Taylor Swift - The Life of a Showgirl (2025)

Rustig maar. Geeft toch juist aan dat ik veel muziek van Taylor wel kan waarderen. Hoef dan toch niets alles helemaal geweldig te vinden haha

Yield Taylor Swift is niet gevrijwaard van kritiek hoor. Of is het onder Swifties (waar ik mezelf in zekere mate ook toe reken) not done on kritiek te hebben?

Dit album mist gewoon de diepgang die TTPD, Folklore en Evermore wel hadden. En heeft gewoon minder goede teksten als Midnights of 1989. En The Fate of Ophelia is ook niet van het niveau Anti-Hero of Karma.

Teleurstelling is voor veel Swifties en nieuwe ervaring denk ik. Terwijl mensen die fan zijn van artiesten als Neil Young of Bob Dylan, om maar wat te noemen, al vele malen met die emotie hebben moeten dealen.

Je kan niet altijd 6 gooien. Persoonlijk vind ik Midnights ook niet haar beste album, maar in tegenstelling tot Midnights bevat dit album, voor het eerst eigenlijk in 12 albums, nummers die ik gewoon echt niet goed vind.

Misschien gaat de diepere betekenis of het sarcasme van Wood aan me voorbij, maar de emoties die ze tentoonstelt in Father Figure en Actually Romantic zou ze boven moeten staan. En ja dat had ik ook gezegd als het een man betrof. Idem dito het vele gebruik van explicit language. Het is een beetje een cop out, terwijl ze eerder zulke vernuftige, spitsvondige teksten schreef (en die ik op dit album heus wel te vinden zijn).

Dit is voor mij geen 5* album. Want het is gewoon niet van het niveau Red, Folklore of 1989. En ook bij lange na van Evermore, TTPD, Lover, Fearless of Speak Now.

Maar laten we ook vooral niet doen alsof een wat minder album het einde van de wereld is.

Ik zat er niet eens heel ver vanaf.

Ik moet hier toch wel van terugkomen. Ik probeer uit alle macht, maar dit album blijft maar niet aan me plakken. Grootste punt is dat ik nogal misleid was door de album titel en Swift die zelf nogal hoog van de toren blies, dat dit album uitsluitend pop bangers zou bevatten. Met het producers duo Max Martin en Shellback aan boort ging iedereen een beetje uit van de sound, of in ieder geval de terugkeer van het niveau van 1989.
Helaas is dit niet het geval. Vreemd genoeg start dit album een stuk beter dan The Tortured Poet Departments, maar waar dat album juist na een aantal tracks meer open bloeide, zakt The Life Of A Showgirl na Father Figure behoorlijk in elkaar.
The Fate of Ophelia is nog een fijne opener en Opalite heeft een refrein dat nog dagen in mijn hoofd blijft zitten, maar vanaf Father Figure wordt het allemaal minder. Er zit een sample van het iconische George Michael nummer in, maar ik hoor het niet. Het klinkt als een middel of the road liedje met een omhoog getrokken autotune modulatie die ook een beetje uit het niks komt. Het blijkt het eerste vlekje te zijn van een album dat gewoon niet zo sterk is als we misschien allemaal gehoopt hadden.

Want de tracks die volgen lijken per liedje een beetje hit or miss te zijn.
Eldest Daughter is een ballad ala Taylor by the numbers. Hoewel het een prachtige bridge heeft, is het verder een wat flets liedje. Ruin the Friendship is dan weer erg fijn. Goede tekst, heerlijke organische sound met live drums, een fijn bas loopje en sterk verhalend gezongen door Taylor. Actually Romantic is van een bedenkelijk niveau ( vooral qua tekst ) om daarna door te gaan naar het meest domme liedje van het album
Wi$h Li$t. Sorry maar dit liedje klinkt zo infantiel met die hoge vocals in de refreinen. De tekst is daarnaast totaal ongeloofwaardig. Ze wil rust en zich het liefst settelen, iets waar ze al vaker over zong. De idylle waar ze over zingt strookt alleen totaal niet met haar handelen; ze zou zichzelf eens echt een sabbatical moeten gunnen. Er een tijd tussen uitgaan zal haar waarschijnlijk ook wat meer spannende (muzikale) ideeën opleveren.
Dan gaan we door met het liedje Wood. Instrumentaal best geinig. Ik lees veel dat de sound teveel Jackson 5 achtig zou zijn, maar dat maakt mij niet zoveel uit. Het klinkt lekker maar qua lyrics is het wel vrij bedroevend en wat cringe. Leuk voor je Taylor dat je vriendje een grote piemel heeft, maar save something for yourself please. Cancelled! Klinkt als een liedje wat een popbanger zou moeten zijn, maar dan in een te krappe jas. Het liedje krijgt niet de ruimte om te ademen, en een echte finale blijft uit. Honey is een beetje een niksig liedje, en klinkt een beetje als een opvulling wat niet zou mogen bij een relatief kort album.
Dan komen we de titeltrack en die vind ik wel weer fijn. Een goed liedje dat de ruimte krijgt in het refrein en de 2e verse van Sabrina voegt ook echt wat toe.

