3
geplaatst: 31 oktober 2024, 09:26 uur
Rudi S schreef:
https://open.spotify.com/prerelease/5AtVB0f1HmXv8tKtjsyqGw?si=XbGQNitpTQyu28jB4bCLrg
17 uur en 54 minuten.
Graag gedaan.
(quote)
https://open.spotify.com/prerelease/5AtVB0f1HmXv8tKtjsyqGw?si=XbGQNitpTQyu28jB4bCLrg
17 uur en 54 minuten.
Graag gedaan.
Ik ontvang graag een melding van je 17 seconden voor prerelease. Veel dank!
0
geplaatst: 31 oktober 2024, 11:58 uur
Benieuwd naar mijn vinyl met thermo-chromatic sleeve
The Cure - Songs Of A Lost World - blood-records.co.uk
The Cure - Songs Of A Lost World - blood-records.co.uk
22
geplaatst: 31 oktober 2024, 13:53 uur
Laten we stellen dat de boeiendste periode van The Cure ergens in 1979 met de release van Three Imaginary Boys begint en ergens in 1992 met Wish eindigt. Dertien zeer productieve jaren. Na het in 2008 verschenen 4:13 Dream kwam er tot nu toe geen nieuw werk meer uit. Een pauze van maar liefst zestien jaar, zelfs stukken langer dan hun succesvolste productieve tijd. The Cure blijft continu toeren en Robert Smith kondigt tussendoor met regelmaat aan dat de afronding van een nieuwe plaat niet meer lang op zich laat wachten. Dan volgen 26 september cryptische aanwijzingen die naar 1 november verwijzen. Zou er dan toch echt iets aan de hand zijn? Alone wordt als single naar voren geschoven, en de aankondiging van Songs of a Lost World is een feit.
Vanaf A Forest speelt The Cure met lange intro’s en lange outro’s. Ook bij Alone is dit het geval. Bijzonder dat de band hier niet voor een korte single kiest om de plaat te introduceren. Het is toch een gevalletje met klamme handjes luisteren. Houdt de stem van Robert Smith zich staande? Bij generatiegenoten als Bono, Jim Kerr en zeker ook Dave Gahan is de slijtage hoorbaar. Robert Smith klinkt nog hetzelfde als vroeger. In zijn geval is dat dus dromerig vermoeid, als tijdens de geboorte van Disintegration. De bijna-dertiger die met angst de toekomst tegemoet kijkt. Bang voor de dood, het lichamelijke verval, de psychische aftakeling en het wegvallen van geliefdes. Angsten die niet zomaar uit de lucht komen vallen, en zich als restvuil aan Songs of a Lost World vast klonteren.
Ondertussen is Robert Smith alweer 65 jaar oud. Zijn ouders zijn overleden, en ook zijn oudere broer Richard is er al vijf jaar niet meer. Als een dief in de nacht eist de Lullaby spin zijn lichaam op. De weg naar het opnameproces is voor iedereen zwaar. Bassist Simon Gallup verlaat om onduidelijke redenen in 2021 tijdelijk The Cure en deelt publiekelijk een forse sneer naar Robert Smith uit. Alleskunner Porl Thompson stapt in stilte in 2011 uit de The Cure trein. Toetsenist Roger O’Donnell is nog steeds vanwege een agressieve vorm van bloedkanker onder behandeling. Het is nog de vraag welke kant deze ontwikkelingen opgaan.
Er zijn gelukkig ook een paar lichtpuntjes. De in 2005 door Robert Smith ontslagen gitarist Perry Bamonte keert terug aan het front. Bijzonder, omdat zijn plek definitief door de van David Bowie bekende meestergitarist Reeves Gabrels was ingenomen. Schijnbaar is er ruimte voor drie gitaristen, waardoor je mede door het herstel van Roger O’Donnell verwacht dat de gitaarpartijen bij de sombere herfstplaat sterk op de voorgrond staan. De blaadjes vallen, en dat deprimerende seizoen kleurt de Songs of a Lost World tracks verdord bruin. Toch kiest The Cure bij de eerste vrijgegeven songs voor een omlijsting van vertroebelde toetsenpartijen, wat nogmaals aangeeft dat Roger O’Donnell bij het merendeel van het proces betrokken is geweest.
Alone nestelt zich als een herhalende dreampop mantra in je hoofd. Qua opzet vertoont het gelijkenissen met Plainsong van Disintegration. Dan is dat profetisch Like I’m living at the edge of the world zinsdeel goed te plaatsen. Uiteindelijk brokkelt jouw verwachte ideaalbeeld af en blijf je eenzaam in deze verloren wereld achter. We vieren de leegte en gedenken de geesten uit het verleden. Kwaadwillend of goedgezind. We houden de adem in totdat Robert Smith het na drieënhalve minuut overneemt. Zijn twijfel is nooit verdwenen, maar de twijfel aan zijn hedendaagse stemvermogen ontbreekt. Gelukkig maar. En dan weet je dat het goed zit. En dan weet je dat het eigenlijk dus nog steeds niet goed zit met die melancholische gedachtegang van Robert Smith. Hoe mooi kan een paradox je verrassen, hier hebben we dus met al ons geduld zestien jaar op gewacht.
