Inmiddels weer de Waters/Giilmour "discussie", maar ja, altijd beter dan het 'wie is de betere gitarist'; dat is zo'n slap st(r)aaltje verpisserij....geheel toepasselijk zijn het wel atijd kerels die met zulk zoutloos gedoe aankomen...

Persoonlijk interesseert mij ook weinig wie de gitaar bespeelt, als de songs maar goed zijn en dat vind ik op 'Amused to death' zeer het geval. Even interessant wat betreft muziek als tekst, hetgeen ik ook de kracht van Waters vind.
Erg zonde dat hij met ouwe meuk als circus Walhalla door de wijde wereld trekt, want ik zou veel liever een nieuw alnum tegemoet zien.

Ach ja. Die discussie zal altijd wel blijven. Wat ik alleen erg jammer vind aan zo'n discussie is dat de Waters fans regelmatig Gilmour niet hoog hebben zitten en zijn rol afdoen als (overdreven gezegd) passant binnen PF en dat de Gilmour fans het tegenovergestelde vinden. Nu ben ik persoonlijk meer Gilmour fan, maar niemand kan ontkennen dat Waters de belangrijkste songwriter was van PF. Maar de rol van Gilmour binnen PF vind ik soms onderschat. Ik denk dat hij Waters in balans hield, want ik vind dat hij soms wat doordraaft. En qua uitvoering is er wel een groot verschil. Ik schaar Gilmour bij de groten der aarde als het gaat om zijn gitaarspel. En ik vind dat hij ook goed kan zingen. En dat is juist wat ik bij Waters solo mis. Niet de kwaliteit van zijn nummers, maar wel de uitvoering. Natuurlijk huurt hij fantastische gitaristen in, maar toch blijf ik Gilmour missen. En dat geldt zeker voor zijn stem, wat ik vind Gilmour een zeer matige zanger.

Gilmour vind ik niet echt één van de beste gitaristen. Hij moet het van z'n melodieuze spel hebben, 't is geen echte virtuoos.

Als zanger is Waters erg matig, maar ik vind z'n stem wel erg mooi. Gilmour's stem vind ik daarentegen soms wat te overdreven.

Vraag is of goed gitaarspel alleen maar om virtuositeit moet draaien. Ben lang fan geweest van bijvoorbeeld Kirk Hammett, maar zijn gitaarspel vind ik toch vrij waardeloos vergeleken met die van Gilmour, ook al is het een stuk lastiger te spelen. Gilmour legt extreem veel gevoel in zijn gitaarwerk. Een solo zoals die in Comfortably Numb of Time kan eigenlijk alleen hij spelen en dat vind ik knapper dan alleen maar over je gitaar lopen te racen.

Verder kan ik het eigenlijk alleen maar eens zijn met het verhaal van Rogyros: Waters en Gilmour hielden elkaar perfect in balans, zonder elkaar kan Gilmour net wat te zweverig worden en Waters juist te rauw. Hoewel beiden uitstekende songs hebben geschreven in hun uppie (Gilmour's High Hopes en Waters' Hey You behoren tot de mooiste nummers die ik ooit gehoord heb) merk je toch dat vanaf Animals, wat ik als eerste album zie van de Waters periode, het niveau van The Dark Side of the Moon of Wish You Were Here niet meer gehaald wordt. Tevens valt me toch ook op dat de beste nummers van Animals en The Wall (Dogs en Comfortably Numb) de nummers zijn waar zowel Gilmour als Waters aan geschreven hebben. Sterker nog: muzikaal gezien waren nummers als Wish You Were Here en Comfortably Numb vooral Gilmours geesteskindje en was het Waters die vooral tekstueel aan de nummers gewerkt heeft. Zonder Gilmour zou Floyd nooit een aantal van hun klassiekers af hebben kunnen leveren en hij heeft dan ook absoluut meer dan een bijrol gespeeld in de historie van Floyd.

En ach, voor ik het vergeet: de allermooiste nummers van Floyd, nummers als Echoes en Shine on You crazy Diamond, daar staat natuurlijk ook de naam van Wright bij , zeer overkeken muzikant die toch vooral eind jaren 60/begin jaren 70 een net zo belangrijke rol als Waters en Gilmour had.

Persoonlijk heb ik wel een voorkeur voor Gilmours stem, grappige is dat ik juist vind dat Waters vaak loopt te overdrijven met zijn stem, waardoor ik hem juist een matige zanger vind. Ik luister dan ook veel liever naar een Live in Gdansk dan een In the Flesh.

