Deep Purple - =1 (2024)

Now you're talkin'

Ik heb maar even één van de hoogtepunten van = 1 er even bijgezet.

Old-Fangled Thing is echt geweldig, met dat orgelriffje. Eerste indruk is verder dat dit album vooral wat energieker en spontaner klinkt dan het meer degelijke Whoosh!. Even kijken hoe hij groeit, maar voorlopig positief verrast.

Zwaagje, Deep Purple is zeker mijn jeugdliefde, al ruim 50 jaar lang! Gisteren heb ik de Nijmeegse 4Daagse met goed resultaat voltooid en zo direct ga ik "=1" ophalen bij de plaatselijke supermarkt waar het nieuwste Deep Purple album in een locker op mij ligt te wachten. "Vol verwachting klopt mijn hart!"

En nieuwsgierig als ik ben als oudere jongere het album als geheel een aantal keren beluisterd. Knap hoe gedreven ze nog klinken en herkenbaar als Deep Purple. Uitstekende nieuwe gitarist Simon McBride die een eigen draai geeft aan het vertrouwde Purple geluid. Het is erg leuk me er nog eens in te verdiepen, maar voor mij wel een gepasseerd station. Stemmen doe ik wel....ben muzikaal genoeg om kwaliteit te herkennen en te beoordelen.

Even off the record. Maar waarom zou goede muziek van Deep Purple, zoals = 1, een gepasseerd station moeten zijn?
De band geeft zelf het goede voorbeeld om er nooit mee te stoppen. Dat geldt dus voor Deep Purple maar ook voor de fans.

Ik ben uiteindelijk ook niet getrouwd met mijn jeugdliefde en Deep Purple was mijn muzikale jeugdliefde en in de loop der jaren is ook mijn muzieksmaak veranderd. Gewoon een kwestie van smaak (verandering) dus. Overigens heel mooi om te lezen dat Hans Brouwer altijd fan is gebleven.
Is jou muzieksmaak niet veranderd in de loop der jaren?

Er mee 'trouwen' is ook weer zo wat. Ik was wel Deep Purple geruime tijd kwijtgeraakt. Ik had wel de albums zoals je wel van veel bands albums automatisch kocht. Maar ze hebben geruime tijd de absolute aantrekkelijkheid voor mij verloren. Ik ben weer opgeveerd bij Now What?! en toen ontdekte ik ook gelijk het verschil tussen dat album en toch wel de voorgaande albums die wat aan bloedarmoede leden.

Het triggert mij een beetje, omdat ik muziek niet aan leeftijd of patronen op wil hangen. Als iets goed is, mag je nooit in een positie komen dat je denkt: 'geweldig maar eigenlijk ben ik hier te oud voor, ik schakel weer over op belegen rock.'

En dan kan Hans Brouwer wel een heel betoog gaan schrijven over waarom hij al zo'n 50 jaar groot Deep Purple fan is.... De sticker die op het cd doosje van "=1" is geplakt verwoord e.e.a. kort maar krachtig: "The great classic sound of Deep Purple on their new album". En daarmee is alles gezegd.

Op die manier denk ik zeker niet, maar bij het ouder worden is wel mijn smaak veranderd. Ondanks dat blijf ik mijn overgebleven helden wel bewonderen en de muzikale kwaliteit waarderen. De Lp's van die helden staan wel op zolder en de platenkast beneden is inmiddels gevuld met nieuw ontdekte helden; vaak inclusief een andere stroming. Staat ook een dubbelaar van Motorpsycho bij hoor; ik heb een hele brede muzieksmaak.

Nee hoor.....hoeft niet. Deep Purple is nog steeds een fantastische band en ik snap je helemaal na het horen van het album. Ik geef niet voor niks 4*. Het is wat muziek met een mens doet; fijn voor jou! Het ligt meer aan mijn veranderde smaak.

Deep Purple - =1 | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Dit jaar verraste mij bijvoorbeeld Elbow met Audio Vertigo . Klonk enorm fris en gedreven. Als ik al de commentaren van deze laatste nieuwe van Deep Purple lees, dan gaat deze DP mij ook weer verrassen. Zo zie je maar. Staat op mijn aankooplijstje ... Kom er nog op terug.

Wauw! Echt een heel goed album van Deep Purple. Kan wedijveren met hun beste werk dat ze gemaakt hebben. Dat ze zoiets nog uit hun hoed kunnen toveren na zoveel jaar!

