Gisteren omschreef de NRC precies waar het aan schortte bij The Beatles: de 'normale' cd's waren/bleven veel te duur en het had weinig toe te voegen aan wat er al bekend was.

Weinig aantrekkelijk dus voor een nieuw publiek.

Pas de laatste jaren zijn de technieken zo ver gevorderd, dat het geluid eindelijk klinkt zo als het oorspronkelijk heeft geklonken, maar door een gebrekkige/beperkte techniek op LP/cassette/eerste generatie cd's nooit zo is gebracht.

Omdat we die oude opnames gewend zijn en velen de hele collectie al hebben staan, is er nogal wat koud watervrees. Ik denk dat het eindelijk weer eens een ontwikkeling in de muziekindustrie is, waardoor de verkopen weer eens gerechtvaardigd gaan stijgen.

De vraag is alleen, of we bereid zijn onze oude collectie(s) te gaan vervangen. Onmiskenbaar is het geluid beter, maar het is, ter behoud van je eigen collectie, altijd makkelijker om te zeggen dat je geen verschil hoort.

Neil Young, die recent de eerste 4 cd's uit zijn collectie prachtig geremasterd heeft uitgebracht, is wat sympathieker dan The Beatles. De cd's variëren in prijs van 7,99 tot 9,99 en dat is, gezien het gebodene, eigenlijk niet eens een discussie.

De cd's van de Beatles variëren los van 14,99 tot 19,99. Dat gaat dan allemaal naar de eigenaar (of erfgenamen!) van de rechten. Ik vind deze prijzen in de huidige tijd veel te hoog.

Ik laat mij ook niet bedotten door de aanschaf van een hele box ineens, de verpakking interesseert mij niet. Het gaat mij om de inhoud en dat ik zelf wil bepalen wat ik wel en niet (geremasterd) wil hebben. Dat er toch nog een soort van verrassingselement in moet zitten, iets om naar uit te kijken.

Daarom koop ik van de Beatles elke maand één cd, van de cd's die ik graag wil hebben. Dan heb ik ook iets om naar uit te kijken. T.z.t. meld ik me wel bij de besprekingen.

Koudwatervrees bestaat ook bij mij.
Ik heb voorlopig alleen de rode en blauwe verzamelaar op CD.
Alle andere Beatles songs (albums) staan bij mij op mp3.

Reden: ik vond het artwork van de oude CDs abominabel.
En ik dacht ... laat ik wachten tot er ooit een mooie rerelease komt.

Die is er nu, maar met zogenaamd veel betere geluidskwaliteit.
En daar wringt bij mij het schoentje.

Waar begint en eindigt een remaster? Waar begint en eindigt een remix?

Mike Oldfield bracht onlangs de oude Tubular Bells nog maar eens uit.
In een nagelnieuwe remix. Ik weiger hem te kopen, ook al heb ik het album
nog steeds niet op CD (wel op vinyl) in mijn collectie zitten.

Mijn broer kocht hem: je hoort het goed dat er aan geprutst is, zegt hij.

Kom ik bij mijn hamvraag: Wat verstaan we onder betere geluidskwaliteit?
Voor mij telt het totaalgeluid van een song. Mij kan het eigenlijk niet schelen
of de productie rammelt of als er hier en daar een steekje los zit.
Het totaalgeluid, de song zelf, komt op de eerste plaats.

Dus als je zo'n oud, ingebakken totaalgeluid nu gaat oppoetsen,
hou je dan niet een sterielere versie over van die sympathieke oersound?


Ik heb eigenlijk dezelfde ingesteldheid als musician.
Ik koop mijn deluxe versies (New Order, Depeche Mode, U2, Cure) ook gespreid.
Koop ik dan maandelijks nog één of twee andere dingen bij.

Maar soms is het opletten: acties (DM deluxe aan 9 euro bij Media Markt)
zijn kort van levensduur. Dus goed uitkijken dat je niet te laat komt.

Met The Beatles kijk ik de kat nog wat uit de boom.
Misschien koop ik ze toch, als ze binnenkort wat lager geprijsd zijn.

volgens mij is er niets anders gedaan dan remasteren. Ik denk dat deze uitgave dichter bij de oorspronkelijke LP staat dan de vorige.

Nee, niet de economie maar alleen de toch al astronomisch hoge royalties van The Beatles zelf en de bankrekening van EMI.

