Ik heb Brothers in Arms maar als voorbeeld genomen, omdat dat album destijds in 1985 als referentie-cd werd beschouwd, maar je kunt in principe zo'n beetje iedere cd uit de jaren 80/begin jaren 90 als voorbeeld nemen om te vergelijken, vooropgesteld dat het ook een persing is uit die periode.

Ik vermoed dat radio 2 ook wel de nodige compressie toepast om het allemaal (voor radiobegrippen) wat beter te laten klinken en uiteraard niet alleen radio 2. Of dat dezelfde compressie is, als je op sommige cd's hoort zou ik eerlijk gezegd niet weten: er zijn verschillende vormen. Kijk maar eens hier voor wat basisuitleg hierover mocht je geinteresseerd zijn: Uitleg over compressie.

Los daarvan is het eigenlijk van de zotte dat je op vinyl zou moeten gaan overstappen om A moon shaped pool in een acceptabele kwaliteit te horen (blijkbaar klinken cd's van 25-30 jaar geleden over het algemeen beter dan de meeste van tegenwoordig).

Dus afgekort sbosvym ... hmmm de start bekt lekker, maar het einde zal qua uitspraak wat problemen veroorzaken

En ben je niet zo fatsoenlijk om in te gaan op argumenten van mij hierboven, dat laat je wijselijk links liggen, die laten zien dat het (in dit geval). anders in elkaar zit. Tony is weer boos en loopt weer te provoceren, jammer bij zo'n mooie rustige plaat als A Moon Shaped Pool.

Dat verhaal over de aparte mastering van dit album, tegelijk met alle overige albums die voor vinyl opnieuw geremastered zijn, bedoel je? Dat is toch juist een bevestiging van het feit dat er tegenswoordigs veel meer zorg aan die LP's wordt besteed, vanwege het verdienmodel, dan aan de CD? Of begrijp ik nu iets verkeerd?

Ernstig gevalletje van off-topic. Desondanks schrijf ik me graag in voor die actiegroep van Tony. Serieus gemasterde CD' s klinken en zijn per definitie beter dan vinylschijven. De waan van de dag echter vereist dat we massaal in de verkooptruc trappen van de vinylmaffia. Mooie hoezen hoor, daar wil ik niks van zeggen. Beleving, nostalgie, ook allemaal best. Maar laat niemand je wijs maken dat het beter moet klinken omdat het analoog is oid.

Wat een rare discussie is hier toch weer ontstaan. Eenieder draait muziek op zijn/haar eigen manier, gebaseerd op zijn financiële mogelijkheden. Tony heeft een serieus punt als ie wijst op de prijzen van nieuw vinyl: van ca 22 euro (goedkoop) tot in de dertig; een voorbeeld: de laatste Bat for Lashes kost in de retail ca 35 euro en via etail ca 28; dan wil je niet misperen, kwalitatief gezien - productie en afwerking afgeleverd eindproduct, want daarop valt regelmatig wat aan te merken.

En ja de vinylisti (hoorde ik bij, maar ik ben wat terughoudender geworden met de stijgende prijzen voor nieuw vinyl) hebben die stijgende vraag deels op hun geweten. Bedenk namelijk - dit is een aside - dat de vinylaankopen in 2015 slechts zo'n 14% van de fysieke markt uitmaakte, dat is dus nog geen 10 miljoen euro.

Een plaat die matig is geproduceerd klinkt ook als remaster nooit top. Ieder heeft zijn eigen oren en zijn eigen set, gebaseerd op zijn budget. Dat maakt vergelijken (obv persoonlijke ervaringen) eigenlijk ondoenlijk. Een zinsnede als "laat niemand je wijs maken dat het beter moet klinken omdat het analoog is oid" en "massaal in de verkooptruc trappen van de vinylmaffia" zorgen voor vraagtekens. Mag ik dat wellicht zelf uitmaken?

Ik denk zelf (regelmatig) wel verschillen te kunnen horen, maar misschien ben ik wel een halve zool, nostalgicus, of hopeloos geïndoctrineerd. Bijv bij diverse Roxy Music albums, bij Joe Jackson - Body Soul - dat is wat me spontaan te binnen schiet.