The Life of A Showgirl laat mij met gemengde gevoelens achter. Er staan heus een aantal goede liedjes op dit album, maar vooral het tweede gedeelte van het album vind ik erg ondermaats en onder Taylors kunnen.

Waar ik positief over ben is dat enkele liedjes Taylor lijken op te liften. Ik ben een sucker voor een fijne baslijn, echte drums en mooi snaar werk. Want als op Ruin The Friendship de live instrumentatie, de sterkte zang en lyrics mooi samenkomen, dan valt alles op z'n plek en weet je weer waar het talent van Taylor zit. Ze heeft het echt in zich om tot grote hoogte te stijgen als de productie en lyrics de ruimte krijgen.

Zulke momenten missen helaas te vaak op The Life Of a Showgirl. Het album lijkt toch een beetje een haastklus te zijn geweest tussen haar touren en drukke leven door. Dat resulteert in een aantal sterke tracks, maar het merendeel van de liedjes is qua lyrics en songwriting het zwakste dat Taylor ooit op plaat heeft gezet.
En dat met hulp van een producer die ooit Lorde's Greenlight 'bad, incorrect songwriting' noemde. Dat is dan wel weer ironisch.

Dus Taylor, doe ons een lol. Ga lekker settelen zoals je graag wenst. Sticht een gezin en kom over een aantal jaar terug!

Een album zoals we haar kennen, seksloos en zonder persoonlijkheid.

Ik ken haar muziek niet. Zijn er wel mensen van laten we zeggen boven de veertig die naar haar luisteren? De tieners denk ik, en de generatie van films als Frozen (ook niet gezien).

Ik ben 40. Telt dat ook?

Queen T strikes again! Je kan nu op haar website 4 exclusieve CD versies kopen met elk twee unieke bonus tracks:



Ik hou het wel bij het normale album. En als Swifties ophouden met deze versies te kopen, dan stopt ze er vanzelf mee. Maar je wist gewoon dat dit eraan zat te komen. Dat gezegd hebbende, niemand dwingt je om het te kopen, maar waarom niet één CD met all deze versies. Al zal die waarschijnlijk ook nog komen.

Er hangt een AI-sfeer omheen.

De seks is in sommige teksten trouwens best aanwezig. Iets met een flink stuk hout.



De mensen die er tijdens haar eerste successen van eind jaren 00 al naar luisterden, zullen nu grotendeels eind-twintigers en dertigers zijn. Een deel van die fans van vroeger is haar trouw gebleven. In een later stadium, tijdens die corona-albums, kan ze best wat relatief oude fans erbij gekregen hebben. Grensgeval, maar het kan best.

Vanochtend voor de 20e keer ofzo Wood beluisterd. De tegenstelling tussen het wat kinderlijke (picking) daisies, en zinnetjes als he loves me not, die zo afkomstig hadden kunnen zijn van haar eerste album en het tamelijk expliciete tweede deel met meerdere referenties naar het lid van haar verloofde zijn zo opvallend, dat ik me bijna niet aan de indruk kan onttrekken dat het ironisch bedoeld moet zijn.

Ik begin ook wat meer op te warmen voor Father Figure. De coupletten steken melodisch en tekstueel toch wel goed in elkaar.

Ik heb intussen de 50 aangetikt. Een jaartje of drie geleden ben ik door haar gehele oeuvre gegaan vanwege de veelal positieve comments hier en omdat ik Style wel een lekker nummer vond.

Met het beginwerk heb ik niet zoveel maar de albums 1989 en folklore vind ik echt wel goed. Sterke songs en een sfeer (folklore) die me aanspreekt. Midnight vond ik ook nog wel goed. All too Well en this is me trying behoren voor mij tot de beste/mooiste songs ooit.

Met dit nieuwe album kan ik helaas niet zoveel. Tekstueel stukken minder en de arrangementen spreken me ook niet zo aan.

Vanmorgen rustig eens geluisterd, ben nog niet erg onder de indruk van het gehele album. Maar Eldest daughter is toch wel erg mooi. ( misschien komt het dat ik ook een oudste dochter ben❤️)

Hahah wat erg dit! Wel grappig

Toch heb je stiekem naar Fearless (Taylor's Version) zitten luisteren, gezien je 0.5* daar. Of heb jij ook een (klein)dochter die je wel eens een paar nummers heeft laten horen?

Ja, ik. Altijd maar matig interessant gevonden, tot Midnights, wat ik een topalbum vond. Daarna fan geworden van Folklore.
Tortured Poets viel me tegen, en dit album ook. Dus ik ben weer vertrokken, vrees ik..

The Life of a Showgirl is Taylor Swift's 12e album. In de aanloop ernaar schreef ik het volgende:



Ik zat er niet ver vanaf. Ik zou dit album nu, na een keer of 20 luisteren, omschrijven als de soundtrack van een behind the scenes documentaire over The Eras tour, waarbij elk liedje op zijn eigen manier inpiratie put uit de diverse Eras.