Of ben ik nu te cynisch ?

Of een remaster cd zin heeft, of dat het alleen zakken vullen is, kan je jezelf bij elke groep of artiest afvragen, dat is niet Beatles gerelelateerd. Vaak zie je wel dat er dan ook extra tracks opstaan.
Iets wat je op de Beatle CD's mist.

Tja is 200 euri een groot bedrag? Voor de 1 niet, maar bij een heleboel gezinnen zal dit bedrag een enorme aanslag zijn op het maandelijkse budget. En dan kan je je afvragen zijn ze het waard?
Of de prijs van de box zal zakken heeft te maken of de box goed zal vekopen, of dat het een flop wordt. In het laatste geval zal de box later gewoon gedumpt worden. Dit verwacht ik echter niet. Al jaren zijn de losse cd's van de Beatles al erg prijzig geweest. Die zag je echt niet in de uitverkoop bakken.

Maar zoals ik al eerder zei, heb je nog niets van de Beatles op cd, dan is de aankoop makkelijker, dan dat je heel de collectie al had op cd

Ach, als je zo gaat rekenen ga je niet meer naar een concert van Coldplay of haal je je boodschappen niet bij Albert Heijn.

De Beatles'canon' is de beste uit de popgeschiedenis; tien albums waarvan er in ieder geval zes 'klassiekers' zijn, daarnaast een stuk of tien klassieke singles (van I Wanna Hold Your Hand tot en met Hey Jude/Revolution) van hoge kwaliteit.
Ze zijn nu mooi opgepoetst, fraaie uitgaves en ze hebben weer meer de 'klassieke' uitstraling die ze horen te hebben!

Ik was misschien niet duidelijk genoeg.
Het gaat mij niet om al dan niet remasteren.

Het gaat me om de vraag waar remasteren ophoudt en remixen begint.
Ik de artikels rond deze Beatles heruitgaves, lees ik dat er bijzondere
en vernieuwende technieken gebruikt zijn om de muziek op te poetsen.

Letterlijk: "mixfouten werden hersteld".

Is het herstellen van mixfouten remasteren of remixen?

Ik hou van het totaalgeluid van een song (mixfouten incluis).
Als je mixfouten herstelt, maak je de song dan niet sterieler?

Dat vraag ik me af. Niet of een remaster zin heeft.
Wel hoe ver gaat een remaster en hoeveel impact heeft hij op het lied.
Dus niet enkel de geluidskwaliteit, maar ook het lied zelf.

'ns zien...
Het doel van deze remasters is het geluid van de mastertapes benaderen en hier en daar mix-fouten uit het verleden (slechte edits) wegpoetsen. Er werd hier en daar wat tape-ruis digitaal verwijderd (spaarzaam...in totaal zo'n 5 minuten over het hele project).
Of het geluid daar niet sterieler van wordt...ik vind van niet; de foutjes van de Beatles zelf (piepende basdrum-pedalen, foutjes op de gitaren) zijn bijna beter hoorbaar en ik vind vooral Revolver warmer en voller klinken dan de schelle, fletse cd uit '87...
Het gaat er dus ook om hoe je het geluid op de cd gaat zetten; hoe hard...geef je de lage of de hoge tonen een beetje 'boost'?
Ook wat dat betreft is er subtiel te werk gegaan, volgens mij!
Bij remixen ga je (als het kan) niet terug naar de album-masters, maar naar de mixtapes. Van sommige albums zijn er maar twee sporen opgenomen en is 'analoog' remixen erg lastig (dan moet je algauw gaan vogelen in Protools om bijvoorbeeld een zangstem of basgitaar te isoleren). Sommige mixtapes zijn uitgelekt en van bijvoorbeeld She's Leaving Home is een erg fraaie (illegale) remix gemaakt van de vier sporen die er waren.
Hier wordt het interessant of het dezelfde song blijft...hier en daar ging het Love-project hiermee de mist in; bijvoorbeeld in de 'mash-up' van Eleanor Rigby en Julia... Ik ben een voorstander van remixen, alleen als het gaat om het 'normalisen' van het stereo-beeld.

Bij het journaalitem van gisteren werd juist vermeld dat de aanwezige "fouten" gehandhaafd zijn en dus niet weggepoetst. Wat is nu waar?

Men bedoelde de fouten waar we als fan aan gewend geraakt zijn.
De hoorbare versprekingen, kuchjes en achtergrondgeluiden.

