The Chameleons - Strange Times (1986)

Tears!

Wat mooi....

Voor mij is dit is het mooiste album van the Chameleons van de drie die ik ken.

Voor mij niet de mooiste (Script), maar wel de meest emotievolle.
De spanningen in de band die ten tijde van dit album heersten en de dwang om met veel bombast te presteren op het grote label Geffen hebben hier een donker album van gemaakt.
Bij vlagen veel rauwer dan de voorgaande albums met hier en daar een schreeuwerige Burgess.
Zonder twijfel 5*!!

Eerlijk gezegd zei The Chameleons met niet zo heel veel. Totdat ik van een aantal door mij zeer gewaardeerde users hierop werd geattendeerd. Een ordertje plaatsen bij een mede-user alhier, en vanochtend de cd mogen ontvangen in de brievenbus.
Blijk ik verdorie een groot feest van herkenning te ervaren. In de jaren 80 kwam ik regelmatig in discotheek Stalker in Haarlem. En daar werd dit heel veel gedraaid.
Hoe vind ik het album?
Prachtig. Vijf sterren.

Het zijn die emoties die hem voor mij boven de Script doen uitstijgen. Ik heb net Revolver even op de draaitafel gelegd maar ik vind Tomorrow Never Knows gewoon tam klinken bij deze cover vergeleken

En Soul In Isolation, jemig, dat is nou wat ik haunting zou noemen (omdat ik er geen passend woord voor in het nederlands heb ).

5* en met stip in mijn top 10!

Een van de beste Chameleons nummers, naar mijn mening

Voor mij ook... na lang wikken, wegen en draaien!

Soul in isolation

Alles

Die staat er niet op hoor

Ha......... grapjas

*kijkt bedenkelijk*
waarom heb ik deze cd vandaag pas in mijn cd-verzamelingetje gevonden? waarom heeft niemand er commotie van gemaakt dat ik hier nog niets gepost heb?
Dit klinkt goed, het klinkt bekend maar ook onbekend. Ik ga verder met chameleonen

Seriocity. Dit nummer brengt kerstmis in mijn gedachtenwereld. Hoe het nummer begint herinnert mij naar de kerkmis waar ik iedere kerstavond heen ging, zo'n holle, maar volle tonen. Prachtig.

voor mij de beste van de 3 chameleons die ik heb
Soul in isolation, swamp thing, Caution, tears, paradiso, i'll remember
heerlijke sfeer!

Jesus Christ wat is in awnser goed!!!!
Eigenlijk moet ik al deze albums in mijn top 10 gooien.

En daarin wordt je belet ofzo?

Jij spoort echt niet met je 3.5 ster.

Nee, jij spoort.

Het gebruik van de trein (het sporen) zat laatst in een ander forum; even overstappen graag.

Tja, ik vind dit een goed plaat, maar niet de beste - de John Peel Sessions vind ik wel wat hebben, net als "Script..." en "What Does Anything..."

Hangt een beetje van mijn bui af.

Van het hier genoemde "Soul in Isolation" krijg ik lichtelijk last van klotsende oksels - het rockgitaareffect roept bij mij associaties en beelden op: ik zie spijkerhordes met arm omhoog gebaren makend en meebrullend; en da's niet echt mijn kopje thee. Sowieso - never een spijkerjack - hou ik meer van het onderkoelde, relatief kleine gebaar of van intens, integere emotie dan van massagericht, manupulatoir effectbejag. Er zijn Schotse en Ierse bands die daarin gepromoveerd zijn.

"Sericocity" vind ik daarentegen prachtig.

Prachtig album, vind vooral Swamp Thing zo enorm sterk en mooi. Moet zeker maar eens alles van hun gaan beluisteren want heb nu een paar losse tracks die zeer goed klinken

Muziek zoals ze hoort te zijn!

True that.

Als ik m'n hart volgde stonden er nu 3 Chameleons platen in m'n top-10, maar ik hou het liever gevarieerd qua bands

Tears en Seriocity zijn mooie nummer, maar verder ben ik het met mjuman eens: bij zo'n nummer als Soul in isolation krijg ik meteen beelden van vlaggen, laarzen en volle stadions met I will follow brullende pubers. Wel vind ik dat Burgess veel beter zingt dan op de eerste twee albums. Zal ook wel met de betere productie te maken hebben.

Ik zou wel eens van Mjuman en fatima willen weten waar dat beeld bij Souls in Isolation vandaan komt.

Ik snap die associaties ook helemaal niet. Vind dit een prachtig ingetogen Chameleons plaat, waarop alleen Mad Jack een beetje ontsiert.

Nou, een lawaaierig nummer als Soul in isolation kun je toch moeilijk ingetogen noemen...



Bij mij komt dat beeld door de schreeuwerige zang, het drumgebeuk, de muzikale en tekstuele bombast in dat nummer. Daar kon ik bij de Simple minds en U2 ook al slecht tegen, en dit zit daar erg dicht tegenaan.
Veel fans vinden dat zulke muziek op "emotie" duidt, maar zelf heb ik het allemaal graag wat ingetogener, subtieler en met wat minder effectbejag. Zoals in Tears en Seriocity dus.

De bombast blijft op dit album imo binnen de perken. Het gaat nooit de irritatiegrens over. En evenals orbit vind ik dit album in zijn geheel toch vrij ingetogen. 'Tears' en 'Seriocity' zijn echter ook mijn favorieten.

Ik gooi 'em in 'de draai' samen met Script en What Does, evt. de JP-sessie en kom erop terug.

Bekijk deze versie ook eens. ( geplaatst door MusicmeterViking)

Die klinkt een hééél stuk beter. Het grappige is bij het SDG-topic is er een item geweest over unplugged-muziek; toen heb ik ook aangegeven dat goede nrs in unplugged versie overeind bleven staan (veel mensen dachten daar heel anders over). Een aantal maanden geleden heb ik gitaarduo nrs van New Order akoestisch horen doen en dat was heel verfrissend.

Op de albums van Gerben en zijn makkers van de kameleon kom ik nog terug; eerst ff herluisteren.

Acoustisch blijven de liedjes overeind staan en zijn soms zelfs beter. Net zoals tears beter klinkt in de acoustische versie dan de band versie.