Voldoet Alone aan de verwachtingen? Zeker voldoet Alone aan de verwachtingen, maar echt overrompelen doet het nummer niet. Logisch omdat je het nog in de context van de plaat moet plaatsen. Het is dus die berusting dat The Cure geen andere wegen inslaat. Het is het wegnemen van de heimwee, de warme hand op de schouder, het bijna tastbare delen. Toch hoop je op een toevoegende waarde, en eigenlijk weet je donders goed dat dit slechts de aanloop naar iets moois is, een schetstekening met zwartwit tinten. Dan komt twee weken later A Fragile Thing uit. Ook hier tovert Roger O’Donnell een betoverde regenval aan geluiden tevoorschijn. Het is echter bassist Simon Gallup die het snel van hem overneemt. De mannelijke kracht tussen al het breekbare. Het eeuwige afscheid als een waardig afscheid. Gedane fouten kun je na het sterven niet meer herstellen, laat staan terugdraaien. Ik voel het weer, met dat vertrouwen zit het wel goed. Reikhalzend kijk ik naar de rest van Songs of a Lost World uit.
Is het zwaarwegende oorverdovende Warsong te herleiden tot de tijdelijke breuk tussen Robert Smith en Simon Gallup? Misschien wel. De vriendschap komt in ieder geval tijdens de voorbereidende fase van Songs of a Lost World in gevaar en krijgt een nadreunende klap te verwerken als Simon Gallup tijdelijk opstapt. Er zit genoeg boosheid in deze traumatische track die in alles het samenspel tussen deze twee kemphanen is. Robert Smith overstemt zichzelf met zijn psychedelische overheersende gitaarakkoorden. Simon Gallup raast daar gevaarlijk doeltreffend met kolossale baslijnen doorheen. Treurende mineur gestemde orgeltoetsen mengen zich er nog tussen en ook de klassieke strijkers krijgen geen grip op de situatie. Laten we stellen dat bij Warsong de wederopbouw begint, het terugwinnen van een beschadigde band.
Dat Robert Smith nog steeds menselijk is en zich net zo goed aan de dagelijkse irritaties ergert, getuigt het funkende Drone:Nodrone wel. Hier is het een frustrerend lichtgewicht tussen de krachtbroeders. De effectenpedalen worden weer flink gepijnigd en leiden tot prachtig uitgebalanceerde solo’s. Het is een aanklacht tegen elke inbreuk van privacy, de droneterreur en het gebrek aan respect. Reeves Gabrels verwoordt de woede in agressieve kwellend wah wah spel. Het zijn die typerende langgerekte psychedelische uitbarstingen waarmee ze het publiek al vanaf The Kiss kennis hebben laten maken.
All I Ever Am verwijst naar Last Dance van Disintegration. Moet je tot het einde der dagen het podium trotseren, en is die uiterlijke poespas nog wel geloofwaardig? Dit is echter de Robert Smith die iedereen kent. De zwartgallige romanticus met een overdosering aan make-up. Zo stelt hij zich open aan het publiek, en zo klopt het ook. Natuurlijk twijfelt men aan zijn oprechtheid als hij voor de zoveelste keer de Songs of a Lost World release uitstelt. Is de behoefte aan nieuw The Cure werk er wel, of loopt het op een fatale teleurstelling uit? Moet hij voor de laatste keer het podium betreden, zijn kunstje doen en vervolgens afscheid nemen? All I Ever Am is de vervreemding van zichzelf, het Robert Smith personage heeft definitief bezit van hem genomen, onder dat hulsel zit vooral leegte verborgen.
De power ballad And Nothing Is Forever is de gedroomde singlekandidaat. Zelfs in de meest duistere dagen blikt de zon goedkeurend door de wolken heen. Robert Smith heeft vrede met het gegeven dat de ouderdom hem inhaalt, de angst beantwoordt zich nu in berusting. And Nothing Is Forever is doordrenkt door spijtgevoelens. Hij breekt met belofte om op het sterfbed van zijn broer Richard aanwezig te zijn, de dood breekt met de belofte om samen oud te worden. Juist die pure eerlijkheid bezorgt een diep van binnen voelende zielenpijn. Zo dichtbij laat Robert Smith buitenstaanders nooit komen. Ook hier een verstillend lang intro, maar dan wel door een orkest van prachtig meedeinende strijkers omlijst. Dat Roger O’Donnell onvervangbaar is, blijkt wel uit het prachtig vormgegeven arrangement. En dan besef je nogmaals dat hij destijds als kersvers The Cure lid een van de smaakmakers van Disintegration was. Songs of a Lost World identificeert zich het beste met dat tijdsbestek.
Het hartverscheurende maar ook troostende I Can Never Say Goodbye vat de familietragedies samen en haakt passend stemmig op dat rouwende onbegrip van And Nothing Is Forever in. Ook hierbij de bijna letterlijke verwijzingen naar Lullaby, de angst om niet meer te ontwaken en eenzaam te sterven. Het is onmogelijk om gedane zaken terug te draaien. Het ontbreken van dat laatste essentiële moment maakt de puzzel nooit passend. Ook hier legt Roger O’Donnell zijn persoonlijke worstelingen in de song, en staat hij waarschijnlijk wel het dichtst bij Robert Smith. De dood heeft zoveel impact op Songs of a Lost World. Soms moet je verder enkel zwijgen en alleen maar luisteren.