Die zijn gehandhaafd.

Ik wil nog wel verder gaan.

Correcties van fouten, die per ongeluk op de originele uitgaven zijn terechtgekomen of wat dacht je van hernieuwde inzichten van de makers?

Let it be........ naked ontdaan van Phil Spector en uitgebracht naar de nieuwe inzichten van Paul McCartney.

Wat is een oergeluid? Wat te denken van oorspronkelijk opgenomen nummers, muziekinstrumenten, vocalen die bij de uiteindelijke uitgave om wat voor redenen dan ook zijn weggelaten?

Tales of mystery and imagination werd in 1987 door de makers Alan Parsons en maatje Eric Woolfson opnieuw gemixt, wat instrumenten werden toegevoegd en zaken die niet op de LP konden ten tijde van het vinyl-tijdperk, werden nu op cd wel doorgevoerd.

Ik vind/vond het een groot succes. De prachtig gedragen stem van Orson Welles praat nu de oorspronkelijke kant één en twee geweldig aan elkaar. Hoewel destijds wel opgenomen (de man is al jaren dood), is het oorspronkelijk niet op de LP terecht gekomen.

Wel of geen oergeluid?

Puristen vinden het maar niks. Maar ik geef Parsons en Woolfson helemaal gelijk, het hoorde er op, het hoorde er bij, alleen hebben we het nooit geweten.

En zo extreem zijn de restaurateurs van The Beatles cd's niet eens te werk gegaan.
Wel weet ik dat nieuwe remasters origineler klinken dan de vroegere uiteindelijke resultaten, die niet beter konden dan de techniek destijds toeliet. Prima voor toen, nu zijn we toe aan iets beters.

Het feit wil dat ik inderdaad niet naar Coldplay ga (laat staan dat ik er naar luister) en ook geen boodschappen doe bij de AH, maar dit heeft weer andere redenen

Stereo box vandaag binnen gekregen. Ziet er strak uit. Eigenlijk jammer dat er geen boek bij zit of zo .......

Tja...als ik nóg verder ga...
Die koor- en orkest-toevoegingen van meneer P. Spector zijn met medeweten van slechts één Beatle (dhr. J. Lennon) toegevoegd, dus zelfs dat was een discutabele verandering...

Het lastige voor de remasteraars was dat zelfs de 'fouten' inmiddels door miljoenen Beatle-liefhebbers als 'de standaard' wordt gezien.
-McCartney's stem die overslaat in "If I fell"
-de krakende stoel na het piano-akkoord na A Day in the Life
-klikgeluiden bij het overschakelen van gitaar-elementen
-Lennon's stem die 'in het rood' gaat in I Want You (She's So Heavy)
-McCartney's "F****ng H*ll!" in Hey Jude
Het zijn voor mij onderdelen van de 'performance' in de studio.
Na deze 'getrouwe' remasters is (denk ik) juist de baan vrij voor nieuwe mixen; de basis staat weer!

Ach wat is een master? Laat staan een remaster? Als alles op band staat volgen er een stapel 'masters'. Waarvan er op een goed moment één uitgekozen wordt om op plaat te zetten. En die wordt dan vaak ook nog voorzien van een laatste bewerking met een equalizer. Nog net even die laatste master net iets beter laten klinken op de gemiddelde platenspeler van dat moment. Of zoals veel bands het doen: even naar de auto rennen om te luisteren of het op de autoradio ook klinkt. Zo niet? Nog even door sleutelen. Met een remaster blijf je in principe van de oorspronkelijke opnames af. Verder lijkt me alles geoorloofd.

Ik las vandaag een krantje van Revolver waarin men wel weer vol lof sprak over de remasters. Ik weet niet meer wat ik moet geloven, het is te hopen dat CDWOW opschiet met mijn cd's. Ik heb rond februari al een pre-order geplaatst dacht ik.

Eerlijk gezegd denk ik dat de verwarring ontstaat, doordat mensen te hoge verwachtingen hebben. De remasters die ik heb beluisterd zijn goed. In alle gevallen is het geluid beter. Soms behoorlijk beter, vaak ietsjes beter. Het leek dat sommigen wonderen verwachtten en dat was onrealistisch.

