2
geplaatst: 1 november 2024, 22:06 uur
Dat ze terug zijn naar een duister geluid vind ik positief productie goed ,Robert Smith goed bij stem.
Maaaar een dikke maar het klinkt allemaal als 1 grote jamsessie ik hou best van The doomy trage Cure nummers maar dit is niet door tekomen. Dit is was een leuk album om de dag te beginnen maar ik zal het waarschijnlijk niet weer draaien
Maaaar een dikke maar het klinkt allemaal als 1 grote jamsessie ik hou best van The doomy trage Cure nummers maar dit is niet door tekomen. Dit is was een leuk album om de dag te beginnen maar ik zal het waarschijnlijk niet weer draaien
5
geplaatst: 1 november 2024, 22:19 uur
Roxy6 schreef:
Vandaag eens uitgebreid de tijd genomen om dit album, waar The Cure-gemeenschap 16 (zestien) jaar op heeft moeten wachten goed tot mij te nemen.
Voorop gesteld wat ik al eerder aangaf dat ik de groep altijd een warm hart heb toegedragen. Vanaf de release dag van Seventeen Seconds was ik betoverd door dat album. Dit album draai ik nog met veel genoegen.Ik heb de band gedurende hun bestaan goed gevolgd, maar deze kwam nooit in mijn toptien.
De laatste zestien jaren bleef het dus voornamelijk oorverdovend stil op wat optredens en toezeggingen na.
Met een enigszins opvallende (maar ook weer niet geraffineerde) promotiecampagne werd de muziekwereld klaargestoomd voor Songs Of A Lost World.
De vooruitgesnelde track Alone, deed mij alles behalve sudderen van genot en verwachting.
Een lang uitgerekt, traag intro, waarvan ik denk dat het na tien keer horen zwaar de keel gaat uithangen, Robert grijpt pas na bijna drie-en-halve minuut de microfoon om op de overbekende wijze zijn theatrale poëzie te declameren/zingen.
Wat we te horen krijgen is herhaling van thema’s, over en over en over tot vervelens aan toe (niet alleen het intro van Alone en in I Can Never Say Goodbye, maar ook de oeverloos uitgerekte intro van Endsong. Mind me, eindelijk na 6 minuten begint de zang.
Dan de teksten, die stijf staan van platitudes en gemiddeld Havo Proza, zoals bijvoorbeeld de tekst van A Fragile Thing. Tenenkrommend gewoon, die slotzin, help …
Robert Smith heeft nu toch wel een leeftijd bereikt waarop je zou verwachten dat hij met zijn levenservaring (en hopelijk levenswijsheid) tot wat betere pennenvruchten in staat zou blijken te zijn, met fraaie metaforen, goed spitsvondige wendingen of op het juist op het juiste moment de invulling over te laten aan het oor van de luisteraar. Maar nee het wordt allemaal treurig opgediend als een koude visschotel.
En kom nu niet aan met hij heeft zoveel meegemaakt de laatste jaren, dat is inherent aan zijn leeftijd. (In mijn leven is qua ellende en zorg nog wel wat meer voorgevallen, maar dat vormt en rijpt je ook in die levensfase). Ik vind het nogal victim-achtig overkomen.
De muziek vind ik dus ook totaal niet verrassend, oude wijn in nieuwe zakken, inderdaad, stroperige thema’s die soms ondersteuning krijgen van eenvoudige pianostukken of niet bijzonder strijkers elementen. Ook hier had de band zonder hun signatuur in te leveren toch wel met wat meer ‘eigentijdse’ en aansprekende varianten op de proppen kunnen komen? Met wat meer catchy synthesizer thema’s en soundscapes waaruit ok duidelijk wordt dat een band niet continu”stil’ blijft staan.
Daarbij kreeg ik ook het gevoel van wordt het nu niet eens tijd om ook je uiterlijk en podiumpresentatie eens aan te passen aan deze tijd? Zeker na zo’n lange tijd…Om als dikke zestiger nog steeds met die uitgeplozen bos touw en uitgesmeerde lippenstift op te komen is toch ook bijna gaap-en-slaap verwekkend. Bowie bleef toch ook niet veertig jaar met zijn bliksemschicht rondlopen en vond zichzelf ook iedere paar jaar opnieuw uit. Ik verwacht echt niet dat Robert Smith bij ieder lustrum met een totaal andere look en presentatie voor de dag komt, maar iets meer inventiviteit zou ik toejuichen. En dat kan ook zeker bij het door hem gehanteerde image.
