Dhani Harrison (zoon van George) @ Conan O'Brien over The Beatles Rockband :

Conan

En spelen een stukje van ''Birthday'', met Dhani op drums en Conan op bas

Dat rockband is echt kinderachtig.

Uit: recensie van de Volkskrant

De remaster van Abbey Road is binnen. De eerste indruk is dat het geluid in z'n geheel wat voller, helderder is. Iets opener. Ik blijf overigens bij m'n oordeel dat er geen wonderen verricht zijn. Dat kon ook niet, want die wonderen waren al in 1969 verricht. Het geluid van die plaat kon je bijna niet verkloten ook al is hij misschien niet perfect op CD gezet in de jaren 80.

Je hoort nu wel het kraken van de stoel van Ringo, en op het doorspoelen van een toilet op White Album; waarbij er een andere kijk op Revolution 9 komt.
Waarschijnlijk hoor je als je het nummer terug draait niet Paul is Dead, maar Paul is on the Toilet.

Ik snap best dat mensen deze Remasters willen aan schaffen.
Hopelijk wordt het een groot succes, want dan zijn de oude exemplaren voor weinig geld in tweedehands zaken te scoren.

Het kan natuurlijk ook zijn dat mensen ten onrechte de bestaande CD's hebben afgebrand als 'slecht'. Ik heb nu Abbey Road thuis. Deze klinkt beter dan het origineel (de CD bedoel ik), maar verwacht geen verschil van dag en nacht. Dat kan ook helemaal niet. De oorspronkelijke opnames klinken prima en die oorspronkelijke opnames zijn in de jaren 80 gewoon op CD gezet. Ook al is dat misschien niet helemaal perfect gedaan, slecht was het ook niet.

ben dan maar blij dat ik er maar vier besteld heb !

Ik ben eens voorzichtig met één begonnen. Ik denk dat 'The White Album' nog wel volgt. Ik heb de remaster (download) nog eens kritisch beluisterd en bij een aantal nummers zijn er toch echt wel verbeteringen. 'Julia' vond ik toch wel opvallend goed klinken op de remaster.

Wat vonden jullie van de versie van 'Long, Long, Long" op de mono-remasters? De stereo heb ik nog niet gehoord maar de mono vond ik een stuk warmen en voller van geluid. Echt een enorme verbetering...

Ik copy-paste hier even een stukje dat ik net op mijn blog heb gezet:

De laatste tijd vroegen mensen vaak aan mij of ik die nieuwe Beatles-remasters ging kopen. Geen vreemde vraag, aangezien The Beatles toch wel mijn favoriete band zijn (al kom ik daar liever nooit voor uit, want het is natuurlijk wel de meest onoriginele band denkbaar om op nummer 1 te zeten). Mijn antwoord was altijd ontkennend. Ten eerste omdat ik het geld er helemaal niet voor heb. Ten tweede omdat de verbetering die er in geluidskwaliteit zou worden gemaakt mij schromelijk overdreven leek. Nou moet natuurlijk ook gezegd worden dat deze remasters in eerste instantie bedoeld zijn om de cd-uitgaven te vervangen die eind jaren tachtig verschenen en die - omdat de cd toen nog zo'n nieuw medium was - tekort zouden hebben geschoten in het overbrengen van de dynamiek en warmte van de oorspronkelijke opnamen. Een hele generatie is opgegroeid met die relatief afstandelijk klinkende Beatle-cd's. Maar ik ben met The Beatles vertrouwd geraak door de LP's die mijn moeder in de jaren zestig kocht en die klinken na veertig jaar nog steeds perfect. Toen ik een iPod had en Revolver ook op straat wilde kunnen beluisteren (waar kan je immers beter mee door de stad wandelen op een zomere dag dan met Got To Get You Into My Life?) ontdekte ik een hele wereld op het internet van bootleggers die de muziek wél overtuigend van vinyl hadden gedigitaliseerd, zoals de illustere Dr. Ebbetts. Er was voor mij, al met al, geen enkele noodzaak voor deze remasters. En ik ben ook niet iemand die per se alles in het huis hoeft te hebben. Gelukkig niet, want met The Beatles ben je dan nooit klaar. Behalve de beste band is het immers ook het slimste bedrijf ter wereld.

