The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Mijn eerste luisterbeurt zit erop en ik moet zeggen, dat ik het album gezien de voorgaande reacties reuze vind meevallen. Eerlijk gezegd vind ik het een mooi album. Maar goed, eerst nog maar paar keer luisteren voordat ik een score toeken.

Mensen maken de fout bij het te willen vergelijken met disintegration.
Met dit album kijkt robert terug op zijn verleden en hoe hij zich in het heden voelt. Zijn moeite met het verlies van zijn dierbaren en het besef dat hij ook dichter bij de dood komt, wat hem heel bang en eenzaam maakt.
Ik vind het vreemd dat ik tot nu toe nog maar weinig reacties over de prachtige, ontroerende teksten zie gaan.

Hier ook een eerste luisterbeurt erop zitten. Pfff het was geen makkelijke zit. Het is allemaal wel heel zwaar, stroperig en dichtgesmeerd. De overdaad aan oubollige synths doet het album geen goed. Strijkers uit een doosje....brrrr.
Ik zal het album nog een aantal malen proberen, maar ik denk niet dat ik dit album nog vaak voor mijn plezier zou opzetten.

Mijn eerste twee luisterbeurten zitten er op en vooralsnog vind ik het een prachtig album. Ik schat zo in dat hij alleen maar beter gaat worden met meerdere luisterbeurten, vooral als ik mij meer in de teksten heb verdiept. Wish was voor mij altijd het mooiste album van The Cure, ik ben dan ook meer een casual luisteraar dan een grote fan, al ken ik alle albums en zet ik er sporadisch eens een op. Vergelijken met andere platen, daar heb ik dus niet zo'n last van en ik begon hier eigenlijk zonder al te grote verwachtingen aan. Sterker, ik dacht aan een keer luisteren en dan ben ik er wel weer klaar mee. Misschien belanden er een paar favorieten in mijn Cure Playlist en dat is het dan wel.

Wat allereerst opvalt is dat de stem van Robert Smith na al die jaren nog vrijwel hetzelfde klinkt. Verder is het een behoorlijk meeslepend album met prachtige melodieën geworden, lang uitgesponnen songs die je meevoeren tot het prachtige meer dan tien minuten durende Endsong klinkt, een geweldige afsluiter.

Er zijn dit jaar al een hoop mooie albums verschenen maar behalve de nieuwe Tindersticks vond ik de meeste wat tegenvallen, The Cure zou zomaar de plaat van het jaar voor mij gemaakt kunnen hebben.

Nee ik heb een bericht dat de bestelde items vandaag geleverd worden, zo via een stroom toch maar even beluisteren

Vanacht alvast wat beluisterd. Ik zal net als met Disintegration wel even de tijd moeten nemen om dit te kunnen waarderen. Albums als Seventeen Seconds en The Head On The Door kwamen redelijk snel "to the point". Maar er is natuurlijk niets mis met een album waar je de tijd voor moet/mag nemen.

Alone is een prachtige manier om een album te openen. Ik vind het dan wel jammer dat And Nothing Is Forever dan ook weer zo'n lange intro heeft. Voorlopig is Drone:Nodrone hier de favoriet. En ik moet de laatste 2 songs nog horen.

Verder is het geweldig om te zien wat deze release doet in muziekland.

Wat is And nothing is forever toch geweldig mooi! Die intro alleen al....pfff. Tot nu toe de favoriet hier.

Redelijk album. Vocals wat minder en sommige tracks wat te langdradig. Vind track 4 de beste en deze komt ook in mijn eigen playlist.

Dat is inderdaad wat ik ook bedoelde met het geluid van dit album: die synths vind ik vrij lelijk en hectisch inderdaad stroperig allemaal. Het wordt er per draaibeurt niet beter op, waar albums vaak juist willen groeien. Ik neig inmiddels om van 3,75 naar 3,5 te gaan (na 2 volle dagen luisteren).


Grappig. Tindersticks: ben ik een groot liefhebber van maar ook hun laatste wil niet echt landen bij mij.

Denk dat ik gewoon te graag dat meesterwerk wil horen

Dit.

