Led Zeppelin - Led Zeppelin IV (1971)

Hans heeft de moed al lang opgegeven .

Ben dol op het nummer "when the levee breaks"
verder prima plaat, beste die ze ooit gemaakt hebben.

@Sectumsempra

Je, noemt dit meesterwerk de beste plaat die Zep ooit gemaakt heeft, neemt hem op in je top-10, en geeft hem maar drie sterren. Maar daar eens gauw vijf sterren van!

Wie noemt zich nou rectumsperma?

Deze week in het forumtopic 52 essentiële klassiekers, zie hier.

Deze plaat, ook wel bekend als The Runes Album, bevat een van de populairste nummer aller tijden: 'Stairway to Heaven'. Netjes in de rij staand tussen andere songs van deze plaat, blijkt duidelijk hoe sterk die Led Zeppelin-classic is. 'Rock and Rolll' moet zowat de mooiste ode aan het gelijknamige gerne zijn die een mens zich kan indenken. Led Zeppelin was meer dan de peetvader van de heavy metal - behalve de, een pijnlijke ingreep ter hoogte van het kruis suggererende, hoge zang van Robert Plant, is er overigens weinig verband tussen hardrock en Led Zeppelin IV. Het Britse kwartet was gewoon een van de meest ultieme rockgroepen. Dat Zep meer was dan een stel lawaaimakers, bleek al uit oudere platen, maar Led Zeppelin IV bevat daarvan met het akoestische 'The Battle of Evermore' het ultieme bewijs. Het betreft een duet met de godin van de Britse folk, Sandy Denny. Gitarist Jimmy Page producete deze langspeler, wat suggereert dat hij de touwtjes in handen had. Maar de muziek laat een hechte, ongepolijste rockgroep horen, waarin iedereen zijn plaats had. Drummer John Bonham en bassist John Paul Jones (op deze langspeler ook keyboards en synthesizer) vormden trouwens een van de meest gerespecteerde ritmetandems uit de rock historie. Het mooiste nummer bewaard de band voor het einde: de op Memphis Minnie voortbordurende slotsong: 'When the Levee Breakes', een orgiastisch bluesmutant gebracht met het gevoel van: après nous le déluge.
(bron: De Cultuurkenner, DM 1999)

Ze hadden vooral een goed marketingplan. Dat klopte 100%. De verhalen over orgies, dopegebruik, een zogenaamd verbond met de duivel, beetje occult, beetje decadent, goede looks, weinig interviews geven... Zonder goede marketing hadden ze het nooit zover geschopt.

Vooral Robert Plant werkt op die eerste platen behoorlijk op mijn zenuwen. Page speelt bij vlagen briljant, maar live is het vaak om te huilen. JP Jones waardeer ik om zijn veelzijdigheid, maar kan nergens fascineren met zijn spel. Bonham klinkt als Bonham.... altijd.

Led Zeppelin IV, of hoe het ding ook mag heten, heeft een paar prima stukken, maar ook zeker een paar middelmatige werkjes. Rock And Roll, Going To California... Zo supergeweldig ultiem is het allemaal heus niet.

Welke band heeft het nou wel zonder marketing ver geschopt?

En wat kan je verkopen met alleen marketing? Of beter, welke marketing is zo goed dat 40 jaar na datum het nog zijn effect heeft?

Alleen de Velvet Underground, denk ik. Al heeft Warhol geprobeerd ze te 'marketen', maar dat sloeg niet aan.

Zeppelin had Peter Grant de manager , een beer van een vent die wel enige maffioso trekjes had .
En die wist de band ook uitstekend naar buiten te brengen . Sexrelletjes , verdwenen geld uit een kluis , vechtpartijen , atronomische percentages eisen als het ging om tours .
Iedereen was wel pagisch voor die kerel .

Goed of kwaadschiks , de band bleef in het nieuws .

Hier sluit ik mij helemaal bij aan!!!!!!

Super interessante vraag natuurlijk. Want is het goed doordat het concept aanspreekt, of is het goed omdat de muziek kwalitatief hoogstaand is?

Deze vraag is relevant voor boybands als Take that, waar de groep en doelgroep al bestaan voordat de groepsleden bekend zijn, want die worden bij het concept gezocht (gruwel!!). Maar ook voor sterren als Celine Dion, Andrea Bocelli, winnaars van The Voice, X-Factor etc. die van huis uit de stem hebben en waar het concept omheen gebouwd wordt. En wat te denken van een band als Kings of Leon, die alle ruwe randjes van hun muziek wegsnijden om maar zoveel mogelijk luisteraars te kunnen bekoren en van alternatieve clubband zo de grote stadions in zijn gevlogen? En is commercieel succes per definitie fout? Is Pink Floyd daarom een slechte band, of The Beatles? En is iemand als Neil Young dus goed, omdat hij na het succes van Heart of Gold zei: "This song put me in the middle of the road. Travelling there soon became a bore so I headed for the ditch" waarna hij het commercieel zeer onsuccesvolle Time Fades Away maakte?

Maar deze vraag is toch G$%^&*#! niet relevant bij een wereldband als Led Zeppelin?? Het succes van Led Zeppelin afdoen als goede marketing is belachelijk.