Vandaag is het 09-09-09 en deze prachtige datum (number nine? number nine?) is uitgekozen om de complete Beatles-discografie opnieuw uit te brengen, in prachtig vormgegeven boxen. Zowel in stereo, voor het 'gewone volk', als in mono, voor de zogeheten audiofiele puristen. En natuurlijk met mooie fotoboekjes en dvd's met documentaires en allerhande andere smakelijke shit erbij. Eergisteren lekten de cd's reeds over het internet en natuurlijk heb ik die gedownload. Want ook al was ik niet van plan die box te kopen en had ik geen overdreven verwachtingen, was ik toch wel erg nieuwsgierig geraakt naar hoe het allemaal zou klinken. Immers, dit zal de standaard zijn waarmee een volgende generatie de beste band ter wereld zal leren kennen. Bovendien is het een mooie gelegenheid om al deze platen voor de zoveelste keer opnieuw te ontdekken.

Ik ben eigenlijk bij voorbaat al blij met deze releases, omdat het voor eventjes weer een lekkere Beatlemania tot stand heeft gebracht. Over het internet wordt druk geoudenhoerd over het geniale baslijntje in Dear Prudence dat nu nóg beter te horen is en de eeuwige vraag of John of Paul nou de beste popcomponist ter wereld is, dat George toch eigenlijk het meest getalenteerd was en hoe onderschat de drum-skills van Ringo wel niet zijn. En dit allemaal vooral door mensen van mijn leeftijd. The Beatles zijn namelijk nooit een oude-lullen-band geworden. Dat komt natuurlijk door de muziek, die zelfs opgenomen met een verroeste videoband in een aquarium nog hipper en frisser klinkt dan je leukste indie-ontdekking van myspace. Maar het komt ook door de commerciële vernuftheid van Apple Corps elke zoveel jaar de complete catalogus van de Fab Four opnieuw onder de aandacht te brengen. Eerst waren er de Anthologies, toen Let It Be... Naked, toen Love en ga zo maar door. Ik geloof ook dat dat de reden is dat er zo lang mogelijk gewacht is met het uitbrengen van deze begeerde remasters. Iedereen krijgt toch voor even het gevoel dat The Beatles weer bij elkaar zijn en mag gelegitimeerd opgaan in deze slim geconstrueerde illusie. Er is zelfs een Beatles-variant van de populaire videogame Rock Band op de markt gebracht! De wegen van John, Paul, George en Ringo scheidden in 1970 en ze zullen onmogelijk nog ooit voor nieuwe muziek kunnen zorgen, aangezien twee van de vier inmiddels de pijp aan Maarten hebben gegeven. Maar op een bepaalde manier zijn The Beatles nooit uit elkaar gegaan. Ze bestaan nog in al hun wonderlijke glorie en gaan constant met hun tijd mee, zoals ze altijd hebben gedaan.

Maar goed, terug naar die remasters. Want hoe klinken ze nou eigenlijk? Laat ik benadrukken dat ik géén audiofiel ben. Ik heb een goed muzikaal gehoor, maar ben een leek op het gebied van technologie. Ik weet nog nét het verschil tussen mixen en masteren, maar daar houd het toch echt bij op. En ik ben er ook eerlijk gezegd niet zo geïnteresseerd in. Het geluid is mooi of niet, meer kan ik daar niet over zeggen. Liever richt ik mijn aandacht op songstructuren, teksten, instrumentaties. Maar in het geval van deze band hoeven daar natuurlijk geen woorden meer aan vuil te worden gemaakt. Toch hoef je geen verstand te hebben van equaliseren, synchroniseren, compresseren en 'noise reductie' om te horen dat deze remasters de Beatles-collectie anders laten klinken. Niet alleen ten opzichte van die verfoeide cd-uitgaven uit de jaren tachtig, ook ten opzichte van de LP's van mijn moeder. Het verschil zit hem voornamelijk in details, maar het zijn geen details die onopgemerkt voorbij gaan. Het zijn verschuivingen van accenten die zelfs een tot dan toe deels verdoezelde essentie van een liedje bloot kunnen leggen. Dat werkt soms overweldigend, juist omdat het liedjes betreft die je niet beter dacht te kunnen kennen. Neem Help!, een nummer dat toch nogal in ons collectieve bewustzijn zit vastgeroest. De leadgitaar en vocalen waren altijd de drijvende kracht van dat nummer. Nu zijn alle individuele instrumenten kraakhelder te onderscheiden: John's akoestische ritme-gitaar, Paul's swingende bas, Ringo's hi-hat. Hierdoor verandert de algehele energie van de song, wordt het gelaagder. En wellicht passender bij de nogal desperate tekst. Het klinkt alsof de band het nummer op dat moment voor jou aan het spelen is, in plaats van dat je naar een opname van vierenveertig jaar terug zit te luisteren. Op deze manier is het beluisteren van de Beatles-remasters een vervreemdende ervaring te noemen. Een ander voorbeeld is Oh! Darling van de plaat Abbey Road. Hoe vaak moet ik dat nummer wel niet in mijn leven gehoord hebben? Toch was het harmonieuze koortje tegen het eind van de song mij nooit opgevallen. Natuurlijk was het er altijd al, maar zat het begraven tussen de andere geluiden. Nu treedt het op de voorgrond en maakt het een nummer dat in alle opzichten al perfect was nóg beter. Zo doe je constant nieuwe ontdekkingen bij het beluisteren van deze opgepoetste klassiekers. Hoe goed je The Beatles ook dacht te kennen, door deze remasters krijg je het gevoel ze opnieuw voor de eerste keer te horen en dat is natuurlijk zeer opwindend om mee te mogen maken.