De band die ik altijd als een soort zusteract van The Cure heb beschouwd, Siouxsie and the Banshees, heeft het dan zeker in hun tijd met meer originaliteit en verrassingseffecten tot een goed einde gebracht. Dat kan ik nu helaas niet zeggen. Ik kan dit niet anders zien dan als een opgewarmde koude prak.
Dit album zal ik de komende tijd niet met hongerig luistergenoegen regelmatig opzetten.
Een typische geval van jammer maar helaas.
Vandaag eens uitgebreid de tijd genomen om dit album, waar The Cure-gemeenschap 16 (zestien) jaar op heeft moeten wachten goed tot mij te nemen.
Voorop gesteld wat ik al eerder aangaf dat ik de groep altijd een warm hart heb toegedragen. Vanaf de release dag van Seventeen Seconds was ik betoverd door dat album. Dit album draai ik nog met veel genoegen.Ik heb de band gedurende hun bestaan goed gevolgd, maar deze kwam nooit in mijn toptien.
De laatste zestien jaren bleef het dus voornamelijk oorverdovend stil op wat optredens en toezeggingen na.
Met een enigszins opvallende (maar ook weer niet geraffineerde) promotiecampagne werd de muziekwereld klaargestoomd voor Songs Of A Lost World.
De vooruitgesnelde track Alone, deed mij alles behalve sudderen van genot en verwachting.
Een lang uitgerekt, traag intro, waarvan ik denk dat het na tien keer horen zwaar de keel gaat uithangen, Robert grijpt pas na bijna drie-en-halve minuut de microfoon om op de overbekende wijze zijn theatrale poëzie te declameren/zingen.
Wat we te horen krijgen is herhaling van thema’s, over en over en over tot vervelens aan toe (niet alleen het intro van Alone en in I Can Never Say Goodbye, maar ook de oeverloos uitgerekte intro van Endsong. Mind me, eindelijk na 6 minuten begint de zang.
Dan de teksten, die stijf staan van platitudes en gemiddeld Havo Proza, zoals bijvoorbeeld de tekst van A Fragile Thing. Tenenkrommend gewoon, die slotzin, help …
Robert Smith heeft nu toch wel een leeftijd bereikt waarop je zou verwachten dat hij met zijn levenservaring (en hopelijk levenswijsheid) tot wat betere pennenvruchten in staat zou blijken te zijn, met fraaie metaforen, goed spitsvondige wendingen of op het juist op het juiste moment de invulling over te laten aan het oor van de luisteraar. Maar nee het wordt allemaal treurig opgediend als een koude visschotel.
En kom nu niet aan met hij heeft zoveel meegemaakt de laatste jaren, dat is inherent aan zijn leeftijd. (In mijn leven is qua ellende en zorg nog wel wat meer voorgevallen, maar dat vormt en rijpt je ook in die levensfase). Ik vind het nogal victim-achtig overkomen.
De muziek vind ik dus ook totaal niet verrassend, oude wijn in nieuwe zakken, inderdaad, stroperige thema’s die soms ondersteuning krijgen van eenvoudige pianostukken of niet bijzonder strijkers elementen. Ook hier had de band zonder hun signatuur in te leveren toch wel met wat meer ‘eigentijdse’ en aansprekende varianten op de proppen kunnen komen? Met wat meer catchy synthesizer thema’s en soundscapes waaruit ok duidelijk wordt dat een band niet continu”stil’ blijft staan.
Daarbij kreeg ik ook het gevoel van wordt het nu niet eens tijd om ook je uiterlijk en podiumpresentatie eens aan te passen aan deze tijd? Zeker na zo’n lange tijd…Om als dikke zestiger nog steeds met die uitgeplozen bos touw en uitgesmeerde lippenstift op te komen is toch ook bijna gaap-en-slaap verwekkend. Bowie bleef toch ook niet veertig jaar met zijn bliksemschicht rondlopen en vond zichzelf ook iedere paar jaar opnieuw uit. Ik verwacht echt niet dat Robert Smith bij ieder lustrum met een totaal andere look en presentatie voor de dag komt, maar iets meer inventiviteit zou ik toejuichen. En dat kan ook zeker bij het door hem gehanteerde image.