The Fate of Ophelia put zijn inspiratie, net als Love Story (van Fearless) uit Shakespeare. Dit keer geen Romeo & Juliet, maar Hamlet. Het is verkozen tot eerste single van het album en verbrak ook meteen het record van meest gestreamde nummer op de eerste dag (ruim 30 miljoen). Ik vind dit nummer direct het beste nummer van het album. Mijn hart maakte meteen een sprongetje van vreugde toen ik het voor het eerst hoorde. En dat is nu, vele malen luisteren later, nog niet veel anders.

Elizabeth Taylor begint met een hook die direct blijft hangen, maar op de een of andere manier niet per se op een goede manier. Het is slechts een klein smetje op een verder prima nummer. Dit nummer had ook zo op Reputation kunnen staan. We zijn inmiddels 8 jaar verder en niet alleen was The Eras Tour de meest succesvolle ooit, het heeft van Taylor een miljardair gemaakt. Teksten als "You're only as hot as your last hit, baby / Been numbеr one, but I never had two" klinken een beetje als oud zeer. Het zou heel makkelijk zijn om haar hierover te bekritiseren, maar tegelijkertijd stelt ze zich hier kwetsbaar op, ondanks alle rijkdom die ze beschrijft in het liedje, blijft de onzekerheid over wat anderen van haar vinden bestaan. Zoals Neil Young dus zei: 'all that glitters isn't gold'.

Opalite is een lekker uptempo, luchtig popnummer, een liefdesliedje voorwaar, met enkele callbacks naar Haunted (van Speak Now): "I thought my house was haunted / I used to live with ghosts" met een vleugje Bejeweled (van Midnights); Opalite en Onyx zijn immers ook edelstenen. Tegelijkertijd hoor ik ook elementen van Daylight (van Lover). "So Sleepless in an Onyx Night' / "Been Sleeping in a 20 year dark Night". En waar de liefde van haar leven toen voor Daylight zorgde, is daar nu een Opalite Sky. En over hooks gesproken, oh-oh, oh, oh, oh, die gaat echt niet meer uit je hoofd.

Father Figure klinkt een beetje als I Look in People's Windows (van TTPD). Ik vind het althans meer als dat nummer klinken dan als het gelijknamige nummer van George Michael; de melodie van het refrein van Taylor's Version is meer een interpolatie van het nummer van George Michael dan een directe cover. Maar better safe than sorry denk ik, dus gaven de erven Panayiotou haar hun 'blessing'. Laat ik nu het refrein het zwakste deel van het nummer vinden, zowel melodisch als tekstueel. De 'Clean' versie vervangt 'Dick' overigens door 'Check', dat is al iets beter. Zoals bekend is het album tijdens de Eras tour geschreven en opgenomen, en dat is, zeker bij dit nummer, ten koste gegaan aan wat schaafwerk aan de teksten. Het nummer begint nochtans erg veelbelovend, dark en broody, maar kan de belofte niet helemaal waar maken. Of het nummer gaat over de muziekindustrie in zijn algemeen of over Scott Borchetta laat ze in het midden, maar als het laatste het geval is, dan zal ze dit nummer hebben geschreven voor ze haar masters terugkreeg. Uiteindelijk was haar eigen 'Check' dus bigger, het had leuk geweest als ze daar wat mee had gedaan in het nummer, dat ze zelf de laatste lach had. Oh well. Op nu.nl las ik overigens een aantal reacties van mensen, die zonder het nummer gehoord te hebben, stelden dat Taylor van de muziek af moest blijven. Oh well. Ik denk dat het niet lang duurt voordat Taylors versie de 220+ miljoen streams van het 'origineel' overtreft. En wie weet hoeveel Swifties naar het origineel gaan luisteren dankzij haar versie. Win-win, toch?

Eldest Daughter is een typische Taylor ballad waar ik niet direct een referentie aan kan verbinden (Nothing New misschien?) een kritische blik op social media en het beeld dat over haar gevormd wordt. Tekstueel zie ik callbacks naar You Need to Calm Down (van Lover); "Everybody's so punk on the internet / "Everyone's unbothered 'til they're not" is een variatie op "Say it in the street, that's a knock-out / But you say it in a tweet, that's a cop-out". De term Bad Bitch zou je 'liefkozend' kunnen interpreteren (zoals dat ze zelf 1,2,3 Let's Go Bitch heeft omarmt, terwijl geen enkele vrouw zichzelf normaliter Bitch zou noemen' en dat ze zich daar ongemakkelijk bij voelt, of juist dat mensen het negatief bedoelen en dat het dus dus kwetsend is voor haar. Als in, ik ben ook maar een mens van vlees en bloed, mét gevoelens. Gezien de kritiek op dit album, profetische woorden. Wat je ziet gebeuren is dat fans, die op een negatieve review klikken (want ja, die zijn er) en dan direct worden meegezogen in het algoritme dat ze vervolgens steeds meer negativiteit voorschoteld. Zeker voor jonge meisjes, die toch ook een groot deel van haar fanschare zijn, een gevaarlijk fenomeen. Vergeet ik bijna te zeggen dat wat ik erg goed vind aan dit nummer vooral de vibe/melodie/sfeer is, én de bridge.

