[quote]Lennonlover schreef:

bullshit. Lennon was de meest bekeken Beatle. De media zat er constant op zoals een moviestar. Lennon was 5 jaar lang gestopt met spelen en had een nieuw album uit en was bezig met nog een andere. Iedereen was supernieuwsgierig. Lennon was hot hot hot. In de jaren '60 had hij zoveel aanhang en invloed op massa's tijdens de zogezegde "revolution". De enige die hier kan meespreken is, in veel mindere mate, George Harrison (concert for Bangla Desh bijvoorbeeld). Ik hou van Macca, maar met alle respect, Macca heeft pas grote media aandacht gekregen nadat Lennon was doodgeschoten. De meest (op mediavlak) actieve beatle was er niet meer, dus zochten ze naar de andere. En ik denk niet dat Lennon vergelijkbaar zou zijn met de JONGE man die Macca nu is. Ik denk dat Lennon een pak minder platen had gemaakt in die 35 jaar. Ik denk dat ie af en toe gestopt was om de batterijen te herladen (had hij vaak nodig in z'n leven).

Lennonlover, je moet je wel bij de feiten houden, hoewel ik ook een groot Lennonlover ben, moet je tot de conclussie komen dat Lennon van alle Beatles de minst succesvolle solo carriere heeft gehad. Zijn eerste twee platen "plastic Ono Band/Imagine" waren succesvol, daarna ging het snel bergafwaards. Ook viel de verkoop van Double fantastie in eerste instantie enorm tegen, pas na zijn dood werd die plaat een succes.

Dit alles terwijl Macca van zijn Wings een mega act had gemaakt en alle platen million sellers werden. In die periode was Macca overigens vele malen vaker in het nieuws als Lennon. Macca werd toch gezien als The ex-Beatle die een constante creatieve stroom had met een drive om op te treden terwijl Lennon meer werd neergezet in die periode als een vage wereldvreemde man die onder de plak zat bij een vrouw uit Tokio. Overigens waren de recenties van zijn comeback plaat Double fantasie, waar de verwachtingen enorm hoog van waren, zeer belabbert. Pas na zijn dood is Lennon solo groot geworden, maar daar was tijdens zijn leven veel minder sprake van, toen was het echt Macca en in mindere maten Harrison, die Lennon gemakkelijk overstegen.

De minste van de 4... Het album Ringo was anders wél een wereldwijd succes waarvoor tienergrieten zich beroerden....

Zoals ik al zij, Macca is een grote vriend van me, maar zijn soloalbums zijn shit, enfin de meeste toch. Zelfs zijn grote "Ram" album vind ik maar niets. En Wings is voor mij het dieptepunt uit zijn carrière. Saaie popsongs van eerste orde. Maar wat ik ervan vind is eigenlijk irrelevant.

George heeft eigenlijk maar één groots album gemaakt en dat is zijn eerste.

En het probleem met John was zijn Wedding Album en zijn Life With Lions. Dat heeft hem commercieel kapot gemaakt. Da's al.

Hoeveel kunstenaars/genies zijn pas NA hun dood erkend geweest? De overgrote meerderheid. Meer woorden maak ik hier niet aan vuil, Devel.

Dat de solocarriere van Paul, George en Ringo succesvoller was kan je toch niet ontkennen Lennonlover? De vraag wie de beste muziek heeft gemaakt is volledig subjectief, maar het wel is een feit dat Paul, George én Ringo commercieel gezien meer succes hadden.

Welnee.
Volgens mij waren dit bewuste pogingen om afstand te nemen van het Beatles-repertoire; ik geloof nooit dat hij de hoop had dat dit top-albums waren die commercieel zouden scoren.
Da's nette taal voor onbeluisterbaar genavelstaar...
Hij had enorm veel goodwill (tot en met het halfzachte Double Fantasy, erg Wings-achtig) bij veel (Beatle-)fans.
McCartney kun je verwijten dat de kwaliteit af en toe rammelde, maar hij Was de enige die af en toe pittige uitschieters had (en heeft!).

Ik maak er nog wat woorden aan vuil Lennonlover.

