schreef, is dat niet erg, maar de uiterste houdbaarheidsdatum is wel echt in zicht.
7. De LPs kwamen pas in de jaren 90-00 als cd in huis. Ik vond 'In Rock' gewoon tegenvallen, toen ik die rond 1980 als LP kocht, vandaar. (Hetzelfde gold voor alle platen van Led Zeppelin overigens.)
8. Ja, er staan ook mindere nummers tussen de platen van 1970-73, geef ik toe, maar als de platen in de jaren 20 zo nu en dan uit de kast gehaald worden, luister ik ze allemaal met plezier.
9. De vroegste Deep Purple ken ik niet, muv 'Hush' en alles na 1976 tot 'Woosh' ken ik ook niet. Dat album beviel me overigens beter dan = 1.
10. Die leeftijd? Dat zegt mij inmiddels niets meer. Vrijwel alle grote artiesten uit de jaren 60 en 70 die nog actief zijn, komen met regelmaat met een sterk album. Ray Davies, Bob Dylan, The Stones om maar wat te noemen, prima platen toch?
11. O ja, 'Burn'. Dat is de plaat die ik nog steeds niet heb en niet ken. Een van deze dagen, gaat dat goed komen.

Hoe behandel je Deep Purple anno 2024? Op basis van hun verleden met een aantal albums die in het collectieve geheugen verankerd lijken, ingespeeld door een nukkige gitarist die daar al dertig jaar weg is? Of bekijk je hen gewoon als een groep die nog steeds meetelt op basis van hun huidige output?

Er scheelt alleszins niets met hun output, zeven albums alleen al in het huidige millennium met aanstekelijke muziek, dan eens vol vuur, dan eens iets gezapiger. Het zijn oude rotten in hun vak en met deze =1 doen ze mij een album cadeau waar ik heel tevreden mee ben.

Opvallend is het steviger gitaargeluid van Simon McBride, opvallend is nog altijd dat heerlijke swingende drumwerk van Ian Paice, voor mij opnieuw de ster op dit album. Het tempo en de flow op dit album bevallen mij des te meer, een opeenvolging van kortere nummers, vol overtuiging ingezongen door Ian Gillan, de hoge uithalen zijn voltooid verleden tijd, zijn vakmanschap is nog steeds aanwezig, het is even wennen natuurlijk, iedere keer.

Een mooi en energiek album is dit, vol goede catchy songs, meer verlang ik niet van hen en ze stellen mij zelden teleur, terwijl ze gemakkelijk nog jaren zouden kunnen vegeteren op dat roemrijke verleden. Dat mag beloond worden door mij uit respect voor deze veteranen.

Over de band Deep Purple:
Deep Purple is een beroemde Britse rockband die in 1968 werd opgericht. Samen met bands zoals Led Zeppelin en Black Sabbath worden ze gezien als een van de uitvinders van hardrock en heavy metal. De band heeft een indrukwekkende carrière die al meer dan 50 jaar duurt. Klassieke nummers zoals Smoke on the Water, Child in Time en Highway Star hebben hun een vaste plek in de rockgeschiedenis gegeven.

Over het album =1:
Onlangs bracht Deep Purple het album =1 uit. Dit album laat zien dat de band trouw blijft aan hun unieke geluid, maar ook openstaat voor nieuwe invloeden. De muziek is krachtig en meeslepend, en de band laat horen dat ze nog steeds relevant zijn in de rockwereld.

De nummers op het album:
Het album begint met Show Me, een nummer met een mysterieuze en intense sfeer. De muziek klinkt nostalgisch, maar trekt je ook helemaal mee. Het gaat over twee mensen die elkaar uitdagen en verleiden. Er hangt een spannend gevoel in de lucht, alsof er iets onverwachts gaat gebeuren. De donkere klanken maken het extra boeiend. Een nummer als vanouds. (8)

Het nummer A Bit on the Side heeft een mooie gitaarriff die meteen in het oor springt. Het verhaal gaat over Charlene, die worstelt met de uitdagingen van het stadsleven. De sfeer van het nummer is ruw, maar ook hoopvol. Het Hammondorgel klinkt hier fantastisch en geeft het een extra dimensie. (8)

Sharp Shooter is spannend en intens. Het voelt als een spel tussen twee mensen, waarbij een van hen zich opstelt als een scherpschutter. De gitaarsolo’s zijn indrukwekkend en versterken de spanning in het nummer. Je voelt de dynamiek en het kat-en-muisspel tussen de karakters. (8)

Portable Door is een vrolijk en energiek nummer. Het vertelt het verhaal van iemand die probeert te ontsnappen aan de moeilijkheden in zijn leven. De muziek is optimistisch en heeft een pakkend ritme. Dit nummer is typisch Deep Purple, met stevige gitaren en een aanstekelijke melodie. (8,5)

Old Fangled Thing vertelt over een muzikant die op een warme nacht inspiratie krijgt. Hij zit alleen in een bar met zijn gitaar en ontdekt een nieuwe melodie. De muziek is levendig en vol emotie. Het laat zien hoe muziek kan ontstaan uit onverwachte momenten. (7)

Het ingetogen nummer If I Were You gaat over verraad en verdriet. De tekst beschrijft hoe moeilijk het is om verder te gaan na een breuk. De muziek klinkt rustig maar intens en laat de emotie goed voelen. (8)

Pictures of You is daarentegen een vrolijk en hoopvol nummer. Het gaat over het ware zelf en hoe dat belangrijker is dan een perfecte buitenkant. De muziek is energiek en positief, en het nummer geeft je een goed gevoel. (7,5)

Im Saying Nothin is een speels nummer met een mysterieuze ondertoon. Het gaat over geheimen bewaren en niets prijsgeven. De muziek heeft een luchtige toon, terwijl de tekst stiekem over serieuze onderwerpen gaat. Fijne solo's opnieuw. (8)

Lazy Sod is een rocknummer dat humor en een belangrijk thema combineert. De tekst gaat over luiheid en de onverschilligheid tegenover problemen in de wereld, zoals klimaatverandering. Het nummer klinkt vrolijk en heeft een sterke melodie, met het Hammondorgel dat weer opvalt. (7)

Now You’re Talkin is een energiek nummer dat een chaotisch feest beschrijft. De tekst zit vol grappige details over gekke situaties. De muziek heeft een opzwepend ritme dat je meevoert. (8,5)

In No Money to Burn hoor je het verhaal van iemand zonder geld die toch probeert door te gaan. De muziek klinkt krachtig en de tekst heeft een cynische toon. Het is een nummer dat je raakt door de eerlijke emoties. (7,5)

I’ll Catch You is een triest nummer over onvervulde liefde en eenzaamheid. De tekst is emotioneel en de muziek versterkt dat gevoel. Het laat zien hoe pijnlijk het kan zijn om iets te willen dat onbereikbaar is. De muziek is traag en melancholisch (7,5)

Het album sluit af met Bleeding Obvious. Dit nummer gaat over de frustratie van het proberen te begrijpen van een ingewikkelde situatie. De muziek is onrustig en past goed bij de verwarring in de tekst. (8,5)

Conclusie en aanbeveling:
Met =1 bewijst Deep Purple dat ze nog steeds een van de grootste rockbands zijn. Ze combineren hun oude, vertrouwde stijl met nieuwe ideeën en thema’s. Elk nummer heeft een eigen sfeer, van intens en mysterieus tot luchtig en humoristisch. Dit album is een aanrader voor fans van klassieke rock en laat zien dat Deep Purple na al die jaren nog steeds de grenzen van rockmuziek verkent.

Waardering: 7,8
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl