Radiohead - In Rainbows (2007)

Deze plaat raakt me stilaan. In het begin was het, net als bij OK Computer, wennen zoals bij geen andere plaat. Vooral Nude en Jigsaw Falling Into Place zijn parels.

Toen ik In Rainbows wilde opzetten, zei ik tegen mijn vriendin bij voorbaat al dat dit "rare muziek" is. Na een nummer of twee beaamde ze dat.

In Rainbows is een stap vooruit op Hail to the Thief, in die zin dat ik hier het gevoel krijg met een geheel te maken te hebben in plaats van het allegaartje dat zijn voorganger is. 15 Step doet echter nog niet echt wat ik verlang. Buiten de wat buitenaards ogende effecten vind ik vooral de begintoon, die het hele nummer aanhoudt, erg onrustig, maar tegelijkertijd ook van een dergelijk extraverte soort dat het me vooral niets zegt.

Ook Bodysnatchers heeft een wat dubbele kant. Op het begin van het kan ik het niet verhelpen dat ik een groep compleet achterlijke mannen voor me zie die uitbundig hun instrumenten bespelen. Gekkenhuismuziek. Kan leuk zijn, maar in dit geval slaat Yorke voor mijn gevoel compleet de plank mis. Zijn vreselijke zang op het begin voelt geforceerd, geimproviseerd, maar ook opstandig, alsof het hem werkelijk niets kan schelen. Opzichtig kwajongensgedrag dat ik even vergeet als het nummer halverwege een heel aardige wending neemt. Yorke's laatste kreten laten vooral wanhoop en paniek horen, en hiermee lijkt er een verhaal te beginnen.

In Rainbows wordt pas echt interessant bij Nude, die een welhaast psychedelische indruk op me maakt. Ik moet hier en daar aan Kid A denken, wat op zich een goed teken is. Hier lijkt het alsof Yorke ergens vrede heeft gevonden, alsof hij de paniek die hij in het vorige nummer ervoer naast zich heeft gelegd. Bovenal hoor ik verwondering; en ook nog eens een prima uithaal die me nog weet te raken ook. Wellicht de Sail to the Moon van In Rainbows, maar dan in een wat ruwere versie.

Weird Fishes begint volledig oninteressant, met die irritante, afstandelijke, nietszeggende drumcomputer. Het wordt na enkele seconden echter wel interessant als de gitaar erbij wordt gehaald. Met een mooie opbouw en een goede snelheid lijkt In Rainbows hier pas echt te gaan leven. Halverwege lijk je te worden ondergedompeld in Yorke's geneuzel; je wordt echter uit zijn droomwereld gehaald door een plotseling gekomen moment van helderheid. Jammer, ik had graag even verder in die bedompte stroom gezeten. Dat dit echter een onvermijdelijke keuze is, blijkt uit het feit dat dit moment van helderheid uitgroeit tot een bijzonder serieuze herintreding van Yorke's sombere wereldje. Weer komt die wanhoop voorbij in die zware storm, maar ik voel tevens een uitermate sombere conclusie, waar ik graag in mee ga.

All I Need valt vooral op door de verre van subtiele, volle pianoklanken die het einde van het nummer sieren. Faust Arp is een fijne adempauze, waarin Yorke je iets probeert op te dringen door een vrij monotone woordenstroom voor te schotelen. Na het goede Reckoner komen er wat nummers die wat minder impact hebben dan hun voorgangers. Conclusie is hoe dan ook dat deze plaat mij weer in Radiohead heeft doen geloven na de zo-zo platen Amnesiac en Hail to the Thief. Het houdt het midden tussen elektronica en gitaarwerk, afgewisseld met effectief pianospel en momenten waarbij ik soms een beetje aan de fragmenten achterstevoren gedraaide stemkunsten van Sigur Ros (Nude) moet denken. De momenten waarop Yorke op zijn depressiefst is zijn de interessantste momenten van de plaat, en die worden vooral op Weird Fishes aangenaam intens. (Dat hadden ze wat mij betreft ook erg lang mogen uitspannen, maar daar is Radiohead er de band niet voor wellicht.) Een geheel eigen geluid, dat mag worden beloond met vier sterren.