Het bizarre is dat ik soms albums van cd draai omdat ik de lp (collector's items - o.a. DCD, Cocteau Twins, Talk Talk) wil ontzien; de lp draai ik dan slechts een enkele keer.

Nee, niemand is hier een halve zool omdat hij/zij een medium mooi vind klinken. Ieder z'n mening natuurlijk. Dus: "Mag ik dat wellicht zelf uitmaken?" Antwoord: ja.
Maar mag ik me dan af en toe ook eens storen aan het onkundige (mijn mening) gebabbel over analoge mastering die zoveel beter moet klinken dan de digitale?
Heel duidelijk: Ik heb afgrijselijk slecht gemasterde CD' s in huis, waarvan de elpee-versie een stuk fijner klinkt. Maar dat is een kwestie van slecht werk van de masteraar van de record company. Loudnesswar wel toepassen op CD en op vinyl maximale dynamiek weergeven is een makkelijke methode om vinyl als iets exclusiefs in de markt neer te zetten. Voor de connaisseurs. Wat goed is mag wat kosten. Dus waarom dan geen 20-30 euro laten neertellen voor zo'n superieur product? Op die manier heb je het gelijk snel aan je kant. Maar met techniek heeft dat weinig te maken. Met marketing des te meer.

Je hebt duidelijk mijn teksten en de link die ik plaatste NIET gelezen en opnieuw focus je op de verkeerde aspecten.

Even wat zaken op een rij:

* loudness war: verwijst naar de manipulatie van opnames zoals dat gebruikelijk was in de jaren 90. Daarvoor zal menigeen "Loudness" kennen als knop op zijn versterker. Die was bestemd om bij *lage* volumes de luisteraar toch het gevoel te geven naar voldoende geluid te luisteren. Bepaalde frequenties (laag en hoog bijv) werden dan opgepompt. Zette je de versterker harder, dan kreeg je snel een boempie-boempie geluid en vlogen de hi-hats je om de oren. Ik trok dat echt niet.

Bij cd's remasteren werd 'gain' (o.a. volume) de methode om oude opnames wat op te poetsen; schrikvoorbeeld: remasters van Chameleons (Bridge) klinken niet best (overigens klinkt vinyl ook niet fijn, vanwege de lange speelduur, 1 uur, op 1 lp.

* de prijs van hedendaags vinyl vloeit voort uit het mechaniek van de prijselasticiteit en de maximale oprekking ervan. Marketing staat in dezen in dienst van de business die leading is. En de business wil maximalisatie, omdat de cd steeds minder en minder verkoopt. Terecht hebben sommige analisten zich al uitgesproken tegen die oprekking van de prijs omdat ze zelf ook vrezen dat die broze vinylmarkt zo weer kan instorten als de kopers afhaken ogv de té hoge prijs. Het is nl vinyl dat op dit moment nog zorgt voor stijging (ca 2%) van verkoop van het fysieke product.

* Het product is lang niet altijd goed. Er verschijnen genoeg matige opnames die ook nog eens slecht zijn afgewerkt. Overigens blijft het een bizar gegeven als je als koper een "speesjaal gemasterd" vinyl ex van een album zou moeten kopen, omdat de cd ook met het oog op afdraaien op "my little Sony" is gemasterd. Stel je voor: je maakt een proefrit in de basis VW Golf en je vindt dat ie niet lekker rijdt; hij zwabbert en is instabiel. Je gaat terug naar de garage met je klachten en dan vertelt de verkoper, Berend Blufbas je dat je beter de Golf GTI kunt kopen omdat die "beter afgesteld is" - dan verlaat je toch hoofdschuddend de VW-dealer en neem je je voor nimmer meer VW te kopen

