Radiohead - In Rainbows (2007)

Ok, sorry..

Ik doelde idd op Bends. Wat betreft de stem van Yorke ben ik het verder wel met je eens. Toch zou ik ook de muziek op de voorgangers als 'mooi' willen omschrijven, zij het dat 'Hail to the thief' en 'Amnesiac' wel een herhaling van eerder gedane zetten was. Dit album is toch weer een stuk anders, maar wel onevenwichtig naar mijn smaak (zie mijn bericht ergens hierboven).

Nu weer eens opgezet en eigenlijk vind ik hem toch minder dan ik in eerste instantie had.
Hij blijft overal wat matjes vergeleken met de vorige 4 albums.

Kid A is toch niet allemaal 'mooi', daar worden juist bewust tegentonen gebruikt (National Anthem) in nummers om de luisteraar niet te makkelijk in de luie stoel te zetten. Amnesiac deed dat nog dunnetjes over, maar daar vond ik de 'experimenten' maar lauwtjes en niet de moeite vaker te luisteren.
Deze plaat laat zich de eerste keer al moeiteloos van a naar z beluisteren zonder dat je wezelijke 'tegentonen' tegenkomt. Luistervriendelijk en mooie liedjes. Dat bedoelde ik dan ook met mooi

Dan begrijp ik je nu beter. En ik ben het met je eens. Dit is allemaal vrij braafjes. Niet dat de nummers op zich zo slecht zijn. Ze zijn idd 'mooi', maar toch vind ik het tot nu toe een lauwe, onevenwichtige en behoorlijk inspiratieloze hap. Maar misschien is het een groeidiamant.

Overigens vind ik 'Amnesiac' toch wel behoorlijk goed. Zeker niet 'braafjes' of enkel 'mooi'. Wel grotendeels een herhaling van het concept van 'Kid A'.....Maar ja het waren voor een deel dan ook 'left overs' van die plaat.

Ik heb voorlopig enkel de podcast gezien/gehoord waar ze het hele album doorspelen, en verder ook de nummers die op hun MySpace staan gehoord, en ik kan er niet aan doen... Ik ben het ermee eens dat deze muziek niet hard is, en misschien zelfs braafjes kan genoemd worden, zolang we over de "ruigheid" van de gitaren praten... maar emotioneel is dit pokke hard, man. Emotionele mokerslagen, recht daar waar ze pijn doen. Ontzettend ontroerend.

Een exemplaar van de CD zou onderweg moeten zijn naar mijn brievenbus. Ik kan amper wachten om dit eens rustig in het donker, met koptelefoon op, te beluisteren, en heerlijk weg te dromen bij deze kosmische klanktapijten. Ik voel nu al dat het een heerlijke droom zal worden...

Zet dan toch maar 'Kid A' op.....die bevat de 'kosmische klanktapijten' waarop je kunt wegdromen, maar die je op momenten ook weer laat wakker schrikken.

Voor mij toch stilletjes aan hun beste cd

Stem verhoogd naar 4.5. In het begin vond ik dit album te simpel en hoewel er een paar lekkere nummers op stonden vond ik het een beetje te mainstream pop achtig. Die simpelheid is echter bedriegelijk. Onder de catchy melodieen gaat een ware goudmijn aan muziekale iedeeen uit. Heb laatst ook de bonusCD gedownload; daar staan minstens zo goede nummers op. Dit begint langzaam aan mijn favoriete Radiohead album te worden, wie weet worden dat binnekort 5**.

Wat is het toch een marteling om hiernaar te luisteren. Ik verlaag hem met 0.5. Geef mij maar de oude Radiohead.

Nou, ik vind het eigenlijk meer electronische nummers gearangeerd als rockliedjes op dit album. Dat typische minimale en repititieve komt hier ook erg naar voren, naar mijn mening.

Repetitief? Concrete voorbeelden? Als er IETS niet repetitief is, is het dit album wel door mijn oren.

Wat bedoel je met dat 'typische minimale'? Bedoel je dan dat je dat 'zeldzame maximale' beter vindt?


Ik kan (ruimdenkend) begrijpen dat sommige mensen dit album dan op de een of andere manier niet mooi kunnen vinden, maar het album een 'marteling' noemen (en dan ook nog eens door iemand die het fenomeen Radiohead kan waarderen) is wel een erg radicale stempel die je op dit album drukt.

Ik ben beinvloed, omdat ik dit een klassiek prachtig album vind, maar ik begrijp niet dat iets wat je ervaart als marteling uberhaupt ooit hoger hebt kunnen beoordelen dan die 0.5.

Stemmingmakerij dus, schavuit.

Oke ......... Schavuit.

Ik kan door beiden niet overtuigd worden.. :

Ik vind de volgende zin uit House of Cards echt prachtig, vooral op de manier waarop Yorke hem zingt:

I don't want to be your friend, I just want to be your lover..

Zo heerlijk dromerig. Nee, ik wil niet zomaar een van je vrienden zijn, ik wil zoveel meer met jou dan dat.

