"OORdelen" is een spitsvondige term. De naam van het muziekblad zit er in, het luisteren (waar het natuurlijk om gaat, naast soms een mooie hoes als bonus) en zelfs het woord "delen" zit er in.
"Ontmoeten" is ook zo'n mooi woord. Twee mensen die elkaar gaan zien, dat ontdaan wordt van 'moeten', niets moet, gewoon een fijn treffen. Maar ik dwaal wat af.
Dank voor bovenstaande uitleg, Ozric en Dazzler.

Dit is een schaal waar ik me goed in kan vinden. Ik merk wel bij mezelf dat ik redelijk huiverig ben met waarderingen van 3* of lager. Ik denk dan al vrij snel bij mezelf dat ik een album niet helemaal 'begrijp', en dan zet ik meestal iets op waarvan ik weet dat ik het goed vind. Ik bedenk dan om het album in kwestie nog eens een kans te geven, maar doordat ik het de eerste keer niet echt tof vond kan het lang duren voordat het daartoe komt, met als gevolg dat ik de meeste platen in m'n LP collectie die ik heb gerate een 4* of hoger heb gegeven. Note to self: gewoon afgaan op m'n beoordeling en een waardering geven; aanpassen kan altijd nog.

Jaep

Al kan ik een plaat van een artiest die ik echt heel gaaf vind (Uriah Heep, Eloy, Saga, Queen, Wishbone Ash) wel ongenadig afstraffen als ze een erg slechte plaat maken. Is ook een beetje om andere users te waarschuwen.
Maar zelfs dan wordt het meestal een 2,5*.

De sterren toegekend aan een album hangt af van diverse factoren, of ik bijvoorbeeld fan van de act ben. Hoe vaak ik het album heb gedraaid, opwaarderen loopt daaraan parallel. Of er een 'hit' op staat, dat is dan wel wat ik denk dat een hit is ongeacht of het een single is en of die het dan goed doet in de rest van de wereld.

Minder dan 2,5 geef ik niet, en deze score deel ik nauwelijks uit. Zodra ik bij de eerste of tweede nummer hoor dat het me niet bevalt dan luister ik niet verder en geef ik GEEN score. Ik score namelijk alleen album, inclusief verzamelaars als ik ze tenminste één keer compleet beluisterd heb. Een 2,5 is dan ook vaak van een artiest waar ik fan van ben die of slechte demo's of live-registratie o.i.d. heeft uitgebracht waarbij ik me verplicht voel om het hele album te beluisteren.

3,0 sterren is voor albums van bekende artiesten waar ik ooit een (paar) nummer(s) leuk van vond of bijvoorbeeld het de enige of slechtste live-album is van een favoriete artiest. Kan ook zijn dat de stijl van het album me niet aanspreek bijv. een Metal album van een Hard-Rock artiest. Of een Jazz album van een Rock artiest. Deel ik ook weinig uit.

3,5 sterren is eigenlijk wat ik standaard uit deel aan elk album als ik het tot het einde kan luisteren zonder me te ergeren of de neiging heb om nummers over te slaan. Omdat ik eigenlijk alleen scores uit deel aan albums waarvan al vast staat dat ze me enigszins bevallen is dit dus ook de meest uitgedeelde score. Meestal staat er één nummer op dat me iets meer aanspreekt. Aan het einde heb geen moeite om het ooit nog eens te beluisteren. Meestal zal ik een dergelijk album minder dan 10x beluisteren.

4,0 sterren is voor albums die meerdere aansprekende nummers heeft en die meteen uitnodigen om het album opnieuw te beluisteren, kan dus ook een 3,5* groeier zijn. Meestal zullen dit albums zijn die ik meer dan 10x beluisteren maar minder dan 20x. Als ik van een artiest 2 of 3 albums met 4* beoordeel dan wil ik ze vaak live zien om te horen of ze misschien nog beter zijn dan op album vastgelegd.

4,5 sterren is voor albums die zeer goed bevallen maar één bepaald mankement hebben dat ik ze geen 5* geef. Bijvoorbeeld dat meer dan de helft van de nummers me erg aanspreken maar dat er ook enkele nummers op staan die ik als vuller zie. Deze albums heb ik vaak tussen de 25 en 30x beluisterd. Als een act minimaal 1 album heeft met 4,5 dan wil ik die live zien ook om te horen of de mindere nummers live toch anders gespeeld worden. Wordt ook aan verzamelaars gegeven van artiesten die meerdere albums hebben die 'slechts' 3,5* a 4,0* scoren.