De band die ik altijd als een soort zusteract van The Cure heb beschouwd, Siouxsie and the Banshees, heeft het dan zeker in hun tijd met meer originaliteit en verrassingseffecten tot een goed einde gebracht. Dat kan ik nu helaas niet zeggen. Ik kan dit niet anders zien dan als een opgewarmde koude prak.
Dit album zal ik de komende tijd niet met hongerig luistergenoegen regelmatig opzetten.
Een typische geval van jammer maar helaas.
pffff
4
geplaatst: 1 november 2024, 23:14 uur
Roxy6Nou, ik vind de transformatie bij Robert Smith van zwarte kraai naar oudere gezette dame op leeftijd wel voldoende
Soms werkt het en soms ook niet. Bij Dave Gahan van Depeche Mode stond de grunge look tijdens de I Feel You periode goed, bij U2 was het Village People uiterlijk van Discothèque minder geslaagd. Ik vind het wel wat hebben bij Robert Smith, zichtbaar ouder, maar in alles het The Cure opperhoofd.
Soms werkt het en soms ook niet. Bij Dave Gahan van Depeche Mode stond de grunge look tijdens de I Feel You periode goed, bij U2 was het Village People uiterlijk van Discothèque minder geslaagd. Ik vind het wel wat hebben bij Robert Smith, zichtbaar ouder, maar in alles het The Cure opperhoofd.
0
geplaatst: 1 november 2024, 23:15 uur
De eerste (digitale) luisterbeurten vallen me best mee. Fijn dat er niet zo'n feelgood popnummer tussen zit, hoef ik zo'n nummer de komende 30 jaar niet op de radio ter vervelens toe aan te horen.
De plaat is onderweg, ik vermoed dat hij rond de 4* gaat landen
De plaat is onderweg, ik vermoed dat hij rond de 4* gaat landen
0
geplaatst: 1 november 2024, 23:15 uur
Wat ik vooral terughoor is de sound van Wild Mood Swings (nummers als This Is A Lie, Jupiter Crash, Numb en Bare)
Wellicht dat de mensheid zich daaraan stoort?
Wellicht dat de mensheid zich daaraan stoort?
2
DjFrankie (moderator)
geplaatst: 1 november 2024, 23:36 uur
End Song het definitieve einde van The Cure discografie. Nummer is een representatief einde van een geweldige band die eindigt met een hoogtepunt als slotstuk op dit album.
3
geplaatst: 2 november 2024, 00:06 uur
gtenbosch, dank voor het delen van de link naar het concert van vanavond. Was genieten! Smith sloot af met een "See you soon!", wordt in ieder geval live vervolgd en hopelijk ook in de Lage Landen.
Bij de aftiteling zag ik dat ene Eden Gallup bij de crew werkt. Dochter van Simon?
Heb vandaag de versie met 2cd + 1bluray gehaald. Tot dusver alleen het reguliere album gedraaid en dat nog slechts éénmaal (cd1). Komende week de boel eens rustig op me laten inwerken. Dat we dat toch mogen meemaken, een nieuwe Cure... Ik durfde er niet meer op te hopen, al speelden ze november '22 in de Ziggo wel het nodige nieuwe werk.
Bij de aftiteling zag ik dat ene Eden Gallup bij de crew werkt. Dochter van Simon?
Heb vandaag de versie met 2cd + 1bluray gehaald. Tot dusver alleen het reguliere album gedraaid en dat nog slechts éénmaal (cd1). Komende week de boel eens rustig op me laten inwerken. Dat we dat toch mogen meemaken, een nieuwe Cure... Ik durfde er niet meer op te hopen, al speelden ze november '22 in de Ziggo wel het nodige nieuwe werk.
1
geplaatst: 2 november 2024, 00:18 uur
DjFrankie schreef:
End Song het definitieve einde van The Cure discografie. Nummer is een representatief einde van een geweldige band die eindigt met een hoogtepunt als slotstuk op dit album.
End Song het definitieve einde van The Cure discografie. Nummer is een representatief einde van een geweldige band die eindigt met een hoogtepunt als slotstuk op dit album.
Nou, nou, de kist van Smith staat nog “boven de grond” hoor (om met Rutte te spreken).
