En toch vind ik een band als Pink Floyd gewoon niet geschikt voor een verzamelaar. Vooral omdat hun albums zo verschillend zijn, dat ieder album zijn eigen sfeer heeft. Ook word er vaak geknipt in de lange nummers, zodat je de essentie beslist niet hebt. Deze kost geloof ik rond de 20 euro. De reguliere albums kosten overal rond de 10 euro op dit moment. Ik denk dat je beter 2 reguliere albums kunt kopen dan deze dubbelaar voor 20 euro. Als je deze beluisterd hebt, dan begin je toch wel aan de reguliere albums. Gewoon Wish You Were Here en The Dark Side en/of Animals erbij nemen. Is een betere start dan deze verzamelaar vind ik. En later aanvullen met het debuutalbum en The Wall. Ik heb nog nooit een org PF verzamelaar gehad, en ben direct begonnen met Dark Side en Wish You. Heb er nog geen moment spijt van gehad. Deze staat gepindakaast op mijn pc, maar voegt voor mij echt niets toe.

Een 2 voor de onsamenhangendheid van deze verzamelaar, en het lef hebben om Echoes maar liefst bijna voor de helft in te korten. De losse nummers op zich zijn natuurlijk wel ok. Maar komen pas tot hun recht op hun reguliere albums. Nu niet, tis nu maar een soepzooitje door elkaar heen met nummers van het debuut en de Division Bell achterelkaar aan.

Nou slimmerd: dan heb je dus duidelijk niet bij de webwinkel gekeken die erbij is vermeld.....
En waar lees jij het woord 'verzamelaar' bij de albumcollectie? Er staat box. Brilletje nodig? Aan jou zijn goedbedoelde tips niet besteed, dat is wel duidelijk.

West, klaarblijkelijk begrijp je mijn opmerking niet. Hier zet je een recensie over Echoes en promoot je een andere box bij Discussie. Zet jij anders even een brilletje op om de Help te lezen van MuMe.

Veel plezier ermee.

Ook opmerkelijk vind ik dat de track die ingekort is, Echoes dat nu juist net deze verzamelaar daar naar vernoemd is. vind ik eigenlijk net zo'n misser dan het inkorten van het nummer Echoes.

Dat brilletje zit er helaas wel aan te komen.

Dat bedoelde ik dus. Als je deze hebt beluisterd, kan je aan de reguliere albums beginnen. En waarom dan niet gelijk de complete collectie in box aanschaffen in de mini LP versie voor 80,00 euro thuisgestuurd bij bovenstaande website?

Je kunt beter die box van 80 euro aanschaffen met alle albums van Pink Floyd inderdaad, dan maar liefst 20 euro voor deze verzamelaar uit gaan geven. 80 euro is maar weinig vind ik, want de albums kosten vaak overal rond de 18 euro. Alleen nu liggen ze bij Plato voor een tientje in de aanbieding. Wat zit er allemaal bij die box dan west? Alleen de studioalbums, of ook nog de scores en evt de live album(s)?

Ik had je vraag even gemist Ricardo, omdat het onderwerp naar 'Pink Floyd' verplaatst is. De 2 scores zitten er ook bij, niet de live album(s). 14 albums in totaal en dan wel mooi als mini LP verpakt.

Wat een onzin zeg: geef gewoon even 60 euro meer uit ipv Echoes aan te schaffen
Het zijn juist de bekendste hits en mooiste songs die op Echoes staan en als ik die bijvoorbeeld lekker bij elkaar wil horen, zet ik de verzamelaar op.
Voor een fan is misschien 60 euro meer uitgeven geen probleem (ik had er geen moeite mee), maar iemand die Floyd 'wel leuk vind' of 60 euro écht geld vind, is de opmerking erg raar...
Als laatste is het ook nog eens onzin dat Echoes 20 euro kost... Totaal duimenwerk, aangezien bijvoorbeeld CD-WOW dit album voor 12 euro aanbied. Ook op eBay of Amazon kun je deze veel goedkoper aanschaffen.

Bij Pink Floyd - The Wall (1979):

Ik begrijp niet wat Waters er aan vind, weer opnieuw te willen touren met The Wall.

Laat hij eens met een boeiende opvolger komen van Amused to death.

Zijn collega Gilmour heeft nog een aardige poging gewaagd, met On an Island. Hij heeft het live nog stukken beter uitgevoerd op Live in Gdansk. Daar kan ik dan meer waardering voor opbrengen.

ja, dat vind ik ook , gilmour is dan ook meer mens dan waters die door zijn eigen zwartgalligheid zin eigen leven aan het verpesten is !

Waters heeft genoeg moois gemaakt vind ik. Alles waar hij nu nog mee komt zie ik als een bonus en is mooi meegenomen.

Is Waters weer aan 't touren dan? Verdere info aub?

Waters gaat in 2010 touren en gaat dan The Wall in zijn geheel spelen .
Dat Gilmour hier aan gaat mee werken lijkt erg onwaarschijnlijk .

