Led Zeppelin - Led Zeppelin IV (1971)

Ik vind dit album een hele logische plaat na de vorige 3 .
Je hoort een band die zich aan het ontwikkelen is .
Alles komt nu samen en ondanks de normale portie rock is er genoeg plaats voor de folky inslag die de groep al op III etaleerden .
Natuurlijk scheelt het dat Stairway To Heaven aanwezig is als magnum opus . Zoals Echoes dat op Meddle is van Pink Floyd , Bo Rap op A NIght At The Opera van Queen en Child In Time op In Rock van Deep Purple .
Maar de rest van IV is stabiel , afwisselend en Led Zeppelin waardig .
Ik lees dat er mensen zijn die de laatste vier songs slecht vinden . Ik vind het een verademing . Geen slechte song te vinden op deze klassieker .

Ik sluit mij volledig aan bij bikkel2, ik vind IV het beste en meest complete en evenwichtige Zeppelin-album zonder zwakke plekken, andere albums bevatten wel een nummer dat ik niet geheel geslaagd vind waardoor ik 4,5* moet toekennen.

Led Zeppelin IV is in de eerste plaats het album van het nummer dat bij miljoenen kampvuren voor de muzikale omlijsting moet hebben gezorgd. Stairway To Heaven, met misschien wel het meest getokkelde gitaarintro aller tijden, is ook één van de mooiste songs aller tijden. Volgens de luisteraars van Top 2000 schijnt alleen Bohemian Rhapsody nog mooier te zijn. Ik hou het bij deze klassieker.

Stairway To Heaven heeft alles. Van die lang uitgesponnen opbouw tot die vurige eruptie halverwege, van een hemelse melodie tot en met die Hall Of Fame waardige gitaarsolo. Een rocksong ook, die beide kanten van Led Zeppelin laat horen: de melodieuze én de harde. In die acht minuten puur muzikaal genot komt het allemaal voorbij.

De andere prijsnummers van deel vier zijn Black Dog en When The Levee Breaks. De eerste track brengt allesverwoestende rock in de stijl van Immigrant Song. Op het scherpst van de snede, dampend vanaf de eerste seconde. Het was de eerste single van dit album. Slotnummer When The Levee Breaks is er ook een van bloed, zweet en tranen. Krachtige bluesrock, waarbij die harmonica Page prima bijbeent.

Single Rock And Roll doet wat de titel belooft: rock and roll dus. Misty Mountain Hop en Four Sticks (de b-kantjes van respectievelijk Black Dog en Rock And Roll) zijn gevlochten rondom zo'n ronkende rif van Page. The Battle Of Evermore is andere koffie. Met die middeleeuwse songtitel, die griezelige folky instrumentatie en een smekende Plant is dit de meest obscure track. Het akoestische Going To California, dat door Plant naar grote hoogte wordt gezongen, completeert het geheel.

Led Zeppelin IV, grotendeels opgenomen in de The Rolling Stones Mobile Studio is niet echt beter, maar ook niet minder dan deel I, II of III. Dat maakt Led Zeppelin tot één van de meest constante hardrockbands van die tijd. Met een diepste buiging voor Stairway To Heaven.

Ik ben hier blijkbaar één van de weinigen die ieder nummer... behalve When The Levee Breaks redelijk formidabel en fantastich vind, helaas, het sluitstuk heeft me nooit weten te "pakken", ik vind het zelfs één van hun - gelukkig - weinige vervelende songs.
Voor de rest koester ik dit album voor eeuwig en drie dagen. Of zoiets.



Ik kan dan weer niet weerstaan aan het gewèldige Misty Mountain Hop, maar dat komt waarschijnlijk omdat Black Dog/Misty Mountain Hop één van mijn allereerste vinyl-singletjes, ja, die 45-toerenplaatjes toen nog, was!

Hoewel ik geen uitgesproken Led Zeppelin fan ben heb ik "Misty Mountain Hop" reeds jaren geleden uitgeroepen tot mijn persoonlijke meest favoriete rocksong allertijden!! Toen ik "Misty Mountain Hop" in 1974 als 16 jarige voor het eerst hoorde was ik totaal overrompeld. En dat word ik nog steeds als ik "Misty Mountain Hop" hoor. Tussen haakjes: de "Misty Mountain Hop" uitvoering door 4 Non Blondes is ook onweerstaanbaar!

