Ik was vorige week even bij Velvet Amersfoort maar deinsde terug voor de diverse prijzen van 2e hands vinyl en de platen die ik heb bekeken zagen er echt niet geweldig uit. Ik vond in een bak 2 aardige LP's die nog niet geprijsd waren en bood aan ze samen voor een tientje mee te nemen, maar men moest toch nog even online een richtprijs zoeken. Ze waren wel eerlijk want ik betaalde uiteindelijk maar 7 Euro.

Marktplaats ben ik ook wel een beetje klaar mee. Te veel problemen met de kwaliteitscriteria. Ik heb enkele winkeltjes die ik redelijk vertrouw en ik denk dat Mjuman grotendeels gelijk heeft. Deze markt is enorm aan het groeien en handelaren denken dat ze goud in handen hebben en willen het onderste uit de kan met soms bizarre prijze voor oude kwalitatief matige platen. Overigens ben ik mij ook over de kwaliteit van een nieuwe persing van Gaslight Anthem kapot geschrokken en heb de plaat teruggestuurd.

De prijzen zijn vooral een kwestie van vraag en aanbod. Van het overbekende en populaire Thriller koop je voor een paar euro een mooi exemplaar. Voor het obscure Vixen - Made in Hawaii zal je wat meer moeten betalen. Zeker als je de picture disc wil.

Ik vind de prijzen over het algemeen nog altijd meevallen, vergeleken met nieuwprijzen. En het is eigenlijk heel simpel. Als je de prijs te hoog vind; niet kopen.

Tuurlijk. Gelukkig zijn er ook nog winkels die inzien dat 2e hands niet nieuw is en daarvoor redelijk normale prijzen vragen. Wat betreft platen als Thriller e.d. heb je gelijk. Platen waar destijds miljoenen exemplaren van over de toonbank zijn gegaan kun je in het algemeen voordeliger vinden, daar zijn er zoveel van, die ontloop je niet. Zo kom ik Bloody Tourists van 10CC vaak steevast tegen voor 1 of 2 Euro en een dergelijke plaat is dan soms een prima graadmeter.

Hè?
een 10 cc plaat is een graadmeter? een graadmeter van wat? om aan te tonen dat een rukplaat niks kost omdat niemand em wil hebben?

Tja, net als met alles is het verstandig prijzen te vergelijken en niet te vergeten de kwaliteit in de gaten houden. Er zijn tweedehands winkels die Bloody Tourists voor 10 euro verkopen. Dat koop je dan natuurlijk niet. Maar verkopen ze een mooi origineel exemplaar van Spirit of Eden voor dezelfde prijs koop je die wel, mocht je hem zoeken uiteraard.

Sinds internet is het makkelijk prijzen vergelijken. Er zijn enorme prijsverschillen in vele soorten producten. Bij tweedehands platen heb je inderdaad te maken met vraag en aanbod. Daarom is discogs gewoon een handige graadmeter. Maar dan nog. Als Bloody Tourists daar near mint staat voor 50 cent, maar hij moet verstuurd worden vanuit de VS ben je alsnog 20 euro kwijt. En als je hem wil hebben maar niet tegenkomt voor 1 euro ben je wsl. wel bereid een paar eurootjes meer te betalen. Dat is toch waar winkels op doelen. Een winkelier met een fysieke winkel heeft nou eenmaal ook zijn kosten terug te verdienen.

Uiteraard zijn er vele platen die je niet zo snel tegenkomt en die mogen best wat meer kosten. Zo gaat dat nou eenmaal. Zeker als je een bepaalde plaat zoekt is het verstandig om online te kijken wat ze ervoor vragen.

Ik ben in winkels geweest waar de prijs van deze plaat 1 euro was en in winkels waar deze 8 euro was. Dat geeft mij enige indicatie, rukplaat of geen rukplaat. Waarom deze plaat genoemd? Omdat ie vrijwel overal staat, rukplaat of geen rukplaat. Als je de plaat wenst te beoordelen ga dan lekker naar de plaat zelf en probeer niet de lolbroek in dit topic uit te hangen, rukplaat of geen rukplaat. Lezen!