Dan mag Endsong in alle tevredenheid Songs of a Lost World afsluiten. Endsong maakt het kloppend, en als er vervolgens geen The Cure plaat meer komt is het prima zo. Een oude wijze man blikt op zijn leven terug en komt tot de conclusie dat verdriet overheerst. Hij is slechts een schim in de vervagende duisternis, een zwarte stip aan de horizon. Het introverte karakter levert zich aan de onvatbare buitenwereld uit. Een treurend nummer zoals alleen Robert Smith ze kan maken, met de nadruk op de harde waarheid. Het kost The Cure vijfendertig jaar om met een waardige opvolger van Disintegration te komen. Want laten we eerlijk zijn, Wish was in principe een geslaagde herhaling van Disintegration maar miste die zwaar beladen diepgang. Die diepgang is wel op Songs of a Lost World aanwezig.
The Cure - Songs of a Lost World | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
Vanaf A Forest speelt The Cure met lange intro’s en lange outro’s. Ook bij Alone is dit het geval. Bijzonder dat de band hier niet voor een korte single kiest om de plaat te introduceren. Het is toch een gevalletje met klamme handjes luisteren. Houdt de stem van Robert Smith zich staande? Bij generatiegenoten als Bono, Jim Kerr en zeker ook Dave Gahan is de slijtage hoorbaar. Robert Smith klinkt nog hetzelfde als vroeger. In zijn geval is dat dus dromerig vermoeid, als tijdens de geboorte van Disintegration. De bijna-dertiger die met angst de toekomst tegemoet kijkt. Bang voor de dood, het lichamelijke verval, de psychische aftakeling en het wegvallen van geliefdes. Angsten die niet zomaar uit de lucht komen vallen, en zich als restvuil aan Songs of a Lost World vast klonteren.
Ondertussen is Robert Smith alweer 65 jaar oud. Zijn ouders zijn overleden, en ook zijn oudere broer Richard is er al vijf jaar niet meer. Als een dief in de nacht eist de Lullaby spin zijn lichaam op. De weg naar het opnameproces is voor iedereen zwaar. Bassist Simon Gallup verlaat om onduidelijke redenen in 2021 tijdelijk The Cure en deelt publiekelijk een forse sneer naar Robert Smith uit. Alleskunner Porl Thompson stapt in stilte in 2011 uit de The Cure trein. Toetsenist Roger O’Donnell is nog steeds vanwege een agressieve vorm van bloedkanker onder behandeling. Het is nog de vraag welke kant deze ontwikkelingen opgaan.
Er zijn gelukkig ook een paar lichtpuntjes. De in 2005 door Robert Smith ontslagen gitarist Perry Bamonte keert terug aan het front. Bijzonder, omdat zijn plek definitief door de van David Bowie bekende meestergitarist Reeves Gabrels was ingenomen. Schijnbaar is er ruimte voor drie gitaristen, waardoor je mede door het herstel van Roger O’Donnell verwacht dat de gitaarpartijen bij de sombere herfstplaat sterk op de voorgrond staan. De blaadjes vallen, en dat deprimerende seizoen kleurt de Songs of a Lost World tracks verdord bruin. Toch kiest The Cure bij de eerste vrijgegeven songs voor een omlijsting van vertroebelde toetsenpartijen, wat nogmaals aangeeft dat Roger O’Donnell bij het merendeel van het proces betrokken is geweest.
Alone nestelt zich als een herhalende dreampop mantra in je hoofd. Qua opzet vertoont het gelijkenissen met Plainsong van Disintegration. Dan is dat profetisch Like I’m living at the edge of the world zinsdeel goed te plaatsen. Uiteindelijk brokkelt jouw verwachte ideaalbeeld af en blijf je eenzaam in deze verloren wereld achter. We vieren de leegte en gedenken de geesten uit het verleden. Kwaadwillend of goedgezind. We houden de adem in totdat Robert Smith het na drieënhalve minuut overneemt. Zijn twijfel is nooit verdwenen, maar de twijfel aan zijn hedendaagse stemvermogen ontbreekt. Gelukkig maar. En dan weet je dat het goed zit. En dan weet je dat het eigenlijk dus nog steeds niet goed zit met die melancholische gedachtegang van Robert Smith. Hoe mooi kan een paradox je verrassen, hier hebben we dus met al ons geduld zestien jaar op gewacht.
Voldoet Alone aan de verwachtingen? Zeker voldoet Alone aan de verwachtingen, maar echt overrompelen doet het nummer niet. Logisch omdat je het nog in de context van de plaat moet plaatsen. Het is dus die berusting dat The Cure geen andere wegen inslaat. Het is het wegnemen van de heimwee, de warme hand op de schouder, het bijna tastbare delen. Toch hoop je op een toevoegende waarde, en eigenlijk weet je donders goed dat dit slechts de aanloop naar iets moois is, een schetstekening met zwartwit tinten. Dan komt twee weken later A Fragile Thing uit. Ook hier tovert Roger O’Donnell een betoverde regenval aan geluiden tevoorschijn. Het is echter bassist Simon Gallup die het snel van hem overneemt. De mannelijke kracht tussen al het breekbare. Het eeuwige afscheid als een waardig afscheid. Gedane fouten kun je na het sterven niet meer herstellen, laat staan terugdraaien. Ik voel het weer, met dat vertrouwen zit het wel goed. Reikhalzend kijk ik naar de rest van Songs of a Lost World uit.
Is het zwaarwegende oorverdovende Warsong te herleiden tot de tijdelijke breuk tussen Robert Smith en Simon Gallup? Misschien wel. De vriendschap komt in ieder geval tijdens de voorbereidende fase van Songs of a Lost World in gevaar en krijgt een nadreunende klap te verwerken als Simon Gallup tijdelijk opstapt. Er zit genoeg boosheid in deze traumatische track die in alles het samenspel tussen deze twee kemphanen is. Robert Smith overstemt zichzelf met zijn psychedelische overheersende gitaarakkoorden. Simon Gallup raast daar gevaarlijk doeltreffend met kolossale baslijnen doorheen. Treurende mineur gestemde orgeltoetsen mengen zich er nog tussen en ook de klassieke strijkers krijgen geen grip op de situatie. Laten we stellen dat bij Warsong de wederopbouw begint, het terugwinnen van een beschadigde band.