Ik kan ook niet anders dan 5 sterren geven voor dit overbekende meesterwerk.

Op eenzame hoogte, Led zeppelin zo tussen 1969-1976. Het valt volledig onder de kwalificatie De Beste Rockmuziek Ooit Gemaakt, wie heeft het ooit benaderd, laat staan overtroffen?

Ik heb een lichte voorkeur voor de derde LZ cd, veel verschillen doet het niet, hoewel de verrassing na de 4e cd wel een beetje af is. Daar is niets aan te doen, net zo min als dat ook alle afzonderlijke nummers recht hebben op 5 sterren.

Ook ik vond het wat raar dat ze in verschillende 'Official Documentary About Metal' begonnen over Priest: invloed voor Power Metal.
Maar als je verder denkt The Oath:
Inderdaad zijn vele albums invloedend geweest voor Slayer, Metallica,... maar dat zijn dan albums als Painkiller en dergelijke. Ik kan aannemen dat vroegere platen (SWOD) en songs als 'TheRipper' wel degelijk een graad van Power Metal in hen hebben en vele bands als Sabaton, Astral Doors,... beinvloedt hebben. Ook hebben platen als dit Iron Maidens sound wat (tikkeltje) bepaalt. Nu hoor ik je zeggen: Maiden is totaal geen Power Metal. NIET ALTIJD... en als jij beweert NOOIT dan wijs ik even naar Powerslave.

-------

METAL ROCKT HARD, ja zo kan je het ook zien natuurlijk

De laatste vier songs slecht? De eerste van de vier laatste songs is "Misty Mountain Hop". De beste rocksong allertijden. Maar ook een song als "Going to California" is wonderschoon. Ach, "Led Zeppelin IV (1971)" in zijn geheel is een regelrechte klassieker en m.i. het allerbeste album van Led Zeppelin.

Ik moet toegeven:

Four Sticks en When The Levee Breaks vind ik ook niet zo hoogstaand.
Vooral die eerste is wat slecht uitgewerkt en vooral ongeïnspireerd.
When The Levee Breaks heeft zijn tijdsduur mee die ervoor zorgt dat er meer veranderingen mogelijk zijn. En toch is het geen topsong.

Deze weerhouden me er ook van een 5 te geven.

Misty Mountain Hop is gewoon een degelijk rocksong, hoewel het met niets veel doet. Maar dit moet ook niet om toe te geven dat het simpelweg een sterke song is.

En ja: GOING TO CALIFORNIA.
Prachtig: emotionele climax, dit nummer

Hier kan ik mij dan nog grotendeels in vinden.

Kunnen we niet gewoon concluderen, dat de muziek van Led zeppelin in die eerste jaren dusdanig uniek is, dat er eigenlijk geen etiket op kan worden geplakt? Dat de band vér boven alle categorieën is verheven?

Een soort uitvinders dus waartoe later één of meer genres zich toe voelden aangetrokken.

Ferre Clabou Schreef
Misty Mountain Hop is gewoon een degelijk rocksong, hoewel het met niets veel doet. Maar dit moet ook niet om toe te geven dat het simpelweg een sterke song is.
Laat Hans Brouwer het maar niet horen.

Overigens is de blues geörienteerde hardrock kant maar één kant van deze veelzijdige band. Dat blijkt ook op deze Led Zep IV.

Ataloona, zolang "Misty Mountain Hop" niet als slecht wordt bestempeld vind ik het allemaal prima .

Het nummer Misty Mountain Hop is best goed, maar niet zo goed dat ieder bericht die je steeds aan Led Zeppelin wijdt dat nummer er steeds bij vermeld. Er is meer dan alleen maar Misty Mountain Hop als het om Led Zeppelin gaat Hans. Luister maar eens.