Ruin the Friendship is een callback naar August (van Folklore). To live for the hope of it all zong ze daar. Welke 'friendship' ze bedoelt in Ruin the Friendship, de jongen op wie ze verliefd was, of juist de vriendin met wie hij verkering had, weet ik niet, maar in tegenstelling tot Augustine zet ze die extra stap dus niet. Het is de ironie van het leven, soms kom je iemand tegen die abosluut fantastisch is, maar de omstandigheden laten het niet toe om die extra stap te zetten. Rationeel weet je dat het beter is, maar toch blijft het aan je knagen, zeker als je die persoon nog regelmatig ziet. Misschien dat ze darom (onbewust) het contact verloor met de jongen over wie ze zingt. Maar soms komt spijt te laat, want uiteindelijk overlijdt haar oud klasgenoot, zonder hem ooit gekust te hebben, al zal de spijt hem vooral zitten in het feit dat ze elkaar uit het oog verloren zijn. Wat August betreft, dat nummer zou, net als Betty en Cardigan fictief zijn, maar nu ik Ruin the Friendship zo hoor, bekruipt me toch het gevoel dat ze iets van zichzelf erin heeft gestopt, waardoor ook dat nummer een nieuwe dimensie krijgt.

Actually Romantic klinkt, veel meer nog dan Elizabeth Taylor als een nummer uit de Reputation Era, met een vleugje Bad Blood (van 1989) en Vigiliante Shit (van Midnights). Het nummer zou een reactie zijn op Sympathy is a Knife van Charli XCX, maar zou net zo goed een respons kunnen zijn op kritiek op haar in het algemeen. Het is, net zoals ik bij Elizabteh Taylor zei, en iets waar ik me zelf ook al schuldig aan heb gemaakt, makkelijk zijn om te zeggen dat ze als vrouw van 35 (en miljardair) hierboven zou moeten staan. Of dat het kinderachtig is (als het inderdaad om Charli XCX gaat) om omlaag te trappen. Dat kan allemaal best, maar soms is dat makkelijker gezegd dan gedaan; dat gezegd hebbende is dit wel een beetje een gevalletje van 'zou je dat nou wel doen Taylor', niet dat Shellback en Max Martin jaknikkers zijn, maar Taylor Swift is inmiddels zo groot dat je je afvraagt tot in hoeverre mensen het nog aandurven om kritsche feedback te geven. Tegelijkertijd is het ook zeer ironisch om kritiek te leveren op een nummer dat een reactie is op diezelfde kritiek. Het lijkt ook wel dat, hoe groter Swift wordt, hoe feller mensen de behoefte voelen om kritiek op haar (en haar fans) te leveren. Qua callbacks zit hier ook een vleugje Anti-Hero (van Midnights) in, "you said you're glad he ghosted me" vs. "All of the people I've ghosted stand there in the room". Op de 'Clean' version wordt 'it makes me wet' vervangen door 'it makes me sweat'. Ik snap dat mensen die aanstoot nemen aan de teksten daar wat beter mee kunnen leven, maar het nummer boet wel aan kracht in. Dat hier overigens geen credit is gegeven aan Pixies vind ik een beetje raar, want dit nummer lijkt veel meer op Where is My Mind dan Father Figure op het gelijknamige nummer van George Michael. Zal wel aan het onderscheid liggen tussen een melodie en een chord progression. Lijkt me niet dat het juridische team van Taylor Swift dit over het hoofd ziet.

Wi$h Li$t klinkt een beetje als een remake van Glitch (van Midnights: 3AM Edition). Nu is Glitch al niet een van mijn favoriete nummers en dat is Wi$h Li$t ook niet echt. Wat enkele reviewers al opmerkten (en dat haalde ik eerder zelf ook al aan) is dat het wel erg ironisch is dat je in het ene nummer (Elizabeth Taylor dus) zingt over de dure restaurants die je bezoekt en Cartier horloges en vervolgens in Wi$h Li$t te zingen dat dat alles er niet toe doet, omdat ze liever een liefje heeft. Nou zou dat op zich nog wel geloofwaardig zijn en in dat opzicht zijn Wi$h Li$t en Elizabeth Taylor complimentair aan elkaar (in plaats dat ze elkaar tegenspreken), maar terugblikkend op Elizabeth Taylor staat een zinntje als 'Babe, I would trade the Cartier for someone to trust (Just kidding)' natuurlijk haaks op wat ze in Wi$h Li$t zingt. Hier komt dat stukje 'tijdsgebrek' weer om de hoek kijken. Dat je dit op twee verschillende albums, over twee verschillende relaties, schrijft kan ik nog inkomen, maar met een beetje meer tijd en 'schaven' aan de teksten had je dit soort inconsistenties eruit kunnen halen.

