Klopt ook niet dat metal meer laag zou bevatten; dat is apsoluut OHK - oudhollandse kullekoek.

Geen bas gaat zo diep als een echte contrabas - qua aanzwellende tonen en diepte (resonantie) en ook menig synth-bas gaat veel dieper - check maar 'ns sommige Depeche Mode albums - die bas kan je bijna alleen maar voelen.

Het rare is dat zelfs top cd-spelers - en dan heb ik het over de duurste Meridian - moeite hebben met heel veel muzikale informatie tegelijk te verwerken. We hebben dat getest met Talk Talk - The Colour of Spring (1986) op een en dezelfde set (dus die Meridian cd-speler van ca 12.000 euro) naast een draaitafel (Clearaudio) van ca 3000 en qua definitie van afzonderlijke instrumenten won de sacd het van vinyl. Op momenten dat het koor erin kwam en alle instrumenten mee gingen doen had de cd-speler meer moeite dan de platenspeler. De set was er één van ca 45.000 euro, de sacd kostte 35 en de tweedehands lp 2.

Ik ben zo vrij om te denken dat dat album van Talk Talk meer muzikale informatie en dynamiek bevat dan menige staalplaat (metal). Ik ben geneigd het verhaal te betitelen als "Broodje Aap".

Ja, want Mjuman is metalexpert. Ik vraag wel even na hoe het precies zit en dan kom ik erop terug. Hij is vaak wat sloom met reageren, dus het kan een paar dagen duren.



Dynamiek is totaal wat anders dan alleen laag. Metal is idd niet heel dynamisch.

Mocht ik apparatuur aanschaffen, dan zou ik iig Stravinsky en wat romantiek meenemen.

Volgens mijn amateur-mening zou in beide lezingen iets kunnen zitten. Met een goedkope platenspeler en een onjuist afgestelde naald komen volgens mij vooral de lage tonen slecht tot zijn recht, zodat vooral het wat stevigere werk als een geluidsdiarree uit de speakers komt (ik spreek uit ervaring ). Volgens mij had dat dan iets te maken met een naald die niet recht genoeg of diep genoeg in de groef kan komen. Dat zware metalen dan dus beter op CD geconsumeerd kunnen worden lijkt me dan ook logisch. Maarja, als er een installatie aan te pas komt waar je met gemak een gezinsauto van had kunnen komen, met een perfect afgestelde naald, dan lijkt me dat alles beter gaat klinken op plaat...
Of zit ik er dan heel erg naast..??
Hier is overigens recent de boel gepimpt en nu merk ik ook pas het verschil tussen aardige apparatuur en betere apparatuur (al was de prijs een tiende van de bedragen waar mjuman mee kwam )

Let wel: ik had het hoofdzakelijk over digitaal opnemen. Niet zozeer over de persing op digitale media.

Tja wie kaatst kan de bal verwachten. Ik kan koper (twee soorten), zink, lood, blik, zilver, goud, platina en legeringen goed van elkaar onderscheiden - zo ver reikt m'n 'metalkunde' - en daar wou ik het graag bij houden.

Echter, mijn gehoor is nog steed goed ontwikkeld - en een van de ergste geluiden die je mij kunt voorschotelen is harde metal weergegeven via een Bryston voor/eind-versterker op een stel grote Magnatspeakers - verschrikkelijk gewoon: scherp en indringend!

Ik weet dat een audiofiel label als Turtle (Records) heel lang opnames maakte op DAT; ik meen mbv een Nagra. Digitaal geeft wat meer correctiemogelijkheden - dat zou een mogelijke verklaring kunnen zijn.
Tav basklanken zou ik wlllen aanraden eens naar jazz-opnames te luisteren met baswerk van Charlie Haden, Danny Thompson, Christian McBride (die live ook regelmatig met Sting meespeelt).

