Geen idee, maar hij heeft dat al vaker gedaan. Wie weet komt hij terug onder een nieuw pseudoniem? Lady Madonna?

Billy Shears. hahaha

...Ik moest even googlen...
Daar is zelfs een Wikipedia pagina over!

...en een enorme theorie, en veel youtube-filmpjes (de "Winged Beatle")-serie begint al aardig berucht te worden.
Ik heb nooit een snars geloofd van de Paul=Dead-cultus, maar ik moet toegeven dat de theorie best vernuftig in elkaar zit! In de nieuwste 'geruchten' zijn er ook in beeld en geluid van bijv. de Free As A Bird-clip de nodige aanwijzingen te vinden en wordt een verband gelegd met een manuscripten van Beatles-rechterhand Mal Evans....

Altijd wel boeiend die shit rond the beatles heen. De helter skelter moorden, dat paul is dead gebeuren, Chapman die gehersenspoeld is door de CIA en Lennon doodschoot, die vage goeroe Sexie Sadie enz enz...

Vond ik vroeger altijd erg interessant om over te lezen.

Bij The Beatles - Magical Mystery Tour (1967):

The Beatles zijn überhaupt geen diepgaande schrijvers. Dat is dan ook de charme van hun oeuvre, vind ik. Echter vond ik dat stukje wel erg... vreemd.

De Beatles schreven over hun overleden moeders (Julia, Let It Be), affaires (Norwegian Wood), gedoe in hun huidige relaties (I'm Looking through you), hun eigen verwarring (She Said She Said), heimwee naar de kindertijd (Penny Lane, Strawberry Fields Forever) en naar de betere tijd die ze zelf hadden (Golden Slumbers).
Ik vind dat diepgravend genoeg; minder voor de hand liggend dan een Dylan of Cohen, maar net zo autobiografisch en beschrijvend!

niet mee eens, ik vind dat juist dylan alsook cohen intresanter taalgebruik hanteren,betere metaforen kiezen en mij tekstueel meer boeien. Met name dylan heeft een overvloed aan geniale teksten.Tuurlijk er is niks mis met het taalgebruik van de beatles,maar om ze nou met twee grootmeesters te gaan vergelijken. Nee,dat gaat te ver!. Ik heb dylan in ieder geval nooit zoiets plakkerigs horen zingen als "all you need is love". Brr

Dylan en Cohen zijn inderdaad veel artistieker in hun teksten.

"Interessanter" is een kwestie van smaak. Ik vind Strawberry Fields Forever veel interessanter dan "Blowing in the Wind" (geen eerlijke vergelijking, maar jij haalt nou eenmaal Lennon's meest simplistische tekst aan..;).
Uiteindelijk was vooral Lennon veel autobiografischer dan Dylan (die pas begin jaren '70 echt over zichzelf ging schrijven, zelfs in z'n meest 'wilde' teksten. Of dacht iemand hier dat "I Am The Walrus" een vrolijk nietszeggend deuntje was?

Vrolijk zou ik het niet noemen, maar nietszeggend wel. Zie de reacties van mij en devel-hunt hierboven.

Het zijn teksten die niet echt in de top horen van hun klasse. Het zijn simpele metaforen die over het algemeen toch vrij gebruikelijk zijn in de muziek.

Over I Am the Walrus is heel wat inkt gevloeid.
Wat de teksten betreft is Bob Dylan ongeëvenaard, maar John Lennon is ook een prima tekstschrijver (soms autobiografisch, soms maatschappijkritisch).

Tja; hier zit 'm het principiële punt van verschil: zei of bedoelde Lennon iets met zijn door LSD-gebruik beïnvloede teksten of niet?
Zetten jullie dit in dezelfde catagorie als Ob-la-di Ob-la-da? Nee toch, hoop ik?
Ik denk zelf net zo veel of zo weinig als Highway 61 van Dylan of Karma Police van Radiohead. Veel dus.

Desolation row(bob dylan,highway 61)heeft nou juist een van de meest geniale,veel zeggende teksten die ik ken. Prachtige sfeertekeningen. Het slotstuk is een prima voorbeeld. Simpel,zeker!,maar kom er maar eens op:

Yes, I received your letter yesterday
(About the time the doorknob broke)
When you asked how I was doing
Was that some kind of joke?
All these people that you mention
Yes, I know them, they're quite lame
I had to rearrange their faces
And give them all another name
Right now I can't read too good
Don’t send me no more letters, no
Not unless you mail them
From Desolation Row

de beatles, hebben zeer zeker wel mooie teksten,maar zeg nou eerlijk Poëtisch zijn ze allerminst.

Lennon maakte hier een statement met deze tekst. Maar de tekst zelf gaat nergens over.