Wood is misschien wel het meest besproken nummer van dit album. Nu zijn het met name preutse Amerikanen (voor wie er gelukkig een 'clean' version is, waar alle enge woorden uit zijn gehaald) die over de vele referenties naar de toverstaf van haar verloofde vallen, maar tegelijkertijd kun je je afvragen waarom het voor artiesten als Sabrina Carpenter wél acceptabel is om dit soort teksten te bezigen. Zit er een leeftijdsgrens aan? Hebben mensen een beetje het gevoel dat ze naar hun ouders kijken als ze zoenen, omdat ze dit niet gewend zijn van Taylor? Het is niet alsof ze niet eerder dit soort teksten bezigde, denk aan Dress (van Reputation) of Guilty as Sin? (van TTPD). Prince had, 30, 40 jaar geleden ook dit soort teksten, maar van hem vonden we het wel OK, omdat hij een man is wellicht? Ik denk dat we hiermee voorbij gaan aan de meest logische verklaring; dat het tongue-in-cheek is. Het nummer begint immers over daisies en 'he loves me not', wat qua beeldspraak zo kinderlijk klinkt, dat het van haar debut afkomstig had kunnen zijn. Om daarna te zingen over 'he opened my thighs' (skies in de clean versie, wat eigenlijk nergens op slaat), is zó'n grote tegenstelling, dat het welhaast ironish moet zijn. Tel daarbij op dat het nummer klinkt als een funky op Jackson 5 geinspireerd nummer en je hebt je antwoord. Dat Jackson 5 nummer zou trouwens best wel eens I Want You Back kunnen zijn, dat te vinden is op Speak Now World Tour Live.

CANCELLED! is één van de eerste nummers die ik aanstipte als favoriet. Het klinkt wederom alsof het afkomstig zou kunnnen zijn van Reputation, gezien de producers, die dezelfden zijn als van het gros dat album, niet gek. Het heeft voor mij een beetje een 'Look What You Made Me Do' achtige vibe. Het zou over Blake Lively gaan, iets wat ze zelf uiteraard ontkent. Detective Swifties wijzen elkaar er graag op dat Lively inderdaad het gezicht van Gucci was, maar gaan daarbij voorbij aan het feit dat de aanklacht tegen Baldoni pas werd gedaan nadat dit nummer al was opgenomen. Maar ja, wie weet wist Taylor er als goede vriendin al eerder vanaf? Het zinnetje 'we're the ones with matching scars' zou zomaar eens héél populair kunnen worden onder Swifties. Tekstueel enkele callbacks naar The Man (van Lover) met zinnetjes als 'Did you girlboss too close to the sun?' en met name 'Did you make a joke only a man could?'.

De tegenstelling in Honey, dat je het liefst hoort uitgesproken worden door je verloofde/echtgenote, je weet wel, je 'forever night stand' en niet op denigrerende wijze door mannen die duidelijk neerkijken op vrouwen drukt je meteen met de neus op de feiten. Aan de ene kant is ze blij dat ze iemand heft gevonden die haar 'honey' noemt, tegelijkertijd is er nog een lange weg te gaan wat vrouwenrechten betreft. Juist door deze boodschap denk ik dat het nummer het onder Swifties heel goed zal doen op lange termijn. Frappant is dat ze een andere vrouw 'Bitch' noemt. Dat zet de deur open voor kritiek dat ze met twee maten meet, maar dat zou ze ook zomaar expres gedaan kunnen hebben om aan te tonen dat mensen haar daar wel op aanvallen, en een man juist niet. Daarin herken ik dan weer de dubbele standaard waarin ze ook in The Man zingt. Het zinnetje 'And I cried the whole way home' doet me weer denken aan Cruel Summer (van Lover), alleen huilt ze dit keer om een andere reden. 'They were saying that skirt don't fit me' doet me dan weer denken aan wat ze zingt in You're On Your Own Kid (van Midnights): 'I hosted parties and starved my body'.

En dan zijn we alweer bij afsluiter The Life of a Showgirl, een duet met Sabrina Carpenter. Gezien de omstandigheden waaronder dit album is opgenomen denk ik dat de vocalen van Sabrina later zijn 'ingevlogen' in pro-tools en in eerste insantie zou ik gezegd hebben dat dit nummer ook net zo goed had gewerkt zonder haar. Aan de andere kant sluit ik niet uit dat het nummer is geschreven met Carpenter in haar gedachten. Waar Swift opkeek naar de (fictieve?) Kitty, zal Carpenter hebben opgekeken naar Swift. Ik denk dat ik dit nummer, naast 'Ophelia' het beste vind, en ergens vind ik het jammer dat er niet meer van dit soort nummers op het album staan (al was het maar vanwege de steel guitar, wat een major callback is naar haar Countrypop periode), dan had ze het concept volledig doorgetrokken en was het een écht conceptalbum geworden. Thematisch doet me dit denken aan I Can Do it With a Broken Heart (van TTPD), wat in zekere zin ook over de keerzijde van roem gaat. All that glitters isn't gold. De mensen die wij op het podium zien staan leven hun droom, denken we. Maar is de roem die ze heel hun leven nastreven ook echt zo zaligmakend? En heb je de kracht de cirkel te doorbreken; wanneer kom je tot de realisatie dat het beter is om te stoppen, voordat het té laat is en je niet meer kunt stoppen? Autobiografischer dan dat wordt het niet. Swift is nu groter dan ooit. Too big too fail, ze is niet meer een artiest, ze is een bedrijf, tientallen zo niet honderden mensen zijn afhankelijk van haar voor hun levensonderhoud en haar fans rekenen op haar en als het volgende album (dit album dus) niet nóg beter is als het vorige vallen mensen massaal over haar heen en is het 'voorbij'. Wanneer komt dan het punt dat je bezwijkt onder de druk daarvan en dus tegen wil en dank op het podium staat, zolang tot je instort of een parodie van jezelf wordt?