Dat Robert Smith nog steeds menselijk is en zich net zo goed aan de dagelijkse irritaties ergert, getuigt het funkende Drone:Nodrone wel. Hier is het een frustrerend lichtgewicht tussen de krachtbroeders. De effectenpedalen worden weer flink gepijnigd en leiden tot prachtig uitgebalanceerde solo’s. Het is een aanklacht tegen elke inbreuk van privacy, de droneterreur en het gebrek aan respect. Reeves Gabrels verwoordt de woede in agressieve kwellend wah wah spel. Het zijn die typerende langgerekte psychedelische uitbarstingen waarmee ze het publiek al vanaf The Kiss kennis hebben laten maken.
All I Ever Am verwijst naar Last Dance van Disintegration. Moet je tot het einde der dagen het podium trotseren, en is die uiterlijke poespas nog wel geloofwaardig? Dit is echter de Robert Smith die iedereen kent. De zwartgallige romanticus met een overdosering aan make-up. Zo stelt hij zich open aan het publiek, en zo klopt het ook. Natuurlijk twijfelt men aan zijn oprechtheid als hij voor de zoveelste keer de Songs of a Lost World release uitstelt. Is de behoefte aan nieuw The Cure werk er wel, of loopt het op een fatale teleurstelling uit? Moet hij voor de laatste keer het podium betreden, zijn kunstje doen en vervolgens afscheid nemen? All I Ever Am is de vervreemding van zichzelf, het Robert Smith personage heeft definitief bezit van hem genomen, onder dat hulsel zit vooral leegte verborgen.
De power ballad And Nothing Is Forever is de gedroomde singlekandidaat. Zelfs in de meest duistere dagen blikt de zon goedkeurend door de wolken heen. Robert Smith heeft vrede met het gegeven dat de ouderdom hem inhaalt, de angst beantwoordt zich nu in berusting. And Nothing Is Forever is doordrenkt door spijtgevoelens. Hij breekt met belofte om op het sterfbed van zijn broer Richard aanwezig te zijn, de dood breekt met de belofte om samen oud te worden. Juist die pure eerlijkheid bezorgt een diep van binnen voelende zielenpijn. Zo dichtbij laat Robert Smith buitenstaanders nooit komen. Ook hier een verstillend lang intro, maar dan wel door een orkest van prachtig meedeinende strijkers omlijst. Dat Roger O’Donnell onvervangbaar is, blijkt wel uit het prachtig vormgegeven arrangement. En dan besef je nogmaals dat hij destijds als kersvers The Cure lid een van de smaakmakers van Disintegration was. Songs of a Lost World identificeert zich het beste met dat tijdsbestek.
Het hartverscheurende maar ook troostende I Can Never Say Goodbye vat de familietragedies samen en haakt passend stemmig op dat rouwende onbegrip van And Nothing Is Forever in. Ook hierbij de bijna letterlijke verwijzingen naar Lullaby, de angst om niet meer te ontwaken en eenzaam te sterven. Het is onmogelijk om gedane zaken terug te draaien. Het ontbreken van dat laatste essentiële moment maakt de puzzel nooit passend. Ook hier legt Roger O’Donnell zijn persoonlijke worstelingen in de song, en staat hij waarschijnlijk wel het dichtst bij Robert Smith. De dood heeft zoveel impact op Songs of a Lost World. Soms moet je verder enkel zwijgen en alleen maar luisteren.
Dan mag Endsong in alle tevredenheid Songs of a Lost World afsluiten. Endsong maakt het kloppend, en als er vervolgens geen The Cure plaat meer komt is het prima zo. Een oude wijze man blikt op zijn leven terug en komt tot de conclusie dat verdriet overheerst. Hij is slechts een schim in de vervagende duisternis, een zwarte stip aan de horizon. Het introverte karakter levert zich aan de onvatbare buitenwereld uit. Een treurend nummer zoals alleen Robert Smith ze kan maken, met de nadruk op de harde waarheid. Het kost The Cure vijfendertig jaar om met een waardige opvolger van Disintegration te komen. Want laten we eerlijk zijn, Wish was in principe een geslaagde herhaling van Disintegration maar miste die zwaar beladen diepgang. Die diepgang is wel op Songs of a Lost World aanwezig.
The Cure - Songs of a Lost World | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
1
geplaatst: 31 oktober 2024, 14:47 uur
Het regent weer 5-sterrenrecensies en heb nog geen enkele gezien onder de 4*.
Enkele maanden geleden was dat ook al het geval bij die nieuwe van Fontaines DC, maar ik kon spijtig genoeg niet delen in al dat enthousiasme.
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
Enkele maanden geleden was dat ook al het geval bij die nieuwe van Fontaines DC, maar ik kon spijtig genoeg niet delen in al dat enthousiasme.
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
0
geplaatst: 31 oktober 2024, 14:49 uur
In Zutphen al te koop, ze draaide hem ook in winkel. Klonk best goed!
1
geplaatst: 31 oktober 2024, 15:01 uur
Papaver, dat gevoel heb ik dus ook. Ik verwacht hierna ook geen album van The Cure meer, al spraken ze een paar jaar geleden nog over een dubbelalbum.