Hopelijk zit er iets meer ruimte in het geluid van de blu-ray. Maar ik vrees dat dit een stijlkenmerk van dit album is. Het moest toch vooral heel zwaar klinken. Denk ik. Als een oude, verschoten en rafelige bol wol, een verstrikte kluwen van ooit uitgehaalde restanten uit een ver verleden. Als een niet meer te ontwarren en te fatsoeneren haardos op leeftijd. In een chaotisch hoofd. Robert Smith klinkt in elk geval nog wel als een leuke jongeman. Puur en oprecht. Da's alvast een pluspunt. Nu moet ik de rest van dit album nog aan elkaar zien te knopen.

Dat komt voornamelijk door een paar nummers die ik zo goed vind dat ze het niveau van het hele album omhoogtillen. Door die paar nummers ging ik de rest ook steeds mooier vinden.

aERodynamIC gek dat juist jij dit album minder kan pruimen.
Het album zit vol emotionele uitspattingen. In Robert zn stem en in de gitaren. Ik ga het album juist steeds beter vinden!

Ik ga dit album pas later aandachtig beluisteren, maar wel alvast 5 sterren voor de fraaie, beeldende teksten van Alicia. Hier schuilt een schrijver in ( mag zelf ook graag schrijven en inmiddels de roman De Erfenis van Karlijn en Verhalenbundel Blozend Blij uitgebracht). Of ik hier Blozend Blij van wordt zal dus later blijken, gelukkig hebben in het hoofd van Robert Smith altijd op z'n minst onnavolgbare hersenspinsels gezeten. En ja onnavolgbaar kan ook geniaal zijn.

Ik heb The Cure vanaf het begin gevolgd, maar ben nooit een heel groot fan geweest. Een periode in een bandje gespeeld met eigen muziek geïnspireerd op de sound van the Cure en dat was heerlijk drummen en daardoor in de loop der jaren ook The Cure meer gaan waarderen. Nu aan een eerste luisterbeurt bezig en ik betwijfel of ik het album fysiek aanschaf, maar het album pakt me wel direct bij de lurven. Sowieso bewondering voor het feit dat deze band er nog toe doet, eigenzinnig is en kwalitatief goede songs maakt. Op het eerste gehoor een prachtig album.

Altijd een groots fan geweest, maar vreemd genoeg heb ik Desintegration nooit echt bijzonder gevonden. Ben ik de enige? Wish en Bloodflowers vind ik bijvoorbeeld beter. Ik vind deze alvast stukken beter dan hun laatste twee albums en Wild Mood Swings. Ik moet het album nog een paar keer beluisteren om een echt oordeel te vellen, maar denk niet dat hij bij mijn favoriete top 5 Cure platen beland. Misschien top 6. Wat op zich uiteraard uitstekend is. Faith, Seventeen Seconds, Pornography, Head on the Door en Kiss Me, zijn dan ook stuk voor stuk geniale schijven.

Toch wel cool hoe Cure gewoon net zo klinkt als in de jaren 80. Wat nou jezelf heruitvinden? Wat nou aanpassen aan de moderne tijd? Oplazeren.

I Can Never Say Goodbye hakt er wel ongelofelijk hard in zeg.

Het is een stijlkenmerk van meer Cure-albums. Dit is wat ik gisteren opmerkte:



Heb wat moeite met die vrij volle synthlagen, met langgerekte tonen, zonder veel nuances. De opener van dit album heeft dat. Moet die nummers niet te vaak horen.

Maar over dit album oordeel ik nog niet……Ik ga zo beginnen met de eerste volledige luisterbeurt.

Hij is ook al sinds de jaren 80 niet meer naar de kapper geweest. En die lippenstift en eyeliner zitten er ook al jaren (niet voor niks uitgelopen).

Ik had hier eerder niet zo veel moeite mee. Met Disintegration een beetje, ja. Ik wacht de blu-ray nog even af voor een beter oordeel.

Tsja, dan kan ik net zo goed naar hun jaren '80 werk luisteren, waar ik de songs bovendien sterker vind.