Ja... dit is leuk. Sta je daar te swingen met je oordoppies in tijdens het snoeien van enkele struiken. Nu maar hopen dat niemand uit het raam staat te kijken. Want... deze krasse knarren swingen nog steeds als jonge honden.
Of ben ik nou nooit echt ouder geworden?

Wat een fijne plaat is =1 geworden! Geen verrassende, maar uiterst genietbare nummers waarin het spelplezier van de heren duidelijk hoorbaar is. Simon McBride geeft gelijk zijn visitekaartje af met zijn smaakvolle gitaarspel. Hij zorgt voor een vette boost aan het geluid van de band.

Het is al even geleden dat ik een album van Deep Purple de moeite vond om fysiek in huis te halen, maar deze komt er zeker.

Heel sterk album toch weer. De gitaarsound van McBride is duidelijk anders dan die van Morse en daardoor onderscheidt deze plaat zich duidelijk van de voorgangers. Qua energie en spontaniteit ligt deze dicht aan tegen Now What?! en over het geheel maakt hij zeker een sterkere indruk dan Whoosh.

Iedereen krijgt ruim gelegenheid zich te onderscheiden. De complimenten gaan vaak eerst naar gitarist en toetsenist, maar Ian Paice verdient ook een vermelding. Hij drumt zijn beste partijen sinds lange tijd.

Gillan houdt zich over het algemeen goed staande en maakt de meeste indruk in de wat rustigere, bluesy tracks If I Were You en I'll Catch You. Daar is zijn huidige stem uitermate geschikt voor en dat soort nummers zouden ze best vaker mogen maken. Maar dit achteroverleunen is er weinig bij, het meeste op =1 is snel en energiek.

Favorieten zijn vooralsnog A Bit on the Side, Old-Fangled Thing en toch de twee ballads. No Money to Burn is eigenlijk het enige nummer dat wat minder is, verder een zeer constant hoog niveau.

Een Deep Purple in zo'n goeie doen, voorwaar, daarover zal geschreven worden. Terwijl Black Sabbath en Led Zeppelin hun inmiddels vergelende discografieën toch nog en zelfs slapend vanuit het museum blijven uitverkopen legt die andere bepalende grondlegger van de hardrock/heavy metal zich vrolijk fluitend toe op alweer een 23ste album. Bijna onverwacht eigenlijk en zo wordt hun laatste ook al zeer genietbaar corona-coveralbum 'Turning to Crime' gelukkig dan toch niet hun zwanenzang. Integendeel, ook deze keer blijven ze een heel organisch tot heus kunstwerk gegroeid album afleveren, voor de vijfde keer eminent geleid en medegeschreven door ooit Pink Floyd-producer Bob Ezrin. Wonderlijk om ze hier met een dergelijk energiek zelfs agressief geluid te zien opdagen. Een Deep Purple dat er anno 2024 in slaagt om zelfs nog een versnelling hoger te schakelen. Dit met de sinds jaren nog altijd dezelfde stabiele kern die hen in de jaren zeventig mee groot- en meest succesvol maakte en die toen in het midden van hun jamsessies de grootste klassiekers zag geboren worden: Ian Gillan (78), frontman-zang, Ian Paice (76), drums en Roger Glover (78), bas. Toetsenist Don Airey (76) toont zich intussen al jaren meer dan waardig opvolger van Jon Lord. Maar vooral de recenste vervanger van snarenwizards Ritchie Blackmore en Steve Morse, de debuterende Simon Mc Bride (45) blijkt op '=1' het noodzakelijke energieleverende 'shot of blood', het schot ook recht in de roos. Hij buigt zich veelbelovend over de Deep Purple-erfenis. Meer, hij laat zich al meer dan behoorlijk gelden en blijkt in staat om zich in de meest ingewikkelde interacties met zijn kompanen op en top purpleïaans te uiten, er iets aan toe te voegen en mee op te bouwen.