5 sterren. Als alle nummers op het album bevallen, muziek, teksten en zang. Per jaar zijn er slechts een paar albums die deze scoren halen alhoewel 2015 een topjaar is voor mij, terwijl 2014 oorspronkelijk geen enkel 5* album kende. Deze albums heb ik dan vaak meer dan 35 a 40x beluisterd.

Omdat ik elke dag wel één onbekend/nieuw album beluister zullen albums vaak alleen in het releasejaar nog in waardering omhoog gaan. Alleen albums met 4,5 of hoger zullen in latere jaren nog gedraaid worden, albums met 3,5* zelden herbeluisterd en iets minder zelden die met 4,0*. Wel zet ik al mijn favoriete nummers in playlists zodat die albums die 3,5*/4,0* scoren niet helemaal in de vergetelheid belanden.

Eigenlijk luister ik alleen naar platen die ik mooi genoeg vind. Stemmen doe ik alleen op albums die het verdienen. Dus veel 4-en en 5-en.

Ik kijk dan wat ik als uitkomst van het gemiddelde een terecht cijfer vind. Vaak is dat gemiddelde re laag (ik stem immers alleen op albums die ik waardeer) en stel ik daar een 5 tegenover om het gemiddelde naar boven te krijgen. Maximale invloed per stem.

Vreemd en jammer dat op MuMe het stemgemiddelde bij albums wel in decimalen tot twee cijfers achter de komma wordt aangegeven maar zo'n specifieke waardering niet kan worden gegeven door de users bij de rating. Het zou imo niet alleen het oordeelplezier en de nuancering maar bovendien de nauwkeurigheid van het albumgemiddelde ten goede komen.

De criteria die ik hanteer bij een beoordeling verschillen niet veel met die van andere users, als ik al het voorgaande commentaar zo lees. Ik stem ouderwets: vrijwel alleen op albums in mijn bezit en niet op muziek waar ik geen verstand van heb of die buiten mijn smaakvenster valt. Mijn stemgemiddelde is daarom nogal hoog: voor een schijf onder de 3.5 trek ik mijn beurs niet. Ik stem ook niet bewust hoog of laag om een albumgemiddelde te beïnvloeden. Waar ik wel goed op let zijn de teksten, als daar sprake van is. Hier niet zelden het ondergeschoven kind. Hoe goed ik een album muzikaal ook mag achten, als ik de songteksten niet pruim of letterlijk te erg voor woorden vind, dan haak ik af en stem ik niet. Ach, cijfers...

Die twee decimalen - da's idd wel heel komisch. Commentaren als "laten we proberen om dit album boven de 4 * te krijgen" - als ie gemiddeld op 3,96 staat. Of in het overzicht van lijsten "album zit aardig in de lift, is gestegen van 232 naar 201" - bijvoorbeeld.

Cijfers, tja. Op de HEAO werden studenten BE (bedrijfseconomie) door studenten uit andere richtingen veelal aangeduid als "cijferneukers", hetgeen een activiteit suggereert die nog maar zeer de vraag is. Anyway, in de commerciële praktijk krijg je er ook vaak mee te maken: moet je een slagingskans van de 'deal' en de omvang aangeven - ter rechtvaardiging van de tijd die je erin stopt. Ging de verkoopdirecteur zitten rekenen met alle percentages en aangegeven groottes en dan kwam er de 'zekerheid' dat er omzet werd gehaald.

Lijsten en cijfers: mijn allergie nr uno Alleen als de (persoonlijke ) laag zijn, heb ik er een hekel aan. Hoge cijfers geef ik obv kwaliteit (uitvoering, productie), beleving, innovatie en creativiteit; ik heb het eerder vermeld. Edoch een matig geproduceerd, muzikaal fijn album scoort bij mij hoger dan een prima geproduceerd, muzikaal matig album. In principe deel ik weinig lage cijfers uit - you only live once, why waste your time listening to bad music. Wanneer deel ik wél lage cijfers uit? Als binnen een oeuvre me iets echt tegen valt, als iets me is aanbevolen en ik vind het écht nix, of - en da's een reële mogelijkheid als een artiest/band me zo tegenstaat, omdat ie volop bezig is een fijn genre te vermainstreamen; voorbeelden daarvan zijn: mijn bijna fysieke afkeer van Jamie McCullum en Trijntje Oosterhuis (jazz), mijn ergernis aangaande Selah Sue (nu soul) of Skrillex (bij dubstep).