Die claim dat metal meer bas bevat zou ik niet zo 1-2-3 onderschrijven. Toen ik van magnetostaten switchte naar gewone speakers (AudioPhysik) stond ik versteld van de muzikale verandering: magnetostaten zijn subliem voor hoog en menselijke stem, maar missen deels weergave van diepe bas; en grondtonen (=bas) bepalen voor een belangrijk deel beleving van de muziek. Magnetostaten (en elektrostaten) zijn perfect voor de weergave van viool- en pianomuziek, maar ook de gitaren in Hell Freezes Over - Eagles klonken perfect. Eigenlijk zou je dat geluid moeten (kunnen) combineren met een goede subwoofer of spelen op Martin Logans (hybride speakers).

Ik zie hier niemand die claim maken.

Digitaal opnemen is volgens mij niet beter voor metal. Maar een moeilijkheid is wellicht dat het op zich geen open geluid is (zoals bij Talk Talk). De overstuurde gitaren en bas klinken samen al snel als een schelle of doffe brij. Digitaal zal dat allemaal makkelijker te corrigeren zijn. Het laat wellicht ook toe een metalgeluid te creëren met meer dynamiek, dat uit je speakers knalt. Maar of dat wenselijk is heeft met voorkeur te maken.

Ik veronderstel dus dat digitaal opnemen makkelijker en tegenwoordig vooral goedkoper is. Maar mijn favoriete metalproducties zijn van begin jaren tachtig en analoog (bv. Killers, Point of Entry en Animal Magnetism).

Meer laag is niet noodzakelijk hetzelfde als meer bas.

Beter lezen misschien in plaats van je meteen gepikeerd te voelen.

Overwegend wordt hier metal op vinyl gedraaid. Met een buizenversterker en zeer prettige boxen.
En dan lees je dat op CD de metal beter tot z'n recht komt..

Geef mij maar de grammafoonplaat, die warmte, die melancholie naar vroeger, toen je alles voor het eerst ontdekte en meemaakte.. Het zit allemaal in plaatjes draaien, met CD's heb ik niet veel.
Ik denk dat vinylmensen ook meer kaarsen branden dan CDmensen maar dit terzijde.

Kirk Hammet zei het vandaag precies zo, in de docu over Metallica in Zwaagwesteinde (1984), dat hij ondanks hoe goed hij nu alles voor elkaar heeft, hoeveel succes de band boekt, etc. etc., die tijd ook mist, toen alles 1 groot avontuur en nieuw was. Ik herken dat heel erg.

CD's draai ik wel in de auto.

Inderdaad. Voor iemand die hamert op goed lezen, mis je wel twee keer in korte tijd voor open doel.

Ik krijg wel ineens een ander verhaal door, maar hier komt 'ie:

Met één apparaat kun je de hele signal chain vanaf gitaar naar computer nabootsen. En je kan dezelfde sound meenemen naar het podium. Voor opnemen kun je het beste de buizen van je amp gebruiken. Dus wat dat betreft blijft er niet veel over van mijn verhaal.

De muzikanten hier zullen beamen dat digitale effecten nooit echt als analoog klinken. Ik zoek bijv. nog een delaypedaaltje, maar die analoge krengen zijn enorm duur. De digitale versies klinken plat, koud en mechanisch. Da's in het algemeen een probleem: analoog is veel duurder en veel meer werk bij 't opnemen.

Kaarsen zijn trouwens slecht voor je plafond.

Een CD vind ik een echt stom ding. Ben best gevoelig voor design, materialen, etc en het is allemaal drie keer niks bij een CD. Zo'n knakkend openen van zo'n transparant goedkoop plastic doosje en daar dan vervolgens een stom formaat glimmend schijfje uit moeten peuteren, uit die ring waar ie ingedrukt zit. Niet echt iets om naar uit te kijken.

