Radiohead - In Rainbows (2007)

Absoluut Orbit. Al moet ik toegeven dat Kid A mij ook wel kan bekoren.

De hype rond Nude heb ik eigenlijk nooit echt gesnapt: één en ander zal wel te maken hebben met de lyrics van dit nummer, want voor het overige is dit een vrij oninteressante ballade die nog niet aan de enkels komt van eerdere Radioheadballads-met-hoge-kippenvelfactor als The Pyramid Song of Exit Music (of zelfs bv een house of cards op dit album). Als ik Yorke per se zijn soulvolste falsetto-stem wil horen bovenhalen luister ik toch liever naar het fantastische Reckoner.

Ik ben op een moment aangekomen dat ik, wanneer ik 15 Step aanzet, het album gewoon moet afluisteren, terwijl ik een afzonderlijk nummer niet kan draaien.

Als geheel zeker een sterk album, maar kan voor mijn gevoel toch niet tippen aan OKC. De gevoelswaarde die OKC voor mij heeft is toch vele malen groter dan van IR.

Een halfje eraf: 4,5*

All I Need is toch wel het hoogtepunt, met die prachtige diepe baslijn.

Met berichten als deze heb ik toch altijd een beetje moeite. Ik kan dan moeilijk geloven dat je echt naar het album hebt geluisterd en het de tijd hebt gegeven tot zijn recht te komen.

Het is natuurlijk onbegonnen werk op al deze soortgelijke berichten te antwoorden. Waarom ik het nu wel doe, is omdat 'In Rainbows' juist soms heel erg aanleunt bij de zogenaamde 'oude' Radiohead.
Temeer daar verschillende van de nummers op deze plaat al enkele jaren geleden zijn geschreven. 'Nude' bijvoorbeeld is in de periode van Ok Computer geschreven en toen ook enkele malen live gebracht.

Ik vind dit het strafste album dat ik in de laatste tien maanden heb gehoord. Hoe RH creatief met herhaling omspringt zonder saai te worden (integendeel: daardoor worden de liedjes eerder verslavend, hypnotiserend zelfs soms) grenst aan het geniale, of is misschien zelfs geniaal.

Uiterst uitgebalanceerd album, er staat geen noot te veel op. Met de grootste zorg en precisie gemaakt. En toch leeft het allemaal zo mooi.

Ik geef aan dit album net geen 5 sterren omdat het net niet vernieuwend genoeg is en omdat het album voor een deel een verzameling is van liedjes die in de loop der jaren buiten de boot gevallen zijn op de vorige albums. Dat bewijst op zich natuurlijk nog eens wat voor een geweldige groep Radiohead is. Wie nummers als Nude zo lang in de ijskast kan laten liggen, baadt in luxe.

Koester deze groep. Groepen als Radiohead onstaan maar eens om de zo veel jaar.

Mij ook, vind ik eigenlijk het laatste sterke album tot aan deze. Amnesiac is mij veel te onsamenhangend en daar staan echt irritante songs op. Kid A vind ik ook niet over de hele linie sterk, maar daar zijn de uitschieters zo goed dat het niet zoveel uitmaakt. Hier is het vooral de consitentie die goed werkt. Rustige nummers, maar wel allemaal even goed ongeveer.

http://www.youtube.com/watch?v=ukythkK4EPQ

Ben dit tegengekomen op Youtube. Het hele album wordt live in de studio gespeeld.

Niet dus! Gewoon (opnieuw) een superalbum. Geen zwakke momenten (op Faust Arp na misschien dan). In tegenstelling tot wat hierboven soms geschreven wordt, vind ik Videotape echt een beklijvende afsluiter, laat mij altijd een beetje verdweesd achter.
Super gewoon hoe een album met je emoties kan spelen!

''Live'' gezien met Oud en Nieuw!

@corn1holio1: Op Faust Arp na??? Perfecte harmonie tussen zang en muziek!! Beste nummer van het album!!

Gaaf hoe een album / nummer(s) door mensen anders beleeft wordt.
Faust Arp behoord tot de blijvers op dit album.

Volledig mee eens Castle. We kunnen niet alle nummers allemaal even goed vinden. Zie ook mijn voorbeeld van Videotape.

Tot nog toe was Faust Arp het enige nummer dat al eens geskipped werd door mij. Ik zal dit een tijdje niet meer doen en misschien veranderd mijn mening dan nog wel

Deze cd heeft mijn interesse voor Radiohead weer aangewakkerd. Kon voorheen me er niet echt enthousiast voor maken. Tuurlijk, nummers als Street Spirit en Paranoid Android kon ik wel degelijk waarderen en ook verder was het af en toe best aardig. Maar hier blijft het irritante depressieve gezemel gelukkig achterwege. Genoeg emotie aanwezig gelukkig, maar het wordt nooit vervelend zoals OKC op momenten doet.