Waters is 66 jaar oud en heeft kennelijk de behoefte om terug te kijken . Na Dark Side Of The Moon live te spelen is nu zijn andere geestekindje aan de beurt .
Ik denk dat die nostalgie te maken heeft met het feit dat Waters donders goed weet dat de tijd begint te dringen .
Ik zou ook liever een nieuwe plaat horen , maar misschien mist de man de juiste inspiratie .
Maar hij mag trots zijn op de dingen die hij heeft bedacht en uitgevoerd .
Wat je ook van hem mag vinden , hij heeft altijd boeiende onderwerpen bij de kladden gepakt en nooit voor de makkelijke weg gekozen .
Waters was na het tijdperk Syd Barret de grote bedenker in Floyd .
Zo is het en niet anders .

Voor zover ik gelezen heb heeft Waters' manager alleen gemeld dat Waters dit overweegt.

Als het daadwerkelijk bevestigd is zie ik graag een bron.

Gilmour en waters zijn allerbei koppige sukkels waar het gaat over Pink Floyd. Het is toch wel heel duidelijk dat deze twee het beste in elkaar naar boven halen en op hun weinige solo platen elkaars input gemist wordt. Ik denk niet dat het ooit nog tussen een samenwerking komt, en als ze dat willen moeten ze dat nu doen want over 10 jaar zijn ze 80!!!

Een samenwerking zal er wel niet meer komen, nu Rick Wright dood is. Wat ik wel een beetje jammer vind aan Waters is dat veel van zijn vocalen bij live concerten van tevoren opgenomen zijn; op YouTube zijn er verschillende filmpjes van te zien. Hij 'fluistert' de tekst min of meer en die activeert dan de backing track. Als ie dat bij The Wall ook gaat doen, waar hij veel meer vocalen deed dan op Dark Side of the Moon, dan zie ik het nut er niet van in. Het krijgt zo wel een hoog John Fogarty/ Paul Rogers/Eric Burden gehalte... waarbij voornamelijk geteerd wordt op het materiaal dat ze schreven toen ze nog in een wereldberoemde band zaten.

Dit terwijl Waters solo ook zeer goed materiaal heeft geschreven, met name Pros & Cons en Amused to Death. Ik vond In the Flesh ook erg goed, omdat daar de verdeling tussen Floyd en solo nummers erg goed was, maar ook daar had ik soms het idee dat er gebruikt werd gemaakt van een backing track. Ik weet het niet, misschien schaamt Waters zich wel een beetje voor zijn stem, terwijl ik het juist van karakter vind getuigen als je ondanks alles wél live zingt. Kijk, mannen als Neil Young, Bob Dylan en Robert Plant hebben ook niet meer de stem die ze vroeger hadden, maar zingen desondanks wel live.

Wat ik live ook een beetje mis, is de dynamiek. Omdat het sinds 1973 al draait om integrale uitvoeringen van een album (op de in the Flesh Tour uit 77 na wellicht) is er maar vrij weinig ruimte voor improvisatie of spontaniteit. Een hoop is gesynchroniseerd met wat er op het podium gebeurt in termen van special effects. Dat was in de beginjaren wel anders, zoals bij Live in Pompeii bijvoorbeeld. Als je heel eerlijk bent zijn de albums van Pink Floyd gewoon niet zo geschikt om live te spelen. The Beatles ondervonden dit ook met hun latere albums en speelden dan ook maar niet meer live. Nu zijn de heren van Pink Floyd the Beatles niet, dus dat konden ze zich waarschijnlijk niet veroorloven. Het was wellicht beter geweest om bepaalde effecten live gewoon niet toe te voegen en de nummers wat meer basic te spelen. In dat licht is de aanpak van Waters nu, met een heel orkest, doeltreffender om de sound te hercreëren, maar dan kun je eigenlijk net zo goed de LP opzetten.

Begrijp me niet verkeerd, muzikaal zit het allemaal strak in elkaar, maar echt spontaan is het allemaal niet. Beetje Steely Dan gevoel zeg maar.

Daar zit zeker wat in ja. Al heb ik wel vaak het gevoel dat er live iets meer pit in zit, en de zang wat rauwer is, wat ik meestal veel vindt toevoegen. Zo trek ik live uitvoeringen van The Dark Side of the Moon veel beter dan het tamme origineel.

Maar ze 'spelen' inderdaad niet met de verwachting van het publiek. Met name bij Gilmour weet je precies wanneer de solo komt, en hoe die gaat verlopen.

Ze zorgen voor een strakke live-act (waarbij je niet moet onderschatten hoeveel repetitie tijd daarin gaat zitten), maar het is soms wel wat machinaal inderdaad. Ze hebben wel iets weg van een jukebox.

De vroege albums zijn dan wel weer uiterst geschikt (zeg maar tot Meddle) om live te spelen, aangezien die albums gekenmerkt worden door ontiegelijk veel vrijheid, en vaak ook improvisatie.