De solo platen van Macca zijn niet shit, misschien houd je er niet van, dat kan. Maar een plaat als Band on the run staat op hetzelfde niveau als een plaat als Imagine. Overigens zijn dit de woorden van Lennon zelf, die een groot fan was van Wings, hetgeen hij in een interview vertelde. Dat was overigens een periode waarin Lennon overwoog weer met Macca te gaan samenwerken. Hetgeen ook daadwerkelijk heeft plaats gevonden in 1975. Hier bestaan zeldzame opnames van en zijn er foto's van genomen die zijn opgenomen in het nieuwe boek van May Pang. Vlak daarna kwam hij weer in de greep van Yoko waarna deze voorzichtigen stappen naar een nieuwe samenwerking, waar ook Ringo al bij was betrokken, weer voorbij was en trok Lennon zich jaren terug uit de muziekwereld, om vervolgens terug te komen met het akelige slappe (just Like) starting over, terwijl Macca een aantal maanden daarvoor met het Chatchy en vreemde Coming up een wereldhit scoorde, Lennon vond het een waanzinnig nummer!!

Voor mij zijn Lennon/McCartney gelijkwaardig. Solo erg goed, beide, maar als duo nooit overtroffen!

p.s: Lennon was lang voor zijn dood al erkend en was eind jaren 70 al een levende legende.

Hmmm...de samenwerking uit 1974 tussen Paul en John staat nou net bekend als één van de dieptepunten uit de muziekgeschiedenis (Stevie Wonder en Harry Nilsson leveren ook een dronken/stonede bijdrage).
a toot and a snore

@ devel-hunt ;
Voor mij zijn Lennon en McCartney solo ook ongeveer gelijkwaardig en als duo ten tijde van The Beatles onovertroffen...

@ Lennonlover; Ik zou het solo werk van Paul ook het werk van Paul met Wings toch nog maar eens herbeluisteren, er zit véél meer moois in dan je denkt...

Als fervent Beatles liefhebber hield ik in de jaren zeventig vrijwel alles bij wat met de ex-leden gebeurde.
Vooral het begin van de jaren zeventig waren spannend. Wie komt met wat en vooral wanneer ?
De eerste jaren van het decennium was het vooral George Harrison die verrassend scoorde op alle fronten. Zijn vermaarde lp trilogie , singles en zijn liefdadigheidsconcert ' Bangla Desh ' met tal van grootheden waren hier met name debet aan en gaven hem veel publiciteit.
Ringo Starr scoorde tot halverwege de jaren zeventig ook uitstekend met een single als It don' t come easy en met als hoogtepunt het album ' Ringo ' uit 1973.
McCartney heeft in de jaren zeventig van alle ex- Beatles het meest aan de weg getimmerd. In feite heeft hij ook de meeste kritiek uit de media ontvangen. Hem werd vooral oppervlakkigheid verweten. Pas bij het verschijnen van Band on the run , las ik voor het eerst - al was het maar voor even -weer unaniem goede kritieken.
Lennon daarentegen stond bij de ' serieuze muziekpers ' onveranderlijk in hoog artistiek aanzien. Met name zijn eerste soloplaten werden bewierookt. Zowel zijn muziek als zijn teksten. Anders dan bij McCartney het geval was , werd zijn artistieke integriteit nooit in twijfel getrokken. Ook zijn ' terugtrekking ' uit de muziekindustrie zo halverwege de zeventiger jaren , kwam hem niet duur te staan. Integendeel eigenlijk. Men waardeerde en toonde respect voor zijn 'artistiek en eerlijk zelfbewustzijn ' .

Na het uiteenvallen van The Beatles waren er tal van discussies onder de fans gaande over wie nou de beste was.
Er bleek grotendeels overeenstemming over het feit dat er bij elke soloplaat ' wel iets leek te ontbreken' .
De rechtgeaarde Beatlefan vond er wat op. Huiskamervlijt bracht zelf samengestelde cassettebandjes met solowerk van alle leden tot stand om het echte Beatlesgevoel te hervinden.
Wat voor vrijwel iedereen duidelijk werd , was dat The Beatles onvervangbaar waren en daarmee het besef dat die 4 mensen elkaar zo wonderbaarlijk hadden aangevuld. Met name gold dat als vanzelfsprekend Lennon en McCartney.
Zelfs de meest fanatieke fan moest tenslotte toegeven dat werk van een solo Beatle ook gewoon iets heel matigs kon zijn. Het optimisme dat wij nu ieder jaar zouden worden verrijkt met 4 Beatlesplaten i.p.v. 1 , bleek een ernstige misvatting. Times they are a changing !

