Ik heb niet zo'n probleem met de platen even laten drogen. Als het hem alleen daarin zou zitten lijkt het me niet de moeite, hoewel soms voor grotere hoeveelheden wel makkelijk natuurlijk. (op een demonstratiefilmpje vond ik de Okki Nokki nog best redelijk arbeidsintensief trouwens)
Resultaten die ik met de Knosti heb behaald zijn al bijzonder verbluffend te noemen. Platen die je bijna weg zou gooien zo hard kraakten ze en na een behandeling weer volop genietbaar. Overigens heeft de Okki Nokki ook weer speciale vloeistof nodig. Zal ook vast weer niet goedkoop zijn (maar vast ook zelf te maken). En het apparaat heeft ook vast wat onderhoud nodig. Mogelijk gaat daar nog wat extra tijd in zitten.

Overigens heb ik ook een hele poos platen gewassen in een gewoon sopje. Dit werkte in veel gevallen prima, maar toch behaal ik met de Knosti betere resultaten. De toevoeging van 1/10 deel alcohol en de borstels door de groeven laten draaien brengen blijkbaar toch wat extra's. Ik gebruik trouwens geen gedistilleerd water, want dat vond ik lastig verkrijgbaar en duur, maar gedemineraliseerd water. Dat is echt goed genoeg.

Dan kom ik vanwege het genoemde 'sopje' weer terug op dit product:
Screen Cleaner KIT + Fine Microfiber Towel - All: Amazon.co.uk: Electronics
Voor 10,00 euro voor lange tijd te gebruiken:
Bildschirmreiniger 100ML, LED / TFT: Amazon.de: Elektronik

Het is ideaal voor vinyl, tablets, lcd's etc. 3 sprays op een LP kant en met de groeven mee wrijven met het bijgeleverde zachte handdoekje. Bij vastzittend stof kan je daar nog extra op sprayen. Werkt als een tierelier! En inderdaad zit er een beetje alcohol in het flesje vloeistof.

Ik gebruik voor enkel wat vuiltjes verwijderen e.d. AM Record Cleaner, is net zoiets. Maar dat soort spraywerk is niet te vergelijken met het echte groefdiep schoonmaken wat je bereikt met platenwassers, anders had ik het daar ook wel bij gehouden!

Ik kan me niet voorstellen dat dat hetzelfde effect heeft als wat ik nu heb bereikt met mijn aankoop van 40 euro! Ben er echt lyrisch over! Platen die ik eigenlijk al had afgeschreven krijgen gewoon een nieuw leven, en zijn kwalitief gewoon nog ok na zo'n wasbeurt!

Ik vind het ook geen probleem om even 15 platen te wassen en ze een paar uurtjes goed te laten drogen, half uurtje werk. Het lijkt mij inderdaad ook veel sneller dan de Okki Knokki, die echter wel al het vocht met het losgemaakte vuil echt uit de groeven zuigt. Het resultaat met een Okki Knokki is dan ook zonder meer beter. Meest ideaal is een Knosti voor als je een partij platen koopt en die snel schoon wilt hebben en daarnaast een Okki Knokki om een vervuilde plaat even goed te reinigen vlak voordat je hem gaat afspelen. Dat vergroot het speelplezier wel denk ik.


Klopt, overal waar je vraagt om gedestileerd water komen ze met gedemineraliseerd water. Gedestilleerd is wel iets zuiverder wat op de lange duur beter voor je platen zou kunnen zijn. Ik kan er zelf vrij gemakkelijk aan komen. Je zou het eens kunnen proberen bij apothekers.

Lijkt mij trouwens dat je ook voor een Okki Knokki die zelfgemaakte vloeistof zonder problemen kunt gebruiken.

Running On Empty: niet om te cohabiteren met een insekt, maar voor alle OHD (oud-Hollandse duidelijkheid): het is Okkinokki (aan elkander voor de url) of Okki Nokki - beide zonder "K". Zo vaak vaut geschreven in zo'n cort besteck irritaheert.

En om het laatste in te gaan - ja dat kan heel goed

Haha dank je. Erg slordig van mij. En dan te bedenken dat 'merken' mijn dagelijks werk zijn

Ik heb de afgelopen week de plaat Point Of Know Return veel gedraaid, zal daar wel mee te maken hebben dat ik de N door KN vervang.

Maar het klinkt wel leuk, Okki Knokki.

Ach ja, vroeger wel gelachen als iemand zei: hij sloeg 'em knokout! Overigens ben ik nu wel gaan twijfelen over de aanschaf van zo'n Kokkinokki - zouden ze in Vinland gemaakt worden

Nou ja, bij mij werkt het in ieder geval (voorlopig?) prima. En het is ook handig voor de 'schermpjes'. En weer mooi, dat jij zo tevreden bent met jouw 'wasmachine'.

Als ik het goed begrepen heb zitten er bij de Knosti borstels in dat bakje, waar je de plaat tussendoor draait. Dat betekent dan wel dat de borstels langs ene kant van de lp tegen de speelrichting in gaan...

Of je doet het met houtlijm

dumpert.nl - Platen schoonmaken met houtlijm

Een schuurmachine vlakt het geluid wel wat af.

Met enig zoeken is er een vergelijkbaar filmpje te vinden hoe je met gietbaar plastic (en 4 latjes) in twee stappen een kopie van een lp maakt

En dus ... ?

Er wordt altijd aangeraden met de afspeelrichting mee te reinigen.

Ik denk dat jij bedoelt tegen de afspeelrichting in, dat eindigt namelijk bij het begin.

