The Smile - Cutouts (2024)

Die staat er vast op. De nieuwe tracks smaken naar meer, dus ik ben erg benieuwd naar het geheel...

Wat een productiviteit van de mannen. Maar als de kwaliteit in de richting van de eerdere twee albums komt, kan ik niet wachten. Ik ga snel de 2 laatst gelanceerde tracks luisteren.....

Nou, Radiohead blijft dood, lang leve The Smile? Alhoewel ik de eerste drie nummers allemaal toch wel aardig goed vind (zeker zero sum), krijg ik bij deze band tegelijkertijd toch ook wel het gevoel dat het allemaal wel een beetje op elkaar lijkt. Het is mooi, maar het doet af en toe wel moeilijk om het moeilijk doen. Bij Radiohead vind ik kunstzinnigheid en oog voor het liedje beter in balans blijven.
Kunnen we niet afspreken dat Thom elk jaar drie van dit soort platen maakt, maar dat ie live toch wat meer kiest voor de Radioheadkant vh oeuvre?

Ik vond wall of eyes een tegenvaller. Heb liever gewoon radiohead weer. Of dit keer moeten ze me wel pakken. Ik hoop het

Zero sum is geweldig!!! Andere 2 singles ben ik nog niet van overtuigd. Op sommige nummers vind ik the smile en Radiohead sowieso wat te langdradig en saai.

Nu alweer een nieuwe van The Smile? Wat worden we verwend.
Zero Sum klinkt wel heel vet. Andere nummers wat minder direct maar zullen ongetwijfeld gaan groeien.

Ik ben me al dagen aan het afvragen waarvan ik die ritmische synth in Don't Get Me started toch ken.

Foreign Spies is van het beste wat The Smile al heeft uitgebracht. Het bovenste plankje waar ook Bending Hectic en Teleharmonic op liggen. Zero Sum ook niet mis, maar iets vluchtiger.

Heerlijke releases al! Don't get me started pakt me nog niet echt though. Pre-order!

Ondertussen blijf ik dromen van een nieuw album van Radiohead.

Dat synthesizer-geluid doet aan Kid A denken. Zero Sum is erg mooi, ben alvast een stuk enthousiaster dan bij de voorgangers.

Ik denk dat het me vooral aan de electronica artiest Fairmont doet denken. Oa.Fairmont - I Wanna See The Sun Come Up
Al is er grote kans dat hij het was die destijds geïnspireerd werd door Radiohead.

Lijkt me sterk als dit niet de laatste plaat zal zijn, leuk project gehad, mooie tijd en door (naar radioh..?).

Wat een verwenneritus biedt dit project ons zeg, met zowaar twee albums in één jaar. Vergelijkbaar met hoe dat 'andere bandje' ons kort na elkaar op Kid A en Amnesiac trakteerde. Naar die tijd (toen ik als een bezetene alles van deze heren volgde, eigenlijk is er niet zoveel veranderd al heb ik minder puisten) werd ik ook teruggeworpen met al die smakelijke raadsels van de afgelopen week, waarmee langzaam de tracklist van Cutouts onthuld werd. Een tracklist grotendeels bestaande uit alle onuitgebrachte nummers die wel al live waren gespeeld (Eyes And Mouth zelfs al op hun allereerste optreden: de Glastonbury pandemie-livestream waarmee deze band zich aan de wereld voorstelde), volgens mij zit er daarmee (al weet je het bij deze heren natuurlijk nooit) niks meer 'in het vat'. Mijn gevoel zegt dan ook dat deze plaat tevens het einde van dit project zal betekenen. Om de een of andere reden heb ik The Smile altijd al als een '3-album-band' beschouwd. Waarschijnlijk als Jonny hersteld is zullen er nog wel wat concerten worden ingehaald. Thom gaat verder op zijn solotour, misschien dat daar nog een solo-album uit volgt. Colin vermaakt zich met Nick, Philippus en Edje brengen elk nog een soloplaatje uit, en daarna is het weer tijd voor dat 'andere bandje'. Nou ja, dat zijn mijn voorspellingen voor nu. Maar uiteraard is het eerst nog wachten op dit album, dat afgaande op de vier tot dusverre verschenen nummers (waar ik met veel moeite probeer zo min mogelijk naar te luisteren tot het album in z'n geheel te beluisteren valt) waarschijnlijk wel hun beste werk zal blijken: een spetterende synthese tussen de hypnotiserende eigenheid van Wall Of Eyes met de schizofrene veelzijdigheid van A Light For Attracking Attention. Laat oktober maar komen.

https://youtu.be/01fVAyhSawY?si=iBmlQtzVMN78xeu7
The Slip

Die als B-kantje op de Don't Get Me Started EP stond.