Hmm, vooreerst toch iets over die hoes. Zelfs na hun karige witte 'Now What?!' van 2013 kon het dus blijkbaar nóg simpeler. Let wel, er zit gelukkig een heuse filosofie achter die kale, door Gillan slordig handgeschreven '=1' op een wit veld : 'in een wereld die almaar complexer wordt vereenvoudigt alles sowieso tot de essentie en wordt alles uiteindelijk dus toch één.' Concreet vertaald naar de band betekent zoiets dat ondanks alle complexiteiten en wissels uit het verleden Deep Purple er op het einde dan toch nog wel steeds staat, als één hechte groep. '=1'. Heb j'em? Mooie gedachte.

Over naar de inhoud, what about the music? Dat topgitarist Steve Morse door familiale omstandigheden is weggevallen zorgt hier hoe dan ook meteen al voor een hele hap minder progrock in het Purple-aanbod. Maar het altijd als uit de duizenden herkenbare geluid van Deep Purple blijft bovendrijven, hoewel: hier weer anders gekleurd. Ze gaan op '=1' wel duidelijk meer dan hun recente voorgangers - en dit heeft dus zeker met de nieuwe gitarist te maken - terug naar de sterk riffgeoriënteerde seventies-grandeur van weleer. Uiteraard landen ze daarom ook deze keer nog niet weer bij de woeste metalfurie van hun meesterwerk 'Deep Purple In Rock', maar van dit '=1' straalt vooral veel heftigheid en intensiteit die de familie Hardrock alle eer aandoet. Veel rond de vier minuten zwemende songs op het bord, maar alles met toch minder progressief en complex opgebouwde zanglijnen en melodieën.

Natuurlijk staat ook Don Airey's fantastisch, zwaar vervormd keyboards- en Hammond-orgelspel erbij als een van Purple's onmisbare pijlers, samen met die gerenommeerde oersectie met de fantastische Paice/Glover die met hun ritmische statements nog op hetzelfde hoge niveau acteren als toen. And last but not least, Gillan. Ja, dat charmant jankende keelgeluid van hem, dat koloriet in zijn stem blijft voor een bijna tachtiger toch wel verbluffend op peil. Tenminste als je van de man (al decennia) niet meer verwacht dat hij nog de hoge toppen à la 'Child in Time' scheren zou. Gillan is ook op '=1' de man van de lyrics. Het tekstschrijven verloopt bij Deep Purple al van sedert 'Child in Time' via hem en volgens hetzelfde stramien. Eerst de louter instrumentale muziekscore met de nog in te vullen ruimtes voor de coupletten en de middenrefreinen en dan de constant meelopende Gillan die er gewoon zonder tegenspraak van de anderen zijn fantasie op loslaat en er waar je bijzit in slaagt om zijn weinig boodschapperige blik op de wereld in de meest gekke lyrics om te zetten.

Maar hulde, hier dus van bij de aftrap een album vol nieuwe Purple-klassiekers. Als een verdacht tikkende tijdbom komt een duizelend 'Show Me' '=1' binnen. Gillan aan zet. Het eerste kenmerkend spetterend duel tussen bovenaardse keyboards van Airey en de vingerzettingen van nieuwkomer McBride die al zonder blozen een honderdmetersprintje richting Ritchie Blackmore aandurft. Wat een explosieve entrée! Duidelijk, zoals die twee hier supersonisch zomaar gelijke tred houden, die zijn al veel langer op elkaar ingespeeld. Inderdaad, McBride beroerde al de snaren in Airey's Don Airey Orchestra.

Vergeet op het zware, sinister klinkende 'A Bit on the Side' - monsterrocker van een song - rond minuut 3:00 vooral weer je bewonderend applausje voor McBride niet. Een man, gewoon vol vertrouwen helemaal zichzelf in het verzinnen van dergelijke opmerkelijk gierende solo. En het orgel en de keyboards en niet in het minst de strakke ritmesectie van Paice en Glover, ze zitten allemaal perfect in de mix.

Hetzelfde van het vurig swingende 'Sharp Shooter', sterk muzikaal staaltje van het collectief. Hier schudt little Simon andermaal op grootse wijze zomaar die maffe riff uit zijn mouwen en daartussen heerst met de glimlach ook Don Airey alomtegenwoordig.

Nog meer onmiskenbare oldskool-Purple-flair spat er af in de opzwepende single 'Portable Door'. Je voelt muzikaal een 'Black Night'-deining door de aderen stuwen, vocaal zit Gillan helemaal in 'Mary Long'-modus. Glansrol ook voor de meesterlijk zijn toetsen geselende Airey, naast de immer intens solerende McBride.