Ik vroeg me zo eens af, wat er allemaal kan meespelen als kant B van de LP een stukje harder afspeelt dan A, in volume. De LP in kwestie is een 180 gr. editie van The Gun Club - Fire of Love. Kromme plaat (nee, lijkt vrij recht), meer (kleine, onhoorbare) beschadigingen aan 1 kant, of een miniem verschil in persing tussen kant A en B, zeg het maar.? Het viel me gewoon op, zeker nu ik een betere speler/naald heb.

Vrijdagmiddag kant A gemasterd, maandagochtend kant B, mogelijk zelfs door een andere masteraar zonder goede overdracht.

Volgens mij hoef je niet bang te zijn dat het aan je apparatuur ligt indien het verschijnsel alleen maar dit album voorkomt. Ik denk inderdaad dat de fout in de mastering en/of persing zit. Wel vreemd overigens. Je hoort natuurlijk wel vaker dynamiek verschillen tussen albums maar een kant a en b met dat verschil is voor mij nieuw.

'k bijna willen zeggen: probeer de zijkant ook - als die niet klinkt, is 't absoluut een flop.

Je hoort wel eens verschillen tussen kanten, maar dan heeft 't veelal te maken met sfeer (Day/Night - Mellow/Loud).

Het komt wel vaker voor. Hangt inderdaad af van de masteringkeuzes. Bijvoorbeeld, als een van de kanter erg lang is, kan het volume daarop zachter zijn. Of als er veel overdubs zijn, kan er een keuze gemaakt worden om die kant wat minder volume te geven om de wat mindere geluidskwaliteit te verbloemen.

Verder komt het ook voor dat een fabriek stampers gebruikt van totaal andere mastering engineers. Bij voorbeeld Led Zeppelin II eerste duitse persing: kant 1: US master, kant 2 Duitse master. Luisterervaring: kant 1: geweldig, kant 2: waardeloos.

Het duidelijkst heb ik het gehoord tussen kant 1 en 2 van Type O Negative's Dead Again (rode box). Daar is het alsof je bij die 2e kant een ander album opzet. Dat is dan ook de enige elpee waarbij het me echt stoort.

Dat klinkt echt bizar zeg. Ik was al kritisch op al die geremasterde 180 gr releases maar zal dat blijven doen. Tot op heden heb ik die ervaring gelukkig nog niet maar zou er stevig van balen als ik zo'n album op m'n draaitafel heb liggen. Meteen retour...

"180 gram" zegt vaak niet zoveel over de kwaliteit van de mastering (analoog, digitaal) of de kwaliteiten van de masteraar in kwestie. Grappig dat Music On Vinyl het constant heeft over 'audiophile vinyl'; er zijn zeer puike 120- en 140-grams platen, maar het gaat uiteindelijk hoe de informatie erop is gekomen (lekker wijde groeven, geen 50 minuten muziek op 2 lp-kanten willen zetten) en hoe er is omgegaan met het product in de fabriek....

180 gram zegt niets meer dan iets over het gewicht van de LP. Zelfs de eigenaar van Record Industry heb ik met mijn eigen oren horen zeggen dat 180 gram niks toevoegt, behalve dat klanten het prettig vinden om een beetje zware LP in de hand te hebben. Misschien trekt hij wat minder snel krom in slechte omstandigheden, maar ik heb nooit gehoord of iemand dat heeft onderzocht.

PS: De eigenaar van Record Industry is dezelfde als die van Music on Vinyl.

Natuurlijk hangt het van meer factoren dan alleen het gewicht af of een lp goed klinkt. 180 gram is op zich geen garantie voor kwaliteit. Maar dat het niets kan toevoegen is toch wat kort door de bocht. Je wil de platendraaier akoestisch zo 'dood' mogelijk en hetzelfde geldt uiteraard voor het vinyl. En meer gewicht betekent normaal gezien een betere resonantiedemping.

Maar vaak is het niets meer dan marketing. Van Back On Black heb ik bijvoorbeeld verschillende van die dubbel 180 grams, gekleurd vinyl (drie eerste albums van Opeth). Als je de plaat oplegt hoor je in de ongemoduleerde groef al een hele boel naaldruis. Het enige wat je kan concluderen over dat dik vinyl is dat het dikke rommel is.

Maar de hoezen zijn in groot formaal wel mooi, evenals het gekleurd vinyl, en gelukkig heb ik de albums ook op cd.

Die naaldruis die je benoemt komt bij gekleurd vinyl sowieso al veel vaker voor dan bij zwart. Uiteraard is het geen rommel omdat het vinyl dik is, maar dik vinyl zegt inderdaad absoluut niets over de kwaliteit (kleur mogelijk wel). Zo'n zware plaat voelt fijn aan en lijkt misschien wat stabieler te liggen, maar voor mij is plat gewoon plat.
180 gram en kleur zijn vnl. marketinginstrumenten.

And for now something complety different...een vinyl en cd verzameling waar menig Mume user wel eens in zou willen neuzen.

The Brazilian Bus Magnate Who?s Buying Up All the World?s Vinyl Records - NYTimes.com

Het gaat over een betere resonantiedemping, over het akoestisch 'dood' maken. Net zoals je draaiplateau ook genoeg gewicht moet hebben.
Even goed als kleur mogelijk iets zegt over kwaliteit zegt dus ook gewicht mogelijk iets over kwaliteit.

Misschien, maar persoonlijk betwijfel ik of het (hoorbaar) wat uitmaakt.