kippenhok
Dan zou ik zeker in november naar Utrecht (grote platenbeurs) komen - metal vormt daar zeker 40% van het aanbod. De eerste persingen van Led Zeppelin zijn klankmatig ongeveer de beroerdste die een mens kan willen hebben - alleen het afspelen van Moses' stenen tafelen geeft nog een slechter geluid.

De verschijning van Led Zeppelin - Remasters at Discogs heeft tot wekenlange onbeteugelde vreugde (en dronkenschap) geleid bij een aantal metalo's in mijn omgeving. Het was mij ook lang een raadsel wat Zep deed op een - van oudsher - soul & R&B (oude soort) label.
En a propos remasters: menig rock/pop-liefhebber zou willen dat remasters van zijn fave band net zo geduldig en liefdevol waren samengesteld en gedocumenteerd als de Miles Davis remasters van Rudy van Gelder.

En originele versies: je weet niet waar je aan begint met sommige Factory, 4AD, maar met name Creation (MBV, Ride, Oasis en Slowdive) releases - dan heb je een heel diepe beurs nodig

Toch maar een héél klein beetje zoals je dat doet bij een schilderij, want een lp is altijd een reproductie en dus nooit origineel zoals een schilderij dat is.

Het totaalproduct van de eerste persing is ook lang niet altijd zoals het bedoeld is door de artiest. Soms weerspiegeld een reissue die bedoeling zelfs beter.


Aangezien er persingen uit andere landen ook van 1969 zijn vind ik dat nogal onzin. Je waant je bij een US persing in de US en bij een UK persing in de UK? Nee toch.


Die loudness war treft evengoed je lp hoor. Je heb er misschien minder last van omdat je platendraaier er een warmer geluid aan geeft, maar dat geldt evengoed bij reissues.

minder minder, op een cd is veel meer compressie mogelijk/clipping volume etc (op technisch vlak) dan op een analoog product. A Place to Bury Strangers 1e album was op cd zo hard gemastered dat ze die productie op LP nogal moesten aanpassen. Vraag me niet hoe dat precies zit verder...geen idee. Ik weet enkel dat er toen nogal wat over te doen was.

Slechts zeer zelden dat er speciaal voor vinyl een andere master gebruikt wordt hoor. Meestal belandt die 'loudness war' dus gewoon op je vinyl, waarbij de geluidskwaliteit er nog meer onder te lijden heeft dan op cd.

Wat meer uitleg lees je hier.

There’s no technical reason that you can’t put “loudness war” style music on vinyl – except that it will sound even worse than the digital original – to use a well-known example, the vinyl and CD releases of Metallica’s “Death Magnetic” sound very similar indeed.

Hmm ja. Ik denk dat je gelijk hebt, maar in enkele gevallen, die ik duidelijk kan aanwijzen, klinkt de lp daadwerkelijk beter, maar misschien is er dan een andere mastering engineer? Probeer het eens bij Wilco, zou ik zeggen. Het album Being There is op cd veeeeeeeeeeeeeeeeel slechter dan op lp. In Fact, ik hoor de cd zelfs een beetje kraken, daar heeft de lp geen last van. Waarschiijnlijk is dit eerder uitzondering...

Er kunnen verschillende redenen zijn denk ik.

Het enige juiste om te zeggen is volgens mij dat een lp anders klinkt dan een cd. In sommige gevallen kan dat beter zijn, in andere niet.

En zien we daar tussen de reacties een bijdrage van Running On Empty? Zo'n beetje zelfde stukje tekst

Hier in Nederland is er blijkbaar weinig interesse voor de vinyl-event van het jaar (en nee, het is niet de lichtblauwe Kind Of Blue van Music On Vinyl); de volledig (op 1 track na) AAA-geremasterde vinyl-uitgave van de Beatles-albums in mono!
Geen idee waarom er weinig belangstelling is; waarschijnlijk komt Leo Blokhuis met een box en een rood hoofd ergens komende week De Wereld Draait Door opleuken, maar voor de rest is platenverkopend Nederland lekker aan het doorsuffen...