Ik kan daar niet zoveel mee, als bands zodanig hetzelfde blijven klinken. Ik zie daar weinig interessants in. En wat er 'cool' aan is ontgaat mij volledig.

Vaak ben ik het met je eens maar hier dus totaal niet.
Beide is oké in mijn ogen. Als bands zich vernieuwen juich ik dit toe, maar daarvoor moet je wel naar de stijl en het type band kijken imo. The Cure zijn sound is zo sterk verbonden aan de band dat een dergelijke sound wisseling of vernieuwing totaal niet gaat werken. Want hoe zie jij die vernieuwing met The Cure voor je? Believe me, gaat niet werken.

Daarbij vind ik dit album echt wel iets anders klinken dan hun jaren 80 werk hoor. Het komt eerder in de buurt van bloodflowers.
Zijn stem, de typische ''cure'' gitaren, het galmende, allemaal elementen die deze band zo oersterk maken.

Nou precies dat. Een beetje dicht bij jezelf blijven is niks mis mee he?
Dat pathetische steeds maar heruitvinden zodat je als band lijkt op zoveel anderen is pas sneu.
Want hoewel het misschien klinkt zoals op oude albums verandert dat natuurlijk niets aan de kwaliteit.
Meer van het goede is ook prima.

Nou de synthviolen op ‘And Nothing Is Forever’ zijn pas echtend tenenkrommend. Zo plat. Wat een kitsch. Dat bedoel ik met “dicht plamuren”. Melodisch niet eens zo slecht, maar veel te volvet. Kies dan voor een klein ensemble met echte strijkers, die meer dynamiek en nuance in het spel kunnen brengen dan de platte synth. Of als je het echt pompeus wil hebben, kom met een compleet orkest..

Ik heb geen goed voorgevoel bij het vervolg van de luisterbeurt.

Prima inderdaad, maar niet werelds meer. Geen hosanna 5*. Ook het euvel van Eels bijvoorbeeld.

Vanochtend via koptelefoon om 7 uur, was niet zo’n goed idee, moeten afkappen, 4 uur later met koffie op de speakers althans voorzover kunnen doorkomen en doorstaan, vind ik het heftig in alle opzichten, het is The Cure en zo moet het zijn. Het beneemt me enigszins de zuurstof en de koffie raakt uit zicht en Ik waande me even ergens in de vettige modder in een straatje bij Valencia en al het leed en het einde, tevergeefs, voorbij.

It's all gone, it's all gone
Nothing left of all I loved
It all feels wrong
It's all gone, it's all gone, it's all gone
No hopes, no dreams, no world
No, I don't belong
I don't belong here anymore

teksten op Genius app

Het gaat nu allemaal zwart-wit klinken. Er is toch wel een middenweg tussen geforceerd heruitvinden en precies hetzelfde blijven klinken? Een natuurlijke ontwikkeling? De bandleden zijn zelf ook niet meer de personen die ze dertig/veertig jaar geleden waren, hoe logisch is het dan om precies hetzelfde te klinken?
Een stijl hebben is prima en ik zeg niet dat ze niet dicht bij hunzelf moeten blijven. Maar iets van een ontwikkeling over een paar decennia tijd mag je toch wel verwachten.

Arrie, luister gewoon het album. Aan deze zin kan ik zien dat je ook niet naar de teksten hebt geluisterd. Ze zijn zeker niet dezelfde personen als 30-40 jaar geleden. Dat is JUIST het thema van dit album i.v.m. ouder worden, de dood, mensen verliezen. Het is super logisch om in deze stijl dit album te maken.

Ik ben ook geen tekstenluisteraar. Ik heb het inderdaad over het muzikale.

Een klein ensemble of groot orkest hoeft natuurlijk niet echt. Mag wel, maar het is niet nodig. Ik luister veel naar muziek met allerlei soorten toetsenisten aan boord. Voornamelijk met synthesizers. Velen daarvan kunnen hele fraaie nuances en dynamiek aanbrengen. Of dit nu aan O'Donnell of Smith of de productie ligt weet ik niet. Het valt mij eigenlijk nu pas op.

Dit is gaaf! Het kan dus wel!

The Cure 2024 BBC live