Fish zijn lengte en postuur is natuurlijk aardig overdonderend. Die markante grote kop en zijn voordracht. Hij is daardoor wel een soort held/publiekslieveling geworden(ook solo)

Hogarth is fragieler en heeft in zijn peformance iets mysterieus, duister.
Qua zangstem ga ik voor Hogarth, maar Fish is voor mij wel de betere frontman.

Ze hebben deze week Kayleigh, Sugar Mice en Slainte Mhath gespeeld en daar was naar mijn mening helemaal niets tenenkrommends aan.

Heb 'm twee jaar geleden met een semi-akoestische show gezien in de Bosuil. Ik heb me wel redelijk vermaakt, maar z'n stem is niet meer wat het geweest is. Ik mocht gratis mee, anders was ik niet gegaan.

Hij heeft wel gevoel voor humor, maar na élk nummer begon hij weer zeven minuten te ouwehoeren. Na een tijdje was ik dat wel zat. Even is leuk, maar je moet niet net zoveel lullen als je speelt. Heb 't concert ook niet afgezien, moest de trein halen.

Wat wel echt sneu is, is dat maffe a capella liedje over chocoladekikkers ofzo dat hij doet als hij opkomt. Zelden heb ik iemand zich zo voor schut zien zetten.

Nou als ik dit lees kan ik mijn tenen echt niet meer recht houden Kayleigh ?????

Hogarth is wel enorm gegroeid de laatste tig jaar. In het begin was het niet veel, ook niet vreemd het waren letterlijk en figuurlijk grote voetsporen waarin hij moest gaan bewegen. Haalde hij er wat fratsen (handschoentjes, spiegeljassen, cricketbat e.d.) bij om zichzelf wat meer te laten zien. Tegenwoordig is dat allemaal niet meer nodig en kan hij zich uitstekend redden. Ook weer niet vreemd omdat ervaring nu eenmaal een belangrijk iets is en op het moment dat hij instapte bij Marillion had hij nog nooit voor zulke grote zalen opgetreden.

De stem van fish is gelukkig na een operatie (iets van anderhalf jaar geleden) weer een stuk beter geworden.

Ik geloof voor het eerst sinds 1994 (Afraid of sunlight tour) weer eens eenmalig (enkel de 2de avond in Paradiso) op de setlist. Het was ook meer een grapje begreep ik maar ja voor jou uiteraard weer een prachtige stok om te slaan...

Ja, en het publiek vond het nog leuk ook. Maar wellicht lag het aan de hitte en hadden we een collectieve zonnesteek...

Wow, wat een verhaal.

Dat Chocolate Frogs-verhaal komt van een episch nummer van de plaat Raingods with Zippos.
Waanzinnig gaaf.

Misschien wel het hoogtepunt van de avond (samen met The Invisible Man)!

Hmm, nou, dat ben ik dan weer niet met je eens maar leuk was het zeker

Yep dus ik dacht hup ....meppen !!!!!!

U was er ook?

Ja, ik was er ook (eerste keer).Toch vooral omdat ik de andere nummers niet (goed) ken en het publiek bij Kayleigh toch wel enorm opsprong.

Werd mij ook verteld toen ik er was. Concert was onderdeel van de eerste optredens na z'n operatie. Dan moet z'n stem pas wat later na de operatie echt verbeterd zijn of hij klonk voor de operatie best matig, want ik was niet echt onder de indruk.

Maar zullen we ons anders even collectief naar de artiestenpagina verplaatsen?

Nou ja dat laatste kan ik niet

Zijn stem is sowieso een minder. Tot en met 1994 was het allemaal nog prima te doen daarna werd het wel minder. Voor de operatie was het inderdaad nog minder.

Waarom is het gek dat ze Kayleigh heel af en toe spelen?