Een elpee, een echt album... ja ha ha, dat is heel andere koek. Een mooi kloek formaat, iedereen weet precies hoe groot een elpee is. Met een mooie hoes. Of uitklapbaar en dan vaak een geweldige binnenkant hoes. De zwarte schijf zit in nog weer een mooie binnenhoes. Voor je 'm opzet -en nadat de hoes voorzichtig is neer gezet - weeg je de elpee altijd even en beziet met een handig draaien op de hand kort even beide kanten, of er stof op ligt maar ook om te lezen welke kant je moet hebben.
Het vervolgens opzetten van de elpee is gewoonweg een genot.
CDmensen weten daar niets van.

Misschien is het een afwijking maar mijn collectie bestaat bij voorkeur uit vinyl en dan de eerste originele persingen. Metal (en de roots daarvan) uiteraard. Officiele herpersingen laat staan illegale kopieen (hoe kan vrij zeldzaam vinyl zo goedkoop als 'nieuw' worden aangeboden?) heb ik liever niet.

Een site om je daarmee op weg te helpen is deze

Original Pressing - The easiest way to find out if your vinyl is a first pressing or a reissue - originalpressing.com

15 jaar geleden kocht ik in Bombay (nu Mumbai) op straat Sgt. Peppers Lonely Hearts club band, blijkt gewoon een originele eerste pressing te zijn.

...ik verkoop juist mijn originele jaren '90 LP's voor goud geld en koop daar herpersingen met vaak veeeeeel betere geluidskwaliteit voor terug. En de winst besteed ik aan het kopen van nieuwe LP's... Of pleeg ik nu heiligschennis..??

Heiligschennis, nee waarom. Herpersingen, om over geremasterde items nog maar te zwijgen kunnen van betere kwaliteit zijn. Voor de H3-factor zijn hier vooral originele eerste persingen in het spel. De ene verzamelaar is de andere niet.

Bezint eer ge begint. De ene persing is de andere niet en hetzelfde geldt voor re-masters, herpersingen. Niets is zo verradelijk als afgaan op de tam-tam ("180-grams persingen zijn perfect" of "fijne herpersing") en NIET afgaan op je eigen oren. Mijn eigen ervaring met een MoV-persing van Gene Clark - No Other is bijv uitermate teleurstellend - en ik heb dat met meer 'audio-fiele' persingen meegemaakt. Je kunt vantevoren verifiëren of een lokale hifi-boer een bepaalde persing heeft en als dat album tóch tegenvalt, verhaal gaan halen. Bedenk wel dat je dan op een reële set zult moeten luisteren en niet op eentje van 500 foppen of zo. Betere hifi-sets geven over het algemeen een album minder gekleurd weer (ze hebben bijv geen hoge/lagetonenregeling)

In gesprekken met (andere) audiofielen over de kwaliteit van bepaalde albums bleek - in het voorbeeld van Pink Floyd Ummagumma - dat juist de oudere persingen de betere zijn. Meer info daarover vind je bijv op: Album list - Dynamic Range Database - dr.loudness-war.info

Zeker niet zonder meer al je oude lp's wegdoen - kan je van een koude kermis thuiskomen.

Daar heb je helemaal gelijk in. Kan me ook goed voorstellen dat sommige mensen graag de echte originele versies willen hebben.

Oei, had ik het bericht van Mjuman nog niet gelezen
Maar ik ben nog niet bezorgd, want to nu toe zijn de ervaringen louter positief. Zo'n originele Umma Gumma geloof ik best van dat die puik geluid herbergt, maar een Frengers van Mew (waar op het label het Compact Disc logo zelfs nog op staat), Absolution van Muse en Ideal Crash van dEUS waren werkelijk erbarmelijk van kwaliteit in de originele persing, maar knallen nu op glimmend nieuw hergeperst vinyl mijn (goedkope ) speakers uit.

