Led Zeppelin - Led Zeppelin IV (1971)

Toch wel een ongelooflijk lekkere rockplaat dit. Gevarieerd ook met die folky inslag soms en af en toe wat zweverige teksten.
De trackvolgorde is ook erg goed gekozen vind ik. Eerst 2 lekkere rechttoe rechtaan rocknummers. Dan een soort van folknummer en dan een mooi lang episch nummer. En die volgorde herhaalt zich ook voor de tracks van 5 t/m8.

3,4, 7 en 8 zijn wel de beste tracks vind ik. Maar de andere meer ''standaard'' rock tracks zijn ook erg goed hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar met deze voorkeur heeft iemand misschien een tip voor me welke cd ik nog meer van Led Zeppelin zou kunnen proberen?

Of zal die andere 5 klassiekers gewoon allemaal kopen

Gewoon de eerste 6 studio albums kopen en BBC-Sessions en How The West Was Won en je bent klaar. Evt die prachtige 5 uur durende dvd set er nog bij kopen en je bent helemaal compleet.

Sommigen zullen vast zeggen dat ik The Song Remain The Same nog vergeten ben, maar zo goed vind ik die niet, en zeker geen essentieel live album, of beter gezegd score.

Ach, die kun je voor 5 euro wel op dvd vinden, dan is die ook altijd leuk om te hebben.

Bah, alweer de twee meest aangeklikte nummers gekozen.

Wat is er nou zo erg aan om een mainstream smaak te hebben? Als je er maar van geniet, toch?

Niks, vind het gewoon zo opmerkelijk dat ik elke keer de hoogste nummers kies.

Was JC een lady we all know?


Dan zit ik me toch dik tien minuten stierlijk te vervelen, zo tussen 4 en 8.

Op het randje, maar geniaal.

Een album dat op het randje ballanceerd tussen genialietijd en hoogmoed.
Led Zeppelin IV is een album dat tot een van de betere vroege jaren 70 hardrock albums mag worden gerekend. Het album bevat invloeden uit Folk, Blues, Rock n Roll en Psychedelica en die stijlen worden perfect samengesmolten tot schitterende composities.

Waar hun vorige album Led Zeppelin III veel bescheidener was getuigd dit album van expirimente driften en de wil om zich definitief te vestigen als leading rockband, klaar om grote stadion concerten te geven en de wereld te veroveren.

Het album was destijds omhult door mistiek, op de hoes geen titel, maar ook geen uitvoerenden en runentekens aan de binnenkant van de hoes. Versterkt door de geruchten dat er verborgen boodschappen van de duivel in Stairway to Heaven zouden zitten als je de plaat achterstevoren draait zorgden er voor dat het album al snel op alle mogelijke manieren onder de aandacht werd gebracht.

Led Zeppelin was begin jaren 70 naar mijn meening op hun creative hoogte punt. Het album steekt zo ontzettend goed inelkaar met stevige rock nummers (Black Dog en Rock n Roll) nummers ondergedompelt in spiritualitijd (Misty Mountain Hop en natuurlijk Stairway to Heaven) en het betoverend mooie Going to California en als afsluiter het in Blues ondergedompelde When the Leaves Break .

Alles aan dit album ademt de perfectie uit van een band op de top van hun kunnen. Niet vreemd dat velen Led Zeppelin als inspiratie bron geven voor hun eigenwerk.

Het was echter wel allemaal op het randje Stairway to Heaven duurt net lang genoeg om niet weg te kwijnen in muzikale experimentatiedrift, de oculte inslag voert nergens de boventoon en When the Leaves break verliest nergens in de ruim 7 minuten zijn kracht.

5*

Deze cd heeft geen titel , hij wordt gwn Led Zeppelin IV genoemd. Waarom wordt dit album dan soms Four Symbols genoemd?

Op de wikipedia staat een heel verhaal over de vier (rune) symbolen op de albumhoes die de bandleden 'symboliseren'.

Ja, je hebt gelijk. Aan de zijkant van het album staan naast de naam Led Zeppelin, 4 symbolen.