Het zijn 2 totaal verschillende personen en zelfs in politieke zin verschillen ze van mening .

Ik vind Gilmour een uitstekend gitarist en vocalist en dat heeft hij keer op keer laten horen in Floyd .

Waters is geen groot muzikant of zanger , maar heeft wel een creatieve geest en composorisch staat hij bij mij een stuk hoger aangeschreven dan Gilmour . Gilmour schrijft nauwelijks teksten en de songs die hij schrijft zijn nergens dramatisch , maar zijn ook niet niet echt groots . Comfortably Numb is echt zijn magnum opus .

die solo is idd om te smullen, maar noem mij er nog 5 van dien aard uit de handen van gilmour ?

tis natuurlijk geen slechte gitarist maar zeker niet steengoed, e doch, bij floyd op zijn plaats

Wat is steengoed? Ik kan niet beoordelen of iemand een "technisch" goede gitarist is. En eerlijk gezegd vind ik dat ook niet belangrijk.
Waar het mij om gaat is of iemand mij weet te raken met zijn gitaarspel. Gilmour is zo iemand. Ik vind hem subtiel en zeer geraffineerd spelen. Hij legt zeer veel gevoel in zijn spel en komt daarin zeer gedreven over. Hij laat zijn gitaar spreken.

En trouwens, nog meer uitstekend Gilmour gitaarspel?

Shine on You Crazy Diamond
Time
Pigs (eigenlijk het hele Animals album bevat uitstekend gitaarwerk)
Another Brick in the Wall, Pt. 1 (geen solo maar wel erg smaakvol en lekker)
Echoes
Wish You Were Here

Toch is dat allemaal vrij goed te spelen voor een redelijke gitarist hoor. Dat is echt niet onmogelijk ofzo, neemt niet weg dat het mooi klinkt.

Eigenlijk alle nummers die Nicolas123 heeft genoemd, Shine on You crazy Diamond is daarvan zelfs een grote solo om je vingers bij af te likken, Dogs, Hey You en ook na het vertrek van Waters zijn sublieme dingen geschreven zoals High Hopes of Marooned. Eigenlijk maken juist die solo's de Gilmour-periode van Floyd nog de moeite waard.

Ik zal niet ontkennen dat stukken van Gilmour niet moeilijk te spelen zijn, maar het feit dat Gilmour een typisch eigen geluid met extreem veel gevoel in zijn solo's weet te leggen, dat is uniek en is naar mijn mening ook een van de meest toonaangevende kenmerken van Floyd geweest.

Een goede gitarist is er eentje die je raakt, en waar je kippevel van krijgt als je hem hoort. Gilmour hoort m.i dan ook bij de besten die er ooit geweest zijn, want er zijn gewoon teveel mensen die er enorm van genieten. En of ze nu wel of niet kunnen beoordelen of het technisch gezien een goede gitarist is of niet, maakt niet veel uit vind ik. Het raakt hun, en daar gaat het om en nergens meer om.

Ja , kan mij daar prima in vinden . Een weergaloze techniek zegt niet altijd iets over een gevoel overbrengen .
Zwaargewichten als Malmsteen en Vai zijn bijvoorbeeld zeer kundig , maar maken bij mij veel minder los dan Gilmour of collega's als Andy Latimer ( Camel ) en Mark Knopfler .

Dit zijn dus typische gitaristen die emotie in hun spel weten te leggen .

De juiste noten en de juiste timing + de juiste feeling . LESS IS MORE .

Zojuist terug van een perfect optreden van Pink Project (http://www.pinkproject.nl/). Wat kunnen die gasten je terugnemen naar de jaren 70 met Pink Floyd muziek alsof David, Nick, Richard en Roger er zelf staan.

Het begon al met Shine on op ongelofelijk mooie wijze vertolkt. Daarna (voordat het pauze werd) onder andere een wezenloos goede Echoes, Another brick part I en Amused to death.

Na de pauze werd mijn vermoedde werkelijkheid en speelde ze het hele album "Dark side of the moon" en hoe! Zelfs Great gig werd kippevel en wat heeft die meid (Jacqueline v.d. Heiden) een stem.

Het kon al niet meer stuk, maar de toegift was een kerseboom op de taart: Pigs, Pigs on the wing en Comfortably numb.
Pigs werd gierend en knorrend je hoofd in gedreund (op een fijne manier ). Alles werd ondersteund met een videoscherm, waarin bij dit nummer het balonnen varken boven de fabriek het sfeertje compleet maakte.