En waarom zou dat niet voor Led Zeppelin gelden? Wat maakt ze nou zóóó bijzonder, dat ze hun succes puur op basis van de muziek verworven zouden hebben? Ik vind die bijna mythische verering altijd wat overdreven. Natuurlijk hebben ze zo hun momenten, maar dat astronimische succes van ze zat zeker een goed verkoopplan achter. Geen schande, geldt natuurlijk voor veel meer bandjes.

In ieder geval zo bijzonder dat ze geen singles uit hoefden te brengen en met hun kop in Top of The Pops hoefden . Zep deed het op basis van hun live reputatie en albums .
Natuurlijk kwam er eind jaren 70 de klad er een beetje in , maar de mannen hadden wel vanaf 1968 intensief getourd , geleefd en albums gemaakt .
Ik vind wel degelijk dat de groep iets bijzonders neergezet heeft , dat geldt uiteraard voor meer bands/artiesten , maar Zep hoort daar zeker bij .

Mee eens! Toegegeven; Zep heeft geweldige muziek gemaakt maar al dat overdreven gedoe is aan mij ook niet besteed.

Wat is er overdreven aan als een band met de 1e vier albums zo ongeveer de hardrock definieert, in ieder geval de jaren 70 domineert, en vervolgens met Houses of the holy en zeker Physical Graffiti een Beatles waardige veelzijdigheid laat horen? Een van de allerbeste bands uit de populaire muziekhistorie!!! Hoezo is dat overdreven gedoe?

Ik weet zeker dat jij ook bepaalde dingen de hemel in prijst. Zoals ieder mens dat doet. Dat "overdreven" gedoe is nu eenmaal typisch menselijk. En als dat nu bij Led Zeppelin is of bij iets totaal anders. Dan, het zij zo.

Nou nou, dat valt ook wel weer mee.

Inderdaad, zo veelzijdig waren The Beatles nou ook weer niet

Ik vind deze plaat er anders helemaal niet bovenuit steken in Zeps oevre. Dit album word vooral veel beluisterd vanwege de mega hit Stairway To Heaven denk ik. Veel mensen hebben dat nummer regelmatig op de radio gehoord, en zijn natuurlijk nieuwschierig naar het complete album. Geen wonder dat dit als beste Led Zep album word gezien, omdat ze de andere albums gewoonweg niet kennen. Ik ken een hoop mensen, collega's op het werk vooral die alleen die overbekende hit kennen, dan vragen ze weleens van wie is dat nummer eigenlijk, mooi nummer zeggen ze. Verder kennen ze helemaal niets van Zep.

Ik vind dit absoluut een goed album, maar mijn voorkeur gaat zowiezo eerder uit naar II, Houses Of The Holy, Physical Graffiti en I. Dan pas komt deze. De live albums BBC sessions en How The West Was Won beluister ik ook vaker dan deze IV.

Het valt mij hier op mu.me vooral op dat de albums met instant klassiekers als Hotel California, Bohemian Rhapsody, Child In Time en Stairway To Heaven een stuk vaker worden beoordeeld dan de rest van het oevre van de desbetreffende artiest, wat weer wijst op nieuwschierigheid naar het complete album na het overbekende nummer vaak gehoord te hebben.

Zeg maar gerust alle bandjes en artiesten die goed verkopen.

Bepaalde Zepalbums liggen in kwaliteit heel dicht bijelkaar . En Ricardo heeft wel gelijk als hij zegt dat met de aanwezigheid van Stairway To Heaven dit al gauw als het beste Zepalbum wordt gezien .
Maar ik vind dat je er niet om heen kunt dat de groep zich heeft doorontwikkelt hier .
Dat vind ik op de volgende albums al iets minder het geval .
Houses Of The Holy is sterk , maar daar staan wel wat lichtgewichtjes op . Pschical Graffiti is eveneens een sterke plaat , maar had beter kunnen zijn als het wat compacter geweest was .
Op Present is het meer een herhaling van wat de heren al deden . Hardrock met sterke invloeden uit de blues(beetje terug neer de basis , maar dan met een 70's aanpak .) . In Through The Out Door is ondanks wat hippere soundjes allang geen baanbrekende plaat meer .
I en II zijn pure en veel minder gepoleiste albums , waar veel blues en rock zich met elkaar vermengen . Knappe platen , pril , maar je hoort dat de groep nog in bloei is .

Op IV is de band zeer geinspireerd . Hier durven de heren in het diepe te duiken om met zowel heavy rock , een epische song , folkinvloeden en de vertrouwde blues iets sterks en onvergetelijks neer te zetten . Die insteek wordt al voorzichtig ingezet op door mij eveneens zeer gewaardeerde III .
Als eenheid vind ik deze absoluut de sterkste .

Haha!! Zeg, moderator, moet die off topic onzin niet gewoon verwijderd worden?