Grappig dat jij 'In Rainbows' als een samenhangend geheel ervaart. Ik heb dat dus niet. Na track 4 wordt het mi juist wel een allegaartje van losse nummers. Er zit nauwelijks een spanningsboog in. Zie mijn eerste bericht.

Zo zie je weer dat een en hetzelfde album totaal verschillende indrukken kan oproepen. En gelukkig maar.

Ik heb bij In Rainbows sterk het gevoel dat de nummers een soort van voortzetting zijn van het voorafgaande nummer. Het hoort allemaal wat meer bij elkaar, qua stijl, maar ook qua verhaal. Ik zal In Rainbows heel vaak moeten luisteren om er mijn vinger op te kunnen leggen, maar voor zover ik nu ben hangen de verschillende stemmingen op een of andere manier samen. Ik weet overigens helemaal niet waar Yorke over zingt. Misschien dat OOR mij binnenkort weer zo'n geweldig Radiohead artikel kan geven zoals ze dat een aantal jaar geleden hebben gedaan. Dat biedt een hoop inzicht.

Ik kan Hail to the Thief misschien ook wel erkennen als een plaat die samenhangend is, maar voor mijn gevoel is dat op een heel andere manier. Een manier die voor mij persoonlijk niet werkt. (Dat zal vast en zeker ook liggen aan het feit dat die plaat maar heel weinig echt opmerkelijke nummers voor me heeft.) Het zal vergelijkbaar zijn met de hoes: veel kleuren, samengesmeed tot een geheel. Maar de emoties voelen op In Rainbows wel sterker aan, en dat geeft de doorslag dat ik deze meer kan waarderen

Veel vrienden van mij, en ikzelf, hebben deze cd de afgelopen maanden helmaal stuk gedraaid. Vooral Weird Fishes / Arpeggi en All I Need zijn twee van de beste Radiohead nrs. ooit. Het stukje in All I Need als de drummer switcht van hi-hat naar bekkens...prachtig! In het rijtje (zoals al eerder besproken) met Knives Out, Pyramid Song, Airbag, Paranoid Android..Ik ga het nummer The Same Deep Water As You eens beluisteren, dat ken ik nog niet.

En weet je van wie dat is dan? Ik zou het maar buiten Radiohead zoeken!

Ik kocht hem, na al die gewèldige recensies, en ik beluisterde hem, ik wist niet wat ik ervan moest denken, dus ik beluisterde hem opnieuw en dan nog eens... hij staat in het rek, ik weet niet, de verf pakt niet echt denk ik, ik hoor de geniale songs niet, die me bij OK Computer , The Bends en zo af en toe op Kid A wèl opvielen, ik kan hier echt niet enthousiast van worden... voorlopig.

*** en nog niet echt overtuigd...

In je vorige leven had je een betere smaak

Ik vind het een goed album, maar heb niet zoals bij de andere releases van Radiohead de behoefte hem elke dag te draaien.

Na weer een paar keer beluisterd te hebben moet ik zeggen dat het me toch beter begint te vallen. Zit wel een lekker sfeertje in deze plaat.

Ik doe er een vol punt bij en ga naar 3 sterren, en ik sluit zelfs niet uit dat dat in de toekomst nog 1 of 2 halfjes hoger uit kan vallen.

Goeie plaat hoor, hij maakt mij alleen een beetje down....

Welkom in de wereld van Radiohead

Het eerste album van Radiohead wat ik ooit luisterde. Een geweldig album vind ik! Alle nummers lopen mooi in elkaar over, alleen Bodysnatchers lijkt er niet thuis te horen (ondanks dat het toch een geweldig nummer is!). Hoogtepunten: Bodysnatchers, Weird Fishes/Arpeggi en Jigsaw Falling Into Place.

je bedoelt dat ze op elkaar lijken?

Volgens mij niet.

Ik luister 'm nu sinds 'ie uit is iedere dag en het blijft goed. Heerlijk wegzweven op deze muziek, het lijkt net hypnose ofzo. Ik weet niet wat het is bij dit album, ik kan niet zeggen dat het mijn favoriete plaat is, maar ieder nummer is gewoon ontzettend goed.

Ik kan geen negatieve dingen vinden aan dit album, het heeft op alle vlakken de perfecte balans gevonden.