Tot slot wil ik nog wat zeggen over het 'mono-versus-stereo-debat' dat sinds oudsher gevoerd wordt tussen Beatle-fanaten en op dit moment weer eens op de spits gedreven wordt door de uitgave van twee verschillende boxsets die elk een van beide kampen zou moeten bedienen (waarbij gezegd moet worden dat in de mono-box Yellow Submarine, Abbey Road en Let It Be ontbreken, aangezien die oorspronkelijk speciaal voor stereo werden opgenomen). Als argument pro-mono wordt altijd aangevoerd dat het authentieker zou klinken, aangezien The Beatles zelf al hun energie daarin staken en de albums pas achteraf door producer George Martin in stereo werden omgezet. Het is naar mijn bescheiden mening voor het grootste deel toch echt niet meer dan een smaakkwestie. Mono klinkt, zeker bij de oudste albums zoals Please Please Me en With The Beatles, puntiger en swingender. Stereo is rijker en overweldigender, wat meer past bij de latere psychedelische albums. Die nieuwe ontdekkingen in liedjes waar ik zo enthousiast over ben, heb ik eigenlijk alleen in de stereo-versies kunnen vinden. Maar het heeft natuurlijk ook veel met gewenning te maken. Puristen zweren sinds jaar en dag bij Sgt. Pepper's in mono en zelfs Lennon himself heeft eens gezegd dat als de definitieve versie van het album te beschouwen. Maar mijn moeder kocht die plaat indertijd in stereo (een begrijpelijke keuze, aangezien dat toen toch het nieuwste van het nieuwste was en bij voorbaat als beter werd beschouwd) en met díe Pepper-plaat ben ik opgegroeid. Sterker nog, Lucy In The Sky With Diamonds is naast Eine kleine Nachtmusik zowaar mijn eerste muzikale herinnering. Mijn moeder moet die LP honderden keren hebben opgezet terwijl zij aan het strijken was en ik op de grond lag te kleien en mag toch wel het fundament worden genoemd van mijn gehele muzikale ontwikkeling. Ik durf zelfs te beweren dat als zij een andere plaat had gekozen als strijk-muziek - bijvoorbeeld Wagner's 'Ring des Nibelungen' of iets van pak hem beet Paul Anka - ik nu een heel ander persoon zou zijn. En als ik dan vervolgens Sgt. Pepper's in de mono-remaster ga beluisteren, mis is gewoon de kleurige rijkheid aan klanken waar ik zo vergroeid mee ben geraakt. Bij Revolver is het echter weer precies omgekeerd. Die had mijn moeder juist in mono en daarom stoor ik mij er nu bij het beluisteren van de stereo-remaster de tyfus aan wanneer de zang in Eleanor Rigby zich opeens van mijn ene naar mijn andere oor verplaatst. 'Dát is niet de bedoeling!' roep ik dan hardop tegen de ingebeelde Abbey Road-engineers in mijn kamer.

Zoals gezegd, het mooiste aan deze heruitgaven vind ik toch wel dat The Beatles weer voor eventjes onder ons mogen zijn. Zodat we er maar weer eens aan herinnerd worden dat er veel mooie muziek wordt gemaakt en zal worden gemaakt, maar toch heel erg weinig in de buurt mag komen en zal kunnen komen van wat de Fab Four in die kleine tien jaar van hun feitelijke bestaan op de wereld hebben losgelaten. Of het nou in mono of in stereo is, op blue-ray-dolby-surround-chip-implantaat of kapotgetrapt cassettebandje, van die Lads uit Liverpool komen we nooit meer af. Gelukkig maar!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Oh, dat ga ik dan zo terugkijken bij uitzendinggemist. Had Blokhuis namelijk altijd wel hoog in het vaandel staan, maar als hij zegt dat het verschil alleen voor de echte freak te horen is, moeten z'n oren het toch begeven hebben.