Dat Lennon een tekst kon schrijven die gelijkwaardig aan Dylan was bewees hij met nummers als Imagine, In My life, Help!, Working class hero en 10-tal andere nummers. Het verschil met Dylan was wel dat je met Lennon gelijk wist wat hij bedoelde,heel down to earth en directe wijze van schrijven en communiceren. IK denk dat Lennon en Dylan elkaars enige echte gelijkwaardige waren all those years ago.
Daarnaast schreef Lennon ook graag surrealistische nummers waar je tekstueel feitelijk geen kant mee op kon maar tegelijkertijd vol betekenis leken, maar de betekenis van dat slag nummers vooral zal in het gevoel wat bij de onnozele luisteraar werd opgeroepen.

Dat vind ik erg ver gaan. Dat Lennon een sterke tekst met een boodschap kon schrijven lijkt me duidelijk, maar zoals misterfool al aangaf is Dylan veel poëtischer. Dylan is veel meer een kunstenaar met woorden dan Lennon.

John Lennon was een stuk langharig tuig en zeker geen Leonard Cohen.

Tuurlijk was Dylan meer Poëzie als Lennon, maar juist daardoor ook vaak hoogdravend intellectueel en afstandelijk en beschouwender, terwijl Lennon veel herkenbaarder en aardser en toegankelijk was in zijn belangrijkere teksten.

Daar kan ik geheel mee akkoord gaan.

dylan is de grote poët.
Lennon: the working's man hero.
En cohen: de rokkenjager

Dit is zo'n discussie die waarschijnlijk verbannen wordt naar de algemene Beatles-discussie (jammer, want hij is wel lekker levendig!;))
Devel-hunt: ik ben het volledig met je eens!
Wil je een beschrijving hoe een relatie kan leiden tot ruzie of vervreemding: Dylan is je man! Maar op dit album bewijst Lennon met zijn tracks alle kanten van zijn talent:
-All You Need Is Love: veruit z'n zwakste track hier, even snel uit de mouw geschud, zowel metrum als ritme vliegen alle kanten op. Toch: erg succesvol en net als later Imagine of Give Peace A Chance een soort 'volkslied"; zelfs in z'n vaagste teksten "Nothing you can sing that can't be sung" Huh?!?) verkopen als zoete koek
-Baby You're a Rich Man (refrein van Macca); de cynische Lennon, de schrijver van dr. Robert, zich hier afzettend teggen de hippe rijkaard (en tegen zichzelf).
-Strawberry Fields Forever: bij toeval op dit album terechtgekomen. Een rarre mix van vervreemding, isolement en heimwee naar vroeger.
-I Am The Walrus: hippie-taalgebruik, referenties aan kinderversjes (" Yellow matter custard, green slop pie, all mixed together with a dead dog's eye"), Eric Burdon (deed iets met eieren in zijn escapades met groupies, kreeg de bijnaam the Eggman), Edgar Allen Poe, Lewis Caroll ("The Walrus and the carpenter"). Gaandeweg het nummer wordt de sfeer grimmiger, een aanval op schoolmeesters ("expert textpert") en tot slot wat flarden van een radiohoorspel King Lear die live werd ingemixt...
Overigens kwam een deel van de inspiratie voor dit nummer bij Lennon deels van Dylan's "A Hard Rain's Gonna Fall" (de heren hadden in die tijd onderling zelf ook een gezonde competitie sinds '64:))

Nietszeggend..pff

Ik vind dat Dylan nooit iets prachtigs als Yellow Submarine heeft kunnen schrijven, laat staan een tranentrekkend mooie zangprestatie als in Octopus Garden.

Bob dylan heeft daarentegen een prachtige kerstplaat.

Bob Dylan is overigens ook geen Ringo Starr. Als niet John, maar Ringo was doodgeschoten, hadden we nu Ringo vereerd als heilige. Maar nee, Sjon wordt alleen de hemel (excusez-moi, die was flauw) de hemel in geprezen omdat ie dood is. Zie ook Michael Jackson, nu is ie groter dan Boedha en Jaweh, maar vroeger was hij gewoon net als de vrouw met de baard.

Ik zal nooit zeggen dat de beatles nietzeggend waren. De beatles waren toch min of meer de spreekbuis van een generatie. Bob dylan was dat(ongewild weleenswaar) ook. Bob dylan was veel ambiteuzer(voor de cynist hoogdravender) dan de beatles. Veel van bob's ambities pakten naar mijn idee geweldig uit. Hoe goed iemand als Leonard Cohen tekstueel ook is en, in mindere mate, hoe goed Lennon tekstueel ook is,Bob blijft mijn tekstuele held. Zoals ik eerder op deze site zei: Bob's muziek is een spervuur van emoties.

Ik denk dat je me verkeerd begrijpt. Er zit heel veel in de tekst verborgen, maar het uiteindelijke geheel zegt niets (als in een thematiek of een boodschap).

Ik bedoel letterlijk 'het zegt niets', niet dat het inhoudsloos of banaal is.

Je moet meer dan je best doen, anders wordt je nooit Ringo Starr.

Ik krijg toch bij jou het idee dat je een nauwelijks gezonde fascinatie hebt voor Ringo Starr. Of heb ik het mis?
Overigens is dit nou net een van de albums (je ziet: ik hou het netjes bij dit album! ) waar Starr nauwelijks te horen is! Hij is één van de 'koorleden' op Flying, meer niet!