Nogsteeds 5*

olé, hij staat niet meer op 1 in de rotatielijst, beetje afwisseling kan geen kwaad dacht ik zo.

fijne cd punt

Tegenvaller. Punt.

zou je mij, en de rest van de MusicMeter-gebruikers, misschien kunnen uitleggen wat er dan zo erg tegenvalt?

Staat nu weer bij mij op 1 in mijn rotatie-lijst. Ik had em al een tijdje niet meer gehoord maar nu ik hem na 1,5 maand weer luister vind ik em toch nog steeds even geniaal als ervoor. Dit kan over een tijdje toch echt in aanmerking komen voor beste Radiohead plaat als ik em inmiddels even doodgedraaid heb als hun andere platen. Vooral Reckoner vind ik nog steeds geniaal. Nude kon mij eerst niet zo bekoren maar daar is nogal wat verandering in gekomen, wat een prachtig nummer.

Bij deze In Rainbows valt het op dat er 2 kampen zijn.
Een vriend van mij vindt het maar niks terwijl ik In Rainbows echt zeer goed vind. De cd is een brok technologie, heel fijnzinnig gemaakt. Als je er zo verregaand mee omspringt als Radiohead dat doet zou je ook wel eens echt kunnen afgaan. Voor de cd te voelen/begrijpen heb ik weer veel tijd nodig. Maar voor mij klinkt het fantastisch, ook al ben ik helemaal geen electronica-freak.

Waar precies is de electronica zo aanwezig dan? 15 Step begrijp ik nog, maar voor de rest valt het wel mee toch?

Dat begrijp ik ook nog steeds niet. De eerste paar seconden van 15 Step en daarmee houdt het wel op.

Precies, in tegenstelling tot Kid A, Amnesiac en Hail the Thief bevat deze plaat ineens een stuk minder elektronica-invloeden. Het neigt nog het meest naar Ok Computer.
Maar goed dat zijn ook maar nutteloze vergelijkingen, de plaat staat op zichzelf. Dat er invloeden zijn uit voorgaand werk is logisch, het blijft immers nog steeds wel een Radiohead plaat.

Ai, ai, ai, wat zal ik me weinig populair maken met deze tekst. Maar ja, Radiohead wordt dan ook zo extreem geadoreerd op deze site dat ik weleens een album van deze heren móést uitproberen. Daarom maar eens hun nieuwste telg erbij gepakt. En zoals de eerste zin al laat blijken viel dat ongelooflijk tegen.
Waar ik me het meest aan stoor is de nasale stem van Thom Yorke. Daarnaast is de gehele sfeer wat te gezapig en loom. Noem het mooie, dat kan, maar ik noem het saai.
Muzikaal voel ik het ook helemaal nergens. De 'touch' die ik bij het beluisteren van muziek belangrijk vind mis ik in alle toonaarden bij Radiohead.

Geen enkel probleem met berichten als die van jou. Zolang de onderbouwing maar aanwezig is. Je zou OK Computer nog een kans kunnen geven. Als ik me zo bedenk wat je 'gezapig en loom' zou kunnen vinden aan In Rainbows dan ontbreekt dat op OK Computer wel en ook is de stem van Yorke daar op een andere manier in het geheel gemixt en daarmee minder nadrukkelijk op de voorgrond aanwezig. Moet zeggen dat de productie van Hail to the Thief, The Eraser en In Rainbows mij ook minder goed ligt dan die van de andere platen. Maar de muziek kan je ook gewoon niet liggen natuurlijk

@Reijersen: je kunt denk ik beter met Bends beginnen. Gewoon een uitstekende liedjes-CD zonder moeilijk doenerij.

Alleen de vraag is natuurlijk wel of je van de wat steviger gitaarmuziek houdt.

Nouja, 'steviger' gitaarmuziek? Dat valt wel mee op deze plaat.. maar de stem van Yorke is wel voor meer mensen een struikelblok. Was het voor mij eerst ook, maar meermaals luisteren, wegleggen en nog eens luisteren doet soms wonderen. De muziek hier zou ik inderdaad gewoon als 'mooi' omschrijven. Dat is op sommige platen hiervoor wel anders

Dat steviger gitaarmuziek ging over The Bends, niet over In Rainbows.:)