Eerlijk gezegd vergeet ik vaak te stemmen, wil ik het album nog eens een tweede of derde keer horen alvorens ik een stem uitbreng. Dan maak ik aantekeningen op een kladje, dat ik vervolgens kwijtraak, omdat ik de achterkant heb gebruikt als boodschappenlijstje of als belnotitie.

Ik begin liever laag - zeg 3,5 - om vandaaruit op te trekken, dan dat ik later mijn cijfer omlaag moet bijstellen. Stem, denk ik, vrij laag - mede vanuit de gedachte dat 5* echt iets is wat je bijblijft, wat onmisbaar is voor de ziel

Precies de reden dat ik altijd direct stem na een eerste luisterbeurt, als ik het album vaker luister kan ik altijd nog de stem aanpassen. Ik heb geen zin om een hele schaduwboekhouding bij te gaan houden met albums die ik al wel beluisterd heb maar nog niet vaak genoeg voor een stem.

Zou dat van die "schaduwboekhouding" niet een professionele achtergrond kunnen hebben, net zoals dat "alternatieve scenario's achter de hand hebben" in mijn geval?

Overigens is het een geldig punt - van invloed is natuurlijk ook de luisterplaats (geen pc of tablet bij de hand) en de focus op het album (idem)

Precies, dat doe ik dus ook.
Ik kan echt niet onthouden welke van de 5000 platen ik nou ook alweer zo leuk vond.
Maar mijn 4,5* en 5* -tabelletje houdt me scherp.
Ik merk dat ik nieuw ontdekte platen altijd hoog inzet, om daarna wat weg te zakken naar een coherenter eindcijfer.

Ach ja, zo gaat dat wel vaker met nieuw speelgoed... . 5000 platen...? Holy cow!

De sterren die ik uitdeel, is afhankelijk van hoe goed het album werkelijk is (ook fan zijn van een artiest of band kan meewegen).

5,0* FAVORIET; Deze score deel ik zelden uit. Het album zet ik dan (op zijn tijd) maar al te graag op, en ik kan er dan in mijn gevoel en gedachte helemaal in mee gaan. Bands waar ik fan van ben, hebben de meeste kans op een score op een (of meerdere) van hun albums
4,5* MEESTERWERK; Ook voor deze albums kan deze score gelden. Albums waar ik maar al te graag luister, omdat de muziek daarop mooi is. Als alle nummers op het album goed zijn, is dat al een reden voor dit cijfer. Dit komt bijvoorbeeld voor bij Symfonische Rock-meesterwerken, Rockalbums die erg veel invloed hebben op andere bands en Synthesizer-acts die veel invloed hebben gehad op de latere dance/housescene. (Bands als Pink Floyd, Coldplay en Radiohead zijn een paar van deze bands die regelmatig zulke hoge scores halen),
4,0* ZEER GOED; Ook deze albums vind ik erg goed, maar draai ik al wat minder vaak. Dit album is dan in mijn ogen geen meesterwerk, maar vaak wordt dit door mij als basisstem uitgedeeld. Zo'n stem bij dit album kan later nog een halfje omhoog of omlaag gaan. Ook is 4,0* een stem, waarbij ik na het horen zo'n album er niet omheen kan dat ik deze een absolute klassieker is ('Thriller' van Michael Jackson, 'Sergeant Peppers lonely heartclub band' van The Beatles en 'A Night at the opera' van Queen zijn daar voorbeelden van). Ik deel dit cijfer ook wel eens uit aan zeer goede housealbums met veel opzwepende beats erin.
3,5* GOED; Ook dit vind ik nog goede albums. Ook dit cijfer deel ik vaak uit als basisstem. Wel komen bepaalde stijlen als rap niet verder dan dit, omdat ik er zelf niet veel mee heb (Eminem en Dr. Dre halen dit bijvoorbeeld, en The Beastie Boys haalden als enige rapact bij mij een 4,0*). Ook albums die erg commerciëel zijn voor de kwaliteit muziek die het levert, komen meestal niet verder dan dit cijfer,
3,0* REDELIJK of VOLDOENDE; Dit kunnen platen zijn die goed zijn, maar waar ik weinig mee heb. Ook kunnen het platen zijn die ik vroeger goed vond, maar tegenwoordig vind tegenvallen. Meestal draai ik deze platen na het beluisteren, zelden nog een keer.
2,5* MATIG; Dit zijn platen waar ik niet veel mee kan, of platen die ik tegen vind vallen.
2,0* NIET BEST; In mijn ogen is dit een onvoldoende, kan ook 'niet zo slecht' betekenen.
1,5* SLECHT; Dit zijn op zich slechte albums, maar als ik toch nog humor in de plaat kan terugvinden, deel ik dan toch nog dit cijfer uit. Dit kan zijn bij slechte dance-albums.
1,0* ZEER SLECHT; Dit zijn echt slechte albums, die ik maar liever links laat liggen. Veel Nederlandstalige levensliedalbums en slechte Formule-pop halen dit cijfer.
0,5* WAARDELOOS; Dit zijn vaak albums die ik tegen mijn zin in heb moeten aanhoren (vaak zijn dit albums van Nederlandstalige levensliedzangers zoals Frans Bauer, Marianne Weber en Frans Duijts). Zelfs eventuele humor op dit soort albums zijn ver te zoeken, en als ik zo'n album te vaak hoor, krijg ik daar een hekel aan. (meestal hoorde ik dit soort albums vroeger op een kringloopwinkel, waar ik destijds werkte; albums werden daar ook opgezet).