Juist met dat laatste lijkt ze ook te spelen op dit album. Ik las ergens dat de nummers op dit album een parodie van haarzelf zijn. Maar wie weet is dat wel de bedoeling. Kijken we over 10, 20 jaar terug op dit meerdere lagen bevattende meesterwerk? Een album wat het ene era afsloot en een volgend era inluidde? Of gewoon een wel OK album met een paar bangers?

Voor nu houd ik het op 4*. Om met mijn collega te spreken, die nog een veel grotere Swiftie is dan ik (maar ook gewoon 'maar' één exemplaar van dit album heeft gekocht): "voor mij is het wel echt een no-skip album". Daar sluit ik me na 25 keer luisteren (bijna non stop sinds de release, vrijdag) bij aan. Van de euforie die ik voel bij The Fate of Ophelia tot de melancholie van de afsluiter The Life of a Showgirl kan ik maar één ding concluderen: she's done it again.

Dan parafraseer ik graag nog even één van de grootste poeten van deze tijd:

"Remember this moment, remember this feeling, this is absurd. Long live all the magic she made. One day, she will be remembered."

Diezelfde Prince stond overigens 40 jaar geleden op de Vunzige Vijftien lijst van de PMRC:
‘I was called an enemy of the people’: how the US Senate went to war with the biggest rock stars of the 1980s | Music | The Guardian - theguardian.com

Ja, maar nu halen we onze schouders er niet meer over op en bij Taylor Swift en Sabrina Carpenter spreekt men toch weer hun verontwaardiging uit.

Grote kanttekening is natuurlijk wel het verschil tussen het preutse Amerika, waar men banger is voor een tepel dan een geweer en Europa. Denk dat wij er hier sowieso wat minder zwaar aan tillen, maar op het voornamelijk Amerikaans georienteerde Steve Hoffman Forum spreken er meer mensen schande over.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Taylor Swift - The Life Of A Showgirl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Taylor Swift - The Life Of A Showgirl
Taylor Swift was de afgelopen jaren goed voor een serie geweldige albums, maar mede door een wat ongelukkige producerskeuze doet ze op het deze week verschenen The Life Of A Showgirl wat mij betreft een flinke stap terug

Heel veel popzangeressen zouden tekenen voor een album van het niveau van The Life Of A Showgirl, maar voor Taylor Swift vind ik het wat te mager. Ik had geen hoge verwachtingen van de keuze voor het producers duo Max Martin en Shellback en die verwachtingen komen uit. The Life Of A Showgirl mist de bijzondere spanning en lading van de vorige albums en klinkt te vaak wat gewoontjes. Aan de andere kant is The Life Of A Showgirl wel een Taylor Swift album en dus een album van een bovengemiddeld goede songwriter. Dat hoor je af en toe op The Life Of A Showgirl, maar ik begin toch ook alweer snel te verlangen naar folklore, evermore, Midnights en The Tortured Poets Department.

Ik zal mezelf niet snel een Swiftie noemen, maar ik heb de afgelopen vijf jaar wel heel veel geluisterd naar de muziek van de Amerikaanse popster. Taylor Swift heeft in die vijf jaar immers heel veel of zelfs bijna onwaarschijnlijk veel mooie muziek gemaakt. Ik vind folklore (2020), evermore (2020), Midnights (2022) en The Tortured Poets Department (2024) stuk voor stuk jaarlijstjesalbums en ik heb ook met veel plezier geluisterd naar de Taylor’s Version van haar twee countrypop albums, Fearless en Speak Now, terwijl de Taylor’s Version van haar popalbums Red en 1989 me aangenaam wisten te verrassen.

Ondanks al dat moois keek ik niet met hoge verwachtingen uit naar het deze week verschenen nieuwe album van Taylor Swift. Dat heeft alles te maken met de keuze van de producers voor The Life Of A Showgirl. Ik schat de kwaliteiten van de Zweedse producers Martin Karl Sandberg (Max Martin) en Karl Johan Schuster (Shellback) absoluut hoog in, maar de twee zijn verantwoordelijk voor een popgeluid waar ik niet gek op ben. Het is het popgeluid dat was te horen op de Taylor Swift albums Red, 1989, Reputation en Lover en dat vind ik persoonlijk haar minste albums.

Taylor Swift zette wat mij betreft enorme stappen toen ze aanklopte bij Jack Antonoff en Aaron Dessner, waardoor ik de terugkeer naar Max Martin en Shellback op voorhand beschouwde als een stap terug. Ik gun Taylor Swift verder haar levensgeluk, maar was ze niet op haar best toen ze in haar songs moest uithalen naar nare exen? Nog een reden om op voorhand te twijfelen aan haar nieuwe album.

