Ik doelde eerder op de methode hoe sommigen aan hun cijfer komen. Zoals bv. rekening houden met de live uitvoering, de invloed dat het album heeft op de muziek geschiedenis of zelfs het karakter van de artiest.
Ik heb dit onderwerp volledig doorploegt (jaja ik zit te veel op mume) en heb er toch wel enkele (voor mij) bizare dingen gelezen. Ik heb ook wel lekker kunnen lachen.

En ik vind het tof dat je deric verdedigd

Ik snap ook niet goed waarom je aan het zeuren bent over een bericht van mij van ruim 10 jaar geleden.
Ik zie hier niet het nut van in, blijkbaar voel je jezelf meer dan anderen.

Hoi deric raven neem het niet zo serieus. Ik heb je nergens zitten afzeiken en zeker niet kansloos. Dat was i.i.g. niet de bedoeling.
Ik geeft toe dat het allemaal wat uitdagend en spotterig was.
Maar vooral die eerste zin, tja ik kon het gewoon niet laten, sorry.
Ik verontschuldig me dus ook.

Hou es effe vast Mamaloe - even inzoomen.

1. eenieder heeft volstrekt het recht - vrijheid van meningsuiting - zijn eigen beoordelingscriteria te hanteren. Al wil ie meewegen dat de plaat lang niet te krijgen was in Boerenkoolstronkeradeel - zijn/haar recht en daar kunnen wij anders over denken.

2. "rekening houden met de live uitvoering" - nix mis mee. Menig bands zetten bepaalde gewilde songs nou eenmaal in als afsluiter van het concert, wanneer vaak alle druk al van de ketel is geweken, zodat het nummer volkomen relaxt wordt gespeeld.

3. de invloed dat het album heeft op de muziekgeschiedenis: again, nix mis mee; vanuit cultuurhistorisch perspectief kan dat best zo zijn en iemand kan dat mee willen wegen - ik doe dat ook wel eens. (bijv bij The Sex Pistols -al zal ik het album niet gauw meer draaien)

4. zelfs het karakter van de artiest: again: so what, nix mis mee. Als je een stevige rocker opeens een akoestische ballad hoort brengen kan dat heel verfrissend werken.

Zelf hanteer ik een 5tal wegingsfactoren: doet het me iets (kan ik ermee verbinden), is het verrassend/vernieuwend, is het goed uitgevoerd, is het goed geproduceerd en hoe past het binnen het totaaloeuvre.

Natuurlijk heb je gelijk. Ik hang (te) veel uit op MuMe. Daarom neem ik elk jaar ook minstens een 2 maand break. En nu ben ik bijna een maandje terug sinds ik in augustus de stekker eruit getrokken had. Maar ja, tis zo'n beetje als stoppen met roken. De drang blijft en na enkele maanden denk je van nu kan ik wel een sigaretje aan, maar voor je het weet ben je weer volop aan't roken.

En dat met die vrienden wakker maken was meer metaforisch bedoeld. Het is toch een uitdrukking dat men je wakker kan maken als men iets geweldigs heeft gevonden (dat je interesseert). Daarom staat bij 4.5* ook dat ik pas 'smorgens kom. (en bij 4* kom ik waarschijnlijk pas 'smiddags .
Hoeveel vrienden, echte vrienden, heeft een mens nodig om gelukkig te zijn. Een handje vol echte vrienden waar je 100% op kan rekenen/vertrouwen is (voor mij) meer dan genoeg. Ben van nature sowieso een echte loner. En nu dat ik hier in een open huis leef met steeds (20, 30) mensen rondom mij, weet ik ook waarom
Een avond met vrienden/mensen die ook iets leuks of zinnigs te zeggen hebben is altijd meegenomen.

Natuurlijk heeft iedereen volop het rechtom een album te beoordelen zoals hij dat zelf wil. Hij/zij kan zelfs de stand van de sterren/maan enz... enz... erbij betrekken. Daarom zei ik ook (al spottent) dat ik mijn methode de beste vind.
En eigenlijk is het heel handig om te weten hoe iemand tot zijn stem komt, dan weet ik ook of ik met die stem rekening moet houden

Stemmen zijn momentopnames, hoe dan ook.
Zelf hecht ik er steeds minder aan, maar als ik een recensie schrijf moet ik een plaat ook beoordelen.
Ik geef tegenwoordig bijna nooit meer lager dan 3*, heeft er ook mee te maken dat een artiest er de nodige tijd in gestopt heeft, wat heb ik er aan om iemand af te kraken.
Ik vind het wel een mooie uitdaging om iets zinnigs over een plaat te zeggen, ook al ligt deze mij niet.
Een artiest leest zelf graag een goede recensie, is op langer termijn waardevoller dan het aantal sterren. Ook als je hem later spreekt blijkt dat vaak.
Kortom, er spelen zoveel factoren mee.
Iedereen heeft weer andere dingen die hij mee neemt in de beoordeling, dat is een persoonlijk gegeven.