Samen met Physical graffiti de absolute toppers van Zep voor mij! Geen zwak moment te bekkenen. De balans tussen rockers, ballads en epics is helemaal goed. Alleen die openingsriff van Black dog al; gaat door merg en been!! En ondanks dat Stairway wellicht wat doodgedraaid is, blijf ik het een wonderschoon nummer vinden!

Die hoes is echt geweldig als je hem op vinyl hebt. Het is een openklaphoes en als je de volledige afbeelding ziet (die doorloopt naar links als je de hoes openklapt) zie je dat de muur waaraan dat schilderijtje hangt een soort overblijfsel is van afgebroken woonhuizen. Ziet er troosteloos uit. Aan de binnenkant van de hoes zie je over de hele lengte een prachtige afbeelding van de kluizenaar (the hermit). Echt prachtig, maar helaas staan op mijn uitvoering die vier symbolen niet op het label van de lp (heb een Mexicaanse persing uit 1981) en ook nergens op de hoes.

Goeie Led Zeppelin plaat, maar ik draai 'm niet vaak, hooguit de eerste twee nummers. Kant twee boeit me stukken minder. Misty Mountain Hop is wel lekker, maar niet super bijzonder. When The Levee Breaks begint prachtig, maar duurt te lang. Going To California kan ik om één of andere reden niet zo goed verdragen.

Dit was dik twintig jaar terug mijn eerste Zeppelin LP en, hoewel ik de sfeer wel wat vond hebben, weet ik nog dat ik er meer van had verwacht. Ik kende alleen Stairway To Heaven.

De plaat is wel een prachtig geheel, alles past goed bij ekaar. De productie heeft een bepaalde sfeer die ik moeilijk onder woorden kan brengen. Wat indirect, waardoor het juist ook weer spannend wordt. Al met al behoorlijke plaat, maar wel een tikkeltje overgewaardeerd vind ik.

Je laatste opmerking kan ik wel inkomen. Veel albums (van diverse bands) hebben daar 'last' van overigens. Komt denk ik doordat het grote mainstream publiek zulke albums heeft opgepikt. Ineens gingen mensen, die je daarvoor nooit over, in dit geval, Zep hebt gehoord, een mening ventileren over de band. Veel fans die ze daarvoor al op handen droegen, voelen zich hierdoor altijd wat ongemakkelijk met desbetreffende albums heb ik het idee.

Toch maar 4 sterren. Blijft een goed rockalbum natuurlijk. Minpuntjes: ik vind de zang niet altijd even mooi en gitaarriffs zijn wat eentonig soms en dan doel ik met name op nummers als Misty Mountain Hop en Four Sticks.

Er wordt vaak de link gelegd met Metal? Met alle respect maar ik vind Led Zeppelin alles behalve Metal, eerder rock (alternatief, klassiek, progressief, ..)

Je vergeet blues...

De link met metal is vergezocht maar kun je eventueel zoeken in de invloedssfeer van Led Zeppelin.

Dat er een link gelegd kan worden (absoluut niet ver gezocht volgens mij) wil dan ook niet zeggen dat Led Zeppelin zelf metal is.

Maar de symfonische opbouw van nummers, de luide riff-georiënteerde gitaren met daar overheen een hoge schreeuwende zang zou wel de blauwdruk worden voor tal van heavy metalbands. Judas Priest, Queensrÿche en Mercyful Fate om er enkele bekende te noemen.

M'n vader zei onlangs dat hij 'Stairwat To Heaven' op de radio had gehoord, en dat hij niet meer wist van welke band dat nummer is. "Is het van Deep Purple of Led Zeppelin?" vroeg hij aan mij. Tja, het geheugen gaat achteruit..

Sterk nummer, 'Stairway To Heaven', komt ook altijd terug in toplijsten.De andere nummers zijn ook niet mis, natuurlijk. Robert Plant had toen werkelijk een fantastische stem (nu is het iets minder), en Jimmy Page, uitstekend gitarist.