Ik heb The Life Of A Showgirl inmiddels een paar keer beluisterd en het is een album dat deels voldoet aan mijn lage verwachtingen en deze ook deels overtreft. Over de hele linie is The Life Of A Showgirl veel meer een popalbum dan de prachtige albums folklore en evermore en hiernaast een meer doorsnee popalbum dan Midnights en The Tortured Poets Department. Taylor Swift kwam zowel bij Midnights en The Tortured Poets Department razendsnel op de proppen met een speciale editie van het album met veel extra songs, maar dit keer moeten we het doen met twaalf songs net iets meer dan 40 minuten muziek.

Ik vind The Life Of A Showgirl echt in alle opzichten minder dan zijn voorgangers van de afgelopen vijf jaar, maar het is zeker geen slecht album. Taylor Swift blijft immers Taylor Swift en dus de grootste popster van het moment en een van de meest getalenteerde songwriters van het moment. The Life Of A Showgirl mist de unieke sound van Jack Antonoff en Aaron Dessner, maar Max Martin en Shellback hebben de songs van Taylor Swift gelukkig niet door de gehaktmolen van de Zweedse succesformule gehaald, waardoor het Taylor Swift songs blijven en het toch minder doorsnee pop is dan ik had verwacht.

Alle songs op The Life Of A Showgirl zijn uit duizenden herkenbare Taylor Swift songs en buiten het productionele laagje zijn het songs die in een aantal gevallen niet eens zo heel ver verwijderd zijn van de songs op Midnights en The Tortured Poets Department, al klinkt het allemaal wel wat lichtvoetiger en soms helaas ook wat nikserig en wat doorsnee. Een enkele keer slaat Taylor Swift ook de plank mis (zoals in Wood).

Ik ga The Life Of A Showgirl zeker geen slecht album noemen, maar ik weet dat Taylor Swift echt veel beter kan dan dit en ook avontuurlijkere producers verdient dan Max Martin en Shellback, hoe goed ze ook zijn als popproducers. The Life Of A Showgirl is wel wat beter dan ik had verwacht, maar het mag wat mij betreft niet in de schaduw staan van zijn geweldige voorgangers. Ik ga dit album snel weer vergeten. Erwin Zijleman

Hierbij verklaar ik, voor mijzelf, de Popmuziek officieel dood ! En dat op haar meest commerciële hoogtepunt. En dat na het horen van dit album.

Volgens mij ben ik ooit begonnen met het luisteren naar popmuziek in de beginjaren 70 toen ik Waterloo van ABBA voor het eerst hoorde. Of iets van Queen. En er heeft veel leuks plaats sindsdien gevonden. Leuk hoogtepunt vond ik Pop Muzik van M ! Tuurlijk, Dylan, The Beatles, The Stones, Queen en nog zomaar wat namen vallen allemaal onder de noemer ‘Popmuziek’. En dat waren mooie dagen ! En tuurlijk: dat waren hitlijsten, mainstream, dansbaar en eenvoudig. Leuk toch ?

Maar toen ik dit album hoorde wat de hitlijsten bestormt, zeer mainstream is, dansbaar hoort te zijn en eenvoudig kreeg ik echt een leeg gevoel. Want het is ook een volledig leeg album.. En dat van The Queen of Pop !

Er zit echt totaal geen ziel in, zeer goedkope beats, koortjes die je al jaren hoort bij Swift, steeds maar weer diezelfde stem met herhalende eenheidsworst refreintjes en solo’s. Teksten die een 18 jarige zou kunnen zingen maar die je niet van een 35 jarige volwassen vrouw zou verwachten. Muzikaal gebeurt er echt helemaal niks maar dan ook niks spannend. Een brei van Taylorisme.

Je zal jezelf maar terugvinden op een dansvloer dansend op een nummer van dit album. Daar kan je toch totaal niet lekker op los gaan ? Ik luisterde het album een aantal keren omdat ik zeker goede tijden met Taylor samen heb beleefd en haar altijd weer een kans geef.

En wat jammer voor al die meiden van tegenwoordig die zich in deze tijd van feminisme en vrouwelijke krachtigheid mogen ontwikkelen en dan fan zijn van dit grote feminien ‘voorbeeld’. Totale leegte en gericht op het geld, de massa, de commercie en leegklopperij.. Geen inhoud. En loop gerust mee hoor in deze Parade van Miljarden. Koop, koop, koop, welke versie of andere uitgave er dan ook nog uitkomt.

No, Taylor, you may sing that you have a bigger dick,
but in reality you have a bigger vagina that has been overused.

Wie weet, op een mooie dag, staat er weer een uitdagende muzikant of band op die het vaandel van de popmuziek weer trots zal laten wapperen. Of komt er iets nieuws in de cultuur van muziek. Ik hoop het.

erwinz alhoewel ik 3.5* een redelijk eerlijke beoordeling vind, vind ik de ondertoon in de recensie tamelijk (en onverdiend) negatief en bevooroordeeld overkomen, alsof je op voorhand al wist dat je het niks ging vinden. Dat vind ik voor een semi-professionele recensent geen goede insteek.