0
geplaatst: 2 november 2024, 00:20 uur
Dat was, euhhhh, ….. erg goed. Ben best aangedaan, eerlijk gezegd. Werd er diep, diep ingezogen. Maar niet door het werk van dit album…
0
DjFrankie (moderator)
geplaatst: 2 november 2024, 00:24 uur
Chameleon Day schreef:
Nou, nou, de kist van Smith staat nog “boven de grond” hoor (om met Rutte te spreken).
(quote)
Nou, nou, de kist van Smith staat nog “boven de grond” hoor (om met Rutte te spreken).
Tuurlijk, maar ik verwacht enkel en alleen nog tourdates tot hij 70 is. En geen nieuwe nummers meer. Dit nummer sluit het geweldig af.
1
geplaatst: 2 november 2024, 00:26 uur
DjFrankie schreef:
Tuurlijk, maar ik verwacht enkel en alleen nog tourdates tot hij 70 is. En geen nieuwe nummers meer. Dit nummer sluit het geweldig af.
(quote)
Tuurlijk, maar ik verwacht enkel en alleen nog tourdates tot hij 70 is. En geen nieuwe nummers meer. Dit nummer sluit het geweldig af.
I beg to differ. De man is veel te creatief…en veel te jong.
5
geplaatst: 2 november 2024, 00:56 uur
Net terug van het concert in de Troxy Londen en het was erg genieten.
Van de nieuwe cd zijn Alone, Warsong en vooral Endsong live overdonderend.
Robert was goed bij stem en het geluid was top.
Van de nieuwe cd zijn Alone, Warsong en vooral Endsong live overdonderend.
Robert was goed bij stem en het geluid was top.
0
geplaatst: 2 november 2024, 00:59 uur
Gringo_m schreef:
Net terug van het concert in de Troxy Londen en het was erg genieten.
Van de nieuwe cd zijn Alone, Warsong en vooral Endsong live overdonderend.
Robert was goed bij stem en het geluid was top.
Net terug van het concert in de Troxy Londen en het was erg genieten.
Van de nieuwe cd zijn Alone, Warsong en vooral Endsong live overdonderend.
Robert was goed bij stem en het geluid was top.
Maar was alles na “de onweersbui” niet veel beter (het oudere werk)?
1
geplaatst: 2 november 2024, 09:28 uur
Samen met de nieuwe van the smashing pumpkins gaat dit op voor album of the year voor mij.
Magistraal, en na elke luisterbeurt nog beter!
Magistraal, en na elke luisterbeurt nog beter!
0
geplaatst: 2 november 2024, 09:47 uur
DjFrankie schreef:
Tuurlijk, maar ik verwacht enkel en alleen nog tourdates tot hij 70 is. En geen nieuwe nummers meer. Dit nummer sluit het geweldig af.
(quote)
Tuurlijk, maar ik verwacht enkel en alleen nog tourdates tot hij 70 is. En geen nieuwe nummers meer. Dit nummer sluit het geweldig af.
Smith heeft al aangekondigd om nog 1 of 2 albums uit te brengen met het restmateriaal van de recente opnamesessies.
1
geplaatst: 2 november 2024, 10:17 uur
Juul1998B schreef:
Samen met de nieuwe van the smashing pumpkins gaat dit op voor album of the year voor mij.
Samen met de nieuwe van the smashing pumpkins gaat dit op voor album of the year voor mij.