Redelijke Led Zeppelin plaat, maar voor mij niet de klassieker.
De klassieker blijft voor mij Led Zeppelin II.

Ik kan van deze plaat het nummer Four Sticks niet pruimen en ik ben
niet kapot van Going to California en The battle of evermore.

Ook IV ontbreekt in geen enkele serieus te nemen albumtoplijst, voor een elpeeband als Zep een belangrijkere graadmeter.

De band experimenteert op Four Symbols met een ratjetoe aan stijlen en excelleert van de eerste tot de laatste noot. De eerste helft van de jaren zeventig was Led Zeppelin de beste en grootste rockband op aarde en dit album is hier de bekroning van.

Was ik maar dertig jaar eerder geboren! A-carry me back, carry me back?

Ik schaam me kapot. Ik ben al bijna 4 jaar rock/metalfan en pas sinds gisteren luister ik Led Zeppelin . Prima plaatje dit. Ik heb normaal nooit de meest bekende song van een album gekozen als favoriet, maar daar is nu verandering in gekomen. Stairway to Heaven

Nu nog een 4, omdat Misty Mountain Hop me nog niet boeit.

Oei , dat zal Hans Brouwer hier op MM niet waarderen !! (geintje hoor Hans )

Een late bekering, maar een waar je nog veel plezier aan zult beleven. Welkom bij de club!

Er zijn zo van die albums (inmiddels op cd)waar geen mindere op te vinden is. En dit is er voor mij zo één. Zelfs Stairway vind ik ondanks het grijsgedraaide karakter nog steeds een prachtsong.
Eén van de eerste dingen die mij in het oor sprong was de 'beat' in Leevee. Ik keek naar de datum van het album: 1971.........de intrede van de HipHop-beat medio jaren tachtig was kennelijk minder nieuw dan ik veronderstelde.
Het opent met twee lekkere rockers. En hoewel rockmuziek mijn basis vormt begint voor mij het echte luistergenot met nr. 3. Vanaf dat moment neemt de muziek mij gevangen in de onontkoombare trip van klasse, power en diepgang........sum of timelesness, 5*

Ik heb de Vinyl Replica Cd, die (dus) ook zo fraai is uitgevoerd. Het is een hoes vol tegenstellingen. Groen en grauw, verleden en heden, ruimte en de benauwende stad. Op de buitenhoes - ook niet op de zijkant - staan geen teksten en geen symbolen. Die staan bij mij wel op de binnenhoes. Er wordt weinig vermeld, niet wie de nummers heeft geschreven, alleen dat Jimmy Page het album heeft geproduceerd. Bovenaan staan de 4 symbolen en in het midden bij Sandy Denny, staat een vijfde symbool.

Goinig To California is nog wel een erg mooi nummer vind ik, maar verder ben ik het met jou eens dat die andere 3 nummers geen echte hoogvliegers zijn, maar m.i er wel mee door kunnen nog.

Ik heb mijn score wat naar beneden bijgesteld. Side A is echt geweldig, waarbij The Battle of Evermore net wat minder is. Side B echter vind ik inmiddels wel goed, maar niet geweldig. Alleen When The Levee Breaks kan mij echt bekoren. Going To California in de live versie, vind ik overigens wel erg mooi. Hier in de studio versie is 'ie toch wat minder bijzonder.
Ik moet zeggen dat ik tegenwoordig de albums uit dezelfde tijd van Black Sabbath (de eerste drie en Sabbath Bloody Sabbath) beter vind dan Led Zeppelin IV.

Juist..Sandy Denny, ik dacht al aan haar bij het horen van The Battle of Evermore, een nummer dat ook wel aansluit bij de sfeer van Fairport Convention. Waren de 1ste 2 albums veelal een geslaagde uitwerking van ouder werk van grootheden in de blues. De nr's 3 en 4 laten toch een eigen stijl horen die dieper is uitgewerkt en waar de typische drums, slepend gitaarspel en stuwende bas i.c.m. de zang van Plant, duidelijk laten horen waarom zij m.i. tot de beste bands van de wereld behoren.