Of jij overdrijft het verschil. Dat kan natuurlijk ook. We hebben hier een luistertest gedaan met een panel van drie mensen. Geloof me: het verschil is echt niet zo groot. Het valt vaak pas op als je een bepaald fragment herhaalt. Er zijn verbeteringen. Zeker, maar veel mensen laten zich bedriegen door de toename in volume. En zoals al zo vaak bewezen: draai muziek harder en mensen vinden het geluid beter.
Blokhuis zei het trouwens anders. Hij erkende een geluidsverbetering, maar je moest goed luisteren om hem te horen.

Ik denk ook dat veel mensen het verschil gaan overdrijven. Ze geven er immers veel geld aan uit en dan wil je de waarheid misschien niet onder ogen zien....

Bij andere bands vind ik een remaster ook niet altijd zoveel verschil toevoegen, hoewel er natuurlijk ook genoeg voorbeelden te bedenken zijn waarbij dat wel het geval is.

Ik heb er drie besteld die ik nog niet had, en ik denk dat ik nu mag aannemen dat het geluid zeker iets beter is, maar hoeveel dat is zal dan wel blijken. Een miskoop kan het in mijn geval nooit worden.

Kaaasgaaf-->goeie blog en helemaal mee eens!

(Mijn Lucy In The Sky heet Penny Lane en ik herken de stevige voorkeur naar stereo!)

Mja, als je op de koptelefoon luistert zijn de verschillen echt wel goed hoorbaar hoor. Het verschilt natuurlijk wel flink van nummer tot nummer...

Kaaasgaaf:

Bij The Beatles - Revolver (1966):

Vandaag de remaster opgehaald. Potver, dat is toch wel mooi hoor...

Ik kon me vandaag ook niet beheersen, en heb 'm ook aangeschaft. Hij klinkt inderdaad erg fraai..

Kunnen jullie me zeggen of het geluid nou echt veel beter is. Ik hoor er maar tegenstrijdige uitspraken over.

Mijn inziens veel beter. Veel warmer en voller dan de oude CD versie.

Ik heb elders op internet gelezen dat het lijkt alsof er een sluier van de muziek is afgehaald, en ik kan mij wel in deze mening vinden. De remaster klinkt duidelijk levendiger dan de vorige versie.

Daar kan ook ik me heel goed in vinden.

En ondertussen lachen McCartney, Starr & Ono all the way to the bank...

Ik moet zeggen dat het wel een mooie box is geworden.
Ik had alleen de lp's en op cd de bekende rode en blauwe.
En dan vind ik het niet zoveel uitmaken of het geluid nu wel of niet beter klinkt.
Alleen raar dat er zoveel prijsverschil in zit.
bol.com 260 euri en Fame en Plato 200 euri's
En EMI is de lachende 3e

Ik twijfel nog zo of ik die box zal bestellen.... Advies!!!

Dan ga ik toch maar eens luisteren. Maar mijn gehoor, ik ben nu 55 en al levenslang Beatlesfan, is er in de loop der jaren niet beter op geworden. Bovendien heb ik al diverse Beatlesboxen e.d. thuis staan en twijfel om nog weer eens eentje voor veel geld bij te gaan kopen. De hele box in ieder geval niet, dat weet ik zeker of Sinterklaas moet mee eens heel lief aankijken.

Bij The Beatles - Revolver (1966):

Sinterklaas loves The Beatles. Dat gaat goed komen .

Bij mij komt de kerstman, dus he loves the Beatles too!

Ik ga wèl voor heel de box, maar wacht dus de kerstperiode af, de aanschaf zou nu een véél te grote hap uit mijn budget zijn.

Gewoon doe. Doe de kwakkelende economie een plezier.

Ik heb besloten de stereo's los te kopen...geen groot geldbedrag in één keer kwijt en meer 'rust' om de meesterwerkjes weer 'ns te beluisteren. Bovendien kan ik bijvoorbeeld Yellow Submarine links laten liggen...
Ik twijfel over de mono's; Beatlesfanaten zijn er dol op, maar ik weet niet of ik uiteindelijk veel naar de mono-mixen ga luisteren....