Heb dus een zware Jon & Vangelis associatie met Foreign Spies

https://youtu.be/EWpI0n1FZIY?si=ET7dQL44-UIKM0h2

Bodies Laughing

Album is nog niet eens officieel uit maar ik tel al 8 stemmen waarvan 5 met de maximale score. Dit moet wel het beste album ooit aller tijden zijn.

Ik vind The Smile een prima band, maar ten opzichte van Radiohead een tegenvaller. Veel nummers komen over als opgepoetst materiaal dat voor Radiohead ondermaats was, maar dan weer te goed is om in de prullenbak te gooien. En waar Radiohead zo geweldig in is (het ellenlang finetunen van nummers tot in extremis) daar geeft The Smile de muziek lucht door dichtbij de schetsen te blijven en juist een relatief ongefilterde formule toe te passen. Vervolgens wordt dit kraakhelder op plaat gezet als ware het een ambachtelijke brasserie die de bordjes presenteert als een volwaardig driesterrenrestaurant. Uit interesse zal ik deze nieuwe plaat ook weer beluisteren, maar mijn verwachting is dat het zoals al het solowerk van Yorke en Greenwood onvoldoende uitnodigt om veel te luisteren. Ik hoop echter dat deze plaat de traditie doorbreekt.

Dat is bij releases van Radiohead, Yorke en The Smile altijd een absoluut gegeven…een natuurwet.

Ik had deze 11 september al binnen, en het is voor mij geen 5** plaat.

Kon het maar eens een keertje zonder zang, afgeblust met een teug avontuurlijke jazz.

Als muzikanten zó in hun kracht staan dat ze in staat zijn om in hun meest creatieve periode iets extra’s toe te voegen, is er iets bijzonders gaande. Bij Radiohead was dit het geval toen Amnesiac binnen een jaar tijd na Kid A volgde. Thom Yorke en Jonny Greenwood herhalen dit nu met hun succesvolle ‘andere band’ The Smile, waar het tweetal met drummer Tom Skinner samenwerkt.

A Light for Attracting Attention, het debuut van The Smile, stond hoog in de toenmalige jaarlijst en het eerder dit jaar verschenen Wall of Eyes eist zeker eind dit jaar ook een plek op. Met het beklemmende traumawerkstuk Bending Hectic overtreft The Smile de eerdere singles. Ruim 8 minuten aan onderhuidse spanning die naar een explosieve climax toewerkt. Cutouts komt in dezelfde periode als Wall Of Eyes tot stand, is ook gedeeltelijk in de heilige Abbey Road Studio opgenomen, waar The London Contemporary Orchestra aanschoof om die muur aan geluid nog dikker te accentueren.

Dat het gezelschap in hun vrije tijd, ik kan het niet anders verwoorden, zich in het schrijven van filmmuziek verdiept, komt bij het schitterende Foreign Spies wel overduidelijk naar voren. Hier drukken schelle keyboardpartijen hun stempel op de sound, ze laten de track heerlijk in de experimentele fase aarden. Hier is het mediterende spanningsveld genoeg. Foreign Spies is vintage seventies toetsenwerk, met een verkennende bas die er vrolijk doorheen huppelt. De vreemdeling die op verkenningstocht gaat en in een zelfdestructieve wereld belandt. Het bevat elementen van het speciaal voor de BBC gearrangeerde Horror Vacui, een breed uitgemeten orkestraal epos waar Jonny Greenwood een donkere kant van zichzelf belicht. Foreign Spies is de vertaling van klassiek naar pop, al is pop hierbij wel een heel breed begrip.

Het startpunt van Zero Sum ligt in de digitalisering van onze gegevens. Qua stijl en invalshoek verwijst deze elektro funker naar het fameuze OK Computer. Big Brother in de Windows 95 gedaante. Vintage eighties new wave volgens de principes van Thom Yorke en Jonny Greenwood. Tom Skinner pakt fascinerend door met Afrikaanse ritmes. Zero Sum is sexy dansbaar, aanstekelijk en bijna een heuse popsong. Ook hier verkeert Jonny Greenwood in topvorm. Met zijn buitenaardse gitaarloopings voegt hij met bravoure weer iets extra’s toe, sterker nog, hij verfijnt het eerder aangegeven Kid A en Amnesiac werk. Alsof die twee kunstwerken door architecten van een nieuwe verflaag worden voorzien. Verwijt ik Thom Yorke dat zijn aandeel op de eerste twee The Smile platen te dominant is, hier trekt Jonny Greenwood dat eventjes recht.

