The Chameleons - Strange Times (1986)

Dit blijft voor mij de mooiste van The Chameleons vanwege de grote afwisseling tussen de harde en zachte nummers. Ooit hoorde ik in de jaren 80 bij het NCRV (!) programma van Harro de Jonge Swamp Thing en ik was meteen verkocht.

De nummers blijven na al die tijd nog steeds overeind. Afgelopen zondag speelde ChameleonsVox in Rotterdam nog onder andere de volgende nummers:

Swamp Thing

Tears

In Answer

Enigszins teleurstellend album, tenminste als ik het moet vergelijken met de eerste twee albums van The Chameleons die ik stuk voor stuk uitstekend vind. Dit album weet mij op een of andere manier niet te raken. Of dit nu komt door het enigszins bombastische zang en gitaarwerk of door het simpele feit dat drie albums van The Chameleons mij te veel zijn van het goede. Ik denk het laatste. Overkomt me trouwens redelijk vaak dat ik na twee of drie goede albums het ineens gezien heb met een band.

3,5*

Vreemde afwijking....
Wat als een band er in slaagt nog 3 goede albums te produceren?? Dan ben jij er al na 2 of 3 afgehaakt

Wat moet ik hier nu op zeggen? De statistieken wijzen dat gewoon uit. Ik ben nu eenmaal iemand die van vernieuwing houd en dat derde album van The Chameleons heeft toch niets vernieuwends of het zou voor mij in negatieve zin moeten zijn. Het album muv enkele nummers boeit mij gewoon niet en daarmee is eigenlijk alles gezegd.

Het album heeft toch een heel andere sound dan de twee voorgaande albums (die meer op elkaar lijken). Iets anders is dat je die sound (en de meer rauwe productie) mogelijk niet zo geslaagd vindt. Ik hou wel van het meer ruimtelijke geluid van Strange Times. Ik kan me echter voorstellen dat je de zang van Burgess hier te pathetisch en "over the top" vindt. Dat is het nl. wel een beetje (en volgens sommigen heel erg).

Nee hoor, valt wel mee Malcolm Gladwell heeft over de menselijke manier van denken en beslissingen nemen een uitermate boeiend boek geschreven: Blink

Vertrouwen - een relatie opbouwen - komt langzaam tot stand, maar is als glas: breekbaar. Voor mij is dit ook de minste van het trio, zie mijn opmerkingen ("over the top"; te veel barok en pathos) - aan die vierde heb ik me ook niet gewaagd; ook een beetje mosterd na de maaltijd, na al die tijd (15 jaar). De Peel-sessies kan ik goed waarderen.

En als een band na 1 of 2 mindere weer een enkele of meerdere goede maakt, pak je de draad vanzelf wel op. Dat was duidelijk niet het geval hier.

Ben het wel met Wibro eens. Als er geen duidelijke koerswijziging plaatsvindt, gaat bij de meeste artiesten bij mij de belangstelling snel minder worden.



Inderdaad; draagt er zeker toe bij dat ik dit album maar net aan een voldoende geef.

Over deze plaat : een aantal nummers duurt i.m.o véél te lang, en kant 2 boeit me weinig, op Swamp Thing en The End Of Time na. Oké, na het fantastische debuut SoTB kon het eigenlijk alleen maar minder worden, maar deze schijf draai ik nog maar weinig.

Ik begrijp best dat iemand dit album gewoon minder vind dan de 2 voorgangers. Daar heb ik geen probleem mee. Ik vind alleen zijn opmerking over interesse in een band verliezen na 2/3 goede albums een vreemde.



Dit is een extra voorwaarde die jij nu schept. Zo lust ik er ook nog wel een paar. Als een band na 2/3 goede albums een koerswijziging inzet die mij niet aanstaat of gewoon aan kwaliteit inboet, tsja...dan ben ik er ook klaar mee.

@Mjuman
'Wetenschap/literatuur' zegt mij bitter weinig. Een album vind je goed of niet goed. Zo lang een band goede albums maakt ben ik er niet klaar mee. Killing Joke heeft 13 albums gemaakt die ik allemaal slik als zoete koek. En kijk alweer reikhalzend uit naar nummer 14.
The Boxer Rebellion, een relatief 'nieuw' bandje, heeft 3 albums uitgebracht. En in mijn ogen alle 3 ijzersterk. Kan niet wachten op nummer 4!

Slowchat verwijderd.

Lekker ventje, nou is die tip naar Wah = Nah ook pleite

Het bewuste album: Wah! - Nah = Poo - The Art of Bluff (1981)

Het topic: Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Album van de Dag ( New-Wave/Postpunk )

Kek Arrie Nah!

Vind dit album een fractie minder dan de eerste twee. De eerste 5.6 nummers zijn erg sterk daarna wordt het wat wisselvallig, waardoor het album naar het einde sukkelt (helaas). Toch 4* voor dit album van een geweldige band !

Even een halfje erbij naar een 4. Toch wel een erg goed album. Vooral "kant A" en dan met name Soul in Isolation en Swamp Thing zijn toch wel erg goed.

is er een verschil met de blauwe en de paarse hoes

Van de paarse hoes weet ik niets af. Maar er is wel een rooskleurige en dat is een Duitse persing. Ik heb het hier wel over de LP. Misschien heb jij het over een CD exemplaar?

