Maar in de praktijk hebben zaken als mastering, vinyl formule en met name de kwaliteit van de persing veel meer invloed dan een paar gram meer (of minder).

Ja hoor. Maar als je die fantastisch gemasterde superieure persing op een plastic platendraaier en plastic boxen afspeelt dan trekt het geluid nog op niks.

Kortom, de kwaliteit van het geluid is de optelsom van vele verschillende factoren. Een wat zwaarder uitgevoerd vinyl kan daar eentje van zijn. Dat is het punt.

Wat je met 'vinyl formule' bedoelt mag je overigens wel eens uitleggen.

Elke fabriek gebruikt z'n eigen mix van componenten om vinyl samen te stellen. Zo zijn er varianten als 'Queix' en 'Dynaflex'. Maar zoek ook eens in Google op 'Monarch vinyl' en dan zal je zien dat elpees uit die fabriek vaak als beter worden beschouwd dan gelijkwaardige elpees (zelfde titels, vergelijkbare stampers) van andere fabrieken.

En dan heb ik het nog niet eens over het hergebruik van vinyl (met name tijdens de oliecrisis).

Ik ben het op zich met je eens dat het gewicht van de elpee een van heel veel factoren is die het geluid beinvloeden, maar ten opzichte van de factoren die ik al noemde is het een vrijwel te verwaarlozen factor.

Oké, je hebt het dus over het gebruikte materiaal. Waarbij het predicaat 'virgin vinyl' ook al te vaak weinig of niets betekend is.


Alleen wat zwaarder vinyl zal even verwaarloosbaar zijn als alleen een beter kabeltje. Net zoals alleen een lichtgewicht bel op je fiets er niet meteen een racefiets van maakt. En een gewone bel zal van een racefiets niet meteen een log bakbeest maken. Maar toch staat op elke racefiets een lichtgewicht bel.
En zo is het ook wel logisch dat men wat zwaarder vinyl gebruikt wil men daar het beste uit halen. Dat de melding '180 gram' verder lang niet altijd betekent dat men er daadwerkelijk het beste heeft uitgehaald is helaas ook logisch, want het idee alleen verkoopt ook wel.

Dat er verschil is in kwaliteit van vinyl wist ik wel, maar van de genoemde ken ik alleen Dynaflex. Wat mij opgevallen is is dat sommige platen net niet helemaal zwart lijken, maar tegen antraciet aan ofzo. Ik heb bij die platen het idee dat de kwaliteit wat minder is dan de echt diep zwarte.

Als ik goed geïnformeerd ben is de zwarte kleur afkomstig van het grafiet. Dat maakt het materiaal harder en gladder. Misschien wordt er niet altijd evenveel grafiet gebruikt.

Dat had ik met een plaat van Gaslight Anthem. Inderdaad antraciet gekleurd en het klonk echt helemaal nergens naar. In overleg met de verkoper is de plaat toen teruggenomen.

Staat zo raar in de winkel: "Mag ik even zien hoe zwart hij is voor ik hem koop?"

Dat is relatief. Ik wil graag weten wat ik koop, en zeker bij iets waarover ik goed geinformeerd ben, vind ik het helemaal niet raar om vast te stellen dat het het juiste product is. Is uiteindelijk ook beter voor de winkel, als ik tevreden wegga en niet later een elpee terug kom brengen.

Beetje ouwewijvenpraat is het wel hoor, dat gezwatel over kleur.

Ik heb perfect klinkende transparante lp's - o.a. Dead Can Dance - Anastasis (2012), goed klinkende witte o.a. Rachel Sweet - Fool Around (1978) (op Stiff) en All the Saints - Fire on Corridor X (2008), blauwe o.a David Bowie - Stage (1978) en picture disks o.a. James White and the Blacks - Off White (1979).

M.n. de laatste staan vanwege hun wisselende kleurdeeltjes niet echt bekend om hun goede kwaliteit - meer opvlakteruis; maarhet is niet zo dat een album dan niet te beluisteren is. Statische lading heeft ook een aardige invloed - m.n. 's winters als het vriest en het in huis warm en droog is. Ik denk dat kleur generiek een minder sterke invloed heeft dan de kwaliteit en de gehanteerde tolerantiegrenzen bij persen - onder druk van de omstandigheden wordt het wel eens minder nauw genomen met de QA (Quality Assurance) en dat vertaalt zich in te lang doorpersen met één persmatrijs of slordig afgewerkte eindproducten. Eigenlijk is het te zot voor woorden dat een US Ba Da Bing persing van Talk Talk - Laughing Stock beter klinkt dan een UK persing ervan.