Mijn opmerking over stijgende prijzen is idd gebaseerd op persoonlijke waarnemingen de afgelopen 5 jaar en gesprekken met mensen in de handel, Om aan te haken bij ROE: 5-6 jaar geleden toen Velvet A' foort nog geen Velvet was, vond je daar in de 1-eurobakken (en de kast grote kast achterin) regelmatig een Depeche Mode, Joe Jackson of bepaalde CSA albums;bij Velvet vinyl outlet vond je bepaalde Cure albums gewoon beneden voor 2 of 2,50. Inmiddels is dat al lang niet meer zo.

Voor het repertoire dat ik kan overzien - daar valt hard, prog en mainstreamrock - niet onder zijn de prijzen de afgelopen 2-3 jaar ongeveer verdubbeld. Wat bijv heel prijzig is - binnen mijn interessesfeer - is shoegaze, britpop en postrock begin/mid jaren 90. Originele Creation releases doen veelal het dubbele van de huidige nieuwprijs. Geduld en onderhandelen loont - verzamelen is niet identiek aan kopen tegen hoge prijzen. Verder is het idd wat de gek ervoor geeft; en hoe meer de H3 en hoe groter de noodzaak voor een grote beurs voor de gek

Klopt. Een onwenselijke situatie verhelp je in ieder geval niet door eraan mee te doen. Goed zoeken en afwachten is ook de sport, al is het soms frustrerend. Als je dan eindelijk een album tegen een gunstige prijs vind, heb je er veel meer plezier van dan als je 'm voor €60,- koopt (en het twee jaar later opnieuw wordt uitgebracht).

Veel is ook geluk. Op het juiste moment op de juiste plaats zijn, hopen dat de verkoper de waarde niet kent of voor alles standaardprijzen vraagt.

Mijn lp verzameling bestaat voor ruim de helft uit hardrock en metal. Daar ben ik dus het beste in thuis. Wat mij meer opvalt dan de stijgende prijzen is het gebrek aan keuze. Het aanbod is echt heel wat beperkter geworden. Als ik in eenzelfde tijdspanne opnieuw mijn verzameling bijeen zou moeten sprokkelen zou me dat meer dan het dubbele kosten denk ik.

Yep helemaal mee eens. Precies binnen komen als er net een mooie partij 2e hands vinyl door de handelaar is aangekocht. Ik had laatst mazzel met een 5-tal heerlijke in prima staat verkerende LP's van Little Feat.

Geduld loont inderdaad. Maar niet altijd. Voor een paar exemplaren heb ik wel 60 euro overgehad. De EP van Mercyful Fate bijvoorbeeld. Die hoort gewoon in mijn verzameling te zitten en ik ga echt geen 100 jaar wachten in de hoop die eens voor 10 euro op de kop te kunnen tikken.

Verzamelen is leuk zo lang als het te verzamelen object nog niet door velen (en ook kapitaalkrachtigen) wordt begeerd. Ik kan jullie vermoeien met mijn ervaringen tav strips die ik ooit ook heb verzameld - yes Lord I have sinned - en de ontwikkeling tav vinyl is redelijk vergelijkbaar.

Het 'uitlekken' van fave Antwerpse adresjes was goed voor de beurs voor de Antwerpse verkoper, maar leidde tot fikse prijsstijgingen. En toen - in those pre-internet days - eenmaal de grote Stripcatalogus van Hans Matla was verschenen (met prijsrichtlijnen en zeldzaamheidindicatie) was de prijs min of meer gecodificeerd. Het merkwaardige is dat die catalogus ook prijzen bevatte voor strips die ik (en niemand in mijn omgeving) nimmer heb gezien, terwijl ik alle zeldzame Kuifjes, Suske en Wiskes (bijv) wél heb gezien; een dergelijke prijs lijkt dan erg willekeurig (waarop gebaseerd?).

Nu hebben we internet en alles is overal te vinden, op te laten sturen (ok US, Canada, Japan etc zijn duur - en met het 'oostblok' vind ik zakendoen lastig; er is zelfs een website (Popsike) waarop je kunt zien wat platen heb opgebracht de laatste tijd; op eil, op musicstack kan je tegen veel geld zeldzame dingen vinden.