Mogelijk heb ik niet alle artikelen waar je naar verwijst gelezen. Het spijt me. Dat gezegd hebbende, bedoel ik met loudnesswar het fenomeen, zoals dat onder het volk is gaan heten als een CD niet lekker klinkt, of juist te lekker. Door compressie wordt het volume gemaximaliseerd en met extra bass en treble van een vet geluid voorzien, daarmee de audiofiel teleurgesteld achterlatend. Technisch gezien is het wenselijk een CD maximaal uit te sturen voor een zo hoog mogelijke resolutie. Maar daarmee moet het totaalbeeld en de oorspronkelijke dynamiek wel behouden blijven. En dat is nu wat er mis is op veel CD' s. Het is alsof er een DJ ongevraagd in jouw huiskamer een gezellig avondje voor je wil maken met een lekker harde sound. Nee dus. Veel labels maken trouwens remasters die wel goed klinken. Daar proef je de liefde voor de muziek nog in. Die liefde is er vaak ook bij vinyldraaiers. Dat erken ik. Maar een beter medium is het daarmee nog niet. Of iets goed klinkt, ligt aan de afstellers van Berend Blufbas. Willen ze een goed product maken of er met de kas vandoor.
En laat voor mij die VW ook maar zitten.

Wat de prijzen betreft; ik zie in sommige winkels ook wel lp's te koop liggen voor net geen 30 euro. Maar die koop ik natuurlijk niet.

Gelukkig is er zoiets als 'concurrentie' en kan je de meeste albums elders wel op vinyl kopen voor minder dan 20 euro. Dat vind ik redelijk.

En soms zijn er ook koopjes. Op dit moment ligt het bevreemdend mooie plaatje Coloured Emotions van Night Moves heerlijk op de draaitafel te spinnen. De combinatie aantrekkelijke hoes en aantrekkelijk lage prijs van 5 euro wekte mijn interesse en het is een fijne ontdekking geworden.

Het blijft voor mij leuk om elpee kopende muziekliefhebber te zijn.

Ik wil er nog even aan toevoegen dat lps die speciaal voor audiofiele liefhebbers zijn geperst (lees 45rpm vaak dubbel lp) vaak tegen de 60 a 70 euro kosten. Dat is pas een hoop geld. Echter.... als je het verschil hoort met een "gewone" persing. ...dan snap je het prijs verschil wel. Dat is het wel waard. Die belachelijk hoge prijs wordt natuurlijk ook veroorzaakt door het vraag en aanbod verhaal..maar geloof me, er zijn zat mensen die deze platen toch kopen.

Ik ben er niet een van, al heb ik laatst wel the hot spot van John Lee hooker en miles Davis gekocht op zo'n persing, omdat de prijs echt ok was, en het geluid waarlijk super.

Dat gezegd hebbende....cd's kosten een paar jaar terug ook gewoon 20-25 euro, en al die mensen die nu klagen over de vinyl prijzen hebben dat destijds vast ook voor een cd betaald. Alleen sommigen keren zich nou eenmaal graag tegen populaire dingen. Ieder zijn ding, laat mensen in hun waarde...

Ik heb ooit de gouden audiofiele cd van Kind of Blue gekocht voor 70,- Die heb ik vervolgens cadeau gedaan toen ik het rode (door Rudy van Gelder geremasterde) Earbook Miles Davis & John Coltrane - The Complete Columbia Recordings: Miles Davis & John Coltrane (2000) kocht; geen idee of die versie marginaal minder is, maar het zal me jeuken. Tony heeft daar wel een punt: je moet je gewoon niet gék laten maken. Hoe vaak zit je nou echt te metaluisteren om elke finesse op te kunnen vangen? Voor diezelfde 70 foppen had je ook bijv The Perfect Miles Davis Collection: Amazon.co.uk: Music kunnen kopen - had je veel meer muziek gehad

Goed hoeft niet altijd duur te zijn: met enig zoeken vind je de MOFI (Mobile Fidelity Sound Lab) remasters van Dead Can Dance voor ca 45 euro (dubbelaar), puike kwaliteit, voor een fractie van de prijs van de originele albums - al is dat wel een heel mooie heb

Zo is het...

En het is altijd wat een gek er voor wil geven. Niemand verplicht je om het te kopen..ook marketeers niet.