Zo, hier mag inhoudelijk zeker op gereageerd worden

Als je het woord spottent (sic) niet goed kan schrijven kan je beter niet spotten met anderen.

De tijd dat ik op de fiets sprong, album in platentas, sjaal erdoor, om de nek en dan onder de jas (met platentas aan het stuur ging het ooit eens fout), om naar een vriend te fietsen, ligt al even achter me.

Anderen kennis willen laten maken met muziek is wel gebleven - al is dat natuurlijk wel lastig in een omgeving waar Coldplay, Bloc Party, Sigur Ros al als gewaagd worden gezien

Maar je moet natuurlijk wel blijven proberen om iemand zijn spottent uit te lokken En hier duurde het ook even voordat bepaalde albums konden landen. Waardering voor een band of muzieksoort is immers geen constante - al viel het me bijv helemaal niet tegen toen ik van de week Achtung Baby (onlangs geript naar NAS) weer eens draaide, na jaren …

Ach mijn Nederlands is niet meer wat het was, het word steeds erbarmelijker. Buiten MuMe gebruik ik het nog zelden.
Ik woon in Frankrijk maar het zit hier vol met Spanjaarden en lezen/internet/cultuur doe ik in Engels. En soms is het een echte hutsepot.

Ik heb het mezelf makkelijker gemaakt.

Heel vroeger vond ik een album goed of niet goed.

Vandaar dat ik dit opnieuw ter hand heb genomen; vind ik nu (nog) een album goed dan geef ik 4 sterren. Is het zeer goed 4.5 ster. Meesterwerk is 5 sterren.

Vind ik een album niet goed dan geef ik gewoon géén waardering - doet er niet zo veel meer toe.....

Ik ben qua stemmen en recensies niet zo enorm actief op musicmeter, omdat het vooral heel moeilijk is voor mij om een score te geven aan albums. Terwijl ik eigenlijk al langer en zelfs meer met muziek bezig ben dan met film. En gezien mijn liefde voor film wil dat wat zeggen.

Een film is voor mij een eerder afgewerkt product dat normaal onveranderd blijft. Je kan nog wat zeggen over directer cuts of opgefriste films, maar dat is eerder uitzondering dan de regel. En persoonlijk zie ik er niet altijd de meerwaarde in. Bij muziek heb je naast albums ook de nummers apart op het album, de artiest in z'n geheel, de live beleving, ... Een album klinkt altijd anders dan een optreden van een artiest of dat ene nummer dat er uitspringt op radio of verzamelalbums.

Het blijft dus moeilijk om te beoordelen, maar nu we toch niet veel anders te doen hebben is het de moment om dat toch wat meer te proberen. Vooral gevoelsmatig en wie weet later bij een nieuwe luisterbeurt aan te passen. Al zal het dan wel duidelijk zijn welke muziek me meer licht en welke niet.

Stemmen gaan over waardering. Er zijn films die ik in de jaren negentig 4,5* zou geven en nu nog 2,0*. Waardering van film is wat mij betreft veranderlijker dan die van muziek.

Maar, je kan je stem aanpassen. Is niet moeilijk.

Ik geef zelden hele lage stemmen, omdat ik toch vaak hoor dat iets niet per definitie slecht is. Het is dan meer niet mijn smaak, of het weet me niet te boeien. Ergens kom ik dan uit op een 2/3 sterren. Drie sterren is bij mij ook vaak 'leuk' en meer niet. Mochten er toch prijsnummers opstaan dan gaat hij naar een halfje meer. Vier sterren is voor mij altijd een album dat ik moeiteloos kan opzetten, en een halfje erbij betekent dat het niet ver zit van een meesterwerk. Vijfjes geef ik zelden tot nooit buiten mijn top 10.

Even al mijn sterren aangepast, de helft met 0,5* sterren gedowngraded, maar wellicht ga ik zo goed als alles nog eens herbeluisteren, om te kijken of het terecht was of niet. Ik ben alleen vaak te enthousiast over muziek. Ik kon moeilijk 4,5* en 5* uitdelen alsof het niets was, want dan gaat de waarde van een cijfer naar beneden. Sowieso rate ik films veel strenger dan muziek. Op moviemeter was mijn gemiddelde meer dan een volle ster lager dan hier.