Qua productiviteit is Mc.Cartney van de vier veruit het hoogst geëindigd.
De kwaliteit van zijn zeventigerjaren werk is van zeer wisselend niveau. Maar zonder de nabijheid van Lennon bleek hij toch in staat om prachtige liedjes te blijven schrijven. Liedjes die echter zelden of nooit het hoogste Beatles niveau bereikten.
Voor Lennon hetzelfde verhaal , maar toch slaagt hij er wonder boven wonder in om een liedje neer te pennen- al is het slechts enkele malen - die tot het best denkbare en onvergankelijke Beatles repertoire zouden kunnen behoren. Ik reken nummers als Imagine en Working class hero daartoe.
Lennon schiet solo in zijn idealisme vaak net iets teveel door .Terwijl McCartney met zijn motto het liedje om het liedje nogal eens door lijkt te schieten. Hoe uitzonderlijk was daarom hun samenwerking !

Aan het einde van het decennium werd Ringo muzikaal niet echt meer serieus genomen. Harrison had ondanks zijn glorieus begin veel glans verloren. McCartney was als enige ex-lid regelmatig hoog in de hitparades te vinden. De waardering voor zijn vakmanschap als solo songsmid nam toe. De liedjes bleven uit zijn brein stromen ; een stroom die tot op heden stand heeft weten te houden.
Een nieuwe plaat van de man heeft niet meer die impact als vroeger. Maar wie heeft dat wel uit zijn tijd ? En nog altijd wint hij nieuwe bewonderaars en maakt zeer verdienstelijke platen. Een popplaat , een mis , als The Fireman (samen met Youth van Killing Joke) , muziek bij een tekenfilm....

Goed artikel, George!
Wat mij betreft de beste argumentatie in deze discussie!

Ik denk ook dat het voor een top-schrijver als McCartney een ramp moet zijn (geweest?) om constant onder de rook van de grootste popgroep aller tijden te moeten produceren... Ik kreeg de indruk dat Lennon het een tijd als een vloek heeft gezien. Ringo's albums waren in die zin grappig dat het bijna Beatle-reunies waren; George, John en Paul speelden mee en leverden deuntjes..
Beste post-beatle solo-platen wat mij betreft:

1. Ram-Paul & Linda McCartney
2. Imagine; Lennon
3. All Things Must Pass; George
4: Plastic Ono Band; Lennon
5. McCartney; Paul
Allemaal albums gemaakt onder directe invloed van hun uiteengaan, de rookwolken waren nog niet opgetrokken.

@ George : Héél mooi en JUIST betoog over hoe de solo-Beatles door de pers/het publiek gezien werden na de split.
Ik kan me er redelijk in vinden, maar ondanks dat ik van alle 4 zwaar fan blijf (ja zelfs van The Nose Ringo!), zal ik altijd een zwak blijven houden voor Macca;
Als je ziet welke soms prachtige liedjes nog uit zijn pen vloeien, liedjes die er op het eerste zicht "simpel" uitzien.... maar die zo sterk in elkaar steken; Young Boy, Caliko Skies, Beautiful Day, Hope of Deliverance, Dance Tonight, of iets ouder; Silly Love Songs, Let 'Em In en het supersimpel-maar-zo-lekkere Coming Up... tja, eens Macca-fan altijd Macca fan, mijn gedacht.

Van de man die echt zowat héél het solo-oeuvre van alle 4 de Fabs in huis heeft!

@George: Dat heb jij daar fantastisch omschreven.

Achteraf gezien hebben Paul, George en Ringo een enorme dreun gekregen door de moord op Lennon. Harrison trok zich min of meer totaal terug uit de muziekwereld, hoewel hij eind jaren 80 begin jaren negentig een behoorlijke comeback maakte om vervolgens de rest van de jaren 90 weer als een kluizenaar te gaan leven. Ringo zijn carriere raakte flink in de problemen en Ringo zelf zwaar verslaafd aan de alcohol waarvoor hij eind jaren 80 op is genomen in de Betty Ford kliniek, terwijl Macca muzikaal stuurloos leek in de periode 1982 tot 1997 toen Flaming pie uitkwam, eindelijk had Macca zichzelf hervonden. Maar een lange periode heeft hij niet veel meer klaargespeeld. Ik denk dat dit toch te herleiden is naar de moord op Lennon. Het trietse is dat Harrison eind 1999 bijna hetzelfde is overkomen.

Tut tut, Bawi. De bovenvernoemde platen waren (zeker niet op de eerste plaats) albums om afstand te nemen van The Beatles, het waren gewoon énorm persoonlijke albums.

Paul, daar kan ik je in volgen (hoewel ik het persoonlijk niet begrijp). En George, zoals ik al zei, zijn eerste: ja! Maar Ringo meer succes dan Lennon...