In de knetterende uptempo-rock-'n-roller 'Old-Fangled Thing' herinnert Gillan zowaar aan oersong 'Living Wreck' en zoeken zijn stembanden op het einde eerbaar de hoogste regionen. Bovendien krijgen we weer een prachtig robbertje duelleren tussen Airey en McBride, waarin de instrumenten telkens in een verschroeiend tempo de stok wisselen.

In de classic Purple-ballade 'If I Were You' dan is na de openende gitaarsolo nu de klasse van crooner Gillan aan de beurt. Uitmuntend soulvol gezongen en door de hele band sereen begeleid en met een gezamenlijk a cappella afgerond. En wat moois voegt ook snaak McBride er nu toch weer aan toe.

Volgt de schitterende single 'Pictures of You'. Neen, geen doublure van 'Pictures of Home', maar een heus melodieus exploot dat aantoont hoe je als verenigde band vol maestro's tot pure Classic Rock van wereldklasse komt. Na de groove en de hooks dimt Bob Ezrin alles dan episch met een aangename, lichte Pink Floyd/Mike Oldfieldtoets in de outro.

'I'm Saying Nothin' ', nog een groovy song hier geënt op die gekende dooddoener van Peter Sellers. Prima gezongen en opgesmukt met de nodige helse, licht fantastische toetsen- en gitaarsolo's.

In de potige single 'Lazy Sod' - hinten ze hier nu naar 'Lazy'? - steekt McBride dan van wal met een knoert van een openingsriff en gaat het met de twee gitaar- en keyboardsolo's regelrecht vooruit. Rock dus om weer duimen en vingers bij af te likken. Wat zijn de heren heerlijk op dreef.

'Now You're Talkin' ', een krachtige, krijsend rockende Gillan in een memorabele compositie vintage Deep Purple die je helemaal terugkatapulteert naar de wilde jaren van 'Machinehead'. Perfecte song.

Zonder er schatplichtig aan te zijn start ook het rollende powernummer 'No Money to Burn' helemaal in de sfeer van het meer dan een halve eeuw oudere 'Demons Eye'. Keihard en om van te smullen.

Het lieflijke 'I'll Catch You' is dan de briljante rock-'n-rollballad als eerbetoon aan Bron, Gillan's overleden vrouw. Podium vol emotie tijdens dit hoogtepunt met Gillan's hartverscheurende zang en McBride's aanleunende, hemels inlevende gitaarsolo. "I'll catch you in my arms...". Kippenvel.

Uiteindelijk landt finaal, met dank aan Bob Ezrin voor de fijnzinnge afwerking, de rocktrein van Deep Purple dan toch nog in de complexiteit van de progrock met het grootse en langste 'Bleeding Obvious'. Een glorieuze epische afsluiter zonder meer, laverend tussen woest opspelende Purple-rocklandschappen en rustbrengende oasen.

Zoals al hun platen in de nieuwe eeuw is ook dit dus weer een zeer aantrekkelijk, fris, verjongd Deep Purple geworden. Maar... '=1' overtreft. Onwaarschijnlijk, zonder snufjes en in stormruntempo rocken hier deze oudjes als de beesten, jawel, ze rock-'n-rollen op '=1' rechttoe-rechtaan als de besten. Met een al lang niet meer gehoorde zware groove en de om de oren vliegende riffs die nu wel komen van een 'jongeling' van 45. Een uitmuntende plaat kortom die, verre van gedateerd of oubollig te zijn, getuigt van de tijdloze klasse van het rockmonument Deep Purple dat nog steeds de magie heeft, dat muzikaal nieuwsgierig is en hier helemaal onwaarschijnlijk virtuoos op dreef.

Afschrijven zullen we die mannen na '=1' dus zeker nog niet. In tegenstelling tot de inspiratiearmoede in lang vervlogen decennia is dit Deep Purple alive and kicking. De verstandhouding, de humor en het spelplezier zijn er, het élan is er en de muzikale ideeën borrelen weer op als in hun beste dagen. De echte fans wisten het evenwel al langer. Deep Purple is veel meer dan een ellenlang gescandeerd 'Smoke on the Water'. Het einde van deze rockiconen nu na 56 jaar, niemand die daarop zit te wachten. Let this show go on forever.

