Het is ook grappig om het uit de mond te horen van iemand met o.a. Editors en Coldplay in zijn top 10. Voor alle duidelijkheid: dat is mainstream. Dat is niks negatiefs, betekent slechts dat het door veel mensen wordt beluisterd.

Niet alleen de top tien. Praktisch de hele stemmenlijst is mainstream. En ze krijgen niet allemaal 1 ster. Blijkbaar is er toch een verschil tussen mainstream en nietszeggende mainstream.

Verder wat Arrie zegt. Ik vind het wat gemakkelijk om mainstream als 'veilig dus klote' te bestempelen.

Mainstream = 'Moral Majority' = laakbaar = ...........

)

Mijn top 10 doet niet ter zake......

T. Roll

Heeft hij nou zijn top 10 weggehaald om Arries opmerking te bedekken?

Nee, hij heeft hem weggehaald omdat ie niet ter zake doet. Zelfde geldt overigens voor het gros van z'n posts, maar dit terzijde.

Ach, hij houdt slechts zichzelf voor de gek.

De titel impliceert trouwens dat mensen daar diep over nadenken, en het misschien wel helemaal beredeneren. Dat snap ik niet, ik doe het gewoon op gevoel. Soms zijn er natuurlijk wel twijfelgevallen, die voor je gevoel tussen twee mogelijkheden inzit, maar zelfs dan denk ik er niet echt over na.

Ik ga deze niet inkoppen

Zie dit topic nu voor het eerst, maar hier zit vermakelijk spul tussen
Maar eens verder lezen, alvorens mijn uitleg van de waardering volgt.

Alsof je iemand verantwoording schuldig bent wat betreft je stemmen.

Ik stem vooral omdat ik hier, in tegenstelling tot het echte leven, het gevoel krijg dat mijn stem er daadwerkelijk toe doet.

Deze thread krijgt van mij 5 welverdiende sterren! (was 5,2)

Wat een negatieve reacties op de stellingen van M. Oderator - Muziek is toch 200% emotie, maw lui die oppervlakkig zijn vinden simplistische muziek eerder goed, zeer goed tot uitmuntend. Lui die wat diepzinnigere emoties beleven awh een schip met ruimere diepgang zullen veel muziek te oppervlakkig en simpel vinden. Het is eigenlijk: ieder zijn meug! Maar wie de grootste filosoof en psycholoog goed kennen (en weten wie ik bedoel) zullen natuurlijk weten dat van origine ieder individu zijn eigen mening en/of welzijn het belangrijkst vindt!!!

En dat mis ik wel eens bij degenen die het toezicht moeten houden op de kwaliteit van de meningen en discussies van de MUME-gebruikers - gaat het nu om de vergaarbak of degenen die meer te bieden hebben.....?

Misschien bovenstaande te hermetisch qua stijl, maar degenen die dichters/zieners weten te waarderen uit de 19e eeuw als Baudelaire, Verlaine en Rimbaud weten wat ik ermee bedoel.

Dus als ik je bericht goed begrijp, zijn personen die simplistische muziek eerder goed, zeer goed tot uitmuntend vinden oppervlakkig?

Ja; elitaire muziek is beter.

Tja, wellicht dient ge eerst uw schrijfsels te herlezen voordat ge op <plaatsen> klikt. Van bovenstaande semantische slingeringen raakten mijn sensoren sterker van slag dan van de Python in Pretpark De Efteling.

Misschien wat interpunctie hier en daar, en een andere warp-factor

Overigens ben ik ook van mening dat er niets gaat boven elitair opgaan in de massa kan altijd nog als ik wil verdwijnen - when I'm in the crowd I can go anywhere (Paul Weller, een vooraanstaand 20e eeuws Brits tekstdichter)

Maar opgaan in de massa kan ook op elitaire wijze. Lees maar wat Baudelaire en Benjamin over de flâneur schrijven. Niet bedoeld voor oppervlakkigen.

Ja, en zo niet dan heb je de diepgang van een schip.

Dat is niet diep.

Als liefhebbers van 'intellectuele muziek' zich zo uiten, krijg ik altijd de neiging om een dikke, no-nonsense knaller op te leggen. Alsof 'goede muziek' enkel muziek is waarbij je je in duizend bochten moet wringen om het toch maar te begrijpen...

Bij de Titanic denken ze daar heel anders over.

Die grap is niet koel...

Icy what you did there...

Wet did I do?