Nee lennon, ze verplichten je tot niks. Maar als voortaan alleen de LP puik klinkt en in de markt wordt gezet als zowat het enige alternatief voor de 'doelgroep' die hecht aan superieure geluidskwaliteit, zoals bij de laatste van Radiohead het geval lijkt te zijn, dan is er iets goed mis aan het gaan. Diezelfde marketeers hebben namelijk in de 'ijkpersoon' die ze voor deze doelgroep 'connaisseurs' hebben geformuleerd ook opgenomen, dat deze bereid is voor exclusiviteit en betere geluidskwaliteit extra te betalen. En ze worden in hun marketingstrategie voorlopig gesterkt door de nog steeds stijgende verkopen van vinyl.

En als daarbij de CD voortaan bestemd lijkt voor het overig gepeupel dat op opgepompt volume naar Radiohead mag luisteren en gezien de prijs genoegen mag nemen met inferieure geluidskwaliteit, dan staat de wereld voor mij op z'n kop.

Ik heb overigens in het begin ook CD's gekocht die in de €20 kostten, met zeer veel tegenzin. Het zorgde ervoor dat ik bijna ieder weekend weer voor pijnlijke keuzes werd gesteld, omdat ik alle CD's die ik wilde hebben simpelweg niet wilde en kon betalen. Het alternatief, de pindkaaspiraten, diende zich pas jaren later aan. En daarmee heb ik, met terugwerkende kracht, de gemiddelde prijs van mijn collectie flink naar beneden kunnen bijstellen. Ik vond namelijk een tijdje, dat ik wel genoeg van mijn zuur verdiende centen in die industrie had gepompt en dat het nu mijn beurt was om optimaal van de veranderende marktomstandigheden te profiteren. En velen met mij, we weten waar dat toe heeft geleid. En heeft de industrie daarvan geleerd? Ik kan me niet voorstellen dat met de huidige prijsstrategie voor vinyl, de marketeers er een lange termijn visie op nahouden. Cashen zolang het duurt, lijkt meer van toepassing.

Inmiddels ben ik alweer enige jaren trouw mijn CD-tjes aan het kopen, voor tussen de €4 en €14, wat ik heel schappelijk vind. Maar de marktomstandigheden lijken zich nu weer, door het 'positioneren' van de CD als het goedkopere, inferieure alternatief, tegen mij te keren. Waarmee de korte termijn visie van de industrie opnieuw tegen ze begint te werken. Het moment dat ik niet meer bereid ben voor dat soort CD's te betalen daagt namelijk alweer aan de horizon.

Precies. Niets aan toe te voegen. Gisteren was ik in de MediaMarkt te Zaandam. Een ouder echtpaar stond even met de nieuwe CD van Gerard Joling in de hand. Kijk eens naar de prijs, schat, zei de schrandere vrouw. 20 euro. Dat ga ik er niet voor betalen. Met een zucht werd het product weer terug gezet in het rekje. Mensen raken teleurgesteld in de hele industrie.

Toch nog een paar lichtpuntjes dan.
Het Nederlandse label Music On CD, afdeling van de Haarlemse platenfabriek Music On Vinyl heeft een leuke serie midpriced CD's met beslist goed ongemanipuleerd geluid. Verder ben ik over het algemeen goed te spreken over de Britse labels Esoteric, BSO en Edsel. Goed klinkende liefhebbersalbums, heruitgebracht op CD. Verzorgde boekwerkjes, die het gemis van een grote platenhoes doen vergeten.
De Nederlandse afdeling van Universal heeft de afgelopen jaren een flinke reeks albums van Nederlandse bands uitgebracht in de 2-for-1 reeks. Twee albums voor 10-12 euro per set. Meestal rechtstreeks van de master op CD gezet en dus niks opgepompt. Wat minder verfijnd, maar wel heel leuk voor je verzameling.

Ik wil maar zeggen: het kan nog steeds op CD.

Dit was mijn laatste bijdrage op het topic Vinyl Vinyl Vinyl.
Misschien tijd voor een nieuw topic: CD, CD, CD!

