Eerste nieuwe track van het aankomende album is op Youtube gegooid -> Power

Thanks crosskip! Erg gaaf nummer met een fantastisch intro. Oei oei, wat ben ik hier benieuwd naar

WOW! Hierdoor worden de verwachtingen alleen maar hoger. Erg goed nummer
Doet me wat aan de 'Marbles'-sound denken ....

Geweldig. Helemaal in de lijn van Marbles en Somewhere Else.

Er komen i.i.g. 8 tracktitels in de Youtube clip voorbij:

* The Sky Above The Rain
* Pour My Love
* Montreal
* Invisible Ink
* Lucky Man
* Gaza
* Power
* Sounds That Can't Be Made

Inderdaad, een goeie mix van die twee! Dat belooft wat.

Nog steeds met Steve Hogarth op vocals of hebben ze al wat beters gevonden?

Vind je een aardige vent, maar hier krijg je toch een virtuele oorvijg voor.


*pats*

Bij Marillion - Clutching at Straws (1987):

De line-up met Hogarth heeft ons ook veel pareltjes gegeven inderdaad.
Ik denk ook dat Hogarth meer een teamspeler is binnen Marillion.
Maar Marillion met Fish heeft een soort sentiment die altijd zal blijven bestaan.
De groep bracht toch maar mooi de tradiotionelere progrock weer terug in de jaren 80.
Veel bands die ooit prog maakte, durfden het niet meer aan, en zochten het meer in de A.O.R of pophoek.
Vier prima albums( de liveplaten even buiten beschouwing latend.) met Fish.
Met Hogarth als vocalist zocht de band overigens terecht naar andere invalshoeken.
Op de ene plaat lukte dat beter dan op de andere, maar toch.

... oftewel The World According To Bikkel2 ...

Sorry maar ik vind dit vermoeiende verhalen. Iedereen probeert al jaren allerlei analyses uit van Fish dit en Steve Hogarth dat. De wissel van frontman heeft gewoon een compleet andere band opgeleverd qua muziek, stijl, uitstraling visie etc. Niets aan te analyseren. Het is gewoon houden van of niet houden van. Voor mij eindigt het met het echte Marillion bij deze plaat.

Van de plaatjes hierna zijn enkele zeker genietbaar maar voor mij is het geen Marillion.

Tsja, ik ga hier toch liever mee met Bikkel2. Marillion onder Hogarth is wisselvalliger, maar als het werkt dan werkt het ook ongelovelijk goed(Brave, marbles). Marillion onder fish is constant zeer sterk, maar toch mis ik iets. Veel albums uit de fishperiode zijn net geen 5* albums. Mischien komt het wel doordat fish met zijn teksten wel erg het middelpunt opzoekt. Hogarth zorgt ervoor dat de band samenwerkt als een goed geoliede machine, al is het een wat minder interresante frontman dan Fish.

Edit: Tip hendrik68: luister "Brave'. Er zijn maar weinig progressieve rockalbums die zo emotioneel inelkaar steken.

Het is een vrij kort verhaal Joep(dus hoe vermoeiend kan het zijn.) maar ik kan mij ook indenken dat na het vertrek van Fish er fans v/h eerste uur zijn afgehaakt.
Dat gebeurt namelijk wel meer als er een andere, in dit geval, totaal andere zanger/peformer bij een band komt.
Ik moest ook best wel wennen aan Hogarth in het begin, maar herkende wel gelijk een prima zanger.
In mijn vriendenkring heb ik iemand die ook helemaal gaat voor de Marillion met Fish, omdat hij niet tegen het gebalk(zijn woorden) van Hogarth kan.

Toch blijf ik van mening, om on topic te blijven, Clutching At Straws wat elementjes vertoond die in zekere zin het einde inluid van deze line-up. Dat is natuurlijk makkelijk gezegd naderhand, maar toch.
Het is echt Fish zijn kindje met waarschijnlijk tekstueel zijn beste werk, maar tevens erg uitdrukkelijk aanwezig.
Het is geen geheim dat tijdens de laatste tour Fish net zo makkelijk door de solo's van Rothery of Kelly heen zong.
Dan weet je dat het niet erg meer klikt en Fish duidelijk de touwtjes in handen wilde hebben.

Ik vind inderdaad ook dat de periode Hogarth zeker een paar kunstukjes heeft opgeleverd.
En de man zit er ook al weer zo'n 24 jaar bij.

Marbles. Voor Brave vind ik Marillion (onder fish) is constant zeer sterk, maar toch mis ik iets. een uitstekende omschrijving.

Overigens heb ik wel hetzelfde gevoel. Alleen Misplaced Childhood voelt als een echt sterk geheel.

Dank voor de tip. Ik ben echter niet van de progrock of symfonische rock. Dit album van Marillion en een stel Pink Floyd albums ken ik uit mijn hoofd. Daar zul je reacties van me tegen kunnen komen. Voor de rest zal ik me afzijdig houden, ik hoef niet bij elk progrock album te verkondigen dat het mij niet trekt. Dit album was mijn eerste CD, daarom geef ik hier ook mijn mening. Ook bij Pink Floyd kun je her en der wat van me tegenkomen, omdat ik er vroeger ongevraagd mee doodgegooid werd. Dat zijn ook de albums waar ik sterren aan hang.