Aan de ene kant niet echt heel vreemd, bijvoorbeeld op een festival maar tijdens reguliere Marillion optredens zitten er niet veel mensen op te wachten. bovendien is Marillion muzikaal gezien met hele andere dingen bezig (andere richting). Maar goed dit was een speciale show (de 100ste van Marillion in NL) dus wellicht was dat de reden. Ik verwacht zelf niet dat Kayleigh heel snel weer op de setlist komt maar aangezien ik de setlist niet maak kan ik het ook mis hebben

Kayleigh is nogal verbonden aan Fish(autobiografisch) dus kan mij voorstellen dat Marillion met Hogarth het niet veel meer speelt.
De band kan tegenwoordig nogal wat keuzes maken.
Anderzijds was het toendertijd een grote hit in Nederland en dat zal waarschijnlijk ook een rol spelen.

Ze hebben Kayleigh eerder dit jaar ook een keer in de VS gespeeld. Ik heb er verder geen problemen mee, het is tóch een deel van hun verleden. En hoewel het nummer wel heel erg is verbonden met Fish, waren er toch ook nog 4 van de huidige bandleden bij toen ze het nummer schreven. Sugar Mice speelden ze maandag in Paradiso ook (en ook nog in een geweldige uitvoering), dat lijkt toch minder 'beladen'. Maar ik ben het met je eens, het moet geen gewoonte worden.

Het was volgens mij pas de 3e keer dat ik Marillion met Hogarth Kayleigh heb horen spelen en ik heb héél wat concerten meegemaakt.

Voor mij geldt een beetje hetzelfde verhaal, ik denk 4 keer.

Klopt, Sugar Mice en Slainte Mhath zijn eigenlijk de enige nummers die nog wel eens op de setlist staan. Ook 2 nummers die Hogarth goed doet (al is bij Sugar Mice altijd meer het publiek )

Dat ze Kayleigh ook nog in de VS speelde wist ik niet, maar goed daar komen ze eigenlijk ook nooit voor een normale tour dus die fans daar verwachten het dan weer juist wel. Uiteraard ben ik het met je eens dit Kayleigh erg verbonden is met Fish maar dat zijn eigenlijk alle pre1989 nummers wel

Hé, dat wist ik dan weer niet. Kan me ook niet herinneren dat er iets over gezegd is...

Wel grappig trouwens dat Hogarth maandag aankondigde dat ze geen Grendel zouden spelen en geen Script For A Jester's Tear. Ook roemde hij de schrijverskwaliteiten van Fish.
Ach, het is een verleden dat ze altijd met zich meedragen, ik vind dat ze er goed mee omgaan, in het begin eigenlijk ook al.

Wat wel opvallend is dat Fish binnenkort Grendel juist wel weer eens gaat spelen, hij maakt hier reclame voor op zijn Facebook. Dan staat er ineens een foto van Fish in de supermarkt met die ijzeren helm van de hoes op zijn hoofd

Brunnie: ik weet ook niet in hoeverre ze dat zelf wisten (dat lijkt me overigens wel) maar het was in ieder geval uitgerekend.

Fish teert duidelijk meer op het verleden dan Marillion.

Klopt. Marillion teert echter erg veel op hun verleden met Fish

Zucht...

Klopt niet.

Eens. Marillion is een typisch voorbeeld van een band die zich met Hogarth als frontman opnieuw heeft uitgevonden. Deze Clutching is van grote hoogte maar het latere werk met Hogarth is anders maar zeker zo goed. Het siert de band dat het materiaal uit het Fish verleden is blijven spelen. Deze combi is m.i. Erg aantrekkelijk. Elk Marillion optreden is een feestje.

Wat een onzin.

FIsh heeft een aantal ontzettend gave (en moderne) platen gemaakt. Hij treedt erg vaak op en speelt ontzettend veel eigen materiaal.

Hij speelt ook Marillion-materiaal. Maar waarom niet? Zijn bandleden zijn vaak top-of-the-notch, dus het klinkt altijd meer dan prima.

Ik vind het solowerk van Hogarth wisselvalliger.