We maakten al eerder kennis met Don’t Get Me Started. Thom Yorke als overkoepelende krachtbron, die de swing van Jonny Greenwood langzaam in beweging zet. Toch moet hij hier in Tom Skinner zijn meerdere erkennen, hij is de katalysator, de voedende brandstof, de intercity die de locomotief als het ware voorbij draaft. Zonder zijn ritmische experimenteerdrift zou het jazzy Don’t Get Me Started ergens in het luchtledige blijven hangen. Gedirigeerde pianotoetsen remmen het stuurloze samenspel tussen drum en gitaar bij Eyes & Mouth af. Een track waar ze al vanaf de wereldwijde kennismaking van The Smile aan sleutelen en waarmee ze hun eerste spraakmakende concert in Magazine te Londen mee afsloten. Blijkbaar voldeed deze uitvoering nog niet aan de wensen en brengen ze het nummer nu tot alle tevredenheid uit.

Bij de dromerige psychedelische jaren negentig interactie van Instant Psalm ervaar je die unieke live ervaring, waar een jamsessie tot een gestructureerd geheel samenvloeit. Hier vormt het trio een herhalende soepelheid waar The London Contemporary Orchestra met gemak overheen schildert, de leegte in vervoering brengt en er een driedimensionale eenheid van maakt. Dit biedt het vermogen om als luisteraar in de track te kruipen. Juist deze toevoeging geeft het kleur en vooral een warmte die eerder bij Radiohead met fragmentarische geluidseffecten werd benadrukt. Juist die echtheid aan instrumentatie maakt er een puur geheel van. Ik ben wel nieuwsgierig hoe ze dit live omzetten. Niet geheel The Smile eigen, maar ook overduidelijk door een band als Elbow beïnvloed.

De exotische Colours Fly sabeldans tango vaart als een spookschip recht op zijn doel af. Het trotseert de golven in een barre tocht waar saxofonist Robert Stillman er een Blackstar twist aangeeft. Het is hierdoor een onbewust eerbetoon aan die allerlaatste David Bowie meesterzet, voor hij ons in verwarring en verdriet achterliet. Colours Fly schuurt, piept als een oliearm gevaarte. Laat deze gastartiest zich in het vervolg definitief bij het The Smile gezelschap voegen, hij is van onschatbare (meer-)waarde. De kosmische ambient van No Words is alles behalve een instrumentaal tussenstuk. Ook hier die angst en onvrede, hulpeloos toekijken naar een zelfdestructieve planeet. Thom Yorke laat zijn persoonlijke problemen los en richt zich op de maatschappij. Misschien vreemd, maar hierdoor wekt hij dus de indruk dat hijzelf lekker in zijn veld zit. De krautrockwalmen zijn niet ver weg, samen met de rondspokende echo’s in de tweede stem geven ze het een berustend retro tintje, alsof het aardse geweten over de schouder meekijkt.

Door de aanwezigheid van The London Contemporary Orchestra en de nachtkroeg piano valt het verstillende Tiptoe zowat onder illustratieve triphop te catalogiseren. Dat Thom Yorke een groot liefhebber van dit subgenre is, bleek al eerder toen hij zijn medewerking aan het elektronische UNKLE verleende. Hier is het echter de zwakke broeder tussen de sterke overmacht van het overige negental. Het mist de emotionele beladenheid, de nervositeit. Thom Yorke in de gedaante van musicalster, bijna tegen perfectie aanleunend. Juist die aspecten worden hier zo gemist, terwijl zij juist die de onvoorspelbare grimmige dwarsheid van de geluidscollage-kunstenaars normaal zo kenmerken.

Het broeierige The Slip blijft een beetje in die triphop hoek hangen, alleen klopt het hier wel allemaal. The Slip is een panische kijk op het verval van de aarde, de teloorgang van een wereldrijk. Het is een knock-out, de genadeslag, waar het smerige Jonny Greenwood rockgitaarspel het beste in Thom Yorke oproept. Voor mij de eerste keer dat ik The Smile aan The Bends van Radiohead kan linken, het bevat flarden Just, samen met Zero Sum ligt de The Slip crossover funkrock dicht bij een standaard rocksong, al kan je in het geval van The Smile nooit van standaard spreken.