Ik trek meestal een lootje.

Hoe bepaal jíj het aantal sterren dat je een album geeft?

Door naar het album te luisteren.

Niet de reden dat ik met die opleiding gestopt ben destijds,maar ik neukte liever wat meiden en waar bereik je dat sneller als in de muziek scene (naast andere gelegenheden).

Ik geef verder geen stemmen; die zitten wel in mijn hoofd.

Liever meiden dan cijfers? Rare hardrockers!

Ik heb een hekel aan cijfers (gekregen) en ik vond die studie 'boring' , i.t.t. de vrouwtjes. Ik moest er ook niet aan denken om accountant te zijn (afgezien van de verdiensten ) om bijv. in andermans bonnetjes/rekeningenzooi te zoeken waar die 2 euro verschil nu door komt of op welke boekhoudrekening dat ene bedrag nu had moeten staan......

Cijfers geef ik door te vergelijken. Waar staat een album van een band of artiest in de reeks andere albums. En dan vergelijk ik dat ook wel met de mening van anderen. Allmusic bijvoorbeeld is zo'n bron. Lang niet altijd ben ik het met hun oordeel eens, maar soms wordt je gewezen op iets waar je nog niet aan had gedacht. Dat kan meespelen in mijn waardering. Positief of negatief. Echt slechte platen worden er niet gemaakt. Wat er op de markt komt is zelden bagger en evenmin zelden een meesterwerk. Je zit dus te wroeten in het middengebied. Halfjes tellen dan zwaar. Die komen dan bijvoorbeeld voor rekening van de productie, de geluidskwaliteit en ook wel het hoesontwerp. Kortom: het hele plaatje.
Ja, en dan nog het belangrijkste: mijn gevoel bij een album. Zet ik 'm graag nog een keer op, of leg ik 'm onderop de stapel. Dat zegt dan al genoeg.

Ok, dat verklaart veel

Het baart me wel een beetje zorgen dat hele volksstammen een album op Spotify luisteren, en dan een sterrenwaardering voor een album geven.
Is dat nou muziek luisteren?
Draai hetzelfde album eens op vinyl en er kan een wereld open gaan.

Dat is een kwestie van meer met je tijd meegaan,buizen. Ik beluister regelmatig muziek via Spotify, maar ook via LP's en Cd's. Hoewel mijn voorkeur naar dat laatste uitgaat, zijn de verschillen in (hoorbare) geluidskwaliteit zo miniem dat een aantal maal goed luisteren via spotify afdoende is om een gefundeerde stem te geven. Onzinnig om je daar zorgen over te maken.

Bijvoorbeeld dit album, maar ook deze recentelijk via zowel Spotify als met 33 r/pm op de draaitafel gehad en het vinyl is tegelijk sprankelender en warmer.
Wist ik wel.
Maar goed, weet nu ook wat dat Spotify is dus.

