Helemaal mee eens, al bekijk ik het meer gevoelsmatig dan mathematisch. Eigenlijk zitten alle grote klassiekers ten huize Bennerd in de lijst met 4,5*. De 5* is de crème van de crème.

Vervang in bovenstaand citaat het woord album door "vrouw" vervang handjevol door "één" en 5* door "ring of samenlevingscontract" - denk in beide gevallen dat je het over "liefhebber zijn" hebt - dan is alles opeens relatief

Als je het zo bekijkt, vind ik de eerste zin van de tweede alinea wel wat dubieus...

Hilarisch!

Een 5,0*-album is een gevoel, geen cijfermatige bepaling (9,5 of hoger o.i.d.). Ik vind Mirage van Camel cijfermatig een beter album dan Marbles van Marillion, maar toch scoort die eerste een 4,5* en die andere een 5,0*. Waarom, omdat dat nou eenmaal zo moet. Die 5,0*-knop moet je als reflex aanklikken, niet omdat je weloverwogen besloten hebt dat dit album wel degelijk een 5,0* waard is. Zodra je jezelf moet gaan overtuigen dat het een 5,0*-album is, houdt het voor mij op.

Overwegen en overtuigen is wel weer iets anders. Als ik mezelf moet overtuigen dat het 5* is, twijfel ik te veel. Als het echt 5* is, weet ik dat wel.

Ik geloof niet zo in dit soort sprookjes. Als ik een album echt goed vind, volgt dat gevoel vanzelf wel. En anders kan ik (uiteindelijk) meestal wel onder woorden brengen waarom ik het album toch iets extra's vind hebben.

Juist. Helemaal mee eens.

Normaal haakt de jeugd na 1 alinea af

Maar je hebt een punt - wie weet komt het in v2.0 van Wie Trouwt Mijn Zoon - SBS?

In mijn geval, zeer herkenbaar.

Nogmaals: muzieksmaak is subjectief, en het toekennen van een waarderingscijfer voor een album is dat uiteraard ook.
Op school kregen we allen een cijfer voor een proefwerk, en dan was een 6 voldoende, een 5 onvoldoende, enzovoorts. Als de docent capabel en integer was, berustte de toekenning van het cijfer voor het proefwerk op objectieve criteria. Bij beluistering van muziek is dat uiteraard onmogelijk. Je kunt misschien wel objectieve criteria loslaten op bijvoorbeeld instrument- beheersing en zuiver zingen (hoewel dat in de rock and roll niet altijd verplicht is natuurlijk). Verder ligt alles geheel open, en heeft het toekennen door ons van een "rating" slechts relatieve waarde. Ik begrijp soms niets van de punten die worden uitgedeeld, maar ja, ik ben niet de ander, zo simpel is dat. En wat het gemakkelijk toekennen van 5 ***** betreft, ik denk dat dat iets te maken heeft met het enthousiasme dat een album wekt bij de luisteraar in kwestie, en niet met kritiekloosheid. Ikzelf heb ook tamelijk veel albums 5 ***** toegekend, omdat een album mij heel makkelijk geheel meeneemt, hetgeen uiteraard te maken heeft met mijn aard (zoals een user op een andere plek op MusicMeter schreef: ik stem meer met mijn hart).
Verder ben ik van mening dat sommige users het wel allemaal heel serieus (en soms een beetje fanatiek) benaderen. Dat is toch niet nodig? Muziek is om van te genieten, en om van te leren, het kan ons leven verrijken, en ja, er bestaat uitstekende muziek, minder goede, en ook rotzooi. Maar ook dat is voor iedereen weer verschillend.

Gelukkig dat muzieksmaak een sterk subjectief element heeft, anders zouden we, aangenomen dat wij allen koude, objectieve individuen waren geweest, artiesten als Bob Dylan, Neil Young, noem maar op niet zo kunnen waarderen. Hun stemgeluid is bijvoorbeeld verre van zuiver, dus op puur objectieve basis zijn dat een pak strafpunten. Maar het pakt echt naar de strot, en dat vind ik wel mooi aan muziek; het is voor iedereen anders, en daardoor erg persoonlijk. Je kan er zo in opgaan dat je alles rondom je vergeet, maar je kan er ook Siberisch koud bij blijven. Ongeacht de "objectieve waarde" van de artiest in kwestie.

Ik kan Neil Young en Bob Dylan niet waarderen. Ben ik nu koud en objectief? Maar als punkfan snap ik heel goed wat je bedoelt. Muziek objectief bekijken hoort op een site als MusicMeter gewoon niet. Zelfs recensenten kunnen niet objectief zijn en hoeven dat ook niet te pretenderen.

ik ga met u mee, ik zit nog lager(zelfs onder de 1%)... Om precies te zijn 0,42%

Ik zit net onder de 0,027%.

0,58% hiero. Blij toe dat ik niet zo'n allemans-/-vrouws-/-albumsvriend als Herman ben.

Maar liefst 2,5%!

Ik geef alle nummers een quotering. Albums met zo goed als geen nummers boven de 3* geef ik na 1 beluistering een globaal cijfer van 3* of minder. Ik stop er dan niet langer tijd in.
Albums met enkele 4* of meer nummers, krijgen meerdere luisterbeurten. Een album zoals Coexist, waarvan ik aanvankelijk maar een handvol nummers goed vond, kan zo groeien tot een favoriet.

Uiteindelijk is het globaal cijfer dan gebaseerd op het gemiddelde van de individuele punten per nummer, naar boven afgerond als het geheel meer is dan som van de delen, wat vaak zo is.

Een 5* album moet minstens voor de helft uit 5* nummers bestaan en mag (zo goed als geen) nummers onder de 4* hebben. Het zou voor mij wel handiger zijn om per 0.25 te quoteren. Vooral tussen 3,5* en 4* twijfel ik vaak.