Mijn eerste 2* zijn op deze manier uitgedeeld, en The Beatles (met 3 albums) en The Black Eyed Peace met eentje delen deze "eer". Natuurlijk is er wel muziek dat ik lager zou raten, maar meestal is het wel voorspelbaar wat je vooral niet moet beluisteren.

Vanaf 3,5* vind ik albums goed en leuk. Bij 3* zijn er wel een paar albums die een herkansing verdienen, tho (Bel Canto, Candy Claws en Black Swan Lane dan vooral). 2,5* of lager betekent totaal niet mijn smaak of gewoon niet goed genoeg.

Nog steeds halen meer dan 87,5% de drempel van goed en leuk, wat fijn is. Al zijn er behoorlijk wat klassiekers die daar buiten vallen, wegens simpelweg mijn genre niet.

Wel een dilemma waar als nieuw lid (was al jaren slechts fanatiek bezoeker) tegen aanloopt.

Maar als "bezoeker" zie je dat eigenlijk iedereen met hetzelfde worstelt want de scores zijn relatief hoog.
Ik koop nog albums en koop uiteraard wat ik goed vind (of denk te vinden) en dan is je gemiddelde score (misschien te) hoog.

Maar mijn grootste dilemma,
1 beoordeel ik nu t.o.v. andere albums van dezelfde band
2 of t.o.v. van mijn eigen collectie
3 of wat gemiddelde airplay als norm zet

Bij 1 Dan moet ik een album van een geweldige band zomaar een 1/2* geven alleen omdat het de minste van de 10+ albums is ?
Bij 3 Daar mijn smaak afwijkt van de top 40 gaat het dan 5* regenen

Dus dan blijft optie 2 over en daar ik probeer te voorkomen aan < 3* albums geld uit te geven zal ik (niet vaak) met een lage score komen.

Daarnaast vind ik "tijdloos" wel een heel zwaarwegend element. Lastig met net uitgekomen album.

Verder laat ik me vooral leiden door rare lichamelijke reacties, begin ik spontaan mee te brullen of rare bewegingen te vertonen dan wordt het een hoge score.

Ik heb niet het hele draadje doorgelezen, maar ik begrijp dat je gegeven cijfers op twee manieren kan interpreteren:

* Het rapportcijfer gedeeld door twee. Dus een 3.0 is voldoende, een 4.0 is goed.
* Zoals de sterrenclassificatie bij films. Een 2.5 is voldoende, een 3.5 is goed.

Is dat niet verwarrend? Hetzelfde probleem bij RYM trouwens.

In mijn optiek beginnen de onvoldoendes gevoelsmatig al bij 3*, gezien de algehele teneur bij albums van dit kaliber. Stemgemiddelde ligt hier dus vrij hoog.
3* betekent m.i. nog niet afgeschreven maar in de wachtrij voor een herkansing. De rommel begint hieronder.

In de Volkskrant bij de filmrecensies: "een degelijke tussenstap" *** voor Wonder Woman 1984 en "toch een fraai eerbetoon geworden" *** voor Tove. Dat klinkt toch anders dan "nog niet afgeschreven". Inderdaad mogelijk dat mensen hier hoger gaan stemmen omdat veel andere mensen dat ook doen. Bij Moviemeter lijkt het gemiddelde lager.

Puur op gevoel....wat doet het met me? Op 5 sterren albums staan diverse nummers die echt raken, of beter eigenlijk het album als geheel doet dat. En ik zet het altijd af tegen ander werk van de artiest.
Wat een beetje oppassen is zijn nieuwe albums, de initiële euforie kan wel eens een vertekend beeld geven. Is dat gevoel een jaar (of meer) later na diverse (of niet) luisterbeurten nog hetzelfde? Soms kan het dus geen kwaad om de gegeven sterren toch eens na te gaan....doe ik niet actief maar soms kom ik eens wat tegen en heb wel eens iets aangepast.
Ik zal niet snel heel weinig sterren geven omdat ik alleen luister wat ik wil en koop. Ik heb bv niet echt wat met The Beatles, maar omdat ik het niet luister (het wel ken) ga ik er geen sterren aan geven, zou niet kloppen....en ik heb vernomen dat het toch best aardige muzikanten zijn geweest . Echter ben ik behept met het 'completisme syndroom' en houd ik er van dingen compleet te hebben/krijgen, zoals een filmreeks, stripserie en dus ook discografie. Is alles na een bepaald album gewoon echt niet (meer) mijn ding kan ik dingen ook rustig laten voor wat het is zonder de kriebels te krijgen. Maar wat mindere of zelfs een enkel heel wat minder album doe ik er dan toch bij....voor een luizige paar euro of zo, niet voor een relatief hoog bedrag.