0
Papaver
geplaatst: 31 oktober 2024, 15:06 uur
deric raven schreef:
Papaver, dat gevoel heb ik dus ook. Ik verwacht hierna ook geen album van The Cure meer, al spraken ze een paar jaar geleden nog over een dubbelalbum.
Papaver, dat gevoel heb ik dus ook. Ik verwacht hierna ook geen album van The Cure meer, al spraken ze een paar jaar geleden nog over een dubbelalbum.
Shit, op verkeerde knop van m'n bericht gedrukt, en weg is ie.... ff reproduceren
1
Papaver
geplaatst: 31 oktober 2024, 15:14 uur
Zal m'n bericht van die vóór de reactie van Deric Raven proberen te reproduceren (per abuis op X gedrukt).
Anders gezegd dan eerder:
Songs of a Lost World gaat imo thuishoren in het rijtje van het laatste album in het oevre van een artiest, in dit geval The Cure.
Net zoals de status van You Want It Darker van Leonard Cohen en Blackstar van David Bowie...
Dus dit album is DE release van 2024? Of de langverwachte plaat van The Cure?
Beide!
En imo laat ik mij beslist niet leiden door de gebruikte superlatieven in de recensies die nu al refereren aan scores van 4.5☆ tot max van 5☆...
Ik ga puur op mijn intuïtie en gevoel af.
Op sommige muzieksites is dit album nu al de beste van het hele oevre van The Cure, en dit terwijl officieel het album pas morgen uitkomt; dit kan niet, 'beetje' te voorbarig.
Ik geloof wel dat uiteindelijk het album boven een gemiddelde van 4.00 sterren gaat scoren en mooi in het rijtje gaat passen van albums van The Cure uit het verleden die minimaal een gemiddelde van 4.00 of hoger hebben zoals Desintegration en de rest.
Anders gezegd dan eerder:
Songs of a Lost World gaat imo thuishoren in het rijtje van het laatste album in het oevre van een artiest, in dit geval The Cure.
Net zoals de status van You Want It Darker van Leonard Cohen en Blackstar van David Bowie...
Dus dit album is DE release van 2024? Of de langverwachte plaat van The Cure?
Beide!
En imo laat ik mij beslist niet leiden door de gebruikte superlatieven in de recensies die nu al refereren aan scores van 4.5☆ tot max van 5☆...
Ik ga puur op mijn intuïtie en gevoel af.
Op sommige muzieksites is dit album nu al de beste van het hele oevre van The Cure, en dit terwijl officieel het album pas morgen uitkomt; dit kan niet, 'beetje' te voorbarig.
Ik geloof wel dat uiteindelijk het album boven een gemiddelde van 4.00 sterren gaat scoren en mooi in het rijtje gaat passen van albums van The Cure uit het verleden die minimaal een gemiddelde van 4.00 of hoger hebben zoals Desintegration en de rest.
6
geplaatst: 31 oktober 2024, 15:21 uur
Oh de hype, de hype..... een nieuwe The Cure en vooraf leek het alsof er een wereldwonder zou geschieden. Heerlijk om in mee te gaan.
Laten we het wat verkleinen en kijken naar het oeuvre van de band zelf. Al sinds de jaren '80 volg ik ze en zoals velen vond ik het na Wish allemaal zo boeiend niet meer. In dat opzicht was de oplopende spanning te begrijpen. Iedereen was lyrisch over Alone en Disintegration werd volop genoemd. Laat ik eerlijk zijn: Alone is een prima nummer, maar echt voelen deed ik het niet en doe ik nog steeds niet. Ja maar Disintegration! Die staat bij mij op 5* ja, net als The Head on the Door.
A Fragile Thing dan. Prima hoor. Maar zó geweldig?! Vooruit: het album blind vooruitbesteld want als dit het beste is sinds Disintegration dan zal het toch wel. Toch?!
Nu ik het album sinds gisteren meerdere malen heb beluisterd kan ik alleen maar constateren dat het wel aan mij zal liggen. Ja, ik geef dit 4* en dat is waarschijnlijk omdat ik het goed wil vinden, want het is immers The Cure.
Het regent lovende woorden, de 5* beoordelingen zijn niet aan te slepen en ik zit op 3,75* of zo (rond ik het nog af naar boven).
Ik hoor geen Disintegration: waar zijn dan de Plainsongs? de Lovesongs? de Lullabys? The Same Deep Water as Yous of de Untitleds?
Ik vind het wat langdradig, ik voel het niet zoals velen het blijkbaar wel voelen. En ergens vind ik het geluid van het album ook niet zo mooi. Daarbij mis ik toch wel tracks als eerder genoemd, tracks waar ik zo enorm van hou.
Teleurgesteld? Een beetje wel. Het zal zeker aan mij liggen. Ik kom niet verder dan een prima album van The Cure, beter dan de laatste vier albums, maar dat is niet zo heel moeilijk.
Laat ik verduidelijken dat dit zuurder klinkt dan misschien bedoeld, maar ik word hier toch minder warm van dan waar ik aanvankelijk op hoopte en de lovende recensies zullen voorlopig toch wel de boventoon gaan voeren (een beetje tegenwicht dan maar). Ik zal het nog een paar keer op de draaitafel leggen en misschien komt het nog. Maar die vonk is er tot nu toe nog niet (ook niet bij de eerder uitgebrachte nummers die ik al beter ken).