Ik vind III en IV bijna even sterk, maar draai III veel vaker. Waarom? Vind het haast hinderlijk dat het sufgedraaide Stairway to heaven erop staat. Prachtig nummer, begrijp me niet verkeerd, maar het is net of je opeens naar Arrow of de Top 2000 zit te luisteren. Dat nummer staat zo op zichzelf, dat het het album luisteren eerder kwaad dan goed doet. Net als Hotel California en Bohemian Rhapsody en meer van dat soort absolute prijsnummers die iedereen kent en veel te vaak heeft gehoord, waardoor ze een album kunnen overschaduwen.

Lichtgewichtjes op? Welke dat dan, kan mij voorstellen dat je The Crunge dat vind, maar zelfs dat is een mooi nummer, en geeft vooral de veelzijdigheid van Led Zeppelin goed weer, maar verder is dat echt een top album, en voor mij beter dan deze IV.

Dat zeg ik; al dat overdreven gedoe
Als je iets wat zo ongeveer staat voor de definitie van overdreven gedoe (The Beatles) al vergelijkt met Zep dan is de term wel aardig op z'n plaats dacht ik zo.
Nogmaals; Zep heeft absoluut bijgedragen aan het neerzetten van de muziekhistorie alleen kan ik niet zo goed tegen de massahysterie.

The Crunge zeker en ook Dyer Maker . Ik vind het best wel lekkere songs hoor , stoor mij er zeker niet aan , maar zijn voor Zepbegrippen een tikkie flauw .
Een song als The Ocean , wat een prima rocker is , is veel te blikkerig en te krachteloos geproduceerd . Live kwam dat veel beter tot zijn recht .
No Quarter en The Rain Song zijn uniek , die twee behoren echt tot het beste wat de groep fabriceerde .
Maar Houses Of The Holy is wat mij betreft ook een prima plaat .
IV vind ik beter . Ik ben erg gecharmeerd van de acoustische en folky inslag . Daarom vind ik III ook zo geweldig . III en IV zijn mijn Zep favorieten .

Leuk om te horen dat iedereen weer zijn eigen Zep favorieten heeft.

Ik vind II en Houses Of The Holy de beste Led Zep albums. II vanwege het lekkere rockgehalte, en Houses voor de variatie. Deze IV vind ik ook erg goed trouwens hoor. Met III heb ik niet zoveel, een paar nummers raken mij maar het meeste werk daarop vind ik zo uit de losse pols geschud en ongestructureerd op plaat gezet lijkt het. Dat is voor mij het minste Led Zep album.

Ik heb paar weken terug een auto radio gekocht waar een SD kaart in kan, en heb wat voor mij het beste werk van Zep is daarop gezet met: I, II, Houses Of The Holy en Physical Graffiti en het live album BBC sessions, vind ik na vele luisterbeurten toch nog net iets beter dan How The West Was won geloof ik.

Heel goed vielip; geen woord overdreven aan je uitspraak!! Led Zeppelin is een van de heel weinige bands die topkwaliteit muziek heeft gemaakt en daarmee een heel groot publiek heeft bereikt. Vergeet die massahysterie, geniet van de muziekhistorie.

Dyer Maker (= fonetisch voor Jamaica) vind ik juist het toonbeeld van de veelzijdigheid en durf van de latere en reeds lang gearriveerde groep Led Zeppelin. Met IV en Staiway to Heaven werd het hoogst haalbare niveau bereikt in het hardrock/blues spectrum. Maar de groep ging niet op de automatische piloot, nee, ze deden er nog een schepje bovenop door bijvoorbeeld de in zwang geraakte reggae van Bob Marley te persifleren of als inspiratiebron te gebruiken. Dat niet op safe gaan maar proberen zich te blijven ontwikkelen maakt Led Zeppelin voor mij de absolute topband die het is.

Nou, de Top 2000 komt maar één per jaar en ik ben geen expert op het gebied van Arrow, maar ik hoor hem daar eigenlijk nooit voorbijkomen. Ik vind het een beetje raar commentaar. Als je dergelijke associaties krijgt met een bepaald nummer, moet je wel heel erg vaak Arrow of de Top 2000 luisteren.

Jammer dat je blijft steken bij de analyse van mijn zendervoorkeur, want dat is het punt niet. Misschien ben ik een aparte hierin, maar ik zal proberen het uit te leggen. Ik ben opgegroeid met LP's en TDK SA-90 cassettebandjes. Op een goeie dag luisterde ik de top 100 aller tijden van Veronica (geloof ik...) en daar kwamen ze allemaal voorbij; Music, School, Halo of flies, Whole lotta Rosie, Angie, Wish you were here, Hotel California, Child in time, Bohemian Rhapsody en Stairway to heaven. Die stonden in exact deze volgorde op mijn inmiddels grijsgedraaide bandje. En omdat het mijn eerste kennismaking was met iets anders dan de disco waarmee ik mijn pubertijd vergooid heb, vormen deze nummers voor mij zo'n beetje het canon van de goede muziek. Toen ik Stairway later in de context van het album hoorde, kwam dat heel vreemd op mij over; allemaal nieuwe nummers en dan opeens dat overbekende Stairway. Tot het moment dat het me dus zelfs een beetje tegenstaat LZ IV, Hotel Califormia of Night at the opera te draaien. Duidelijker zo? Zo, nu snel 2 minuten stil zijn...