Berichten verplaatst naar Led Zeppelin

Ja, dat is "Led Zeppelin IV (1971)" in zijn geheel. Met als hoogtepunt....... .

Sporen van When the Levee Breaks vind ik in veel hiphop nummers terug.

De sample van When the Levee Breaks is al te horen bij de bakermat van het commerciële succes van hiphop. In Beastie Boys's Rhymin & Stealin als ik mij niet vergeet.

Stairway is al mooi, maar When The Levee Breaks vind ik toch wel het absolute prijsnummer van deze schijf.

Ik vind hem slecht , nee hoor grapje, maar het hoogtepunt blijft voor mij toch wel Black Dog, die riff is zo vet, onovertroffen gewoon

Dat halfje er terug bij, verdorie! Ik denk dat ik hem toen wel onderhand dood gedraaid had, maar een kleine 3 maand laten liggen en opnieuw door mijn speakers laten knallen en deze is een te groot rock-monument voor "slechts" 4 sterren.

Soms kan ik er niet tegen wanneer het grote publiek zich dood staart op één bepaald nummer van een artiest, maar ik ga er mee akkoord wanneer Stairway to Heaven als Led Zeppelin's magnum opus wordt beschouwd. Met een 6 op 5 van mij, en ik denk niet dat ik hem ooit beu zal raken. Beginnend met die fragiele folk-intro, dichterlijke teksten en prachtig getokkel tot de drums invallen halverwege en het even pauzeert alvorens mogelijk de prachtigste gitaarsolo ooit op je af te sturen. Plant huilt de laatste verzen met al zijn kracht en ze staan voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Om dan te eindigen met amper een fluister op de wind: "And she's buying a stairway... to heaven..."

Wat ik in mijn vorig bericht ervoer als niet al te boeiende nummers kan ik op tijd en stond wel goed pruimen. Misty Mountain Hop blijft best leuk, maar vind ik toch de minste die hier op staat. (En nu krijg ik Hans op mijn kap. ) Four Sticks kan me meer bekoren met zijn ongewone maatsoort en uniek drumgeluid; er zit veel kracht in die slome riff en bas die het voortstuwen terwijl Plant zijn keelgat wederom open gooit alsof het zijn laatste keer is, en Going to California is nog een laatste keer luchtig verademen vóór de epische afsluiter die ik voorlopig even genoeg geloofd heb.

Mijn conclusie: mits niet meer dan een luisterbeurtje om de zoveel maanden blijft Led Zeppelin IV een geniaal album.

Ik stapte vanmorgen vrolijk uit m'n bed en had weer zin in een nieuwe werkweek. Nu lees ik deze opmerking van Guardian of Isis . Ik ben diep bedroefd en alle zin om mij deze week weer nuttig te maken is verdwenen als sneeuw voor de zon . "Misty Mountain Hop" het minste nummer dat op "Led Zeppelin IV (1971)" staat? Het is de beste rocksong allertijden! Guardian of Isis, stop "Led Zeppelin IV (1971)" in je cd speler en selekteer enkel en alleen "Misty Mountain Hop" en draai dat nummer de ganse dag. Hopenlijk zie je op een gegeven moment het licht en zul je het beamen: Ja Hans, "Misty Mountain Hop" is werkelijk het enige echte magnum opus van Led Zeppelin .

Sorry Stijn_Slayer, dit moest ik toch even kwijt .

Het nummer heeft wel een lekkere gitaarrif maar die zang vind ik een beetje irritant in dat nummer. Maar ja ik vind Robert Plant wel vaker niet helemaal top. Verder wel een goede cd van een goede band hoor.