Oh ja, die is er ook nog. Dat is ook zo'n zogenaamde return to form. Maar ook dat album is toch maar gewoontjes? Ook daar merk ik dat het met elke luisterbeurt juist minder wordt en dat je maar beter niet de oudere albums kunt draaien daarna want dan merk je het pas echt goed. Is het dan echt zo dat dit een leeftijd ding is wellicht? Om de vraag zelf maar te beantwoorden: dat heb ik dan weer niet met Nick Cave (of de voorgaande jaren met Depeche Mode en Suede die toen mijn nummer 1 van dat jaar werden)
Maar het blijft leuk wat The Cure teweeg brengt, en niet alleen op deze site. Alleen dat al verdient punten
2
geplaatst: 2 november 2024, 10:40 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Cure - Songs Of A Lost World - dekrentenuitdepop.blogspot.com
The Cure - Songs Of A Lost World
Lange tijd niet meer verwacht, maar toch nog gekomen, een nieuw album van de Britse band The Cure, die op het aardedonkere maar wonderschone Songs Of A Lost World op de toppen van haar kunnen presteert
Ruim drie minuten houdt Songs Of A Lost World je in spanning, maar als eindelijk de stem van Robert Smith opduikt weet je dat The Cure nog altijd klinkt als The Cure. Het tempo ligt wat lager en de ruwe uitbarstingen ontbreken in de meeste songs, maar de langgerekte songs op het nieuwe album van de Britse band zijn echt prachtig. In muzikaal opzicht is Songs Of A Lost World nogal zwaar aangezet en door de donkere klanken legt de band een deken van melancholie om je heen, wat nog eens wordt versterkt door de zang van Robert Smith en zijn weemoedige teksten waarin de dood, verlies en sterfelijkheid meer dan eens centraal staan. Songs Of A Lost World is een verbijsterend mooi album van een van de grootste bands aller tijden.
Het bijna op de dag af zestien jaar geleden verschenen 4:13 Dream was tot vorige week het meest recente studioalbum van The Cure. Het was een album dat volgde op een aantal tegenvallende albums en ook 4:13 Dream reken ik tot de zwakkere albums van de Britse band, die met Disintegration uit 1989 haar onbetwiste meesterwerk afleverde, al heb ik zelf ook een enorm zwak voor The Head On The Door uit 1985.
Sinds 2019 is meerdere malen een nieuw album van The Cure aangekondigd, maar dit werd pas in de herfst van 2022 concreet, toen de band een aantal nieuwe songs toevoegde aan de setlist van haar tour, die overigens de naam Shows Of A Lost World had meegekregen. We hebben vervolgens nog heel lang moeten wachten op Songs Of A Lost World, dat deze week dan eindelijk is verschenen.
Het album opent met single Alone, die ruim een maand geleden al verscheen, en direct de toon zet met een zwaar aangezet geluid met gitaren, bas, drums, synths en piano. Ruim drie minuten lang dompelt The Cure je onder in grijstinten en weemoed en net als je het niet meer verwacht duikt de uit duizenden herkenbare stem van Robert Smith op. De zanger klinkt nog net zo als in zijn jonge jaren en zorgt er voor dat Alone klinkt zoals alleen The Cure kan klinken.
De Britse band was in het verleden niet vies van lange intro’s en deze worden ook op Songs Of A Lost World, dat bijna vijftig minuten nodig heeft voor acht songs, met enige regelmaat van stal gehaald. Het nieuwe album van The Cure bevat vooral ingetogen tracks en in veel tracks wordt het zo herkenbare stemgeluid van Robert Smith gecombineerd met zwaar of zelfs loodzwaar aangezette klanken. Het voorziet de songs op Songs Of A Lost World van een indringende of zelfs wat beklemmende sfeer, maar de klanken zijn op hetzelfde moment van een bijzondere schoonheid.
De nieuwe songs van de Britse band klinken in de meeste gevallen sfeervol of stemmig, zeker wanneer de hier en daar als strijkers gearrangeerde synths in dikke lagen door de speakers komen. In de eerste twee tracks, die allebei bijna zeven minuten duren, kiest Robert Smith zijn momenten voor de zang, wat de songs een beeldend karakter geeft en de impact van de zang versterkt.
Direct vanaf de openingstrack is duidelijk dat Songs Of A Lost World geen vrolijk album is geworden. Robert Smith zag flink wat dierbaren wegvallen en ziet ook zijn eigen sterfelijkheid onder ogen. The Cure is op de meeste van haar albums sowieso meer bedreven in donkere wolken dan in zonnestralen, maar het nieuwe album doet er nog een schepje melancholie en weemoed bovenop.
Ondertussen klinkt het allemaal fantastisch, want het gitaarwerk van Reeves Gabrel is prachtig en ook het fantastische drumwerk van Jason Cooper verdient alle aandacht. De meeste leeftijdgenoten van Robert Smith zijn inmiddels niet meer zo goed bij stem als in hun jonge jaren, maar de zang op Songs Of A Lost World klinkt echt geweldig.