*Gemiddeld* geldt volgens *mij* wel degelijk dat de wat simpelere muziek (BZN, Frans Bauer, monotone boing-boing-boing techno, 'lichte' klassieke muziek) door *relatief* lager opgeleide mensen vaker goed wordt bevonden dan meer complexe muziek (bepaalde jazz, bepaalde klassieke muziek, en de wat 'moeilijkere' bands zoals bijv. Radiohead), die juist vaker bij hoger opgeleiden in de smaak vallen.

Iedereen kent ongetwijfeld uitzonderingen (ik ook), dus ik heb het hier nadrukkelijk om trends, meer niet. Verder gaat het hoogstens om een correlatie, geen oorzakelijk verband. En uiteraard heeft iedereen allerlei muziek in zijn kast staan, dus ook daar zit een nuance.

Ik zou daar overigens wel eens een serieuze wetenschappelijke studie van willen zien, want meer dan een vermoeden is het niet. MusicMeter biedt denk ik een prima uitgangspunt voor zo'n studie, mits voldoende mensen hun opleidingsniveau durven op te geven. Welke Masterstudent duikt in dit gat?

(mijn eigen zuiver wetenschappelijke beoordeelcriteria)

Vrijblijvende studie misschien,onder Amerikaanse studenten,waaronder waarschijnlijk een hoop footballplayers.

Your Taste in Music Can Reveal How Smart You Are [Chart] - labnol.org

op Mume zitten wel een paar 'masters' , maar die kun je beslist geen 'student' meer noemen .

Voormalig toetsenist Ray Manzarek van o.a. The Doors zei ooit tijdens een interview in Londen in september 1968: 'Ik denk dat de toekomstige bands die het meest artistiek zijn, ook commercieel het het beste zullen doen.'

Dus: Beatles, Led Zeppelin, Pink Floyd, Rolling Stones,,Queen, Eagles, U2, Fleetwood Mac, Santana, The Doors, Journey, Yes,......

Moderner: Coldplay, Sigur Ros, QOTSA, Interpol, Editors, The National, etc.....

Solo-artiesten missen hierboven, omdat ik - na uitgebreide bestudering - tot de conclusie kwam dat de insteek van de meesten om solo te gaan een vaak puur marketing en/of commerciele aangelegenheid is. Tuurlijk bestaan er wel een handvol, misschien twee handen vol, solo-artiesten waarbij het artistieke en hun eigen unieke sound/lyrics de belangrijkste scorende factor bij voorbaat is; dezen hebben geen walgelijke marketing/hype-scene nodig!

Pierre Bourdieu (1979) La Distinction. Kort door de bocht: over klassen en smaak.
En zijn veldtheorie (economisch kapitaal niet zozeer) en habitustheorie hebben er ook wel raakvlakken mee.

Als je een kort antwoord wil: Ja, er is een verband tussen niveau, klasse en smaak.

Nog even door zagen van mijn zijde over de vergelijking dichters - muziek:

Een Charles Baudelaire, Paul Verlaine, Arthur Rimbaud schreven onnoemelijk veel proza en gedichten, maar distilleerden daaruit ZELF de mooisten en gooiden de rest ''weg''..... Schoonheid is bijna altijd het resultaat van berekening en datzelfde geldt ook voor ECHT opvallende muziek.

Maar ja, dat kwaliteitsverschil in de popmuziek sinds haar ontstaan komt omdat misschien maar 1% van de 100 '(pop)componisten' van de laatste zeg 60 jaar bij lange na NIET aan het niveau tippen, toen muziek (weliswaar met de klassieke instrumenten van toen) uit ''het blote hoofd'' werd gecreerd zonder alle opname- en (over)dub-apparatuur van de laatste ruim honderd-en-meer-jaar.

Kwaliteitsverschil tussen de ene muziek en de andere is ahw het verschil van een gedicht van Baudelaire en een Sinterklaasrijmpje geschreven door een doorsnee IQ/EQ personage.

Aangezien we hier op een muzieksite zijn, hoop ik dat je meer verstand hebt van muziek dan van poëzie. De door jou gehanteerde metafoor verhoudt zich tot de werkelijkheid als een manke oorlogveteraan tot Usain Bolt.

Er is genoeg poëzie verschenen in de laatste honderd jaar die jouw woorden identificeert als pretieuze prietpraat. Van Paul van Ostaijen via Edith Södergran en Post-war Japanese Poetry (Penguin) tot Simon Vinkenoog, Lucebert en Sloomblik, vermaard Gelders (en MuMe-huis)poeet.

Ga naar Gamma en koop een nieuwe