Heb Dinsdag de stereobox gekocht.
Helemaal te gek. Het heeft wat decennia geduurd, maar voor het eerst staan The Beatles nu fatsoenlijk op CD en hoef ik dat broddelwerk uit 1987 nooit meer te horen.

Ik zou de Mono's ook graag willen hebben, maar daar wacht ik nog even mee. Vind het werkelijk absurd dat EMI ze apart uitbrengt. 99 van de 100 remasterprojecten zet Mono én stereo op één CD. Zoiets is niet meer dan logisch, aangezien er op CD sowieso plaats is voor 2 LP's.
Pure geldklopperij dus. Maar dat is nou eenmaal traditie als het om Beatles releases gaat.

Ik vind tot nu toe de nummers tot Rubber Soul overduidelijk beter/warmer/voller klinken. Daarna vind ik het lastiger te horen. Aantal liedjes op the White Album vind ik ook vrij duidelijk.

Overigens bij I Should Have Known Better hoor ik in het begin de mondharmonica heel even stoppen bij de remaster. Dit hoort zo?

Trouwens, ik ga de stereo kopen Daar vind ik het te leuk en overduidelijk beter en uitdagend voor.

Ik heb zojuist de cd (niet remaster) opgezet en kon deze toch ook horen. Nu ik het 'feitje' ken dan wel.

Nooit geweten dat de cd's die ik had zulk inferieur geluid hadden. Nu mijn ouders de stereobox hebben aangeschaft, hoor ik het inderdaad!

Hey Jude klinkt een stuk knerpender.

Dit is - in een notendop - een sprekend voorbeeld van een audio-koster: "hij heeft de klok horen luiden, maar weet niet waar de klepel hangt".

Van alle opnames wordt slechts één master gemaakt - om veiligheidsredenen liep vroeger een tweede machine mee (de zgn b-tape). In het geval van Miles Davis - Kind of Blue is bij het remasteren die b-tape gebruikt, omdat er een snelheidsafwijking in de oorspronkelijke a-tape bleek te ziiten.

Er is één bron: de master (het woord zegt het al). De manier waarop dingen zijn vastgelegd (fysiek, analoog, digitaal) bepaalt wat mogelijk is. Er bestaan mono en stereo opnames; opnames op 4 sporen, 8 sporen etc. Het zal eenieder duidelijk zijn dat beperkingen in de bron (mono, 4 -sporen) nooit zodanig te pimpen zijn dat ze klinken als full-blown 16-sporen stereo.

De wijze van vastleggen is eerlijk gezegd ook niet zo belangrijk, beide hebben hun beperkingen in levensvatbaarheid (duurzaamheid van het dragende materiaal, de tape) en de technische levensduur van de apparatuur (incl. software). Ik ken aardig wat mensen die bijv, zeer te spreken waren over de opname- en wwergavemogelijkheden van de mini-disk; welnu we weten allemaal hoe het daarmee is afgelopen.

Wat is dan wel mogelijk bij remasteren? Gewoon corrigeren, opfrissen,accenten verleggen. Het feit dat van de week Leo Blokhuis in de Wereld draait door zich liet verleiden tot zo'n 'luistertest' op tv zegt wellicht meer over Blokhuis dan over de effectiviteit van een dergelijke (uncontrollable) demo op tv. Waarom spreek ik van 'uncontrollable' - heel simpel: er is geen enkele invloed op de manier waarop het signaal bij een kijker binnenkomt. Dus is zo'n 'test' zinloos. Zou ik geïnteresseerd zijn om het geremasterde materiaal te beluisteren - jazeker, als ik zelf een referentieset mag kiezen en voldoende tijd mag nemen.

Het heeft imo alleen zin dan te kopen als je zelf de toegevoegde waarde echt ervaart (of je hebt laten aanleunen door de platenmaatschappij). Of als je wilt batsen - net als mensen die de duurste wijn van de kaart bestellen, hem open laten maken, in één ruk naar binnen gooien en zeggen: "hij is goed".

Uiteindelijk bestaat er één master. Ik zeg alleen maar dat er tussen de opnames en de uiteindelijke master een aantal kandidaten zijn die net zo goed als eindmaster kunnen dienen. En dat klank en kwaliteit van de uiteindelijke master veel te maken heeft met de afspeelmogelijkheden die de klant op dat moment heeft. De master is wat mij betreft dus geen heilig relikwie waar je af moet blijven. En daar ging de discussie even over. Wanneer is het een remaster, een remix of domweg restauratie. Waar begint het één en waar eindigt het ander. Is moeilijk te zeggen.
Niet zo sterk overigens dat je eerst roept dat er maar één master gemaakt wordt om direct een voorbeeld te geven van een situatie waarin er twee zijn. The Beatles hebben van de meeste albums twee masters.