Van een album dat zestien jaar na het laatste en ook nog eens matige album van een band opduikt kan je meestal niet zo veel verwachten, maar op Songs Of A Lost World benadert The Cure wat mij betreft het niveau van haar betere albums. Dat vond ik eigenlijk al bij mijn eerste beluistering van het album, maar de songs op Songs Of A Lost World hebben sindsdien nog flink aan kracht gewonnen. The Cure werd al in 1976 opgericht en gaat inmiddels dus bijna vijftig jaar mee, maar presteert nog altijd op de toppen van haar kunnen, wat echt idioot knap is. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: The Cure - Songs Of A Lost World - dekrentenuitdepop.blogspot.com
The Cure - Songs Of A Lost World
Lange tijd niet meer verwacht, maar toch nog gekomen, een nieuw album van de Britse band The Cure, die op het aardedonkere maar wonderschone Songs Of A Lost World op de toppen van haar kunnen presteert
Ruim drie minuten houdt Songs Of A Lost World je in spanning, maar als eindelijk de stem van Robert Smith opduikt weet je dat The Cure nog altijd klinkt als The Cure. Het tempo ligt wat lager en de ruwe uitbarstingen ontbreken in de meeste songs, maar de langgerekte songs op het nieuwe album van de Britse band zijn echt prachtig. In muzikaal opzicht is Songs Of A Lost World nogal zwaar aangezet en door de donkere klanken legt de band een deken van melancholie om je heen, wat nog eens wordt versterkt door de zang van Robert Smith en zijn weemoedige teksten waarin de dood, verlies en sterfelijkheid meer dan eens centraal staan. Songs Of A Lost World is een verbijsterend mooi album van een van de grootste bands aller tijden.
Het bijna op de dag af zestien jaar geleden verschenen 4:13 Dream was tot vorige week het meest recente studioalbum van The Cure. Het was een album dat volgde op een aantal tegenvallende albums en ook 4:13 Dream reken ik tot de zwakkere albums van de Britse band, die met Disintegration uit 1989 haar onbetwiste meesterwerk afleverde, al heb ik zelf ook een enorm zwak voor The Head On The Door uit 1985.
Sinds 2019 is meerdere malen een nieuw album van The Cure aangekondigd, maar dit werd pas in de herfst van 2022 concreet, toen de band een aantal nieuwe songs toevoegde aan de setlist van haar tour, die overigens de naam Shows Of A Lost World had meegekregen. We hebben vervolgens nog heel lang moeten wachten op Songs Of A Lost World, dat deze week dan eindelijk is verschenen.
Het album opent met single Alone, die ruim een maand geleden al verscheen, en direct de toon zet met een zwaar aangezet geluid met gitaren, bas, drums, synths en piano. Ruim drie minuten lang dompelt The Cure je onder in grijstinten en weemoed en net als je het niet meer verwacht duikt de uit duizenden herkenbare stem van Robert Smith op. De zanger klinkt nog net zo als in zijn jonge jaren en zorgt er voor dat Alone klinkt zoals alleen The Cure kan klinken.
De Britse band was in het verleden niet vies van lange intro’s en deze worden ook op Songs Of A Lost World, dat bijna vijftig minuten nodig heeft voor acht songs, met enige regelmaat van stal gehaald. Het nieuwe album van The Cure bevat vooral ingetogen tracks en in veel tracks wordt het zo herkenbare stemgeluid van Robert Smith gecombineerd met zwaar of zelfs loodzwaar aangezette klanken. Het voorziet de songs op Songs Of A Lost World van een indringende of zelfs wat beklemmende sfeer, maar de klanken zijn op hetzelfde moment van een bijzondere schoonheid.
De nieuwe songs van de Britse band klinken in de meeste gevallen sfeervol of stemmig, zeker wanneer de hier en daar als strijkers gearrangeerde synths in dikke lagen door de speakers komen. In de eerste twee tracks, die allebei bijna zeven minuten duren, kiest Robert Smith zijn momenten voor de zang, wat de songs een beeldend karakter geeft en de impact van de zang versterkt.
Direct vanaf de openingstrack is duidelijk dat Songs Of A Lost World geen vrolijk album is geworden. Robert Smith zag flink wat dierbaren wegvallen en ziet ook zijn eigen sterfelijkheid onder ogen. The Cure is op de meeste van haar albums sowieso meer bedreven in donkere wolken dan in zonnestralen, maar het nieuwe album doet er nog een schepje melancholie en weemoed bovenop.