Nou de mijne niet hoor! Zeker een maandagochtend exemplaartje.

En die oppervlakteruis die je vaak meer hebt bij gekleurd vinyl (vnl. bij ouder gekleurd vinyl) kan toch behoorlijk storend zijn bij rustige stukjes muziek. Uiteraard hebben allerlei omstandigheden bij het persen ook een grote invloed op het uiteindelijke resultaat.



Slap gezever is het, maar je moet wat, hè.

ik vind een kraakje zo nu en dan ook best charmant hoor....

Ligt er ernstig aan bij wat voor muziek. Zo heb ik laatst een aantal originele mono persingen van Beatles albums opgevist. Ze zagen er niet uit, maar na een wasbeurt klinken ze echt waanzinnig. En dat is inclusief de charmante kraakjes hier en daar, maar in dit geval mag dat gewoon en stoort het me absoluut niet. Als dat bij de laatste Dead Can Dance zou zijn zou het me absoluut enorm storen.

Uiteraard bedoel ik ook de oudere platen. Een nieuw album hoort nog geen kraakjes te hebben.. dat mag in de loop der jaren ontstaan..

Laatst was ik bijna iemand thuis en die zei "Ik zal eens even Rush opzetten, dat vind jij ook wel goed" en met een luid geknak dat je door merg en been ging werd er dan zo'n transparant plastic hoesje geopend (waar trouwens een barst in zat) en daar kwam, al peuterend, zo'n zilverkleurig schijfje uit dat dan in zo'n lade werd gestopt. Even later klonk dan de muziek, over zo'n digitaal versterkertje. Vond er geen bal aan. Heb thuis Moving Pictures op vinyl en ik miste mijn paar vertrouwde knettertjes en kraakjes en die warme sound.
Maar die jongen scheen het prachtig te vinden, echt zo'n CDmens.
Hij brandt thuis ook amper eens een kaars, vinylmensen doen dat meer.

Als het je enkel om kraakjes en warmte te doen is kan je inderdaad beter een kaars aansteken. Of nog beter, de open haard.

Ik ben geen vinylmens en ook geen cdmens. Eerder een muziekmens. Ook zonder knetterende open haard en goudgeel romantische gloed als in kleffe reclame, kan ik van muziek genieten.

Ik kan buizen hier goed volgen. Mijn stelling: 'cd is een informatiedrager, vinyl is een stukje kunst'.

Ik bedoel eigenlijk ook de zgn. wat stillere muziek. Bijv. Spirit of Eden met kraakjes is gewoon minder leuk.

Dat lijkt mij de meest pragmatische benadering. Ergens in mijn hoofd heeft een gedachte postgevat dat ik muziek waarmee ik een sterke (emotionele) band heb graag op vinyl wil hebben, liefst origineel - dat is puur H3. Vaak draai ik het album toch zeer regelmatig van cd, gewoon om het vinyl te ontzien (slijtage, krassen voorkomen etc). En als je snel iets op wilt zetten, is een cd handiger.

En je hoeft maar de laatste albums van Antony (bijv) te kijken om te zien dat het artwork dan meer tot zijn recht komt, maar om vinyl dan weer meteen als kunst te betitelen

Nou da's ook toevallig Kronos, ik ben ook een muziekmens. En daarom een vinylmens.
Natuurlijk zet ik niet speciaal een elpee op vanwege de kraakjes en knettertjes maar op mijn elpees uit 1980 of zelfs nog ouder horen ze gewoon. Het is een gevoel van geborgenheid, veiligheid en zelfs intimiteit om precies te weten wanneer op jouw elpee dat ene oneffenheidje voorbij komt. Hoort er gewoon bij, zoals rimpels bij oudere mensen.
Het dansen van de naald door de groef en de warme via de tube-amp versterkte sound maakt echter het luisteren naar vinyl tot een genot. Een beetje zelfs een vorm van kunst, zoals kippenhok ook al terecht opmerkte.
Het mooiste is dit bij een open haard idd. Is hier helaas niet aanwezig.
CD'tjes zijn voor in de auto, maar dat kan tegenwoordig net zo makkelijk met MP3 of USB of dat soort moderniteiten.