Mijn idee bij de sterren :
5 - Perfectie, album dat je raakt en altijd kan horen.
4.5 - extreem goede plaat dat net buiten je top 10 valt.
4 - verdraaid goede plaat
3.5 - prima degelijk album, boven je middenmoot
3 - gewoon goed album zonder dat het een hoogvlieger is
2.5 - aardig naar matig neigend album
2 - matig
1.5 - zeer matig
1 - slecht
0.5 - belachelijk slecht....halfje voor de moeite

Maar al dat geven van sterren is gebaseerd op gevoel, er zijn fantastisch musicerende lieden waar ik gewoon niks mee heb. Dus luister ik het ook niet en zou het wat vreemd zijn om te beoordelen op technisch vernuft (al zou dat kunnen....maar dat kun je uitleggen, als iemand er niks mee kan of bij voelt houdt het op), of wat ook. Muziekbeleving is subjectief. Al de discussie over wat goed is of wat ruk is is eigenlijk zinloos, maar het biedt voor aardige, of dus ook zinloze discussies en mensen kunnen elkaar soms ook lekker afzeiken.....kom maar eens met die en die plaat is kut.....daar gaan we!

Bij Steven Wilson - THE FUTURE BITES:



In zijn geval vind ik het vreemd aangezien hij enkel teleurgesteld is in vergelijking tot vorige albums. In dat geval dus ook bijv to the bone, waar deze lijn eigenlijk al een beetje was ingezet.

Ik heb totaal geen moeite met iemands mening of smaak, ik vind het prima, maar ik vind dat een 0,5 gewoon te mager is voor een dergelijk album. Ik vind het album ook niet goed, maar wel goed genoeg voor een ruim voldoende. Misschien kijk ik er anders naar, naar als het gaat om smaak, begrijp ik niet waarom men stemt. Iets wat niet mijn smaak is, kan ik namelijk niet goed over oordelen qua kwaliteit. Maar goed, laten we voornamelijk in een soort 1en en 10en maatschappij blijven leven, waarbij niemand nog zn cijfer kan onderbouwen en dan hebben we nooit meer een leuke discussie. Het is een trent die je overal ziet, of het nu imdb is of user rating op metacritic, als met het leuk vindt krijgt het een 10, als het niet leuk is een 1, enkel en alleen omdat men daarmee het gevoel heeft dat het het gemiddelde meer naar hun mening trekt. En dat is nu juist mijn probleem, ook hier, dat ik de indruk heb dat men het gemiddelde te hoog vindt, of juist te laag, en dat dan door over een heel hoog, of een heel laag cijfer, wil beinvloeden.

Jij bent blijkbaar aanhanger van het dogma dat er een objectieve kwaliteit van muziek bestaat die gewaardeerd moet worden. Maar het gaat alleen maar over smaak. Niks anders. Ik vind dit echt een vreselijk slecht album. Meer dan 0,5* kan ik er niet aan kwijt. De enige reden waarom hier van mij geen stem staat is dat ik enkel stem op albums die ik op cd en/of lp heb, maar dat is een persoonlijke keuze die niks met mijn beoordeling van dit album te maken heeft.

Dat er alleen nog extreem hoog en laag gestemd wordt zie ik niet terug in 'zijn' stemmen, noch in het stemmenoverzicht bij dit album. Een heel verhaal van jouw kant dat er niks mee te maken heeft dus. Het enige wat speelt is het onvermogen om te begrijpen dat er mensen zijn die dit album een complete flop vinden, een walmende drol, een draak. Zelfs de hoes is volstrekt belachelijk.

En toch zie je het ook terug op dit forum, maar het publiek is hier doorgaans wel wat volwassener/serieuzer, zodat de 0,5 of 5 sterrenstemmen wat minder vaak voorkomen. In ieder geval zie je een dergelijke trent niet bij critic reviews, omdat die een cijfer ook moeten onderbouwen, maar wel bij user reviews met: het is echt super of het is echt slecht.