Maar uiteraard zal ik proberen wat van Brave te horen, ik klik nu op You Tube Living with the big lie aan. En nu The great Escape. Jij kijk. Musiceren kunnen ze wel en er wordt inderdaad met emotie gezongen. Echt niet verkeerd hoor. Zou alleen wel leuk zijn als ze die keyboard eens per ongeluk lieten vallen. Ik ben een groot liefhebber van akoestisch werk (alleen (bas)gitaren mogen versterkt worden) en ja dat zul je bij dit soort muziek niet snel tegenkomen.

Nou...toch wel

Marillion - Unplugged at the Walls (1999)

Marillion - Live from Cadogan Hall (2011)


Maar goed, zo te zien ben je meer van de Americana. In ieder geval zal dit voor altijd je eerste cd blijven. Ik zou willen dat dit bij mij ook zo was geweest

EN Less is More...

ow ja, ik bedoel maar

Ja, je houdt duidelijk van Jamrock, blues, country etc.

Vind ik ook te gek. Alleen ik vind progressieve rock dan wel weer te gek.

Wat vind je van blues/jam rock die ook progressieve elementen heeft? Zoals Allman Brothers Band, Led Zeppelin, Spooky Tooth etc.?!?

Heb Hogarth deze week twee keer aan het werk gezien en dat was toch echt van de buitencategorie (beter dan Fish tegenwoordig in ieder geval, Fish heb ik bij Marillion nooit aan het werk gezien dus daar geef ik geen oordeel over).

Als je met 'minder interessant' bedoelt dat er minder wilde verhalen over hem de ronde doen, dan heb je ongetwijfeld een punt.

Ik denk dat het om de schmink en persona etc. gaan.

Je moet eens zien hoe Fish eruit ziet tijdens Grendel of Forgotten Sons.

Ik ken de beelden en wil ook helemaal niets slechts zeggen over Fish als performer hoor maar qua persona denk ik niet dat Hogarth voor hem onderdoet.
Het is alleen een andere tijd, Marillion is geen 'jonge honden'band meer dus daar past ook een andere uitstraling bij. Misschien had Hogarth in 1982 ook wel schmink gedragen, je weet het niet...

Gezien Hogarths cv lijkt hij me eerder musicus dan showman. Daarbij is hij tevens multi-instrumentalist. Ook minder een egotripper dan Fish. Al vond ik de laatste als frontman toch beduidend overtuigender en expressiever.

Ik denk dat Hogarth's eventuele showmanschap op het podium bepaald wordt en niet in een cv

Overigens vind ik Hogarth's stem niet minder expressief, wel anders. Fish kan veel aggressie en verontwaardiging in zijn stem leggen, bij Hogarth is het eerder vertwijfeling. Andere emoties dus.

Iets wat teruggaat tot '82 heeft toch wel met je cv te maken dacht ik zo. Van schmink en verkleedpartijen geen spoor voor zover mijn kennis reikt.

Ja, en is showmanschap dan puur schmink en verkleedpartijen? Of is het ook het omgaan met het publiek? Het bewegen over het podium? De interactie met de andere bandleden?

Overigens: kijk maar eens naar filmpjes van The Invisible Man

Ja dat is ook zeker waar. Eigentijds showmanschap wat Marillion dan ook zeker een nieuw tijdperk heeft ingeleid. Hogarth brengt het ook subtieler en moderner dan Fish. Verder is het uiteraard maar waar je voorkeur ligt. Van Hogarth's stem ben ik nooit al gecharmeerd geweest maar hij weet er gelukkig toch veel inhoud in te leggen.

Hmm, op mijn dvd van het optreden op de Loreley (in 1987 meen ik) zat Fish voor zover ik me kan herinneren ook al niet meer onder de schmink(/verkleedpartijen) en mijn vermoeden is dat ze daar al eerder mee opgehouden zijn, maar dat laat ik graag aan de echte kenners over.

Ben het wel met je eens dat Hogarth subtieler is. Veel subtieler.

Ik kan de huidige Marillion net zo waarderen als de oude maar het zijn gewoon 2 verschillende bands. De oude had wat meer ballen en een totaal ander karakter zal ik maar zeggen.

Fish solo is live tegenwoordig bijna zielig. De man moet echt iets anders gaan doen. De man beschikt echter wel nog steeds over een enorme podiumpersoonlijkheid met zijn verhalen, grappen en grollen e.d.

Ik vind de podiumpersoonlijkheid van Steve Hogarth echt heel flauwtjes, sorry. Heb het een paar keer gezien maar werd er niet warm of koud van.

De Marillion periode 1982-1987 of het nu met schmink was of niet was uniek qua performance, muzikaliteit en beleving in die tijd. In retroperspectief lijkt het natuurlijk allemaal flauwekul met schmink en dergelijke, het was het zeker niet. Misschien moet je het toch hebben meegemaakt. Maar uiteindelijk speelt Hogarth nu al meer dan 20 jaar met deze band dus het is echt appels en peren.

Vergelijken is echt zinloos. Het zijn 2 compleet verschillende bands. Ik weet niet of ze met Hogarth nu nog steeds nummers uit die oude periode 82-87 spelen. Dat was denk ik nog het meest tenenkrommend tijdens die eerste tournees met Hogarth.