Kan de twee heren dit topic Muziek >> Nieuws >> R.I.P Muziekindustrie? Goeie zaak! aanraden. Daar wordt door meerdere mensen gefilosofeerd - ondersteund door berichten/info uit de branche - over de toekomst van de muziekindustrie.

M.u.v. van mijn abonnement op Fabric (ca 10,50 per cd/mnd) koop ik al geruime tijd geen nieuwe cd's meer, i.i.g. niet bij release - gewoon om de prijs. Er zijn mogelijkheden (o.a. Spotify) om die anders te beluisteren; verder zie ik regelmatig de prijs na een half jaar al dalen, bij zaken als Plato en Velvet. Dan kun je twee nwe cd's kopen voor de prijs van 1 (of minder; 2 voor 15,-).

En met een beetje zoeken kun je (tweedehands) cd's vinden op Amazon voor 3 euro (incl verzending).

En waarom zou ik 30,- neertellen voor een nieuwe lp, waarvan de persing- en productiekwaliteit een onbekend gegeven is, terwijl ik voor 15,- regelmatig tweedehands uitmuntende ECM-releases (Terje Rypdal, Keith Jarrett, Pat Metheny) kan kopen?

De cd is imo op sterven na dood. Deels komt dat door allerlei muziek die gratis (samplers) aan je wordt meegegeven/meegestuurd met een blad; dat verandert de perceptie van de waarde van een product. Het wachten is op een guru die de 'Senseo van de muziekindustrie' bedenkt.

Even los van waar het geld naartoe gaat, want dat interesseert fans geen zak: Waarom zou 20 euro voor een cd eigenlijk te veel zijn?


De cd op sterven na dood? Ik denk het niet.

Na 15 jaar stijgt muziekverkoop in België weer

Als je 'em klaarlegt, wil ik de bal wel inschieten: bij jullie gebeurt alles in de regel wat later dan bij ons Jullie hebben bijv ook later Spotify gekregen.

Ik zal eens naar die cijfers kijken, maar niet alleen wijken ze af van de NL (in NL is digitaal groter en m.n. streaming is groot), ook van de internationale cijfers die ik elders heb gezien.

Misschien moet je even google'n op BCG-matrix en kijken in welk kwadrant je de cd zou plaatsen.

Ja, vroeger een nadeel maar tegenwoordig is het steeds vaker een voordeel.

Heb inmiddels even op die site van BEA gekeken en toen kwam de aap pas écht uit de mouw: die markt stelt dus écht vrij weinig voor - is in geld nog geen 40% van de onze (ca 130 miljoen); vond nl de cijfers van GFK:

http://www.belgianentertainment.be/wp-content/uploads/2015/08/Stats-Music-S1-2015_Nl-400x262.png.pagespeed.ce.0iOs4gbuxO.png

Jullie geven dus nog minder uit aan muziek dan Nederlanders

Ik heb ook niet beweerd dat wij de cd van de ondergang gaan redden.

Is dood dan niet ondergang?

Volgens de cijfers van het NVPI steeg in NL de muziekverkoop met 12,5 % naar 136,9 miljoen (waarvan 47,3% voor fysieke dragers) en dat betekent 8,15 per hoofd van de bevolking - dat vond ik al heel weinig. Bij jullie: is dat 4,50 per hoofd van de bevolking. Ik geef nog meer uit aan papier om te printen

Overigens denk ik dat in die cijfers niet de verkopen van tweedehands lp's en cd's zal zijn verwerkt.

Ook bij jullie momenteel een stijging dus die niet ten koste gaat van het fysieke product. Al is dat laatste vooral te danken aan de stijgende verkoop van vinyl, maar toch nog wat vroeg om de cd af te schrijven.

Ze zijn wel met minder Mju. Of is het een gemiddelde?

Misschien geven jullie er meer aan uit omdat cd's en lp's wat duurder zijn in Nederland.