Sowieso ben ik het niet met je eens dat Red en 1989 tot haar minste albums behoren, sterker nog, ze behoren tot mijn favoriete albums en bovendien zijn maar een aantal nummers op die albums door dezelfde producers gedaan als dit album. Lover is overigens geproduceerd door Antonoff en niet door Shellback en Max Martin.

Dat je haar dan vervolgens in het stramien drukt dat ze beter was met een gebroken hart vind ik ook jammer. Met Lover bewees ze juist meer dan dat te zijn. Dat is te horen op Death by a Thousand Cuts, de titelsong, Daylight, en Cornelia Street. Die klinken totaal anders dan de pop van Reputation en 1989 waar je tegen ageert. Net als New Year's Day, Clean en This Love overigens.

harm1985 Heb jij aandelen in het Swifty imperium?
Elke reactie wordt opgevolgd door ene harm1985

meneeroverdrijven is ook een vak. Formulaic is een omschrijving die even in me maar boven kwam bij het beoordelen van dit album, maar, zoals je in mijn recensie kunt lezen zit er meer achter. More than meets the eye, zoals Young zou zeggen.

Sowieso is Taylor Swift niet in haar eentje popmuziek. Denk aan Billie Eilish, Olivia Rodrigo, Sabrina Carpenter, Gracie Abrams. Ook allemaal leeg zeker?

Ik ben niet zo negatief als meneer maar minder positief dan erwinz en harm1985. Taylor Swift kan beslist goed zingen en songs schrijven maar het is te voorspelbaar geworden, het is mij te veilig. Vederlichte pop voor de massa dat niet altijd boeit of beklijft. Overigens vind ik de eerste 7 songs nog redelijk tot goed (Elizabeth Taylor, Opalite en Father Figure heb ik aangevinkt) maar dan zakt het in met Wood als dieptepunt.
meneer had ABBA vernoemd en dat is natuurlijk ook mainstreampop maar deze band was veel inventiever en diverser dan Taylor Swift.

Slowgaze en Gretz hebben me even gevraagd de honneurs waar te nemen. Maar volgens mij is dit een forum, waar je kunt discussiëren. Dat is wat ik doe, of is er een maximum ingesteld aan het aantal reacties dat je mag geven of hoeveel posts er tussen twee van jezelf mogen zitten?

Vanaf vrijdag zul je me weer bij Eefje zien

Was een grapje…. Niet te serieus…. Zie de emoticons

Ik sprak overigens met mij collega vandaag, die, na terugkomst van haar vakantie, erg geschrokken was van alle negatieve reacties op dit album. Alsof het het slechtste album ooit was.

Ze wist me te vertellen dat mensen al zo ongeveer vanaf Speak Now roepen dat het tijdperk Taylor Swift voorbij is en ze over haar hoogtepunt heen is.

Ik vergelijk Taylor Swift graag even met Coldplay. Ik, en de meesten hier, zijn na het 3e album afgehaakt. Juist toen zijn ze pas echt groot geworden.

Wij zijn niet de maatstaf der dingen. De meeste artiesten die hier hoog in de top 250 staan zijn dood, bijna dood of spelen in significant kleinere zalen dan Taylor Swift.

Nu kun je zeggen dat ze hap snap, snel weg, lege popmuziek maakt voor de massa volgens een bepaalde succesformule (die formule is overigens net als het monster van Loch Ness, hij bestaat niet) en daar zou ik je gelijk in kunnen geven, ware het niet dat ze al 20 jaar groter en populairder wordt.

"Vroeger vond ik het wel leuk, maar nu zijn ze veel te commercieel geworden". Alsof het mogelijk is om bewust succesvolle muziek te maken. Als het zo makkelijk was deed iedereen het wel.

Natuurlijk houdt het ergens op, het is niet realistisch te verwachten dat elk album beter en succesvoller is dan het vorige. Dat is in het geval van Taylor Swift ook echt niet zo. Reputation vind ik minder goed dan 1989, en Midnights minder dan Folklore en Evermore, maar die twee zijn echt wel van hetzelfde niveau van 1989 en Red. En dat zie je ook terug in de verkoopcijfers.

Vooralsnog vind ik 2,7 miljoen verkopen en 240 streams op één dag niet slecht. Lead single The Fate of Ophelia heeft op één dag 30 miljoen streams, en staat nu al boven de 50. Pop is nog niet dood. En als ik me niet schamen voor het feit dat ik hier goed op ga, dan is dat maar zo. Haters gonna hate.

Over Taytay maak je geen grappen. Capice?

Begint het inmiddels te smaken?

Ik had inderdaad niet veel vertrouwen in de keuze voor Max Martin en Shellback, zijn niet mijn favoriete producers. Wat dat betreft valt het album me niet eens tegen, maar het is niet mijn favoriete Taylor Swift album, iedereen zijn eigen voorkeur.