Ook redelijk wat variatie op dit album wat het interessant houdt. Variatie in zowel instrumentatie, sfeer en emotie. Het is niet meer zo overwegend depri als bijvoorbeeld OKC en soms ook the Bends. Ook het geluid op zich is niet zo verschrikkelijk druk als bijvoorbeeld OKC, er is ruimte om te ademen bij wijze van spreken.

Erg fijne cd van Radiohead. Voorlopig 4**** met een goede kans op verhoging.

Behalve bij het machtige Bodysnatchers. Wat een gekte zit daarin, heerlijk.

Binnenkort komt er trouwens een 'best of' uit (uitgebracht door hun oude platenmaatschappij, om zo even de laatste centjes te verdienen), hmm voor mijn gevoel is dit gewoon een 'best of'.. Alle goeie punten van de band samen gegooid in 1 album, zit niet echt een verhaal in zoals OKC of Kid A/Amnesiac. Dit is gewoon een heel heel fijn "normaal'" album.

De extra disc is ook zeker van een hoog niveau, "Down Is The New Up" is echt de Radiohead die ik wil horen. Last Flowers hebben ze helaas beetje verpest... ik vond de live versie veel mooier.

*3,5 met kans op verhoging

*laat Bangers & The Mash door zn kamer beuken

Tja, ik zit nu zo te luisteren en ik lees een beetje de reacties hier en ik vind dat ik dit album inmiddels gewoon 5* moet geven. Niet alles beviel me in de eerste paar maanden na de release. Vooral Bodysnatchers, Nude en House of Cards moesten nogal groeien, maar ik vind het nu allemaal prachtige nummers en de productie is gewoon perfect. Zoals ik net al las, staat er geen noot te veel op en de noten die er wel op staan zijn bijna magisch.

Geweldige CD!

5* dus.

Ik kan er echt niets aan doen maar des te vaker ik dit album hoor hoe slechter ik hem ga vinden. Voor mij het slechtste Radiohead album tot nu toe. (zwakke composities, niet al te beste arrangementen, en vooral de onzekere en valse zang van Thom staat me tegen (nooit gedacht dat ik dat nog eens zou schrijven)
Echt hoor, ik heb mijn best gedaan. Maar het haalt absoluut niet het niveau van The Bends en OK Computer. Jammer. Ik had na al die positieve reacties hier er veel van voorgesteld. Volgende album zal ik zeker eerst zeer goed beluisteren voordat ik hem koop.

het zoveelste meesterwerk van radiohead, allé pak nu ' bodysnatchers ' dit is een perfecte cominatie van rock, pure waanzin en genie !!

dansen met je hersens

Plaat die je beslist vaker moet luisteren eer je hem beoordeelt. De nummers zijn echt wel Radiohead-waardig.

Tsja, naar mijn mening iets minder dan Ok Computer, maar wel weer zeer goed.

Dit zijn echt wel 5* voor mij.
Kan iemand mij iets meer vertellen over die extra-nummers?

Er zitten, dat vinden de meesten ook, zeker 2/3 toppertjes bij.
(Bangers & Mash, Down is the new up, Last Flowers, 4 Minute)

Vergeet Go Slowly niet!

Mooi album. HEEL mooi album zelfs. Maar ik mis een beetje het gewaagde. 4* voorlopig, kan nog groeien.

Met hulp van de extra nummers dan toch maar een 5*
Luister de cd niet vaak meer, maar het positieve gevoel blijft hangen. eind dit jaar kan ik nogmaals kijken of hij op 5* blijft

Sommigen doen net alsof In Rainbows teruggrijpt naar het oude geluid van Pablo Honey en The Bends. Dat is naar mijn mening totaal onwaar. 15 Step, All I Need, Videotape klinken toch behoorlijk elektronisch. En zelfs gitaarliedjes als Bodysnatchers en House of Cards zijn zeer elektronisch geproduceerd, meer vergelijkbaar met OK Computer.
Overigens vind ik het grootste verschil tussen Pablo Honey/The Bends en alles wat daarna kwam niet zo zeer de mate van electronica, maar de muziek in z'n geheel is anders geworden. Naargeestiger, progressiever, experimenteler en dat alles is nog steeds zo op In Rainbows.
Het is echt een modern rockalbum, niet te vergelijken met de conventionele muziek op Radioheads eerste twee platen. In Rainbows vind ik ook geniaal, The Bends en Pablo Honey heb ik vooral gekocht om m'n Radiohead-collectie compleet te maken.