Ondertussen klinkt het allemaal fantastisch, want het gitaarwerk van Reeves Gabrel is prachtig en ook het fantastische drumwerk van Jason Cooper verdient alle aandacht. De meeste leeftijdgenoten van Robert Smith zijn inmiddels niet meer zo goed bij stem als in hun jonge jaren, maar de zang op Songs Of A Lost World klinkt echt geweldig.
Van een album dat zestien jaar na het laatste en ook nog eens matige album van een band opduikt kan je meestal niet zo veel verwachten, maar op Songs Of A Lost World benadert The Cure wat mij betreft het niveau van haar betere albums. Dat vond ik eigenlijk al bij mijn eerste beluistering van het album, maar de songs op Songs Of A Lost World hebben sindsdien nog flink aan kracht gewonnen. The Cure werd al in 1976 opgericht en gaat inmiddels dus bijna vijftig jaar mee, maar presteert nog altijd op de toppen van haar kunnen, wat echt idioot knap is. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 2 november 2024, 10:41 uur
Geweldig concert gisteravond op YouTube, maar dat lag niet aan het nieuwe album. Helaas een paar missers voor mij ( drone-nodrone, warsong en all I ever am). Heb mijn rating dan ook naar beneden bijgesteld. Komt ook doordat ik zeer hoge verwachtingen had van de bluray. Productie is zwak, surroundspekers worden nauwelijks aangesproken, zelfs de gewone cd klinkt nog beter, maar misschien had ik de nieuwe bluray van Tears for Fears beter eerst niet kunnen beluisteren.... deze productie van Steven Wilson is namelijk fenomenaal.
0
geplaatst: 2 november 2024, 10:47 uur
Ben eergisteren bij het optreden van Nick Cave in Antwerpen geweest. Daarna de nieuwe Cure gedraaid. Beide heren zijn even oud en hebben de nodige zorg en narigheid te verstouwen gehad maar de manier waarop ze die verwerken verschilt hemelsbreed. Dat gezegd hebbende klinkt Songs Lost World als een opvallend moderne Cure, licht swingend, met grote rol voor de piano. Nu ga ik maar eens naar de teksten luisteren.
1
geplaatst: 2 november 2024, 10:52 uur
RonaldjK schreef:
Bij de aftiteling zag ik dat ene Eden Gallup bij de crew werkt. Dochter van Simon?
Bij de aftiteling zag ik dat ene Eden Gallup bij de crew werkt. Dochter van Simon?
Zoon en gitaartechnicus voor The Cure on tour. Speelt zelf gitaar in zijn eigen band.
2
geplaatst: 2 november 2024, 11:04 uur
aERodynamIC schreef:
Oh ja, die is er ook nog. Dat is ook zo'n zogenaamde return to form. Maar ook dat album is toch maar gewoontjes? Ook daar merk ik dat het met elke luisterbeurt juist minder wordt en dat je maar beter niet de oudere albums kunt draaien daarna want dan merk je het pas echt goed...
Maar het blijft leuk wat The Cure teweeg brengt, en niet alleen op deze site. Alleen dat al verdient punten
(quote)
Oh ja, die is er ook nog. Dat is ook zo'n zogenaamde return to form. Maar ook dat album is toch maar gewoontjes? Ook daar merk ik dat het met elke luisterbeurt juist minder wordt en dat je maar beter niet de oudere albums kunt draaien daarna want dan merk je het pas echt goed...
Maar het blijft leuk wat The Cure teweeg brengt, en niet alleen op deze site. Alleen dat al verdient punten
Dit album van The Cure vind ik alles behalve gewoontjes. Des te vaker ik het draai, des te beter het wordt. Wat mij betreft hoort dit donkere en fraaie album nu al bij de beste albums die ze gemaakt hebben.
1
geplaatst: 2 november 2024, 11:05 uur
west schreef:
Wat mij betreft hoort dit donkere en fraaie album nu al bij de beste albums die ze gemaakt hebben.
Wat mij betreft hoort dit donkere en fraaie album nu al bij de beste albums die ze gemaakt hebben.
Het was je vast wel duidelijk dat we het daar niet over eens zijn
Een prima album, maar meer niet voor mij. Eindigt ergens in het midden als ik alle albums van de band op een rijtje zet.