Kijk, het zeldzame fanatisme waarmee Hans Brouwer zijn favoriete rocknummer voortdurend aanprijst, is prachtig om te lezen. Maar ik hoop dat Hans tussen het bejubelen van dit ene nummer door ook tijd heeft genomen om naar de rest van Led Zeppelin IV te luisteren. Dit album is namelijk meer dan 4 nummers in aanloop naar, en 3 nummers na MMH.
Sterker nog, in veel gevallen vind ik die nummers beter dan 'het beste rocknummer aller tijden'.
Neem bijvoorbeeld 'When the Levee Breaks'. Die harmonica! Die slepende drums! Alleen daarom al een erg goed nummer. En dan heb ik nog niks over de rest van het nummer gezegd. Maar dat vind ik minstens net zo goed. Alsof je zelf in de stromende regen op de dijk staat te kijken naar het steeds hoger komende water. En als Hansje Brinker op de maat van de basdrum richting een gaatje in de dijk moet lopen, kon hij halverwege wel eens zijn tocht zwemmend moeten voortzetten. Heerlijk nummer.
Of neem Going To California. Wat een fijn akoestisch werkje.

Find a queen without a king
They say she plays guitar and cries and sings
Ride a white mare in the footsteps of dawn
Tryin' to find a woman who's never, never, never been born
Standin' on a hill in the mountain of dreams
Tellin' myself it's not as hard, hard, hard as it seems

Prachtig. Ik krijg hier altijd beelden in mijn hoofd van groene velden vol met hippies in witte jurken met, inderdaad, kleurige bloemen in hun haar. En uiteraard een strakblauwe lucht met daarin de zon die zijn warme gloed over alle mensen in het veld verspreidt. Daar zit je dan, in Nederland, uit een raam te staren naar een grijze lucht. Wellicht moet ik ook maar richting Californië gaan.
Of 'Stairway to Heaven'. Voor veel mensen misschien een uitgekauwd liedje dat te vaak op de radio is geweest. Ik luister nooit radio, dus voor mij blijft dit nummer een klein meesterwerkje met een spannende opbouw.

Om het over Black Dog maar niet te hebben. Of Rock 'n Roll. Je moet bijna wel gaan bewegen.

Vergeleken met bovenstaande nummers vind ik Misty Mountain Hop nogal magertjes afsteken. taadadada taadadada. Maar dan 100 keer achter elkaar. Nee, niet helemaal mijn kopje thee. Ook een van de weinige nummers op de cd waarbij ik helemaal niks denk, geen beelden in mijn hoofd krijg. Grijs gebied voor mij dus.
Maar gelukkig wel beter dan Battle Of Evermore, waarbij die gitaarpingel me binnen de minuut op het zenuwstelsel gaat werken. En zeker ook beter dan Four Sticks. Dat is voor mij zeker weten het minste nummer van de plaat. Ik hoor daar vooral veel geschreeuw, zonder kop of staart. Brrr.

Zo, is het nu tijd om met sterretjes rond te strooien. Ik verhoog na een paar keer beluisteren mijn stem van 3.0* naar 4.0*. Voor een plaat met 5 goede nummers, 2 redelijke in 1 flinke mispeer geef ik normaal 3.5* of zo, maar hier staan toch wel een paar uitzondelijk fijne nummers op.

En los van de hele beschouwing hierboven: het beste nummer van Led Zeppelin is toch 'Since I've Been Loving You'.

Sorry Hans.

going to california en battle of evermore, prachtig!

de zusjes Wilson - heart - konden er ook aardig mee overweg

YouTube - Battle of Evermore - Ann & Nancy Wilson

He komplete album is top en nergens zwak te noemen. Nog steeds een van de beste rockalbums ever.

Uiteraard. "Led Zeppelin IV (1971)" is zonder enige twijfel mijn favoriete Led Zeppelin album. Naast het door mij alom bejubelde "MMH" vind ik nummers als "The Battle of Evermore" en "Going to California" als ook helemaal fantastisch.
Die 5***** die ik jaren geleden reeds gegeven heb voor "Led Zeppelin IV (1971)" spreken wat dat betreft voor zich .

Dankzij Hans ben ik wel meer gaan luisteren naar Misty Mountain Hop. Was dat niet het b-kantje van Black Dog? Een dubbele a-kant zullen we maar zeggen.

Inderdaad. Misschien wel het beste nummer van deze plaat. En dat wil wat zeggen.

Ocharme! Heb je je alsnog door de week kunnen slepen?

Goed, Hans, speciaal voor jou zal ik het proberen! Vanaf nu alleen nog maar Misty Mountain Hop dus!