SOTB greep me gelijk bij de strot toen ik die voor het eerst hoorde. Dat heeft deze (nog) niet gedaan. Maar wat niet is kan natuurlijk nog komen.
Mooi, en ga m zeker tijd geven om te laten landen.

Script of the Bridge is een beter geheel dan deze plaat. Waar Script of the Bridge nergens inzakt, heeft deze plaat wel zijn zwakkere nummers. aan de andere kant zijn Soul in Isolation en Tears 2 van de beste Chameleons-nummers ooit.

Soul in Isolation vind ik juist compleet over-the-top-rock; wanhopigloze zang; maar goed, smaken verschillen.

What Does ... is in zijn geheel ook beter en ook The Peels Sessions - mooi strak, ingetogen - gaan hier overheen.

Smaken verschillen duidelijk. Soul in Isolation is, naar mijn bescheiden mening, een Chameleons klassieker.
Wat is overigens wanhopigloos....?

Dat krijg je als je "wanhopig" laat fuseren met "hopeloos" - imo balanceert de song namelijk tussen die twee uitersten en overschreeuwt Burgess zichzelf, waardoor het lijkt alsof ie Bono aan het nadoen is.

Met zo'n avatar als de jouwe verbaast het me niet dat jij die pompeuze, barokke track wel kunt waarderen.
Wat voor mij kenmerkend blijft bij The Chameleons zijn die dubbele lead gitaar-lijnen. Toen ik vier jaar geleden Script of the Bridge terugkocht op vinyl, was ik de bandnaam helemaal kwijt, maar aan de hand van de hoes wist ik meteen dat ik hun albums weer wilde hebben. Ik kan je echt de Peel Sessions aanraden.

Eensch; dit nummer schiet i.m.o. zijn doel voorbij. En niet alleen SiI; meerdere nummers op deze plaat gaan kapot aan een soort "overkill". Zowel qua gitaren als ook de vocalen.

De productie had wat mij betreft een stuk meer "down to earth" gekund.

't Is jammer, maar daardoor waardeer ik Script ..... des te meer !

Zonder de discussie weer op te rakelen over de productie van dit album, wat de een nu eenmaal wat meer aanspreekt dan de ander vind ik het album uitstekend de stemming reflecteren waarin de band destijds verkeerde.
Fijn dat mensen mij nog aanbevelingen verstrekken over deze band , waar ik pretendeer de band van haver tot gort te kennen. Zowel op muzikaal als in zekere mate op persoonlijk vlak. Peel Sessions zijn, in mijn ogen, leuke aanvullingen op het bestaande repertoire maar ondergeschikt aan de 'echte' albums.

De tip was oprecht bedoeld en v.w.b."haver en gort" - ik kwam al langer bij dezelfde kruidenier. We hebben gewoon een andere opvatting van geluid en de combi wave/rock. Mocht je geïnteresseerd zijn (stuur me een pm, met een voorstel): ik heb nl een viertal Killing Jokes album op lp hier en ik draai ze zelden; het raakt me niet meer.

Chameleons wel - maar niet alles, zal je duidelijk zijn.

Ik twijfel ook nooit aan jouw oprechtheid en alsnog bedankt voor de tip!

Hmm, wat vreemde vergelijking met Bono. Ik vind die "overschreeuw", want zo noem je het, helemaal niet storen. Integendeel. En Burgess met Bono vergelijken??

The Chameleons hebben voor mij een forse indruk nagelaten in die 80tiger jaren. Een uniek geluid maar o zo herkenbaar.

The Chameleons

Bono na Unforgettable Fire is een andere Bono dan die ervoor - da's het werk van Eno geweest. En verder is het een kwestie van voorkeur: kijk anders gerust naar mijn andere becijferingen. Zonder te willen stigmatiseren kan je zeggen dat er binnen de groep van wave-liefhebbers divergerende smaken zijn: al dan niet richting rock of synth, of richting kale of complexe song-structuren. Hard en heftig doet het vaak goed live, maar subtiliteit en nuance gaan dan vaak verloren; dit album is daar bij tijd en wijle een goede getuige van. Beter dan hun debuut zijn The Chameleons nooit geworden - maar dat mag er dan ook zijn

Hier was het verhaal voor mij over, de betovering en het sprankelende is er af.
De zang is kil en niet mooi geplaatst.
De wave een beetje voorbij......

Hun mooiste pareltjes staan hier op, nochtans..

Ik heb 'm net weer eens opgezet na tig jaar, maar mijn mening blijft zoals ie is en ligt dicht bij die van Mjuman. De pareltjes kan ik hier niet op ontdekken, klinkt allemaal te geforceerd. Maar een debuut als Script is natuurlijk ook een molensteen om je nek....

Premo, serieus.. Tears, Soul in Isolation, Swamp Thing, Seriocity of het prachtige I'll Remember zijn geen pareltjes?? Jouw smaak i'm sure, gelukkig denken heel veel andere users hier anders over, incluis ondergetekende.

Tja, smaak is gelukkig heel persoonlijk. Ik heb me echt door de nummers geworsteld. Maar orbit, we zijn het over veel andere albums wel meer eens....