Ten eerste: sorry. Ik heb mijn eigen regel overtreden: IK VIND zijn solo-carrière shit.

En ja, Paul heeft zeker leuke nummers geschreven. En waarom zou Lennon daar ook niet van kunnen genieten.

En ik vind het spijtig dat zoveel mensen telkens weer teruggrijpen naar het element Yoko, om ze als zondebok te gebruiken. Ik heb het al duizend keer gezegd, Yoko was maar één van de vele ingrediënten die de geschiedenis heeft bepaald.

[quote]devel-hunt schreef:


Maar zoals elke dode artiest nam het na zijn dood enorme proporties aan. Veel groter dan hij eigenlijk maar "verdiende", als ik dat zo zou kunnen zeggen.

@George: Mooie uiteenzetting. Ongeveer wat ik bedoelde, ja.



Ik heb zo het gevoel dat Lennon meer afstand heeft kunnen nemen van The Beatles dan Paul McCartney. The Beatles heeft Paul altijd maar blijven achtervolgen. Vergis ik mij als ik zeg dat gekke John net door zijn gekheid, en soms zelfs krankzinnigheid, wat meer een scheiding heeft kunnen plaatsen tussen Beatle John en Solo John?

Lennonlover@: laten we het over de jaren 70-80 hebben, toen Lennon nog leefde. Toen was het een feit dat Lennon de minst succesvolle Ex Beatle was, dat is een feit, er werden van hem de minste solo platen verkocht, minder nog als van Ringo, die in de periode 1971/1976 7 top 10 hits scoorde en 2 mega selling albums, Ringo en Goodnight vienna. George is met een verkoop van 15 miljoen exemplaren wereldwijd van All things must pass de Beatle met de best verkochte solo plaat tot vandaag, terwijl platen als Living in the Material world en Thirty three ook mega sellers waren, en dan hebben we het nog niet eens over Macca. Dat neemt niet weg dat de solo platen van Lennon tot de beste behoren en uiteraard vele malen beter zijn als die van Ringo, maar puur vanuit commercieel succes bekeken bleef Lennon ver achter bij de andere drie.

[quote]Lennonlover schreef:


John verdiend het om na zijn dood minstens zo groot te zijn als tijdens zijn leven, want ondanks mijn meningen en respect en waardering voor de andere drie Beatles heb ik John Lennon het hoogst zitten, omdat hij het meest zijn eigen gang ging en compleet schijt had aan allerlei zaken die er van hem werden verwacht was hij een bepaalde periode het meest uit de gratie bij het grote publiek. Yoko was net als Lennon, ging en gaat nog steeds compleet haar eigen gang. Ondanks het feit dat veel mensen haar kunst en muziek belachelijk maken barst ze van het zelfvertrouwen en doet ze wat ze wil, waarschijnlijk één van haar eigenschappen waar lennon zichzelf in herkende.

--->Devel-hunt
Volgens mij kloppen je cijfers niet; ik geloof nooit dat All Things Must Pass meer exemplaren verkocht dan Band on The Run (of je hebt een lijst geraadpleegd die dubbel-elpees dubbel telt, dezelfde telt de Witte Dubbelaar als beste verkochte Beatle-elpee ooit...).

En over Yoko:
"Ondanks het feit dat veel mensen haar kunst en muziek belachelijk maken barst ze van het zelfvertrouwen en doet ze wat ze wil, waarschijnlijk één van haar eigenschappen waar lennon zichzelf in herkende."

Da's wat anders dan talent, denk ik. Er zijn hele hordes kunstenaars die vol zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen hun eigen gaan. Da's mooi , maar maakt ze nog niet 'invloedrijk' of zelfs 'ter zake doende'. Ik ben Beatles-fan en heb weinig tegen Yoko, Linda, Maureen, Patti of Cynthia, maar irrelevant voor de muziek van de Beatles (en waar Yoko zich wel laat horen is het geen luisterfeest).

De cijfers kloppen wel. All things is alleen in the USA al 8 miljoen keren over de toonbank gegaan. Dat is op iedere betrouwbare internet site op te zoeken. De plaat heeft 2 jaar in de top 100 daar gestaan, verkoopcijfer waar geen andere ex Beatles plaat bij in de buurt is gekomen. Vergeet niet dat harrison na het uiteenvallen van The Beatles verreweg de meest populaire ex-Beatle was.

The White album IS de best verkochte Beatles plaat ooit, alleen in Amerika zijn er al 19 miljoen stuks van verkocht, gevolgd door Abbey Road en Sgt pepper.