Geen idee wie dat zegt. Maar Pablo Honey en The Bends zijn mijn minst favorieten. En In rainbows 1 van mij favorieten. Dus dat is al een bewijs dat die stelling niet waar is.

Hoezo? Dat is toch helemaal geen bewijs? The Bends is mijn favoriet en Pablo Honey vind ik één van de minste van Radiohead, maar toch lijken die platen op elkaar... Lijkt me dus een vreemde redenering van jou!

Ik ben er echter wel mee akkoord. In Rainbows lijkt niet echt op hun eerste twee platen. Naar mijn mening leunt IR qua stijl aan bij OK PC en HTTT, twee albums die ik ook al veel meer op elkaar vind lijken (qua stijl) dan sommige mensen beweren. Maarja, ieder zal het zijne wel horen zeker?

De vergelijking met Ok Computer en Hail the thief vind ik ook treffender ja. In Rainbows is wat toegankelijker denk ik (zeker t.o.v. HTTT). Maar goed dat is misschien ook wel gevoelsmatig te verklaren omdat na drie platen met een gebruiksaanwijzing In Rainbows een plaat is die al sneller gemakkelijk in het gehoor ligt. Deze plaat is wat mij betreft wat puurder en minder gezocht dan pakweg een Amnesiac. Hoewel ieder Radioheadalbum mij verder wel (gedeeltelijk) kan bekoren, Pablo honey is daarop echter een uitzondering.

Mischien dat we niet zo moeten vergelijken met zn allen?

Speciaal voor DonDijk deze plaat toch eens vergelijken met de andere worpen van deze band: In Rainbows plaats ik in het Radiohead-oeuvre naast het voortreffelijke Kid A, vlak onder het meesterlijke OK Computer. De electronica tiert inderdaad nog welig op dit album, maar toch is de afstandelijke toon van Kid A en Amnesiac ver te zoeken. In Rainbows klinkt daarentegen erg warm en de symbiose tussen rock en elektronische invloeden weet ik wel te smaken.
De compacte opener 15 Step is al meteen een staalkaart van de rest van het album: pop à la Radiohead. De toon is gezapig en Yorke heeft zijn zo kenmerkende bitsigheid ingeruild voor een lieflijker stemgeluid. 15 Step had één van de toppers kunnen zijn van The Eraser, maar ook hier slaat het zeker geen mal figuur.
In Bodysnatchers, met een iets rauwer geluid, legt Radiohead het mes er even op. Het resultaat mag er wezen, maar weet mij nog niet de energie-injectie te bezorgen van pakweg Idioteque of There There.
De voet gaat terug van het gaspedaal in het prachtig ingetogen Nude, dat zich wat mij betreft kan meten met het allerbeste dat deze groep al heeft voortgebracht.
Daar hoort ook het héérlijke Weird Fishes thuis, immer goed voor een benevelde luisterervaring. Thom Yorke lijkt je toe te zingen vanuit een droom, maar toch sijpelt de schoonheid van deze song binnen om je diep ontroerd achter te laten.
Nóg wordt het verschroeiend hoge niveau opgekrikt in de -voor mij- uitgesproken climax All I Need: een nummer zo mooi dat ik het er soms moeilijk mee heb.
Faust Arp is een prima akoestisch tussendoortje, dat je vooral even op adem doet komen voordat het sensationele Reckoner wordt ingezet: een avontuurlijk lied waarop opnieuw de kaart van de pracht wordt gekozen.
Het zweverige House Of Cards, waarin Yorkes stem onaards zielsroerend klinkt, is een zoveelste uitblinker van formaat die ook hier opvallend rechtlijnig blijft.
Zo mogelijk nog beter komt Jigsaw Falling Into Place voor de dag: de spanning wordt zorgvuldig opgebouwd totdat de sfeer bijna ondraaglijk beklemmend wordt. Magistraal.
Afsluiten doet de bloedmooie pianoballade Videotape, dat wel heel hard doet denken aan de Kid A/Amnesiac-periode.
Naast het songmateriaal spreekt ook het compacte karakter van deze In Rainbows me bijzonder aan: een album hoeft voor mij niet meer dan 10 nummers tellen. Op die manier kan je elke track door en door leren kennen en hoeft je aandacht geen seconde te verslappen.
De superlatieven zijn opgebruikt en dus rest me enkel nog te zeggen dat Radiohead met In Rainbows één van de allerbeste platen van 2007 heeft afgeleverd (enkel Favourite Worst Nightmare was voor mij nog sterker).