En nu komt een andere parallel met strips verzamelen: bij Suske en Wiske volstond het niet om 'alle' albums in herdruk te hebben, nee je moest - waar mogelijk de oorspronkelijk blauw/bruine pagina's hebben, in het Vlaams (de eerste NL serie is een tiental delen korter), of de allereerste in zwart/wit met rood als steunkleur, en dan de 4kleurenalbums (blauwe kaft), idem origineel in onberispelijke staat. Van Cocteau Twins - Garlands wil je dan ook niet de NL megadisk-versie hebben (met lelijk tandwiel-label), nee het moet een échte 4AD zijn - met zeer fraai vormgegeven label.

Ik geef toe een heel hoge H3-factor te hebben, vwb sommige releases. Ooit kon je nog wel een oude exemplaren van de uitleendiscotheek op de kop tikken en die met zorg en voorzichtigheid opknappen - stickers etc verwijderen.

Het leven van een H3-addict is zwaar - al is het wel balsemvoor de ziel dat sommigen hier - "wat heb je het laatst gekocht" - zo openlijk voor hun verslaving uitkomen. Veelal is het ultimately nmd, al kan het soms gebeuren dat .... een troost is dan dat je niet weet wat een ander ervoor heeft betaald en da's nog een goede reden om niet te veel over prijzen te lullen ("wat niet weet, wat niet deert")

Ik denk dat velen het er mee eens zullen zijn dat verzamelen nog leuker wordt als de verzamelde objecten zeldzaam zijn en door velen worden begeerd. Pas als de eigen begeerte groter is dan de kapitaalkracht heb je een probleem en is de lol er waarschijnlijk een beetje af.

Wat is "H3"? Ik heb echt geen idee, ja iets met verzamelen, maar waar staat het voor?

Het mooiste vind ik het om via Marktplaats een partijtje vinyl te kopen bij gewoon een particulier. Een echt mens met thuis een verzameling. Dan vind ik het altijd het leukst om daar dan heen te rijden. Dan kom je zomaar eens ergens waar je nooit komt in Nederland en bij iemand thuis.
Van het een komt dan vaak het ander en je neemt altijd meer vinyl mee dan de bedoeling, dat wel.
Alleen maar alles thuis opgestuurd krijgen houd ik niet zo van, ga er liever op uit.
Platenbeurzen wil ik ook eens wat meer in de gaten houden..

Het Heilige Hebben - a propos platenbeurzen; niet alleen de grote in Utrecht - next ARC Record Planet - The Worlds Biggest Record Fairs - recordplanet.nl maar ook deze - met flink wat regionale http://www.dynamitebeurzen.nl/

Als je dicht bij de grens woont: in Duitsland worden zeer regelmatig (kleinere) regionale beurzen gehouden, in NRW (Bonn, Keulen etc) - fff google'n dan vindt je wel eea.

Bedenk wel dat je dan veelal de Duitse releases krijgt - in het geval van wave betekent dat dat je ipv Factory-releases (mét origineel label) een label krijgt met Rough Trade erop (en Factory klein eronder) - zoals in het geval van Unknown Pleasures (Joy Division) - als je dat niet erg vindt ...

Oh, dat is H3. Thanks. Een kleine stap naar K3: kopen, kopen, kopen, dus.
Dank ook voor de tips over platenbeurzen. Ziet er goed uit die beurs in Utrecht. Ook Keulen en Bonn zijn prima te doen.

H3 is het hoogst in de laatste minuut op eBay - dan moet je kop écht fris blijven, want anders ...

Google gewoon even naar die Duitse beurzen - rond Pasen waren ze in Keulen e.d - maar ik zag dat ze ook in Oberhausen en Münster zijn, met de regelmaat van de klok. Die beurzen zijn kleiner en overzichtelijker dan de grote beurs in Utrecht - die vergt echt voorbereiding: ticket vooraf (scheelt tijd), lijst van verkopers vooraf doornemen/planen, cash meenemen (pinnen kan nauwelijks en pinnen on the spot in Jaarbeurs kost véél tijd).

Leuke ontwikkeling; stapsgewijs gaan de platenmaatschappijen de vinyl-uitgaves serieus nemen. Geen vage uitgaven waarbij de digitale masters worden gebruikt (Music On Vinyl), maar echte "AAA"releases. Bijvoorbeeld de komende Beatles-mono-vinylbox, waarbij geen enkel digitaal element werd gebruikt en men aantekeningen op de oude master-dozen gebruikte om zo dicht mogelijk bij het originele geluid te blijven. Ik denk dat dit tien jaar geleden als curieus zou worden gezien, maar blijkbaar heeft men opgelet wat de signalen van ''de markt'' waren.