Misschien moet ik voorzichtig concluderen dat The Cure voor mij voor altijd verankerd zal blijven in de jaren '80?! Doe ik Wish er voor het gemak nog bij (die ik ondanks dezelfde score boven dit album zet momenteel).
Eén ding is zeker: het is al een aantal dagen grauw en grijs weer en daar vormt Songs of a Lost World de perfecte soundtrack voor.
Laten we het wat verkleinen en kijken naar het oeuvre van de band zelf. Al sinds de jaren '80 volg ik ze en zoals velen vond ik het na Wish allemaal zo boeiend niet meer. In dat opzicht was de oplopende spanning te begrijpen. Iedereen was lyrisch over Alone en Disintegration werd volop genoemd. Laat ik eerlijk zijn: Alone is een prima nummer, maar echt voelen deed ik het niet en doe ik nog steeds niet. Ja maar Disintegration! Die staat bij mij op 5* ja, net als The Head on the Door.
A Fragile Thing dan. Prima hoor. Maar zó geweldig?! Vooruit: het album blind vooruitbesteld want als dit het beste is sinds Disintegration dan zal het toch wel. Toch?!
Nu ik het album sinds gisteren meerdere malen heb beluisterd kan ik alleen maar constateren dat het wel aan mij zal liggen. Ja, ik geef dit 4* en dat is waarschijnlijk omdat ik het goed wil vinden, want het is immers The Cure.
Het regent lovende woorden, de 5* beoordelingen zijn niet aan te slepen en ik zit op 3,75* of zo (rond ik het nog af naar boven).
Ik hoor geen Disintegration: waar zijn dan de Plainsongs? de Lovesongs? de Lullabys? The Same Deep Water as Yous of de Untitleds?
Ik vind het wat langdradig, ik voel het niet zoals velen het blijkbaar wel voelen. En ergens vind ik het geluid van het album ook niet zo mooi. Daarbij mis ik toch wel tracks als eerder genoemd, tracks waar ik zo enorm van hou.
Teleurgesteld? Een beetje wel. Het zal zeker aan mij liggen. Ik kom niet verder dan een prima album van The Cure, beter dan de laatste vier albums, maar dat is niet zo heel moeilijk.
Laat ik verduidelijken dat dit zuurder klinkt dan misschien bedoeld, maar ik word hier toch minder warm van dan waar ik aanvankelijk op hoopte en de lovende recensies zullen voorlopig toch wel de boventoon gaan voeren (een beetje tegenwicht dan maar). Ik zal het nog een paar keer op de draaitafel leggen en misschien komt het nog. Maar die vonk is er tot nu toe nog niet (ook niet bij de eerder uitgebrachte nummers die ik al beter ken).
Misschien moet ik voorzichtig concluderen dat The Cure voor mij voor altijd verankerd zal blijven in de jaren '80?! Doe ik Wish er voor het gemak nog bij (die ik ondanks dezelfde score boven dit album zet momenteel).
Eén ding is zeker: het is al een aantal dagen grauw en grijs weer en daar vormt Songs of a Lost World de perfecte soundtrack voor.
3
geplaatst: 31 oktober 2024, 15:24 uur
MartinoBasso schreef:
Het regent weer 5-sterrenrecensies en heb nog geen enkele gezien onder de 4*.
Enkele maanden geleden was dat ook al het geval bij die nieuwe van Fontaines DC, maar ik kon spijtig genoeg niet delen in al dat enthousiasme.
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
Het regent weer 5-sterrenrecensies en heb nog geen enkele gezien onder de 4*.
Enkele maanden geleden was dat ook al het geval bij die nieuwe van Fontaines DC, maar ik kon spijtig genoeg niet delen in al dat enthousiasme.
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
Deze kan vlotjes mee in de reeks releases waarvoor er een 'filter-de-eerste-100-stemmen-weg-knop-voor-een-realiltische-beeld' mag bestaan.
Ik kijk er ook naar uit. Ik hoop vooral dat het weer eens een plaat geworden is waar ik heel vaak echt geen zin in heb, maar heel af en toe ook enorm naar verlang. Dat is een stevige kwaliteitsindicator bij deze band. Neem nu 'to wish impossible things'. Dat nummer is zo zwaar dat ik er 99% van de tijd een afkeer van heb. Maar als de sterren goed staan is er weer dat verlangen, waarbij geen ander nummer op deze planeet zo hard binnenkomt.
1
geplaatst: 31 oktober 2024, 15:38 uur
MartinoBasso schreef:
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
Denk dat ik daar een beetje last van heb
0
geplaatst: 31 oktober 2024, 15:56 uur
aERodynamIC, ik begrijp je wel, ik had dat gevoel bij de laatste plaat van Depeche Mode. Dat vond ik een middelmatige plaat, terwijl iedereen er mee wegliep. Ik ben dus wel bijzonder blij met deze van The Cure.
1
geplaatst: 31 oktober 2024, 15:58 uur
MartinoBasso schreef:
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
Ah joh, wind je niet op. Het is waarschijnlijk een degelijk album, in de lijn van Disintegration, maar niet van dat niveau. En dat hoeft ook niet, hoewel dat natuurlijk mooi zou zijn. Het zal, vermoed ik, een waardig Cure album zijn. En ik zal me waarschijnlijk weer licht ergeren aan de ietwat huilerige zang van Smith - dat doe ik al vanaf de jaren 80. En waarschijnlijk zal het wat platte toetsenwerk me ook weer licht tegenstaan. Heeft bij The Cure n.m.m. de neiging de open ruimte iets te veel dicht te plamuren. Maar dat is allemaal niet wezenlijk. Ik kijk, in alle rust, uit naar morgen.