Misschien is dit wel behoorlijk achterhaald... maar die Oh By the Way boxset, die is niet eens geremastered... das wel een beetje karig. Het enige 'mooie' aan dat ding is dus de verpakking, aangezien het nog steeds dezelfde oude CD's zijn uit 94. En daarbij komt ook nog dat die singles CD er niet bij zit, beetje een misser.

overigens zag ik het gros van de studioplaten bij de Media Markt in alexandrium op een stapel liggen voor 6,99 dat lijkt mij niet duur in ieder geval. De dubbel cd's waren 14,99

Bij Roger Waters - Amused to Death (1992):


Met alle respect, maar dan heb je er weinig kaas van gegeten. De rol van Gilmour, en ook van Wright, was wel iets belangrijker dan jouw erg simpele conclusies. Albums als Ummagumma, Atom Heart Mother, Meddle, Dark Side, Wish You Were Here zijn zo geworden door de inbreng van alle bandleden (Mason nog het minst). Zonder Gilmour en ook Wright was dit nooit zo geworden als het uiteindelijk geworden is. Andersom dus ook. Gilmour, Waters en Wright hadden elkaar nodig, en konden elkaar dusdanig inspireren tot deze albums dat de muziekwereld erdoor veroverd werd. Dat zou geen van allen solo gelukt zijn.

En hiermee ontken ik niet dat naarmate de band vorderde Waters de belangrijkste songwriter werd. Maar om te zeggen dat Gilmour slechts een rolletje had, dan moet je je iets meer gaan verdiepen in PF van het begin tot en met het eind.

Als fan van iemand zie je dingen die voor andere glashelder zijn niet meer zo goed, en dat blijkt bij wel Joy.

Dit soort dingen zeggen slaat kant nog wal en ga hier verder ook niet op in het advies van Rogyros is voldoende verdiep je is verder in de PF collectie.

Nadat Roger Waters Pink Floyd had verlaten heeft Pink Floyd alleen maar nietszeggende albums gemaakt. Helemaal ongelijk heeft Joy dus niet.......

Bij Roger Waters - Amused to Death (1992):

Dit stukje begrijp ik ook niet helemaal. Eerst schrijf je dat als deze plaat ingespeeld zou zijn door Gilmour dit meer een Floyd plaat geworden zou zijn. Om vervolgens op het laatst te zeggen dat Floyd vooral Waters was en Gilmour er een rolletje inspeelde. Dat klinkt enorm tegenstrijdig in dezelfe zin, misschien bedoel je er iets mee. Eerst Gilmour als de floyd sound persoon erkennen, om een zin later te zeggen dat hij maar een rolletje daarin speelde. Maar misschien heb je ook gewoon te veel aan de paddo's gezeten de laatste tijd, want dat kan natuurlijk ook nog.

Gilmour is de betere muzikant, maar het is na het vertrek van Waters uit PF duidelijk gebleken dat Waters de betere liedjesschrijver is.

Gilmour klungelde wat aan met zijn eerste twee soloplaten, terwijl Waters met het niet onaardige Pros & Cons en deze geweldige cd kwam.

tis nie zo moelijk, gilmour heeft een uniek gitaar en stemgeluid, met gilmour op deze plaat zou het als floyd geklonken hebben omdat het gilmour geluid nu eenmaal een typisch kenmerk van floyd was

en ja ik schets het wat te zwart wit , may i

hans brouwer heeft het juiste antwaord overigens al gegeven

De conclusie is nu eigenlijk dat Floyd dus net goed Waters als Gilmour was, en dat ze beiden een even belangrijke rol daarin hadden. Gilmour had daar dus niet slechts een rolletje in, maar was net als Waters net zo toonaangevend voor de Floyd sound. Anders was het geen typische Floyd sound geweest immers. Wright vond ik overigens ook echt onmisbaar met de keyboards voor die typische Floyd sound. Mason had wat mij betreft zo door iedere goede drummer vervangen kunnen worden, want zijn drumsound vind ik nu niet echt heel bijzonder.

Je hoort mij ook niet zeggen dat Waters niet de belangrijkste pion binnen PF was, maar het is onzin om Gilmours positie binnen PF af te doen als een rolletje...
En ik vind Division Bell persoonlijk een fantastisch album. Niet zo goed als Meddle, Dark Side, Wish You en Animals, maar in mijn ogen wel beter dan The Wall en The Final Cut. Smaak is ook iets om mee te laten tellen. En ik vind nog steeds (en dat is ook enkel mijn mening) dat Waters beter was in zijn PF periode dan solo. En ik denk dat de invloed van Gilmour op Waters daarvoor de reden is.

Maar deze plaat is wederom knap gemaakt. Op deze manier werkt Gilmour gewoon niet. Zijn muziek is anders. Dit album is Waters ten voeten uit. En toch mis ik Gilmour als ik dit album beluister. Maar dat zal inmiddels duidelijk zijn.

100% mee eens. PF was de som van Waters, Gilmour en Wright.