Ik zie dat je Brave inmiddels gevonden hebt.

Ik denk juist dat het verschil in stemgeluid een groot voordeel is. Als ze hadden gezocht naar de beste "Fish-kloon" hadden ze wellicht nooit iemand gevonden als H met wie ze zeer snel een hechte band hebben opgebouwd en die behalve via zijn stem en teksten ook met zijn kennis van muziek schrijven van een grote invloed is geweest op het geluid van Marillion.

Wat betreft volume kan ik het niet echt beoordelen omdat ik Marillion met Fish nooit live heb gezien ( destijds ging ik nog niet naar concerten ) maar wat ik tegenwoordig van H hoor en Fish ( vanaf de Fellini Days tour ) is H duidelijk degene met het grotere volume.

Laat me voorop stellen dat ik de 4 albums met Fish allemaal zeer goed vind; maar ik vraag me altijd af of er iemand is die denkt dat er met Fish alleen maar topalbums gemaakt zouden zijn?

Ik ben er van overtuigd dat daar ook meerdere mindere albums tussen hadden gezeten; zeker als je bedenkt dat de muziek voor het grootste deel zou komen van dezelfde mensen ( Peter, Mark, Steve R, Ian ).

De vergelijking tussen Genesis en Marillion die vaak wordt aangehaald valt wat mij beterft altijd in het voordeel uit van Marillion.

Ik heb nooit zo veel begrepen van de link die vaak gelegd wordt tussen de stem van Peter Gabriel en Fish. Voor mijn oren zijn dit totaal verschillende stemmen waarbij Fish verreweg mijn voorkuer heeft ( ook al heeft de stem van Fish zeker de laatste 10 jaar veel ingeleverd ).

Ook vind ik de teksten van Fish een stuk interessanter dan de teksten uit de Gabriel-tijd; om van de Collins-tijd nog maar te zwijgen.....


Al met al zijn er wel Genesis albums die ik beter vind dan sommige Marillion albums ( Trick of The Trail, And Then There Were Three... en Duke tegenover Radiation, Marillion.com, Somewhere Else ) maar over het algemeen spreken de albums van Marillion mij veel meer aan.

Dit komt ook grotendeels door het prachtige gitaargeluid van Steve Rotherey; voor mij nog altijd het mooiste giaargeluid ooit ( en dan niet alleen de solo's ) en de emotionele lading ( door o.a. de persoonlijke teksten van zowel Fish als H ) van de nummers.

Niets voor niets al sinds 1983 mijn favoriete band ( ) . Aanbidding altijd met een knipoog wat mij betreft; ook deze band heeft zijn mindere albums gemaakt en ik sta altijd wel open voor nieuwe bands.

Voorbeeld daarvan is bv Opeth; totaal andere zang dan Marillion ( de grunts bedoel ik dan natuurlijk ) waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zo goed zou vinden. Ik kan bij bepaalde nummers ook echt genieten van hun grunts.... ; wat me zelf ook verbaasd heeft...

Dat vind ik eigenlijk ook. Nu is het wel zo dat Marillion in zijn muziek wel een wat andere koers is gaan varen met Hogarth aan het roer.

Ik vind Fish de betere zanger van de twee op basis van stemgeluid, maar ik luister liever naar Hogarth. Het is minder theatraal, ik vind Hogarth wat puurder overkomen. Het raakt mij in ieder geval meer. (Dit is overigens geen diskwalificatie richting Fish.)

Sla jezelf nou niet teveel op je hoofd; dat gaat pijn doen

Maar je ziet; je kunt een stelling nog zo hard neerzetten of er is wel iemand die het er mee eens is.

Ok; ik zal het een ietsje genuanceerder brengen : op 1 terrein heeft Genesis een voordeel : ze hebben altijd de betere drummer gehad ( maar daar houdt het dan ook mee op ).

Als je hebt over de drummer op Script kan ik je gelijk geven maar verder valt dat toch reuze mee. Ook heeft Marillion een veel betere bassist. Vanaf 1977 ook een veel betere gitarist overigens

In ieder geval een gitarist met een veel, veel , veel mooier geluid

Gaan we weer. In retroperspectief kun je er natuurlijk op los lullen wat je wilt en alle theorieën er op los laten. Als ouwe lul was ik eind jaren 70 groot liefhebber en volger van Genesis en heb begin jaren 80 de volledige opkomst van Marillion meegemaakt van Parkpop t/m Ahoy.