1
geplaatst: 31 oktober 2024, 16:01 uur
deric raven schreef:
aERodynamIC, ik begrijp je wel, ik had dat gevoel bij de laatste plaat van Depeche Mode. Dat vond ik een middelmatige plaat, terwijl iedereen er mee wegliep. Ik ben dus wel bijzonder blij met deze van The Cure.
aERodynamIC, ik begrijp je wel, ik had dat gevoel bij de laatste plaat van Depeche Mode. Dat vond ik een middelmatige plaat, terwijl iedereen er mee wegliep. Ik ben dus wel bijzonder blij met deze van The Cure.
En dat was mijn nummer 1 over het jaar 2023. Zegt genoeg
Songs of a Lost World staat nu weer op en ik kom er niet in. Zo'n Endsong zou het helemaal moeten zijn, maar ik hoor het gewoon niet.
Bekende verhaal natuurlijk: smaak. De laatste Cave vond ik gelijk 5* waard, corrigeerde ik snel naar 4,5* en na het concert werd het weer 5*. Ook daar zijn mensen die dat album niet veel vinden.
Maar nogmaals: het is al te zien aan mijn score... zo beroerd als ik het nu misschien doe voorkomen is het ook niet. Een degelijke Cure is na een aantal matige albums al heel wat. En als anderen er een meesterwerk in horen met 5* als gevolg is dat toch alleen maar mooi. Mijn verwachtingen waren gewoon veel te hoog.
0
geplaatst: 31 oktober 2024, 17:33 uur
aERodynamIC schreef:
Eén ding is zeker: het is al een aantal dagen grauw en grijs weer en daar vormt Songs of a Lost World de perfecte soundtrack voor.
Een ander ding dat zeker is: vandaag, donderdag 31 oktober 2024, heeft de gehele dag op mijn vakantie adres de zon uitbundig geschenen. Als ik morgen "Songs of a Lost World" ga ophalen bij de plaatselijke platenwinkel hoop en verwacht ik dat het nieuwste album van The Cure een zonnige glimlach op mijn gezicht zal doen toveren...Eén ding is zeker: het is al een aantal dagen grauw en grijs weer en daar vormt Songs of a Lost World de perfecte soundtrack voor.
1
Papaver
geplaatst: 31 oktober 2024, 18:47 uur
MartinoBasso schreef:
Het regent weer 5-sterrenrecensies en heb nog geen enkele gezien onder de 4*.
Enkele maanden geleden was dat ook al het geval bij die nieuwe van Fontaines DC, maar ik kon spijtig genoeg niet delen in al dat enthousiasme.
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
Het regent weer 5-sterrenrecensies en heb nog geen enkele gezien onder de 4*.
Enkele maanden geleden was dat ook al het geval bij die nieuwe van Fontaines DC, maar ik kon spijtig genoeg niet delen in al dat enthousiasme.
Ik wil zo graag dat “Songs Of A Lost World” goed is, dat ie bijna alleen maar kan tegenvallen.
Ik herken jouw uiteenzetting wel; vroeger hadden we dat met Prince vanaf het album Sign of the Times - bij ieder album van hem hanteerden sommige muziekkenners al op voorhand superlatieven; hier in Nederland was het vooral Oor magazine die graag overdreef.
Met het verstrijken van de tijd komt dat altijd weer op z'n pootjes terecht.
2
geplaatst: 31 oktober 2024, 19:24 uur
ik wacht nog vol spanning af.
Wel heel fijn om al die positieve berichten te zien!
A few hours left...
Wel heel fijn om al die positieve berichten te zien!
A few hours left...
1
geplaatst: 31 oktober 2024, 20:00 uur
Robert Smith was nogal in zijn nopjes met deze cover van Alone door Charlie Barnes (die recentelijk een nieuw album heeft uitgebracht). Of fans van The Cure het waarderen? Zal vast niet. Als ome Robert het zelf maar wel doet (en dat deed ie): https://www.youtube.com/watch?v=4YsJ83VFmJo
2
geplaatst: 31 oktober 2024, 22:33 uur
Ik volg meestal niet het enthousiasme over de gevestigde waarden hier, de laatste van Fontaines DC vind ik bijvoorbeeld bijzonder matig. De singles Alone en A Fragile Thing trokken zeker al mijn aandacht maar dat was vorig jaar ook zo bij Depeche Mode, waarna er voor mij niets meer te genieten viel bij de rest van de plaat. Groot is mijn verrassing dan ook dat Smith & co de hele 49 minuten het hoge niveau blijven houden. Meer nog: de absolute hoogtepunten komen op het einde met I Can Never Say Goodbye en End Song. Ik heb bij de plaat een Disintegration gevoel, maar dan nog meer doorleefd, een beetje zoals Joni's Both Sides Now uit 2000 tegenover de versie uit 1969.
Dat het hier 5* regent, verbaast me dan ook niets. Bij sommige platen weet je het meteen en dit is er zo een!
Dat het hier 5* regent, verbaast me dan ook niets. Bij sommige platen weet je het meteen en dit is er zo een!
2
geplaatst: 1 november 2024, 00:09 uur
Blijf je een keer wakker voor een release...weigert Spotify 'm af te spelen. Ik denk dat ik ook maar muziekjournalist word.