Nog geen 50 voor B versus de 137 voor NL (16,9 miljoen) - zo weinig Belgen zijn er nou ook weer niet: dat zou vanuit evenredigheid dan 6,2 mijoen moeten zijn! Het zijn er 11.

He verdraaid: ik dacht dat het er 8 miljoen waren.

Interessante discussie hier, die me kennelijk lange tijd ontgaan is. Waarom staat dit topic in vredesnaam onder de rubriek 'De site/algemeen' en niet onder 'Muziek/algemeen'?

Vooropgesteld: met ruim 2000 LP's, voornamelijk aangeschaft in het gouden tijdperk van de LP (pakweg 1967-1990), reken ik mezelf tot de vinylliefhebbers. Maar ik herken me wel enigszins in Tony's boosheid (als je het zo noemen wilt). Ik heb namelijk ook nog eens ongeveer het dubbele daarvan in CD's en de laatste jaren begin ik me toch wel een beetje te storen aan de vanzelfsprekendheid waarmee de CD wordt afgedaan als een inferieur medium. Ik loop lang genoeg mee om het omgekeerde proces te hebben meegemaakt (circa 1990, toen iedereen massaal zijn LP's voor een habbekrats wegdeed of stomweg naar de kringloop bracht). Het is dus allemaal de waan van de dag, ingegeven door kuddegedrag.

Want ik koop me de laatste tijd weer helemaal scheel aan CD's. Vooral tweedehandsjes, vaak van een euro of soms zelfs 50 cent, bij de kringlopen bij mij in de buurt. Vandaag ook weer: voor het luttele bedrag van 5 euri kom ik thuis met Paolo Nutini, Ray Lamontagne, P!nk, Kings of Leon en zelfs Adele's 21. Allemaal gangbare titels weliswaar, maar in nieuwstaat - ze wekken de indruk alsof iemand ze 1x geript heeft naar de computer. De verkoper, met wie ik een gesprekje aanknoopte over mijn vondst, merkte nog fijntjes op dat-ie dat wel begreep, want 'iedereen koopt weer LP's, want die klinken nu eenmaal beter'.

De discussie over de geluidskwaliteit van tegenwoordige CD's (de 'loudness war', met onnatuurlijk opgepompte hoge en lage tonen) is vaker gevoerd in andere topics en snijdt zeker hout. Daardoor komen hedendaagse CD's, maar ook remasters van ouder werk, vaak slecht uit de verf in vergelijking met vinyl met dezelfde muziek. Maar met de CD als medium is op zich weinig mis. Ik krijg dan ook bijna de indruk dat platenfirma's (of iets preciezer: masteraars dan wel de artiesten zelf) het met opzet doen: maak die CD's geluidstechnisch beroerd, zodat de consument vanzelf overstapt op een beter klinkende LP (of massaal gaat streamen, waarbij de kwaliteit verder niet terzake doet, maar dat is weer een ander onderwerp).

Wat me ook stoort is het inherente gevolg: prijzen voor vinyl lopen op tot in het waanzinnige. Ik vind het echt niet normaal om 25 euro of meer voor een LP te moeten betalen, waarbij je - net als bij de CD - maar moet afwachten of de geluidskwaliteit het uiteindelijk de moeite waard maakt. Want de weinige nieuw uitgebrachte LP's die ik af en toe koop (tip: bij Dodax zakken de prijzen soms tot rond of zelfs onder de 15 euro) geven mij de indruk dat het vooral een loterij is. Soms klinken ze echt goed, beter dan de CD van dezelfde titel, soms hoor ik weinig verschil en heb ik de indruk dat de CD-master gewoon op vinyl is overgezet. Ironisch is het dan dat de LP soms juist door zijn geluidstechnische beperkingen beter klinkt dan de CD. De eigenlijke reden waarom je een LP zou moeten kopen (genieten van puur analoog geluid) gaat volgens mij in 90 procent van de nieuw uitgebrachte LP's sowieso niet op. Er zit al gauw een digitale schakel tussen in het opname- of masteringsproces.