Marillion deed niets anders dan voortborduren op de Genesis sound en de gehele magie daaromheen uit de jaren 1971-1975. Gaan we echt vergelijken per bandlid? OK hier is mijn mening dan voor zover een vergelijking mogelijk zou zijn:

Vocalen: Gabriel echt veel beter dan Fish
Gitaar: Rothery wellicht technisch ietsje beter, Hackett veel uniekere sound en veel inventiever
Bas: Trewavas betere bassist dan Rutherford
Toetsen: moeten we daar echt serieus op ingaan? Banks uiteraard
Drums: Collins stukken beter dan Mosley

Heb Mosley vaak zien drummen met Marillion en ook met Steve Hackett in 1981. Bij de Hackett band paste zijn stijl echter niet echt lekker en klonk hij als een enorme houthakker. Geen verkeerde drummer maar hij kan niet tippen aan het niveau van Phil Collins in zijn betere jaren.

Vergelijken is eigenlijk onmogelijk en niet echt eerlijk.

Ach, ik vind de vergelijking helemaal niet zo interessant. Ik reageerde enkel vanwege de reactie van Running On Empty. Ik vind Marillion een betere band dan Genesis. Maar dat is gewoon smaak. Ik vind Marillion met de heer 'H' ook absoluut beter dan met Fish. En daar is Running On Empty het al helemaal niet mee eens.

Nee dus worden wij het zeker niet eens Geeft niets, smaken verschillen nu eenmaal.

Eens met ROE. Ook muzikant, of gewoon een sterk gehoor?

Steve Rothery is inderdaad technisch iets beter, maar hij speelt vooral verzorgder en strakker. Dat Hackett inventiever is lijkt me duidelijk.

Gabriel is wat mij betreft ook de betere zanger, en nog een stuk veelzijdiger ook. Ik zou allerlei uithalen (omhoog en omlaag) naast elkaar moeten leggen om het meer zekerheid te zeggen, maar ik gok dat Gabriel ook een groter bereik heeft.

Toetsen en drums, zie ROE. Wil ik wel zeggen dat Mosley ook niet onaardig is. Heeft ook nog Pierre vd Linden sterk vervangen bij Trace (van Rick vd Linden). Dan heb je wel wat in huis.

Eigenlijk kwam ik via Marillion bij Genesis, omdat pa vond dat het debuut van Marillion precies als Genesis klonk. Laatste tijd draai ik Genesis vaker, maar dat is omdat nog redelijk nieuw voor me is. Ik vind Marillion denk ik ook iets beter. Genesis (met Gabriel) is wel karakteristieker.

Beide

Laat me voorop stelen dat ik het met de laatste zin in grote lijnen wel eens ben omdat het uiteraard een kwestie van smaak blijft. Bij Marillion zelf is de wisseling tussen Fish en H een groot strijdpunt geweest; gelukkig kon ik direct ook genieten van H op Seasons End.

Ook belangrijk om te weten dat ik absoluut geen technische kennis heb van muziek; ik vind iets mooi wat ik hoor of ik vind het niet mooi ( of maar zo zo ).

Voor mij is zo goed als altijd ( ook al kan ik tegenwoordig ook de grunts van Mikael Akerfeldt waarderen ) de zangstem van een band heel belangrijk; en zowel Fish als H spreken mij veel meer aan dan Peter Gabriel of Phil Collins. Neemt niet weg dat beide ook mooie dingen hebben gedaan.

Gitaar : Ik hou van de sound van Steve Rotherey; die volgens mij vaak zelf zegt dat hij technisch zeker niet 1 van de top is. Maar de emotie die ik uit zijn geluid haal spreken mij meer aan dan bij Genesis ( Hackett of Rutherford ).

Bas : let ik meestal niet zo veel op ook al veranderd dat wat de laatste jaren... ; de goede invloed van Mariusz Duda ?

Toetsen : hier net als bij het gitaargeluid spreekt Mark Kelly mij meer aan dan Tony Banks; heeft dus niets te maken met technisch kunnen van beiden.

Drum : Volgens een drummer die ik ken is Ian Mosley bepaald niet 1 van de beste ; maar ook dat zal ongetwijfeld (groten)deels persoonlijke smaak zijn. Ik denk dat Marillion er bv baat bij had gehad als een drummer als Chris Maitland naar zijn exit uit Porcupine Tree bij Marillion was gekomen... maar wie weet... ik weet in ieder geval niet hoe belangrijk Ian is in de "sound" van Marillion.

En ik vind Phil Collins ook een drummer met een mooi geluid; ik vind bv zijn solowerk in de jaren 80 prima en lekker om aan te horen.

Of in andere woorden : het is niet altijd een straf door een zure appel te moeten bijten maar een sappige peer is ook absoluut geen straf voor de smaakpapillen!!

