The Chameleons - Strange Times (1986)

Dat weet ik, daarom verbaas ik me hierover ook zo. Je bent niet het prototype "na het debuut was het niks meer en de tijd stopte bij de eerste postpunk albums anyway".. zoals we ze wel vaker zien hier. Maar het geeft weer een kijk op de dingen die ik allemaal opneem als boeiend feit

Oh Yeah

Heeft even geduurd maar Strange Times is nu toch wel echt mijn favoriete Chameleons plaat. Lastig om favoriete track uit te kiezen, dus doe ik ook niet

Wat een nummer is Tears zeg. Echt schitterend en dan komt die laatste minuut er nog overheen.

Tears pakt mij ook nu veel meer, vandaar mijn herwaardereing van 2,5 sterren naar 3,5 sterren.

Chameleons Vox met twee leden van de The Chameleons speelde een goede show in de Melkweg met onder andere de volgende nummers van dit album:

Soul in Isalotion

in Answer

Caution

De originele hoes was roze en niet blauw:
Chameleons, The - Strange Times (Vinyl, LP, Album) at Discogs

soul in isolation en swamp thing fantastisch !!

Het is een blijvertje! In tegenstelling tot The Sound en The Comsat Angels heb ik de band wat later leren kennen. Maar behoort nu tot mijn top 5 bands uit de tachtiger jaren.

Live in Amsterdam
Chameleons Vox - Mad Jack @ Q Factory

Wat blijft dit album met hun vorige 2 albums toch ontzettend goed, vandaag weer eens genoten van strange times.

Soms kan na 25 jaar doorploeterend luisteren toch het kwartje vallen ( of dwarrelen ). Een volle punt erbij!

En wat een prachtige cover van The Beatles! 'Tomorrow Never Knows'.

Op het origineel legt Ringo Star een heerlijk postpunk drumpatroon neer. Zijn tijd ver vooruit!

Over welke track heb je het precies? Revolver en deze hier al zoveel gedraaid. Maar ik heb het gevoel dat ik niet kan volgen...

Ja, inderdaad. Ik hoorde het origineel pas veel later. Ik had altijd gedacht dat dit een liedje van The Chameleons zelf was!

Eigenlijk is dit misschien hun beste en tevens meest onbekende album denk ik. Wat experiment en variatie betreft stijgt deze toch een beetje boven die andere twee schitterende voorgangers uit.

Ik ben erbij

Strange Times...... ja dat is het zeker.
Album en band net pas ontdekt. Geweldig ontroerende muziek die op een of andere manier een beetje de Corona ellende bij mij wegneemt.

Gemaakt voor broeiierige zomeravonden, de band die existentialisme en introspectie in de Rockmuziek bracht, zowel in teksten als in instrumenten (de klassieke Chameleons guitar delays!).

Ik weerleg de kritiek dat dit het minste Chameleons album zou zijn. Critici omschrijven deze als overdreven bombastisch, dit gaat op voor Caution & Isolation, maar dat is het dan ook.

Waar ik in mijn jeugdjaren helemaal weg was van de A-kant van deze LP, vind ik vandaag de B-kant heel erg onderbelicht. Weinig bombastisch, met een aantal overdreven fraaie eerlijke songs. Of wat te zeggen van Time the End of Time, met die typische introspectieve outro (let op dat klokje aan het einde). Meteen gevolgd door Seriocity, een ander raak nummer over twijfel en verwarring. Bovendien bevat dit album met 'Tears' wellicht het mooiste wat The Chameleons ooit op plaat hebben gezet.

En dan heb ik het nog niet eens over de bonustracks, die wat mij betreft ook stuk voor stuk pareltjes zijn, met een zeer geslaagde Beatles cover als toetje.

Omdat ik via een vriend de cover van Tomorrow Never Knows hoorde, dit album weer eens opgezet. Helaas vind ik dit album nog steeds te geforceerd en te bombastisch. Het frisse van het debuut mis ik.

Ik heb hem een paar dagen terug ook weer eens beluisterd. Nog steeds een prima plaat. Album opent lekker rauw met Mad Jack. Lekker gitaarwerk. Tikkeltje bombastisch inderdaad, maar niet storend. Voor mij dan. En ook met ingetogen nummers, zoals Tears, Seriocity en de afsluiter. En mooie epische tracks als Caution en Soul in Isolation. De irritatie zit hem bij mij een beetje in de op momenten te bombastische voordracht van Burgess (ook wat te veel oehs en aahs e.d.).

Paradiso, enkel al omwille van dit nummer was ik onvoorwaardelijk fan van deze band geworden. Eén van hun mooiste zelfs, sfeer en thematiek doen me denken aan Perfume Garden uit hun vorige plaat.

Vandaag maar weer even wat gedraaid van dit bandje : Die gitaren , die gitaren...Alleen daar voor al..

Was behoorlijk onder de indruk van hun debuut maar de 2 volgende albums waaronder deze Strange Times doen me een stuk minder.

Net pas deze band ontdekt, wat een prachtige muziek op dit puike album!!

The Chameleons hadden bij mij met dit album na WTDAMB een beetje hetzelfde effect als wat The Cult met Electric had na Love. Een WTF is hier aan de hand moment. Waarom stap je in de vredesnaam van het oude concept af waar je zo goed in bent? Strange Times klinkt nu als een stevige rockplaat maar was destijds toch behoorlijk snoeihard. Weg waren de dromerige melodieën en de droombubbel werd vanaf het eerste nummer doorgeprikt. Ik heb er serieus naar moeten leren luisteren. Eigenlijk was dit ook wel een beetje het begin van het eind van de band. Dit is geen slecht album maar wel de minste van het drieluik. Misschien ook door de overgang naar het grote Geffen records. Er staan ook hier echter wel een paar zeer fraaie (bonus)nummers op, Paradiso is een klassieker en zowel de akoestische als elektrische versie van Tears zijn prachtig. Persoonlijke favorieten zijn Caution, Swamp Thing en I'll Remember. Ik draai dit tegenwoordig niet veel meer, misschien toch weer eens uit de kast pakken.

Luisteren we wel naar dezelfde plaat? Stevige rock?? Snoeihard??? De opener zet je wellicht op het verkeerde been, maar er volgt geen "stevige rock" meer na dat nummer. Er valt genoeg te dromen. Het is wat ongepolijster en rauwer opgenomen dan de twee voorgaande albums en ook wat epischer (Caution, Soul in Isolation en Swamp Thing). Mij spreekt dat aan. Wel ontspoort Burgess hier en daar vocaal wat. Maar "stevige rock"?... by far niet. Tears en Seriocity zijn ingetogen pareltjes.