Over sfeer gesproken: Comfortably numb deed mij weer denken aan de 3 dagen in september 1994, die ik allemaal heb mogen bijwonen. Halverwege de gitaarsolo, ging ook in het Almeerse theater de discobal draaien en werd de zaal vol fijne lichtjes gevuld. Wat een solo, wat een sfeer en wat een ongelofelijk fijne avond heb ik achter de rug.

Pink project moet je toch echt hebben meegemaakt, als je fan bent van Floyd of de muziek erg prettig vinden . Pink Floyd is niet meer, maar deze band maakt dat toch wel weer goed. HULDE!!

Bij Pink Floyd - The Division Bell (1994):

Genialiteit heeft toch niets met een bandnaam te maken, maar meer met de muziek op zich toch. Albums met Waters op de voorgrond kan iemand in mijn ogen best geniaal vinden. Geniaal vind ik persoonlijk ook wat te ver gaan bij The Wall en Animals, maar ik kan mij best voorstellen dat anderen dat wel vinden.

Ik ben het er wel mee eens dat wanneer 1 iemand de boventoon voert je op de albums beter de solo naam kunt zetten van de leidende artiest. Maar ja onder de naam Pink Floyd verkopen hun albums nu eenmaal zo goed.

En eigenlijk hadden ze dan volgens jou ook Have A Cigar op Wish You Were Here niet moeten zetten, want dat nummer had voor mijn gevoel ook zo op het Waters album Animals gekund. Tenminste als ik zie wat jij Waters albums vind, dan zou het zo een beetje moeten zijn ongeveer. Ik vind dat onzin, Animals en The Wall werden wel steeds meer een kolfje naar de hand van Waters, maar Gilmour had invloed genoeg nog op die 2 albums om het niet een volledig Waters album te noemen. Bij The Final Cut kan ik mij dat wel voorstellen dat je dat vind, want daar trad Gilmour eigenlijk nergens op de voorgrond en uit de schaduw van Waters.

The Final Cut is duidelijk een soloproject van Waters. The Wall voor een groot deel. Maar nummers als Run Like Hell en met name Comfortably Numb (beste nummer van het album) is toch echt een Gilmour nummer. En ook Animals komt voor een groter deel voor de rekening van Waters. Maar Dogs, het langste nummer (17 minuten) van de plaat is voor 90 procent van de hand van Gilmour afkomstig, en dan heeft ie toch een derde van het album geschreven. En in het arrangeren en vooral produceren had Gilmour bij Animals en The Wall nog een belangrijke rol. Ik ben het eigenlijk volledig eens met Ricardo.

Niettemin, om het on topic te houden, in tegenstelling tot A Momentary Lapse Of Reason is Division Bell zeker geen soloproject van Gilmour. Hij domineert wel, maar met name Rick Wright heeft toch een aardige stempel weten te drukken.

Roger Waters heeft de concepten achter Animals en the Wall bedacht, de overige Pink Floyd-leden werkten wel mee met de verdere uitwerking. De vorige Pink Floyd-albums uit de jaren '70 waren meer groepsalbums al nam Roger Waters vooral tekstueel het merendeel op zich.
The Final Cut was veeleer een veredeld solo-project van Waters (de overige Pink Floyd-leden hadden nauwelijks in de pap te brokken).
Na het vertrek van Roger Waters bleven de overige leden onder de naam Pink Floyd opereren tegen de zin van Waters. A Momentary Lapse Of Reason vond ik een matig resultaat, deze The Division Bell vind ik beter geslaagd. De scherpte van weleer ontbreekt wel maar de arrangementen en productie zijn feilloos.

Mooi kort en bondig verwoord LucM, zo zie ik het namelijk ook. Helemaal mee eens met jouw verhaal hier.

Animals en The wall zijn bedacht door Roger Waters, maar het uiteindelijke geluid is wel echt Pink Floyd.
De solo platen die Roger waters heeft gemaakt hebben dat geluid niet, maar hebben wel weer het typisch conceptionele wat Pink Floyd wel had. Terwijl de twee Pink Floyd platen zonder Waters wel de orginele Pink Floyd sound hebben. Conclusie is dat waters niet alleen Pink Floyd in zijn eentje was, dat was zijn grootsheidswaanzin.