Waar het om Yoko gaat, ze was voordat ze Lennon ontmoete al een naam binnen het avant-garde wereldje en hield allerlei voorstellingen in Londen, Parijs en New york en niet in de onbekendste zalen, ook was ze regiseur van een aantal films die op het filmfestival van Cannes te zien waren (rape is de bekendste). Pas toen ze met lennon ging is ze de grond in geschreven, maar voor deze relatie was ze behoorlijk gerespecteert. Overigens is ze de laatste 10 jaar weer behoorlijk als beeldend kunstenares aan de weg aan het timmeren en niet zonder succes.

OK, je klinkt best overtuigend.

Het blijft me weinig zeggen omdat een dubbel-elpee "dubbel" wordt geteld; de eerstvolgende Beatles-schijf is de dubbelaar (alweer) 1967-1970 en daarna (zien we een patroon?) de 2-LP 1962-1966...
Overigens erg respectabele cijfers voor dubbelaars, trouwens en voor een album met een quasi-avantgarde song erop (Revolution No.9) natuurlijk geweldig!

En ik heb het vooral over Yoko als muzikant; ik weet te weinig van haar andere kunst-uitingen voor een onderbouwde mening.

Ik ben eens een voorstelling van Yoko gaan zien toen ze in Antwerpen was. Ik vond het gewéldig! En ik weet toch ongeveer wel waarover ik spreek als ik het over kunst heb zodus, als Yoko eens in de buurt komt: zeker gaan kijken!

Bawimeko@: Dubbel lp's of CD's worden echt niet dubbel geteld. Waar het om verkopen gaat, gaat het om het product als éénheid.

Als jouw bewering waar zal zijn, dan betekent het dat een driedubbel LP als "wings over America" die toen nummer 1 was in Amerika omdat er, pak hem beet, 3 miljoen exemplaren van werden verkocht, er eigenlijk slechts 1 miljoen van zouden zijn verkocht, waardoor dus niet 3 maar 1 miljoen mensen deze plaat in huis hebben. Het gaat echt om het product in zijn geheel.

Het kan bovendien kloppen dat de rode en blauwe platen tot hun best verkochte behoren, deze platen zijn voor massa's mensen hun eerste kennismaking met de Beatles, stonden ook maandenlang boven aan hitlijsten wereldwijd.

Hamburg eert Beatles aan Reeperbahn

do 29/05/08 - In de uitgangsbuurt Reeperbahn in Hamburg is de aanleg van een Beatlesplein van start gegaan. Op het plein wordt een granieten sculptuur gezet met de beeldtenis van The Beatles.
Het standbeeld toont een grammofoonplaat met daarop Paul McCartney, John Lennon, George Harrison, Ringo Starr en Stuart Sutcliffe. Sutcliffe was in die periode bassist van The Beatles. Na zijn overlijden nam Paul McCartney de basgitaar voor zijn rekening.

Begin de jaren 60 waren de toen nog volslagen onbekende Beatles naar Hamburg getrokken om daar in de clubs aan de Reeperbahn te gaan spelen."In Hamburg ontwikkelden we onze stijl", zei wijlen George Harrison over die periode in de carrière van The Beatles.

Het project kost een half miljoen euro, waarvan de helft wordt betaald door bekende Duitsers en de helft door de havenstad zelf. In september moet de aanleg van het plein afgerond zijn.

Bedankt voor deze info, Toon1 !!

De gewèldige tekenfilm YELLOW SUBMARINE is ongeveer 40 jaar uit, ik vraag me af wanneer de film nu eindelijk eens op DVD uitkomt, weet iemand daar iets van, heb me al het pleuris gezocht hierover, maar helaas...

Een paar jaar geleden uitgekomen met geremastered en geremixed (mooie songtrack verscheen op cd; het bewijs dat er met de oude opnames nog iets moois te maken viel geluidstechnisch gezien)geluid. Moet hier en daar nog wel te vinden zijn!

[herman]Over Why Don't We Do It in the Road (2001), dat een tijdschriftrelease was en daarom is verwijderd van de site[/herman] :



Net aangeschaft via de onvolprezen CD Vriend, en er staan een paar verrassend fraaie covers tussen zeg. Recensie later, voorlopig dieptepunt de cover van Siouxsie.

Omdat The Beatles eigenlijk de eesrt popband was en zeer invloedrijk waren wordt deze band nogal eens ietwat overgewardeerd. Ze hebben de deur
geopend maar zo her en der zijn hun nummers tamelijk saai(vooral later), naar mijn mening.