''What does remastering mean anyway ?''

Als je citeert doe dat dan correct, ik schreef (de cursivering is van mij):



Dit is dus een identieke (safety, back-up) copy, voor het geval er iets misgaat.

Die master zal altijd intact blijven - dat is immers de bron. Van daaruit kan een re-mastering plaatsvinden (dat proces heb ik hierboven kort beschreven). Heeft remastering kwaliteitsverbetering tot gevolg? Al zou je denken van wel, is dat helaas niet altijd het geval. Bekende gevallen van verbetering zijn, wat ik zo kan bedenken: het werk van Miles Davis, Led Zeppelin - de eerste 5(?) albums; tegenvallend imo: Derek and The Dominoes, Layla and Other Assorted Love Songs (heb ik op spec. gold ed); ronduit slecht: Chameleons - Script of the Bridge.

Ben ik als audiofiel benieuwd naar de re-master(s) van The Beatles? Jazeker, zoals ik al zei, gaarne te beluisteren op een goede referentieset. George Martin (sound engineer) van The Beatles heeft een goede naam onder professionals - met het bronmateriaal zal het dus wel goed zitten. Ik denk dat we eerder een soort opfrisbeurt kunnen verwachten; my guess is het dat EMI, ook bekend van [http://www.youtube.com/watch?v=RceUy-Ghiek]deze song - een leuke cash cow ten tonele voert. We zijn toch niet zo naïef te denken dat men daar gedreven wordt door de zorg voor het voortbestaan van het Beatles' erfgoed?

Warom niet uitgebracht op SA-CD

Voor pop wordt SACD als geflopt beschouwd - vraag gerust hiernaar bij de hifi-vakhandel. Ooit ervaren hoeveel gewone cd's worden geleverd met een doosje dat eigenlijk bestemd was voor SACD (afwijkend, met ronde hoeken)?

Jammer. Hybrid SACD was hier toch op zijn plaats geweest voor significante verschil- len met voorgaande transfers...
Deze release laat ik als muziekliefhebber, maar ook audiofiel, voorbij gaan.

Ik vind het ook absurd en geldklopperij dat mono en stereo apart zijn uitgebracht. Zeker omdat bijvoorbeeld het hele oude werk (Please Please Me en With The Beatles als meest extreme voorbeelden) zó evident beter klinken in mono dan in stereo dat het haast niet meer grappig is. Met latere Beatles-albums klinkt mono én stereo geweldig, maar is het meer een smaakkwestie waar je voorkeur naar uit gaat (de energie en dynamiek van mono of het overrompelende sonische van stereo). Mono en stereo hadden dus bij elkaar in een box gemoeten. Maar toch alsjeblieft niet twee versies van een album achter elkaar op dezelfde schijf. Ik heb er een pesthekel aan als bands dat doen. Zo verstoor je de eenheid die een album vormt, wat toch zeker bij de latere Beatles-albums nogal misplaatst zou zijn. Nee, ze hadden van de albums dubbel-cd'tjes moeten maken (en van de Witte en Past Masters dus vier-dubbele), dan had je alles bij elkaar gehad en kon iedereen voor zichzelf beoordelen van welk album hij of zij de mono dan wel de stereo prefereert. Ik hoop stilletjes dat zo'n uitgave er over een paar jaar alsnog komt, aangezien ik nu het geld niet heb gehad om een van beide boxen aan te schaffen. Ik heb dus maar alles in mono en stereo in de hoogste kwaliteit gedownload en alle andere muziek van m'n iPod geflikkerd. Op dit moment klinkt het complete werk van de Beste Band ter Wereld in twee versies (in totaal 439 nummers: 19 uur, 56 minuten en 6 seconden) over mijn boxen in shuffle. Opwindend is dat. Maar wat is Eleanor Rigby in Stereo toch volslagen k*t zeg!

Ik vind het nogal onoverzichtelijk dat er nu twee threads over hetzelfde onderwerp aan het rollen zijn (deze en deze). Kan een moderator ze niet samen voegen?