Het uiteindelijke geluid is de som der delen, inbreng van ieder lijkt mij

Alleen was waters nu eenmaal een lastig typje om mee te werken en vaak werden met tegenzin ideeen van hem uitgevoerd,

Dat de man wel degelijk talent bezat, blijkt wel uit de stempel die waters drukte op het geluid en welke richting floyd opging daardoor

Floyd na waters is een voortkabbeling op dat bekende floyd geluid en eigenlijk is er na zijn vertrek bar weinig nieuws toegevoegd, men speelde daarna behoorlijk op veilig

Floyd kon niet zonder waters en waters niet zonder de muzikanten van floyd

Later bleek dat waters met een hele batterij aan andere muzikanten toch geweldige platen te kunnen maken waarbij floyds werk in de schaduw stond, en het niveau van het werk met waters nooit meer heeft gehaald

Foyd bleef een goeie band maar het uitblijven van verheffende spectaculaire nieuwe ideeen maakte de band totaal niet boeiend meer

deze plaat is niet meer dan aardig wat mij betreft

Van de vier nummers die Animals heeft (nr. 1 en 5 is natuurlijk hetzelfde nummer), is Dogs voor 90% van Gilmours hand. Dit nummer is veruit de langste van de set, dus je kunt niet stellen dat Animals een soloproject was van Waters, want zo'n 1/3 van het album komt van Gilmours hand.
Met The Wall werd het al aardig solowerk, maar aan Young Lust en Run Like Hell heeft Gilmour ook meegeschreven en komt Comfortably Numb van zijn hand. The Final Cut is volledig van Roger Waters, de overige bandleden figureerden slechts als sessiemuzikanten. Dat Gilmour daar niet nog een album zin in had, is wel te begrijpen. Daardoor werd Pros & Cons ook niet door PF uitgebracht, maar door Roger Waters persoonlijk.

Ik heb even een vraag, achter welke albumhoes van Pink Floyd zit het beste/grootste/interessantste verhaal? Ik moet voor een levensbeschouwing-opdracht een levenbeschouwelijke analyse over een bepaalde beeldende kunst-soort. Alvast bedankt!

Bij Pink Floyd - Wish You Were Here (1975):

@harm1985 & ChrisX; Bedankt voor het antwoorden.

Weten jullie (of iemand anders) wel een goede documentaire over dit album of andere albums van PF? Ik ben wel benieuwd.

De docu Who's Pink? uit 2003?

Donderdag komt er op Canvas een mooie docu over het maken van 'Dark Side..' uit de ClassicAlbums serie.

Inderdaad een erg mooie docu over de carriere van Pink Floyd.

Echt specifiek over dit album is er niets... maar zoals als genoemd de dvd uit de serie Classic Albums omtrent Dark Side Of The Moon is een echte aanrader. Geeft echt veel inzicht in hoe dat album tot stand is gekomen EN hoe de band in die tijd werkte.

Een geweldige documentaire, zojuist gezien!

Ik ga donderdag kijken!

Bij Pink Floyd - Animals (1977):


Ik behoor zelf eigenlijk tot de 2e colonne van liefhebbers van Pink floyd, namelijk van alles wat is verschenen in de periode na Syd Barett, dus vanaf Atom heart mother tot en met The Dark side of the moon.

Overigens kan ik mij goed voorstellen, dat er nog meer liefhebbers zijn te onderscheiden. Na het vertrek van Waters kregen we natuurlijk Pink floyd onder leiding van David Gilmour. Ongetwijfeld zijn er ook liefhebbers voor specifiek deze periode.

Dus een discussie binnen Pink floyd is nog niet zomaar gevoerd!

Bestaat deze verzamelaar - zijnde hun twee eerste reguliere albums samen als dubbelaar - eigenlijk op cd, weet iemand dit?
http://991.com/NewGallery/Pink-Floyd-A-Nice-Pair---Unc-426310.jpg

A NICE PAIR heet de dubbelaar....
That's my question....

Ik heb een overduidelijke voorkeur voor de periode met Syd Barrett, maar als ik één kant zou kiezen zou ik Animals natuurlijk niet met een 4,5* beoordelen. Wel vind ik alles na het vertrek van Roger Waters helemaal niets.

Op allmusic staat dat de Britse uitvoering wel op cd verscheen. Als jaartal staat er echter 1974 bij, toen waren er nog geen cd's. Hij is nu in ieder geval out of print.

Op Amazon staat een Russische import te koop, ze zijn er dus wel (geweest).

Maar..... jij hebt Piper en Saucerful toch allang?

Ik ben van Dark Side of the Moon t/m The Wall. Wat maakt mij dat?