Mooie recensie henrie9,

Ik ben het helemaal eens met henrie9 over de nieuwe gitarist. Wat geeft Simon McBride het vertrouwde geluid van DP een boost. Dat alleen al maakt dat ik toch steeds terugkom bij dit album.

Wow.
Someone's feeling offended...

Ja, voordat je het weet wordt de site bestierd door van die mensen die niets over een album te melden hebben maar er vooral op uit zijn om te lopen zieken. Dan kun je vooraf maar beter even waarschuwen.

En weer terug naar het album musician en Edwynn! Dit is een discussie van een aantal albums terug. Niet nodig er hier over door te gaan.

Geen discussie. Vooral misverstanden dunkt me. Ook hier wordt ik weer door een soort Will Teasle uitgemaakt voor iemand die komt zieken. Leer lezen man. (Niet jij, Zwaagje)

Nieuwe plaat van Deep Purple. Toch altijd weer interessant. De vorige echt plaat Whoosh vond ik na twee hele sterke albums toch een beetje vermoeid klinken, en hoewel ik Steve Morse een fantastische gitarist vind denk ik stiekem dat het toevoegen van vers bloed de boel weer wat opgestookt heeft. De positieve ontvangst van deze nieuwe is alleen maar terecht, en Simon McBride blijkt een hele waardige vervanger. Wederom gewoon een hele sterke portie bluesy rock met een goede scheut prog in sommige nummers. Een enkeling zal waarschijnlijk opmerken dat Ian Gillan hoorbaar ouder is dan veertig jaar terug, maar afgezien van dat dat logisch is merk ik toch dat het me echt totaal niet stoort. Nog altijd heeft hij een heerlijk stemgeluid met lekkere flow en groove in zijn zanglijnen. Nee hoor, ook dit album is gewoon weer meer dan de moeite waard.

Jeetje hun slechtse album sinds tijden en wat mis ik STEVE MORSE....Nee word totaal niet geraakt, kabbelt leuk door maar dat is dan ook alles

Vind jij.....Steve Morse is echt en klasse beter en IK vind het een doorsnee album

Per ongeluk verwijderd, maar zoals te lezen valt in de Reply van NP ben ik het niet met hem eens, wil er geen discussie over los laten, ik vind het het een fijne plaat, die nog vaak op de draaitafel te vinden is!!

En IK heb het angstige vermoeden dat heer Peart last begint te krijgen van het Joe Biden syndroom...

Afgelopen zaterdag was Equals One nog niet op cd gearriveerd in de winkel waar ik was, slechts op vinyl. Die winkel zit niet in mijn regio, daarom nog even geen nieuwe Purple hier. Terwijl jullie verder kibbelen / discussiëren wacht ik even geduldig tot ik in een platenzaak kom waar hij als zodanig staat. Heb bovendien de voorbije weken zóveel Gillan gehoord, dat het geen kwaad kan om me even met andere muziekjes bezig te houden.
Ik kan de cd natuurlijk ook bestellen, maar gezien mijn voorkeur voor fysieke platenzaken (dat je later nog weet waar je 'm kocht, het is een raar soort romantiek van mij) duurt het wat langer. En dan nog liefst de 1cd-versie: ik merkte laatst dat ik de live-dvd bij Whoosh! zelfs nog moet bekijken... Laat maar zitten, alle extra's. En ondertussen volg ik dus de berichten hier én weet ik dat de duurste versie een veuls te groot t-shirt bevat.

Wat is er leuker dan de fysieke platenzaak. Het fantastische nieuwe Deep Purple album "=1" kan je het best in zo'n platenzaak voor een slordige €16,99 kopen. In Utrecht waar ik regelmatig kom zijn gelukkig een paar van die heerlijke platenwinkels.
Volgend jaar ga ik met pensioen, ik loop nog te dubben wat ik met mijn vrije tijd ga doen. In mijn woonplaats staan genoeg winkelpanden leeg. Zal ik een winkel voor geluidsdragers beginnen? De gevel laat ik Diep Paars schilderen opdat een ieder weet dat de dan 67 jarige eigenaar een verstokt Deep Purple fan is. En dan de gehele dag verantwoorde rockmuziek, waaronder die van "=1", door Hans Brouwers "platen-snoep-winkel" laten klinken. Nog rijker zal ik er niet van worden maar wel intenser gelukkig...

Klinkt goed! Medio 2003 zat er eentje in de Rijnstraat.