Vinyl is gewoon pure nostalgie.. De discussie of t qua geluid beter is durf ik niet aan te gaan, simpelweg omdat ik die apparatuur ervoor niet heb, maar wat buizen al noemt: dat ene tikje wat er al in zit sinds je 12e, dat mis je op cd gewoon! De hoes, de lucht, de hele ervaring van de draaiende schijf... dat blijft gewoon mooi!!

Als is er tegenwoordig best veel jeugd die zich ook richt op de vinyl markt.. dus helemaal nostalgie kan 't niet zijn.. maar voor mij geldt dat zeker wel! En als ik een nieuwe release op vinyl kan kopen doe ik dat zeker.. liever dan de cd...

Ik heb ooit het 21e Pianoconcert van Mozart (op DGG) uitgeleend en teruggekregen met een krasje dat uitgerekend in een rustige passage meermaals hoorbaar was. Op een gegeven moment hoorde ik de muziek niet meer omdat ik alleen op die kras aan het wachten was.

Ik koop ook geen (tweedehands) klassiek op lp - m.n. voor klassiek beschouw ik de cd als een zegen: je hoeft niet meer midden in een concert een lp om te draaien en op een cd krijg je er regelmatig 2 concerten voor de prijs van 1. Ook zijn bundelingen als "alle pianoconcerten van ..." of "alle nocturnes van" vaak zeer prettig geprijsd.

Met klassiek kan ik me dat helemaal voorstellen!

Dat vind ik dus niet. Bij een goedkope tweedehands mogen wat kraakjes op vaste plaatsen (dus van krassen) te horen zijn. Bij vinyl dat ik (ooit) nieuw heb gekocht niet. Dat wijst namelijk op slecht gebruik. Punt.

Enkel zelden een tikje van statische ontlading is aanvaardbaar. Maar daarvan weet je dus nooit wanneer het komt.

Herkenbaar. Zo'n kras kan van een gekoesterd bezit een waardeloos ding maken.

Meen je dat nu echt?

Ik herinner mij nog goed het debuut van Iron Maiden dat mijn oudere broer kocht. Juist bij de rustige overgang van Transylvania naar Strange World, zat een klein putje. Dat was pas gepasseerd naar vier of vijf toertjes. Balen! Ja, het hoorde er op den duur bij. Maar wat was ik blij met de cd. Die vervelende tik heb ik geen seconde gemist hoor. Mijn nostalgie zit bij de muzikale inhoud, bij de prachtige hoes en ook wel bij het zwarte vinyl zelf. Maar absoluut niet bij de al te duidelijke gebreken ervan.
Ik heb die gebrekkige lp nog wel. Als object hecht ik er waarde aan. Maar draaien doe ik dat ding nooit meer. Heb nu naast die lp en de cd ook een exemplaar op vinyl in uitstekende staat.

Alles staat en valt natuurlijk wel met de grote en hoe erg de tik of kras is... Het gaat om kleine details

Ik vind elk terugkerend detail voortkomend uit schade niet bij de muziek horen en dus onwenselijk. Bij een goedkoop tweedehandsje kan ik er best mee leven. Zo vaak draai ik die albums toch niet. En als het toch een echt pareltje blijkt te zijn, koop ik het later nog wel op cd of een beter exemplaar op vinyl.

Soms zit er bij zo'n CD'tje een boekje. Dan mag je op z'n minst een leesbril maar liefst nog een verlicht vergrootglas in stelling brengen om van zo'n boekje te 'genieten'.

Geef mij maar een kloeke dubbelelpee, met 2x zwart vinyl.
En van die mooie binnenhoezen met foto's en teksten.

Ik iriteer me ook aan surface noise hoor. dan haal ik ook een nieuw exemplaar. Maar een paar tikjes in een 2e hands vind ik inderdaad echt niet zo erg!