Wat dat betreft kun je beter voor tweedehands LP's gaan. Maar voor 'serieuze' titels betaal je tegenwoordig ook de hoofdprijs. De zonzijde is dat je met een beetje geluk tegenwoordig CD's voor een habbekrats kunt scoren. Al bemerk ik de laatste tijd ook dat de retailprijzen daarvoor zowel online als in de weinige overgebleven winkels weer licht zijn gaan stijgen.

Inhoudelijk ben ik het grotendeels met Fedde's posts hierboven eens, vooral die laatste zin is me uit het hart gegrepen. Ik vind alleen de voorbeelden in dit topic niet heel overtuigend. Ik heb er in elk geval wisselende ervaringen mee. De elders aangehaalde CD van Brothers in arms als voorbeeld van een CD met een uitmuntend dynamisch bereik vind ik wat ongelukkig. Op zich klopt het wel, maar juist deze CD staat me nog steeds bij als een album dat wel erg zacht wordt weergegeven ten opzichte van veel andere titels, ook die uit de jaren tachtig.
Daarnaast staat dat album te boek als een schoolvoorbeeld van een goedklinkende CD, maar de vergelijking met (een near mint exemplaar van) de LP uit die tijd slaat wat mij betreft uit in het voordeel van de LP. Het is een kille, digitale (en ook zo klinkende) productie, waarbij juist de CD niet zo prettig in m'n oren klinkt. Een heel verschil met de 4 Dire Straits-albums die daaraan voorafgaan en die wel heerlijk organisch klinken. Vooral de eerste twee hebben een mooi, bijna analoog geluid. Hoewel dat technisch gezien eigenlijk niet kan op CD, ik weet het, maar ik vind ze ook op dat medium lekker 'warm' klinken.

Over Music on Vinyl-releases heb ik elders al eens het nodige opgemerkt. Lang niet altijd een geluidstechnisch succes, terwijl ik de printkwaliteit van sommige hoezen zelfs erbarmelijk vind. Ik heb ook een paar van die Music op CD-releases. Dat zijn volgens mij herpersingen van vervallen titels van andere platenmaatschappijen, met masterings die niet zelden dateren van voor het uitbreken van de loudness wars in de tweede helft van de jaren 90. Door de bank genomen klinken die inderdaad goed.

De re-releases die ik heb van Esoteric bevallen mij over het algemeen ook wel, zeker als je bedenkt dat ze anno 2016 gemakkelijk slachtoffer van de 'loudness war' hadden kunnen zijn, wat dus niet het geval is. Daar staat tegenover dat de gemiddelde re-release van Esoteric's moedermaatschappij Cherry Red me af en toe de haren te berge doen rijzen.
Heruitgaven van BGO en Edsel zijn 'hit or miss' wat mij betreft. Ik ben vooral blij dat ze titels opnieuw uitbrengen die niet al te gangbaar zijn of die door de rechthebbende platenmaatschappij (vaak 'grote jongens') als niet interessant worden beschouwd. Maar qua geluidskwaliteit gaat het alle kanten op. Ik heb reissues van albums van de S.O.S. Band waarvan de bonus tracks (12 inch versies) echt door een amateur van vinyl zijn geript, met duidelijk hoorbare tikken en krassen. Edsel's re-releases van de Island-albums van Robert Palmer zijn zelfs aantoonbaar van MP3-kwaliteit.

Blij ben ik ook met die boxjes van Universal, die 2 originele Nederpop-albums bevatten die vaak nooit eerder op CD waren uitgegeven. Ik heb er een heleboel, maar ook hier loopt de kwaliteit uiteen. Bij sommigen (ik noem bijvoorbeeld Beggar Julia's Time Trip van Ekseption) komen ze hoorbaar van vinyl. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze relatief goed verkopende titels die ooit door Fonos werden uitgegeven als vinylrip-op-cd gewoon hebben overgenomen.

Kortom, zowel de aanschaf van CD's als LP's blijft een gok als je hoopt op een goede geluidskwaliteit. Een loterij dus, die wat mij betreft de significant hogere prijzen van vinyl lang niet altijd rechtvaardigt.