Klinkt tijdrovend...

Shuffle je dan overigens de nummers ook om te kijken of ze in een andere volgorde anders gewaardeerd worden?

Ik shuffle meestal de nummers, anders ken je enkel het begin van een album goed.
Zonder veel tijd aan een album te besteden, zou ik nooit tot 5* komen.

Het mooiste moment is als een album van alles begint prijs te geven en er ineens veel blijft hangen, je bent door de eerste weerbarstigheid heen en je voelt dat je het in je hart zult gaan sluiten. Daarvoor doe je het

Jij shufflet ( ), Kid A, The Wall en Low

Idem.

De volgorde van de nummers is mijns inziens overigens onderdeel van een album en speelt dus een rol in mijn beoordeling.

Ik stem op gevoel en vergelijk het album met anderen. Daardoor kan ik goed bepalen wat ik het album waard vind. Plus ik verander mijn stem best vaak, want ik verander nog wel eens van mening over een album.
Hier 0,23% trouwens.

Die niet meer natuurlijk, die ken ik zo goed dat de volgorde al vastgebeiteld is in mijn beleving.

Toch hoor ik (op de trein) op mijn iPod vaak een shuffleselectie van de 15 000 nummers erop, en dan laat ik me graag verrassen door een flard The Wall, Low of Kid A.
Enkele minuten van die maken me steeds gelukkig

Ah, je bedoelt dus dat je je hele collectie shufflet? Dat doe ik ook wel eens, maar enkel 1 album shufflen nooit.

Lange tijd heeft enkel mijn nummer 1 op 5* gestaan omdat die score de perfectie betekend en alle andere albums volgens een redenering de perfectie niet bereikten aangezien ze niet op 1 in mn top 10 stonden en het bijgevolg toch beter kon. Ik ben van die redenering afgestapt, de perfectie bestaat niet en ondertussen zijn 3,84% van mijn stemmen 5*. Op basis van het volgende

De kwantificeerbare kant van het leven heeft me altijd aangetrokken. Niets zo heerlijk als in deze chaotische wereld orde scheppen. Er hangt een positivistisch luchtje rond, perfect gedoseerd in een heerlijk parfum met eeuwigheidswaarde.

Jammer dat deze al te mooie ballon niet voor iedereen opgaat. De autist in mij wordt schuimbekkend op de grond aangetroffen wanneer ‘het leven becijferen’ ter sprake komt. Poepzenuwachtig word ik van vergelijkingen maken inzake albums, films, boeken…
Uiteraard boeit het me wanneer een artiest nieuwe paden bewandelt, de noodzaak van de evaluatieve comparatie ontgaat me echter geheel. Begrijp me niet verkeerd, ik veroordeel niemand om het feit dat hij stemmen uitbrengt. Sterker zelfs, ik ben stik jaloers op de individuen die met een gerust geweten hemellichamen durven rondstrooien. Op onbewaakte momenten kan je mij dan ook betrappen terwijl ik iemand zijn stemgedrag doorpluis. Fijne hobby die niet enkel door mij gepraktiseerd wordt, tenzij ik me gruwelijk vergis in mijne mede MuMe-gebruiker natuurlijk.

Ik vraag dus het kwalitatieve de hand? Zo zou je het kunnen stellen. Mijn wittebroodsweken beloven weliswaar niet van een leien dakje te lopen. De neiging om met cijfertjes te spelen blijft immers aanwezig. Waarom in ’s hemelsnaam? Om te categoriseren? Om bij de club te horen? Of wil ik een deel van mijn identiteit op de kaart zetten?
De allesomvattende reden is waarschijnlijk een potpourri van voorgenoemde zaken en allerlei factoren die me nu ontglippen.
Onttovenaar gaat dus gebukt onder dualiteit. Hoera daarvoor, als je in twee gescheurd wordt ben je nog niet dood. Al loert de dood nadrukkelijk om het hoekje. De dood in deze kwestie vertaalt zich in een keuze. Ik kies het kwalitatieve en zweer het kwantitatieve resoluut af. Voor mijn eigen bestwil, geloof mij vrij lieve mensen.

Er wordt gesmeekt om uitdieping van de keuze. Laat ik kort toelichten hoe ik de wereld ervaar: ieder seconde is volstrekt uniek, dus ook iedere beleving. Dit maakt het moeilijk om persoonlijke emotionele voorspellingen te maken op de lange termijn. Net daar wringt het schoentje: ik heb geen zin om bij iedere luisterbeurt van een album mijn uitgebrachte stem in vraag te stellen. Geldt dit niet ook voor reviews? Naar mijn gevoel niet, aangezien ik in mijn reviews vergelijkingen uit de weg zal proberen gaan. Met een vergelijking bedoel ik: is OK Computer beter dan The Dark Side of the Moon? Zinloze vraag in mijn bestaan, aangezien ik me graag aan het moment overlever. Uiteraard verwacht ik binnen 20 jaar The Cure nog steeds liever te horen dan Marco Borsato. Dat neemt echter niet weg dat ik ten volle wil kunnen genieten van Marco Borsato indien ik dat wens. Dat lijkt me moeilijk wanneer je een heel lage stem uitgebracht hebt. Met wat relativeervermogen moet dat lukken maar zo kan je voor eeuwig en altijd blijven redeneren tot de uitgang van het labyrint enkel een vage herinnering is.

Zinken in woorden, vergaan in klanktapijten. Daarheen leidt mijn queeste. Kwantificeerbare vergelijkingstrappen ga ik daarbij uit de weg, het leven is me een tikkeltje te dierbaar.