Voor vinylfans is dit een belangwekkende uitgave omdat er toegegeven word aan de 'roep' om het gebruik maken van analoge masters en een hoge kwaliteit persing en vinyl. De industrie luistert dus naar liefhebbers van goed geluid! Als deze box goed verkoopt is er hoop voor meer serieuze uitgaven en niet het modieuze gedoe met gekleurd vinyl en het gebruik maken van matige digitale bestanden!

Nu zal ik toch nog fan de Beatles moeten worden.

Gekleurd vinyl is vooral leuk voor die Crosley fans in die Utrechtse winkel maar heeft mij nooit kunnen boeien, netzomin als picture discs.

Music On Vinyl vind ik om de een of andere reden niet betrouwbaar. Er wordt her en der nogal flink geklaagd over de kwaliteit van hun releases.

Mooi box die Beatles Vinyl box maar wel een beetje prijzig zeg pfffff.

Je kan ze gelukkig ook 'los' kopen! De nieuwe "Rubber Soul" is inmiddels verheven tot de beste persing/versie die er van dit album is uitgebracht.

Dat is wellicht wel een goed idee. Gewoon een stuk of 4 echte Beatles mijlpalen los aanschaffen.

Precies! De 'run' van Rubber Soul tot en met Magical Mystery Tour is alvast klassiek. Maar ook "With The Beatles" krijgt juichende recensies...
En over de prijs: een AAA-180grams van 'virgin' vinyl en analoge remaster kost al gauw 30-40 euro...al met al een dure box maar je krijgt er nogal wat voor!
Affijn, genoeg Beatlewerk in deze discussie.
In ieder geval een ultieme illustratie dat vinyl definitief geen 'sentimenteel' dingetje meer is, maar als een volwaardig en vaak superieur medium wordt gezien. Over een jaar of zo wordt er in Concerto geen cd meer verkocht (sommige muziekwinkels in de USA hebben alle digitale schijfjes de deur uit gedaan op SACD en blu-ray-audio na...) en wordt het weer ouderwets naar de platenboer!

Ik had het er onlangs nog over met west en Nyarlathotep. Misschien dat zij hun rozebrillenliefde voor het gekleurde vinyl hier eens kunnen komen verdedigen.

Gisteren heb ik het eens nageteld. Een kleine 5% procent van mijn vinyl verzameling bestaat uit gekleurd vinyl (picture disc is daarvan een minderheid). Meestal gaat het over albums die ik ook op cd heb. Maar Motorpsycho - Child of the Future bijvoorbeeld is enkel op wit vinyl verschenen. Er is verschil in kwaliteit maar meestal geeft gekleurd vinyl toch meer naaldruis omdat er geen grafiet in zit, wat het ook minder slijtvast maakt.

Maar af en toe wat kleur in de platenverzameling vind ik wel leuk. Het gaat dan meer om de lp als verzamelobject. Een picture disc is zeker vooral om naar te kijken en verder niets.

Hoe toepasselijk, want ik heb net (echt waar) de roze plaat van Throwing Copper gezet.

http://2.bp.blogspot.com/_LjyZG0fEY74/SvyHzwZITqI/AAAAAAAAAg0/3SHx8-eKwXo/s1600/chic.jpg

Deze is dan wel van Chic, maar roze is 'ie wel!

Nog wat meer uitleg. Ik vind het artwork ook een rol spelen bij het album wat je koopt. Natuurlijk kan je daartegenover gelijk stellen, dat als de muziek geweldig is, je het toch wel koopt. Want it's all about the music? Of toch niet helemaal? Er zijn iconische hoezen, die wel degelijk wat toevoegen aan het hele 'kunstwerk' wat een LP is. Eén van de meest bekende is natuurlijk Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band. Of andersom: the White Album. Zo kijk ik ook naar gekleurd vinyl. Het voegt iets toe aan het geheel van het album, wat bovenal natuurlijk bestaat uit de muziek, maar daarnaast ook uit het artwork: zoals de hoes, tekst- tekenvellen, foto's en mogelijk dus gekleurd vinyl. Tot slot vind ik het gewoon leuk om mooi gekleurd vinyl op te zetten. Het geeft wat extra (voor-)pret.