Overigens bedoelde ik met de term gewoontjes het laatste album van de Pumpkins. Ik had het woordje 'ook' weg moeten laten
Deze Cure is zeker niet gewoontjes, maar ik vind zoals al eerder gezegd het geluid niet mooi en te langdradig.
En ook nogmaals: mijn mening wordt bijna nergens gedeeld, dus het ligt vast en zeker aan mij. Ik had heel graag meegegaan in de jubelstemming.
1
geplaatst: 2 november 2024, 11:13 uur
Endsong vind ik een fenomenaal nummer. Zou trouwens niet misstaan op de soundtrack van bijvoorbeeld The Last of Us.
1
geplaatst: 2 november 2024, 11:13 uur
Prachtige plaat! Robert Smith verbaast me nog steeds na al die jaren met z'n mooie stem. Hij heeft het ook al keer op keer bewezen buiten The Cure, met gastrollen bij o.a. Chvrches en Crystal Castles. Live in 2018 was dat ook het geval, 3,5 uur lang!
Die Big Muff is trouwens ook erg fijn op de plaat.
Halfje omhoog.
Die Big Muff is trouwens ook erg fijn op de plaat.
Halfje omhoog.
0
geplaatst: 2 november 2024, 11:16 uur
Ik heb zeer genoten van het concert gisteren. Erg goed. Het maakte mij wel pijnlijk duidelijk dat de nummers van dit album een heel stuk minder zijn dan het oude werk. En het maakte me duidelijk dat ik de nummers van dit album live beter vind klinken dan op plaat. Productie van dit album is n.m.m. matig.
1
geplaatst: 2 november 2024, 11:19 uur
aERodynamIC schreef:
En ook nogmaals: mijn mening wordt bijna nergens gedeeld, dus het ligt vast en zeker aan mij. Ik had heel graag meegegaan in de jubelstemming.
En ook nogmaals: mijn mening wordt bijna nergens gedeeld, dus het ligt vast en zeker aan mij. Ik had heel graag meegegaan in de jubelstemming.
O jawel hoor. Ik vind trouwens dat je een absurd hoge beoordeling geeft. Ik kan echt niet meegaan in je jubelstemming.
0
geplaatst: 2 november 2024, 12:01 uur
cristiu2 schreef:
Geweldig concert gisteravond op YouTube, maar dat lag niet aan het nieuwe album. Helaas een paar missers voor mij ( drone-nodrone, warsong en all I ever am). Heb mijn rating dan ook naar beneden bijgesteld. Komt ook doordat ik zeer hoge verwachtingen had van de bluray. Productie is zwak, surroundspekers worden nauwelijks aangesproken, zelfs de gewone cd klinkt nog beter, maar misschien had ik de nieuwe bluray van Tears for Fears beter eerst niet kunnen beluisteren.... deze productie van Steven Wilson is namelijk fenomenaal.
Geweldig concert gisteravond op YouTube, maar dat lag niet aan het nieuwe album. Helaas een paar missers voor mij ( drone-nodrone, warsong en all I ever am). Heb mijn rating dan ook naar beneden bijgesteld. Komt ook doordat ik zeer hoge verwachtingen had van de bluray. Productie is zwak, surroundspekers worden nauwelijks aangesproken, zelfs de gewone cd klinkt nog beter, maar misschien had ik de nieuwe bluray van Tears for Fears beter eerst niet kunnen beluisteren.... deze productie van Steven Wilson is namelijk fenomenaal.
Oei! Krijg vandaag mijn blu-ray binnen. Gelijk terugsturen dan maar? Of als stofverplaatser gebruiken. Of functie elders: bladblazer. Mijn Dali hoofdspeakers voorspelden al niet veel goeds. Te kritisch? En waar is Steve Wilson als je hem nodig hebt? Ik wacht op een remix.
Nee, ik stuur het album niet terug. The Cure is nog steeds mijn lieveling. Een van de. En The Cure concert gisterenavond was super. Het klonk ook mooi. Ik zou daar graag een blu-ray of dvd van willen hebben.
0
geplaatst: 2 november 2024, 12:07 uur
Ik hoorde aan het begin van het concert wel allerlei gekraak en gebrom dat er niet thuishoorde. Lag niet aan mij toch?
* denotes required fields.