Nog een ervaringsfeitje: veel tweedehands lp's uit de 70's verkeren regelmatig in betere stand dan veel albums uit de 80's. Waren de 'hippies' (70's) voorzichtiger met hun albums dan de (post)'punkers/wavers' in de 80's? Nog een ervaringsfeitje: veel 12"s uit de 80's zijn regelmatig duurder dan de albums - waarschijnlijk omdat de 12"s vaak gewoon 'op' gedraaid zijn en er dus minder over van zijn.

Vroeger kon je bij Da Capo in de kelder voor 2,50 lp's vinden; daar veel 70's vandaan gehaald; nu nog steeds bij de Velvet vinyl-outlet in Leiden. Ook dan loont het de moeite je smartfoon mee te nemen en/of van tevoren te researchen. De UK persing van Roxy Music's debuut heeft geen Virginia Plain, de US wel (en dat geldt voor meer albums, Smiths, Elvis Costello), en de hoes is steviger.

Pinsnider noemt idd een aantal bands de mijn platenkast never, nooit, niemals, aldrig zouden halen. Overigens kan je bij Kompakt(.fm) terecht voor veel mooi modern (electronic) spul en leveren ze altijd bij de (veelal dubbel-)lp de cd er gratis bij - voor in de auto

hahaha, misschien is dat laatste het onderscheid tussen onze posts. Ben het namelijk volledig met je eens als het gaat om oudere platen. Daar houden de herpersingen doorgaans niet over. Heb de indruk dat het jaren '90 materiaal vooral gemaakt is om die paar mafkezen te pliezen die nog per se (woordspeling ) een plaat willen hebben en niet vanwege de liefde voor muziek. De recente vinylrevival zorgt er veelal voor dat zulke fouten worden recht gezet door die platen alsnog deugdelijk uit te brengen met verbeterde geluidskwaliteit. Niet geheel toevallig richten ze zich dan op de twintigers van toen die nu doorgaans kapitaalkrachtiger zijn... (ik noem hierbij even de adviesprijs van 175 euro voor de Aeroplane Flies High boxset van de Pumpkins.... brrrrr....)

Ik durf het gewoon niet aan om blind (=onbeluisterd in dezen) de herpersing van Slowdive's Souvlaki (90's) op MoV aan te schaffen, vanwege slechte ervaringen.

En de originele Laughing Stock van Talk Talk op Verve - ultiem voorbeeld van H3!

Ben het helemaal met Mjuman eens. Het oude vinyl klinkt niet zelden erg goed ten opzicht van recente releases. Ik geeft echt helemaal niets om de term 180 gr.


Pas daar geweest. Pfffff wat een rommeltje. Ik kan me voorstellen dat je daar wellicht wel eens die ene plaat kunt vinden die je al zolang zoekt, maar over het geheel gezien vind ik het een slecht gesorteerde bende in die schuur met eenvoudigweg te veel rommel. Maar dat kan op anderen uiteraard weer een enorme aantrekkingskracht hebben.

Morgen maar eens even langs m'n favoriete platenzaak, de laatste keer dat ik er was waarschuwde ie me nog om de aanschaf in de auto niet in de brandende zon te laten liggen. De man is een muziekliefhebber en heeft vakantie gehad dus heel wat om bij te praten. En de binnengekomen bestellingen door te nemen..

Aan de ene kant snap ik wat je zegt, aan de andere kant moet je bedenken dat elke orde zijn prijs heeft: wil je een overzichtelijke, veel vakjes met namen, heldere genre-indelingen, keurige opzet, zul je daarvoor meer moeten betalen - vaak het 2-of 3-voudige. Time is money blijkt dan eens te meer, en als JIJ tijd hebt, maar je partner niet, parkeer je die gewoon op een terrasje of bij een cappucino. Ik ken Duitse zaken die een echte 'Fundgrube' zijn, maar waar je gewoon 2 min uitleg nodig hebt om te weten waar alles staat. kom ik ergens voor het eerst, dan vraag ik bijna altijd uitleg aan de hand van mijn wensen. Dan nog ga ik vaak het pop/rockalfabet langs - als er tijd is - , omdat menig onbekende wave-band (The Dance bijv) daar toch is beland.