Leuk. Maar ik hou het toch maar bij mijn zwarte bril.

throwing copper...... op rose vinyl....
ik wíst het wel! stiekem zijn het songfestival hits!

Noem het rozebrillenliefde... Zolang ik geen verschill hoor tussen zwart en gekleurd vinyl blijf ik die kleurenplakjes kopen. Gewoon omdat het er zo gaaf uit ziet, zeker als de kleuren ook voorkomen in het artwork.
En als er geen gekleurde versie (meer) voorhanden is dan koop ik zwart. Een echte die-hard ben ik dan ook zeker niet.

En nee, ik speel mijn vinyl écht niet af op een Crosley

Deze is net uitgekomen en beperkt beschikbaar:

http://38.media.tumblr.com/c245fa4c64a396da7a5eb83762e55f8e/tumblr_nbc4uwAOZx1rwkevko1_500.jpg

Interpol - El Pintor

Is het geen plaatje?

Ja, geweldige foto. Heerlijk om naar vinyl te kijken terwijl je het beluistert.

Ha: dat is mooi gezegd!

Ja da's Buizens manier om dronken te worden - met ' t gelaat boven de draaitafel en dan met 33 rpm meebewegen. Daarom heeft ie ook een hekel aan 12" s - 45 rpm is te heftig.

Mooi geluid - Interpol, I seriously doubt it - blijft mooi geluid, ongeacht de bron

Om het eens ouderwets te zeggen: dat is een vette productie!

Gelukkig trouwens komt Buizen nog maar heel weinig 78 toeren tegen...

Overigens heb ik wel een Almeerse verzamelaar ontmoet die een fikse collectie 78-toeren (bakkeliet) platen had - o.a. Elvis en James Brown.

Het probleem dat ik met Interpol heb is dat het - imho - muziek is die zich niet echt leent voor hifi-productie, bijv. door de rever/delay delay en fuzz-effecten op de gitaren. Simpel gezegd: ik hoor het mooie er niet aan af. Heel anders dan bijv Hydras Dream - The Little Match Girl (2014), Hector Zazou & Swara - In the House of Mirrors (2008) of om mijn part Badu Live. Al ben ik wellicht een rare, want ook het veelgeprezen debuut van Norah Jones kan mij niet echt imponeren; het probleem van audiofilie is dat het soms te veel neigt naar het zgn 'metaluisteren' waardoor het luisteren naar muziek verdwijnt achter het luisteren naar de kwaliteit van de opname

Voel me een bevoorrecht luisteraar dat ik beide kan combineren. Blijft voorop staan dat ik extra kan genieten van een goeie opname van een goeie plaat. Vandaar ook de fascinatie voor mooie hi-res bestanden van hernieuwde uitgaves. Het luisteren naar een goeie opname van een album dat me niet kan boeien is niet meer. Andersom gelukkig nog wel.

Aannames, vooronderstellingen, jumping to conclusions
Toevallig heeft buizen zo'n ouderwetse grammafoon, met zo'n toeter en een naald die het best omschreven kan worden als 'een puntige spijker', zo'n meubel met een toeter/hoorn en de grammafoon die aangeslingerd moet en hij doet het! Heb er een partij bakelieten 78toeren elpees bij, veel flamencodansmuziek uit Spanje en andere oude swingplaten.
Alles in mono natuurlijk.

Foto please buizen Altijd gaaf om te zien

Dat doe ik ook wel eens, metal luisteren...

(sorry, ik kon het niet laten om deze foute grap hier te typen )

Gaaf!

west: je bent een boef - mij "metal" willen aansmeren

Na de Philips met speaker in deksel van mijn broer was dit - een Garrard - was mijn allereerste eigen draaitafel, met een - jawel! - keramisch element; deze was ingebouwd in een soort van radiomeubel (met deksel) met speaker aan de zijkant; had 'em zelf gepimpt met vinyl look-alike plakplastic. De spindle was een hulpstuk voor de wisselaar (meerdere albums achtereen spelen).

http://muziek.gijs.info/GetFile.php?Nmbr=519&Mid=1