Ik ga weer eens proberen Radiohead te beluisteren. Ik heb altijd al moeite gehad met deze band. Ik hoor de vernieuwingen, de structuur en de sfeer, maar op de een of andere manier raakt het me nooit.
Meer dan soms irriteren de liedjes me zelfs. Vreemd genoeg ligt de zang van Yorke mij totaal niet. Dat terwijl ik meestal een zwak heb voor zweverige, hoge stemmen. Ik ken ook alleen The Bends en OK computer en deze.
Ik moet zeggen dat Videotape en Nude wel mooie nummers zijn en ze komen nu beter over.

Een symphatieker reply als deze is ver te vinden.
Waren meer mensen maar zo.

wonderschoon dat nude

rest ken ik nog niet

lelijke hoezen patent op geloof ik

ik benieuwd hoeveel nummers we kunnen vinden waarin deze (of variant op) zin in voorkomt. wellicht voer voor een prijsvraag?

Het gaat (denk ik) bij Yeahz niet speciaal om de zin maar vooral op de manier hoe Yorke hem brengt... Wat dus erg, erg belangrijk is .
Ik geef hem wel gelijk & u ook. Geen originele zin, verre van, maar wel prachtig gezongen op dit album !

Inderdaad, Ploppetekstel begrijpt mijn intentie. Daarom vermeldde ik inderdaad erachteraan dat dit zo heerlijk dromerig gezongen word, waardoor het geheel voor mij extra betekenis en diepte heeft.

Na al die maanden boeit dit album van Radiohead nog steeds. Ik draai 'm nog heel vaak en sommige nummers zelfs dagelijks. Dat zegt wat mij betreft voldoende: het is een zeer goed album dat mijn gemoederen blijft bezighouden!

Ik vind dat er een zekere soort van Kraftwerk-vibe op het album staat, het klinkt vrij minimalistisch en simpel, maar het werkt perfect en blijkt een vrij rijkelijke geluid te hebben.

Dat vind ik dus net het fantastische aan dit album. Het klinkt idd simpel, maar als je wat dieper begint te luisteren, dan begin je al die kleine subtiliteiten in de melodieën op te merken, de kleine variaties, de kleine prullaria her en der op de achtergrond erbij gemixed, allemaal van die kleine dingen, maar die het uiteindelijk tot een prachtig uitgekiend geheel omtoveren. Bovendien vind ik de klank ook fantastisch. Zoals je zegt: rijk. Geen overbodige productie snufjes ofzo, gewoon... lekker rond en vol.

Ik dacht dat Radiohead me na H.t.t.T. niet meer zou kunnen verrassen. Wel, dat doen ze dus wel. Volgens mij hadden ze geen beter album dan dit kunnen maken na H.t.t.T.: fris, niet te lang, niet de politieke kant opgaand, (helemaal) niet te conceptueel... Wederom een draai in een andere richting.

Bovendien betrap ik mezelf er altijd op dat ik het album veel korter lijk te ervaren dan het eigenlijk is. De nummers vliegen voorbij aan een waanzinnige snelheid, zonder dat ik me een seconde verveel. Alleen die Videotape vind ik eerlijk gezegd moeten onderdoen voor de rest. Beetje saai dat nummer. Weird Fishes/Arpeggi staat dan weer aan het andere uiteinde van het spectrum, en is wat mij betreft nagenoeg van het Where I End And You Begin niveau, ook al klinkt het dan compleet anders. Het is alleszins een pareltje in zijn eigen recht.

Geslaagd!

Ik ervaar het wegdromen vooral bij Weird Fishes/Arpeggi en All I Need. Die laatste is voor mij één van hun betere nummers, samen met Jigsaw Falling Into Place.

Schitterende CD, ik weet niet wat het is bij Radiohead maar ik vind iedere cd precies beter als de vorige. Net het omgekeerde van de meeste andere groepen dus.

Wat er bij Weird Fishes / Arpeggi gebeurt na 3:40 is echt schitterend. Dat heerlijke baslijntje, geniaal gewoonweg.

Van het begin van House of Cards word ik iedere keer oprecht gelukkig. En zo denk ik dat ieder nummer(behalve Faust Arp dan) op die cd me op 1 of andere manier wel raakt. Echt een voltreffer!

Voor mij is Faust Arp eveneens het enige mindere nummer in het album. Het vormt daar eerder een soort rustpunt voor mij, net na één van de mooiste nummers ooit door Radiohead gemaakt 'all i need'.

nude, een van radioheads mooiste nummers

rest van de cd ga ik heel langzaam ontdekken, 1 nummer per week of zo

voorzichtig omdat ik ok computer echt niet meer kan horen en ik alles wat daarna kwam niets vond

met deze ga ik het weer proberen

minpunt nude: outtro is zo afgekapt, had een seconde of 10 langer gemogen die stem van yorke

Uitgebalanceerde plaat. Brengt twee werelden tezamen. Pre Kid A materiaal en hun experimentele creaties. Komt soms degelijk over maar dit album getuigd toch ook van vakmanschap. De nummers Jigsaw... en Nude behoren tot mijn favoriete tracks.

Leuk dat ook jij dit kan apprecieren Mordor.. Mijn gevoelens exact, ik heb naast Jigsaw en Nude ook nog Weird Fish als uitschieter. Maar er staan eigenlijk geen echt zwakke nummers op deze plaat itt hun vorige releases. Prima RH release.