Maar goed misschien misschien zie ik het verkeerd en moet ik ook gaan stemmen op basis van smaak, maar dan krijgen wel heel veel albums opeens een 0,5 en zulke stemmen zijn ook gewoon niet boeiend. Het zegt dan ook niets meer over de kwaliteit binnen een genre en je hebt zelfs kans dat wanneer dat veel gebeurt, men het album skipt. Ik weet niet of veel anderen het doen, maar als ik aan een ontdekkingsreis begin van een band, dan begin ik toch vaak wel bij de albums met het hoogste cijfer.

Voor jou is het een laag cijfer, maar in de schaal van 0,5 - 5 is het bovengemiddeld (er zijn 6 lagere cijfers en maar 3 hogere cijfers). Waardoor je beoordeling nog steeds niet schaalt met dat je aangeeft het een slecht album te vinden. Als je het album goed vind mag je dat gerust zeggen hoor. Maar je bent nu vooral tegenstrijdigheden aan het verkondigen in je betoog het niet eens te zijn met een 0,5 stem. Dus nogmaals: Waarom geef je iets wat je niet goed vind een ruime voldoende? Of vind je dit eigenlijk gewoon een goed album?

Ik zie trouwens dat je voornamelijk in de 4,5 en 5 sterren categorieën beoordeeld. Er valt voor dat stemgedrag eenzelfde argument te maken als je nu doet voor de 0,5 stem.


Even als side note. Die critici geven vaker hogere beoordelingen dan realistisch is. Alsof alles altijd maar geweldig en fantastisch is. Bij de user reviews zie je veel vaker een realistischere beoordeling, helemaal als je meerdere verzamelt zoals hier.

En 0,5 stemmen kunnen bijzonder boeiend zijn hoor, vooral als je ze onderbouwt. Daar kunnen erg interessante discussies uit voortkomen. Helaas worden ze vaak afgedaan met dat een 0,5 stem onrealistisch is en dat ze dat voor de aandacht doen en om het gemiddelde naar beneden te halen.

Zomaar een tip hoor...

Hoe bepaal jíj het aantal sterren dat je een album geeft?

Het wordt wat cliché..

Ach, het komt erop neer dat voor sommigen al te lage beoordelingen van artiesten met een niet nader bepaalde serieuze artiestencredibility niet passend zijn en dat moet dan tot in den treure uitgediscussieerd worden. Wat dus niet lukt omdat er nu eenmaal geen objectieve criteria voor het beoordelen van muziekbeleving bestaan. Er zijn nog een handjevol artiesten waar je hier niet met een slecht rapport kunt aankomen zonder daarvoor gekapitteld te worden.

Volgens mij kan de conclusie dan ook zijn dat iedereen het anders ervaart en beoordeeld. Maar dat hoe jij het beoordeelt niet betekend dat iemand anders het niet anders kan beoordelen.
Maar als we andermans stemmen gaan afdoen als onzin, anti of om het gemiddelde omlaag/omhoog te werken. Dan werk je toch ook elke vorm van discussie bij voorbaat de grond in. De discussie omtrent het cijfer is nutteloos, dat is voor iedereen anders en dat blijkt nu ook weer. Maar de discussie waarom iemand op dat cijfer komt kan best interessant zijn. En in mijn optiek ook veel interessanter om te begrijpen. Maar daarvoor moeten mensen wel even uit hun comfort zone stappen en eens inzien dat niet alles maar volgens hun beoordeling gaat. Wat dus kan betekenen dat iemand een 0,5 voor een album kan geven terwijl je zelf niet lager dan een 3,5 kan geven voor een album waarvan je beide vind dat het slecht is.

Zoals legian al opmerkte zit je zelf wel erg aan de hoge kant met je stemmen. Een gemiddelde van 4,46. Zo ongeveer elk album dat jij beoordeelt lijk je fantastisch te vinden. Intussen weten we beter. Jij hanteert naar eigen zeggen objectieve criteria van kwaliteit. Je stemmen zeggen dus niks over je persoonlijke smaak. En aangezien kwaliteitsbeleving van muziek volstrekt subjectief is ook niks over de muziek.

Naast het topic waar meneer naar verwijst, nog wat leesvoer: Objectiviteit vs subjectiviteit

Hmm.. als je bedoelt: realistisch vanuit het persoonlijke wereldbeeld van een user, geef ik je gelijk. Anders slaat het nergens op. Ik ben het wel met je eens dat een gemiddelde score, mits de populatie groot genoeg is, een realistische score kan zijn.

Het interesseert mij overigens geen donder welke score iemand geeft. Bij de uiterste scores geeft een onderbouwing wel een beeld van iemands mening.