Het traditionele bijna akoestische Bodies Laughing leunt op een klassieke basis en geeft weer een nieuw stukje veelzijdigheid van The Smile bloot. Het idee ontstond al tijdens de opnamen van In Rainbows, maar bleef vervolgens lang op de plank liggen. Ze verraden hiermee de oorspronkelijke opzet van de song en hoe deze zich verder ontwikkelt. Cutouts wekt de indruk dat ze veel meer de complexiteit vermijden en dus dichter bij de basis blijven. Songs in wording die in hun kaalheid al genoeg zeggingskracht hebben. Soms zit het zelfs ergens tussen The Bends en OK Computer in. Voor de eerste keer sinds tijden geloof ik dat een Radiohead reünie de logische vervolgstap zal zijn. Cutouts heeft met vlagen de magie van de twee voorgaande platen en is vooral een zeer geslaagde aanvulling, een kanttekening die dieper in het opnameproces duikt.

The Smile - Cutouts | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

A Light for Attracting Attention en Wall of Eyes bleek te bewijzen dat The Smile niet zomaar een projectje was. Deze albums deden niet onder voor Radiohead wat mij betreft.

We worden verwend, want album nummer drie is na negen maanden al een feit in de vorm van Cutouts.

Waar ik bij de twee voorgangers gelijk laaiend enthousiast was, daar vrees ik dat dit album toch iets minder makkelijk valt bij mij.
Jazeker, het is spannend en uitdagend en zeker ook herkenbaar. Mooie orkestrale inkleuring hier en daar, en toch deden de vorige albums me meer. Uiteraard kan het nog komen. Maar dan wil ik toch aanhaken bij een eerdere opmerking van mijn kant bij Wall of Eyes:


Groots wil ik The Smile nog steeds noemen, maar Cutouts slaat nu wel heel erg door naar muziek voor het hoofd, mijn hart slaat iets minder op hol deze keer. Fraai?! Jazeker, maar die dikke 4,5* zoals bij de vorige twee deel ik nu zeker (nog) niet uit.

Het is nog veel te vroeg voor een cijfer natuurlijk.

Maar dit album blies me omver op een manier dat de eerste 2 Smile platen dat niet gedaan hebben. En nu ik erover nadenk, nog geen enkel album dit jaar. Jeetje hoe goed is dit.

Ook Radiohead etc fan maar dit vind ik ook wel beetje sneu, of geef het een naam. Ik wacht rustig af tot morgen.

Ik ben een Radiohead fan, maar...
Als het vorige album of deze gemaakt was door een ''onbekende band'' kreeg het naar alle waarschijnlijkheid en gemiddelde van 3,1* ofzo.
Het is niet slecht maar het mag duidelijk zijn dat dit het D materiaal is van Radiohead.

Beetje een mank statement altijd, dit.

Dit is, los van wie dit gemaakt heeft, geweldige muziek. En eerlijk: als dit een ‘nieuwe’ band was met nog onbekende leden, dan was ik meteen fan.

Beetje fan van Radiohead, op enkele nummers na vind ik het eerdere werk van The Smile niet zo bijzonder maar dit grijpt me zeker.

Alles waar Thom York met zijn vingers aan heeft gezeten wordt als een holy grail binnengehaald, soms terecht, Radiohead was natuurlijk enorm goed, soms onterecht, the Smile is goed, hoewel ik tot nu toe van Cutouts niet warm en koud wordt, niet slecht, sfeervol, allemaal waar, maar ook tenenkrommend saai. Navelstarende muziek. Maar ik serveer Cutouts niet gelijk af, misschien moet het landen en laat ik me ooit meevoeren op deze buitengewoon saaie plaat en blijkt de door mij als saai geïnterpreteerde plaat een grote sereniteit te huisvesten die mij nu even ontgaat.

Heb me wel vermaakt met Cutouts, koptelefoon, ogen dicht. Het is wat rudimentair, dicht bij henzelf, maar er valt genoeg te beleven. De ‘jazz’ waar ik enigszins naar verlangde zit er zeker in, maar op hun manier.
bijv. het samenspel in Eyes & Mouth