0
geplaatst: 1 november 2024, 00:18 uur
Het album is nu, luttele minuten na middernacht, prima beluisterbaar via Spotify. En wat is het weer genieten geblazen. Die gitaarsound van Warsong ... kippevel.
1
geplaatst: 1 november 2024, 00:25 uur
Fenomenaal en magisch zijn de twee woorden die in me opkomen. Dat ze dit nog in zich hadden.
Tuurlijk, het gaat zeker disintegration, pornography etc niet voorbij en het evenaart het ook niet. Die albums zijn dan ook 10 sterren waard.
Deze krijgt ook gewoon 5 sterren! Wat een verschil met self titled album "the cure" en 4:13 dream. Ik schat dit album op dezelfde hoogte, of iets hoger als bloodflowers (die ik ook 5 sterren gaf)
Erg lastig om twee favorieten uit te kiezen.
Stuk voor stuk pareltjes!
Tuurlijk, het gaat zeker disintegration, pornography etc niet voorbij en het evenaart het ook niet. Die albums zijn dan ook 10 sterren waard.
Deze krijgt ook gewoon 5 sterren! Wat een verschil met self titled album "the cure" en 4:13 dream. Ik schat dit album op dezelfde hoogte, of iets hoger als bloodflowers (die ik ook 5 sterren gaf)
Erg lastig om twee favorieten uit te kiezen.
Stuk voor stuk pareltjes!
1
Papaver
geplaatst: 1 november 2024, 01:47 uur
Nu 2 keer beluisterd; qua beoordeling kom ik uit op 3.75☆, afgerond naar 4☆ hier op MuMe. Beslist geen 4.5☆ of laat staan 5☆...
Ik situeer Songs of a Lost World voorlopig als beste album na Wish uit 1992. Geen slechte insteek imo voorlopig.
Superlatieven zijn overbodig; daarvoor missen de tracks de onderlinge broodnodige variatie. Maar nogmaals: Ik geef mijn definitieve kijk op dit album de tijd om het te plaatsen in de top 14 van Cure's album totaallijst.
Ik situeer Songs of a Lost World voorlopig als beste album na Wish uit 1992. Geen slechte insteek imo voorlopig.
Superlatieven zijn overbodig; daarvoor missen de tracks de onderlinge broodnodige variatie. Maar nogmaals: Ik geef mijn definitieve kijk op dit album de tijd om het te plaatsen in de top 14 van Cure's album totaallijst.
0
geplaatst: 1 november 2024, 01:55 uur
Het blijft wonderlijk hoe Roberts stem nog net zo klinkt als pakweg 30 jaar geleden! Ik moet verder nog wel even wennen aan de sound van dit album; ik hoor referenties aan eerdere platen (en thematisch gezien raakt het veel aan Bloodflowers), maar ik vind het ook nog een beetje een brei waarin de synths soms wat kitscherig aandoen. De bass van Gallup ronkt dan wel weer erg fijn her en der.
Vooralsnog vind ik de tweede helft van de plaat het sterkst, maar bij meerdere luisterbeurten kan er nog van alles gebeuren. M'n eerste algehele reactie is er in elk geval een van lichte 'meh', al wist ik heus dat ik van deze jongens geen tweede Disintegration mocht verwachten.
Vooralsnog vind ik de tweede helft van de plaat het sterkst, maar bij meerdere luisterbeurten kan er nog van alles gebeuren. M'n eerste algehele reactie is er in elk geval een van lichte 'meh', al wist ik heus dat ik van deze jongens geen tweede Disintegration mocht verwachten.
0
geplaatst: 1 november 2024, 02:05 uur
Ik herken wat je zegt.
Ik heb ook nog wat meer luisterbeurten nodig.
Bij mijn heerst na mijn eerste luisterbeurt nog het ‘meh’ gevoel.
Ik heb ook nog wat meer luisterbeurten nodig.
Bij mijn heerst na mijn eerste luisterbeurt nog het ‘meh’ gevoel.
0
geplaatst: 1 november 2024, 02:18 uur
Ik ben nog met mijn koptelefoons aan het stoeien, heb nu diverse hoorapparaten uitgeprobeerd, heb aan knoppen zitten draaien en er zelfs een hi-res versie in gestopt voor een beter geluid. Er zit iets wat stoort. Ook mijn streamingdienst verandert daar niets aan. En dat is ook hi-fi. Maar inderdaad, er kan nog van alles gebeuren in de nabije toekomst. Morgen krijg ik de blu-ray binnen. Hopelijk heeft deze versie een beter geluid.
2
geplaatst: 1 november 2024, 07:24 uur
Hmmm, toch geen al te wereldschokkende plaat wat mij betreft. Zal hem nog wel een paar keer beluisteren, maar ik verwacht niet dat er nog veel in mijn waardering gaat veranderen.
0
Psychocandy
geplaatst: 1 november 2024, 07:30 uur
Goedemorgen. Bijzonder om te lezen dat mensen tot na middernacht opblijven om het album te beluisteren. Ik vermoed dat ik dit album onbewust ga vergelijken met Seventeen Seconds, Faith en Pornography, de albums waar ik mee ben opgegroeid en die mijn muzikale smaak mede hebben vorm gegeven. Hetzelfde is namelijk het geval met die nieuwe albums van Pixies, al vermoed ik dat nieuwe het Cure album echt wel van een hoger niveau is (gezien de eerder uitgebrachte nummers). Ik heb zelf het album trouwens via de website van The Cure besteld. Vreemd dat ik nog geen verzendbevestiging heb ontvangen. Is er iemand die hetzelfde heeft?
* denotes required fields.