...misschien domme vraag, maar wie maakt er behalve Jack White uberhaupt tegenwoordig nog analoge masters..??

Het perfecte voorbeeld is de recente reissue van Mezzanine van Massive Attack. Een wereld van verschil met de reissue van Blue Lines.

Hier SPARS code - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org staat uitgelegd hoe het proces in elkaar zit:
Eerste letter staat voor gehanteerde opnametechniek/devices
Tweede letter staat voor mixen
Derde letter staat voor masteren: CD heeft dus altijd D als laatste letter.

Vroeger dacht men dat DDD het mooiste was wat je maar kon krijgen op CD.
AAA is voor vinyl het mooist.

Analoog is een golf (sinusoïde) digitaal is een bitpatroon; dat betekent dat hoe grover het bitpatroon, hoe groter de afwijking van de golf - vergelijk het ook met digitale foto's - de alleereerste hadden een resolutie van 1 MB - dat gaf bij vergroten snel een rafelig patroon.

Neil Young is koning analoog. Jonathan Wilson gebruikt het ook. Iedereen met smaak en een goed gehoor. Al is digitaal beter voor bijv. metal.

Omdat?

Omdat een laser door een metalen plaat heengaat waar de naald geen schijn van kans heeft

Zou ooit onderzocht zijn wat de impact is van verschillende muziekgenres op het gehoor, ook afgezet tegen leeftijd?

Eigenlijk is het bezopen dat je oordoppen moet aanschaffen om een concert bij te wonen

Zowaar had je de oordoppen op de eerste avond van Pearl Jam niet nodig. Het vreemde was: op de tweede avond weer wel.

Vermeldenswaard op dit forum is dat Jack White mede door de verkoop van de LP op 1 binnenkomt in de Amerikaanse albumlijst. 138.000 verkochte albums, waarvan 40.000 (!) keer vinyl. Sinds de digitale metingen in 1991 begonnen, zijn er niet zoveel exemplaren van een elpee verkocht. Het is dan ook wel een bijzondere LP, een Ultra LP:

"ULTRA LP FEATURES:

- 180 gram vinyl
- 2 vinyl-only hidden tracks hidden beneath the center labels
- 1 hidden track plays at 78 RPM, one plays at 45 RPM, making this a 3-speed record
- Side A plays from the inside out
- Dual-groove technology: plays an electric or acoustic intro for “Just One Drink” depending on where needle is dropped. The grooves meet for the body of the song.
- Matte finish on Side B, giving the appearance of an un-played 78 RPM record
- Both sides end with locked grooves
- Vinyl pressed in seldom-used flat-edged format
- Dead wax area on Side A contains a hand-etched hologram by Tristan Duke of Infinity Light Science, the first of its kind on a vinyl record
- Absolutely zero compression used during recording, mixing and mastering
- Different running order from the CD/digital version
- LP utilizes some mixes different from those used on CD and digital version"

Deze informatie komt van de website van zijn platenmaatschappij thirdmanstore.com

Mag ik zeggen dat ik het wat overdreven vind? Bovendien moet je maar net een draaitafel hebben die 78 toeren doet en geen automatische afslag. Affijn, fijn voor de fans, zullen we maar zeggen.

Inderdaad beetje overdreven, maar wel lollig! En aan de verkoopcijfers te zien een gouden zet .

Is afhankelijk van verschillende factoren. Een vriend van me studeert audiotechnologie en heeft het me eens uitgelegd. Metal heeft i.i.g. meer laag en dat wordt analoog al snel geluidsbreierig. Dat signaal is digitaal veel beter/constanter/zuiverder (op te poetsen). Daarmee direct samenhangend is zware distortion analoog ook erg lastig op te nemen (digitaal ook al geen hele eenvoudige klus).

Wat echter ook heel veel gebeurt is dat er analoog wordt opgenomen en het vervolgens op een digitaal format wordt gezet. Dat is wel zonde. Analoog is veel warmer en organischer van klank, maar het heeft ook veel nadelen.

En dat terwijl juist metal heads nog lang aan vinyl trouw zijn gebleven.

En mijn oren vertellen me ook wat anders. Er is in de laatste 20 jaar geen enkele metalplaat gemaakt waar ik de cd beter vind dan vinyl. En daarvoor eigenlijk ook niet.