Ik heb al een aantal jaren een Thorens td 160 draaitafel met een Shure M75 65 element. Op zich ben ik behoorlijk tevreden maar ik vraag mij af of het niet beter kan door het element te vervangen. Iemand misschien tips?

Neem eens contact op met pickupnaald (en dan .nl erachteraan). Ik heb voor mijn Thorens en setup prima tips gekregen, van tamelijk voordelig tot Top Of The Bill!)

Bedankt voor de tip. Er ga er eens achteraan.

Ik heb een vraag:

Ik heb een zeer degelijke technics platenspeler, waarmee eigenlijk elk album wat ik heb goed afspeelt.
Sinds gisteren ben ik in 't bezit van een LP "sticky fingers" van de Stones. Dit is een persing uit het voormalig Tsjechoslowakijke uit 1990. De LP ziet er echt nog zeer goed uit, en heeft als innersleeve een plastic hoes.

Als ik deze plaat op zet speelt ie misschien 30 seconden goed, dan gaat het geluid vervagen, en vervolgens vliegt de arm de hele plaat over alsof de naald niet meer bestaat
Dit gebeurt op kant 1 en 2. Maakt ook niet uit of ik bij track 1 of 2 begin... Eerste gedachte is natuurlijk grijs gedraaid album, maar dat is het echt niet.
2e gedachte is enorm veel stof tussen de groeven, en die gedachte wordt enigszins wel bevestigd door dat ik de naald moet schoonmaken, anders speelt ie niks meer normaal daarna.

Feit dat het voormalig Oostblok vinyl is maakt niet uit, want Excile on Main street speelt prima.

Heeft iemand enig idee wat het kan zijn? Of is het echt stof? En wat kan ik dan het beste doen? (heb nog geen ervaring met echt schoonmaken van vinyl)

Alvast dank voor jullie hulp!

Dat sluit natuurlijk niet uit dat het daar wel mee te maken kan hebben en een slechte persing is.

Als ik je verhaal lees zou ik denken dat er iets mis is met het vinyl zelf als materiaal. Dat laat misschien vuiligheid na op je naald, waardoor die niet in de groef kan blijven.

Als het stof zou zijn, gewoon de lp eens reinigen met vloeistof. Eventeel gewoon in lauw water met een klein beetje afwasmiddel. Dan goed afspoelen en zachtjes afdrogen.

Als het probleem zich dan nog voordoet dan is de lp helaas waardeloos.

Dank voor je reactie.

De vorige eigenaar claimt er zelf geen last van te hebben gehad, maar heeft m ook 15 jaar niet meer gespeeld. Ik dacht dat misschien de combi van plastic binnenhoes, en statisch zijn een oorzaak zou kunnen zijn?



Afspoelen, kan dat ook als het label van papier is? Ervaring mee?

Je kunt makkelijk verifieren of het stof is: als een lp heel stoffig is, blijft het stof aan de naald hangen, uiteindelijk tot het punt dat de hele naald door stof ingekapseld is en de naald ahw uit de groef wordt gedrukt. Wat er dan gebeurt, zal duidelijk zijn: hetzelfde als met een auto met gladde banden over een nat wegdek rijden - er is geen enkele weerstand meer en het voertuig (de arm) glijdt weg.

Kwaliteit van de persing kan in die zin een invloed zijn dat bij matige kwaliteit (frequent gebruik van een persmatrijs) de groeven iets minder scherp zijn (en dus eerder 'vollopen').

Meestal is dat geen enkel probleem. Slechts heel uitzonderlijk dat het papier daar niet tegen kan. Als ik lp's koop die een wasbeurt nodig hebben doe ik gewoon zoals beschreven. Er zijn ook (duurdere) alternatieven natuurlijk. Dat is in dit topic ooit al uitvoerig aan bod geweest.