Dat is ook wel zo (zelfde geldt voor Hackett). Hij is niet één van de meest technische gitaristen, maar wel een goede, strakke, bovengemiddelde gitarist. Je hebt bijv. ook supersnelle gitaristen die misschien indrukwekkender klinken, maar die veel minder strak spelen. Een mega solist die geen fatsoenlijke riffs kan schrijven is ook niet zo veel waard (tenzij er een tweede gitarist is die het wel kan). Het algehele plaatje is uiteindelijk het belangrijkste.

Over de Sound van Rutherford kunnen we kort zijn. Emotieloos, sfeerloos en vrij middelmatig. Rutherford heeft gewoon strontveel geluk gehad dat hij op school zat bij Banks en Gabriel. De sound in de solo van Burning Rope kan ik op zich wel waarderen maar heel erg bijzonder is een en ander niet. Als we het over emotie in geluid hebben vind ik Steve Hackett persoonlijk vele keren beter dan Rothery die toch vaak hetzelfde gitaargeluid produceert.

Aan het drummersverhaal kan ik nog het volgende toevoegen. Zowel Phil Collins als Ian Mosley heb ik tijdens een soundcheck van dichtbij aan het werk gezien, gewoon even lekker trommelen zonder publiek, Mosley zelfs meerdere keren. Wat Phil Collins produceerde was super en echt vele malen soepeler en sneller dan Mosley. Het klonk gewoon echt super lekker waar Ian Mosley wat mij betreft ver achter bleef, gewoon hakkerig zonder echt veel virtuositeit. Mosley is meer een gemaakte drummer, Collins een geboren drummer.

Met alle respect maar als Mosley al een houthakker is wat moet je dan van vrijwel iedere andere drummer in het "wereldje" vinden.

Er zijn echt heel veel betere drummers en Mosley is dus gewoon als houthakker een van de minste. Dat is niet zo'n moeilijke vraag met een redelijk simpel antwoord.

Tja dan zal het wel...

Zeker. Hadden ze Simon Philips destijds maar genomen als nieuwe drummer

Mosley past wat mij betreft prima bij Marillion . Of er betere drummers zijn dan hem , zal best .
Maar dat is niet echt aan de orde .
Hij slaat zijn partijen functioneel , zonder echt spectucalair te zijn . Maar Mosely had zijn sporen al aardig verdiend voordat hij bij Marillion kwam en Andy Ward verving . Curved Air en Steve Hackett zijn niet de minsten .
Het enige wat mij wel eens opvalt bij Mosely is dat hij vaak dezelfde fills slaat , dat zou misschien iets fantasierijker mogen . Voor de rest een degelijke slagwerker die soepel zijn partijen invult .

precies, bovendien eentje die achter de tel aan drumt i.p.v. een hardhitter die altijd precies op de tel slaat. wellicht is hij door de jaren heen ook beter geworden maar ja daar kan Running dan nooit zo goed over meepraten...

Door de jaren heen? Marillion is in 1988 toch opgehouden te bestaan?

Net zoals jouw muzieksmaak toch?

Nee die is nog up-to-date Bandjes die zich vergrijpen aan een zielloze, smakeloze, goedkope en snelle cover van een nummer als Sympathy laat ik gewoon vallen als een baksteen.

Nou als je daar alleen een punt van maakt . Ik was wat bezorgd over het album Holidays In Eden , die ik nog steeds deels geslaagd vind , maar Brave en Afraid Of The Sunlght zijn albums die wat mij betreft tot hun beste werk behoren .
De groep bleef in ieder geval niet hangen in hetzelfde , en dat is respectabel . Dat er dan wat mindere albums tussen zitten , moet je maar voor lief nemen .
En vriend Fish maakte ook een covercd , die zijn de meeste mensen ook al lang vergeten . Zijn versie van Something In The Air , vind ik erg beroerd .
Overigens geen kwaad woord over Fish hoor , maar zijn muzikale verloop is tot nu toe erg wispelturig geweest . Een aantal goede tot briljante albums , maar ook die een stuk minder waren .

In jouw rijtje Brave en Afraid Of Sunlight wil ik nog eentje toevoegen, Michel: Marbles!
Wat mij betreft de top drie van Marillion (ook met Fish). Jammer dat ROE niet de moeite neemt om deze albums eens aandachtig te beluisteren. Het is anders dan in de jaren 80, maar ook zeer goed!

De vergelijking met Genesis voor wat betreft de individuele bandleden vind ik trouwens onzinnig. Het boeit mij niet zo heel veel of Genesis betere muzikanten heeft. Het gaat er uiteindelijk vooral om of de muziek je aanstaat. En ik vind dat de bandleden van Marillion het prima doen. Ze verzaken niet. En of er dan muzikanten zijn die beter zijn... Who cares...