Kan zijn dat de kabel nog niet goed is ingespeeld. Heb de Spotifyconstructie net.

Het kan ook zijn dat dat sprankelende warme niet per se hogere kwaliteit, als wel gewoon een iets ander geluid is. Bedenk je heel goed dat het voor mensen onmogelijk is om kwaliteit te horen, je hoort uitsluitend geluid, en wat jij mooier vindt hoeft een ander niet mooier te vinden.

Het is achteraf heel makkelijk te zeggen dat je verschil hoort en het een beter is dan het ander, maar ik zie niet echt een reden waarom je na het luisteren op spotify niet zou mogen stemmen.

De bewering dat vinyl een betere geluidskwaliteit heeft dan cd en streaming is al ontzettend achterhaald.

Er zijn ook beweringen dat juist bij vinyl de geluidskwaliteit achteruit gaat. Maar ik heb ook geen zin om de beweringen te ondersteunen.

Ik draaide vroeger enkel lp's (toen kosten ze nog een gulden of een kwartje). Ik deed dan heel stoer net alsof de kwaliteit beter was. Maar ik hoorde dat er niet vanaf.
Ik hoorde wel allemaal kraakjes. Al dat stof op de naald. Of een naald die je niet eens kon vervangen, omdat niemand ze meer verkocht. En dan nog te zwijgen van die aandrijfband die versleet. Kon je ook nergens krijgen.

Noodgedwongen dus overgestapt op cd's. Nou wat ben ik blij, dat ik van die ondingen af ben. Zware schoudertas met cd's en discman altijd. Nu lekker via mijn ongelooflijk dure smartfoon en de spotify-app de prachtigste platen binnen handbereik.

Ik denk dat de bewering dat het één beter is dan het ander, puur met self-fulfilling expectations te maken heeft. De vinyl-liefhebbers snappen eigenlijk helemaal niet zo waarom ze nou zo vast houden aan die zwarte schijven en om het te verdedigen wordt er beweert dat het beter klinkt. Maar vice versa ook.

Ik zou zeggen; respecteer de wijze waarop mensen muziek tot zich nemen.

Overigens kun je zelf instellen welke kwaliteit je streamt. En die kwaliteit is gigantisch.
Ik heb op mijn bandcamp en soundcloud-accounts ook waanzinnig hoge bitrates geupload. Dat kan.

Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat plastic mensen of Spotifymensen niet zouden mogen stemmen op een album en dat alleen vinylmensen dat zouden mogen doen.
Ik vind het verder prima dat ook plastic mensen stemmen en zelfs Spotifymensen maar hecht toch meer waarde aan een waardering van iemand die zijn jaren '70 live-album vanaf vinyl beluisterd.
Misschien niet helemaal terecht.

Wat je vind, moet je zelf vinden.
En ik hoor echt geen verschil en ik betwijfel of dat verschil er is.

Bijna elke band/act heeft toch ook haar oude platen afgestoft of laten afstoffen en laten remasteren?

Hell, de Camel-remasters maar ook de Marillion-remasters (op cd dus) klinken fenomenaal.
En laatst de Steven Wilson-remix gehoord van Thick as a Brick van Jethro Tull, heeft nog nooit zo goed geklonken.

Ik vind het juist jammer dat niet alles te vinden is op streaming-sites. Bijvoorbeeld bands die niet meer bestaan, of omdat labels niet meer bestaan.
Doe mij maar een lekker opgepoetste versie van een wollige plaat uit de 70's.

Waar jij verder waarde aan hecht, zal mensen niet weerhouden te stemmen.
Overigens zijn er genoeg users (net als ik) die hetzelfde proces hebben doorlopen; eerst LP's, dan cd's, dan downloaden en dan streamen.

Overigens was de slechtste kwaliteit nog altijd de musictape. Ik heb nog 1000den cassettes met muziek, direct van de lp overgetaped, om in de walkman te doen. Nou, die kwaliteit is erg laag. Ben blij met streaming music, zodat ik toch van mijn favoriete muziek kan genieten.

Ik draai ook wel van alles op vinyl, maar niet met de illusie dat ik veel kwaliteitsverschil in hoor... als dat al zo in ligt dat eerder aan de andere mindset waarmee ik dan luister en de andere installatie. Voor mij voegt het wat toe aan de gehele muziekbeleving, niet aan de geluidskwaliteit...

Daarom heeft het zeker toegevoegde waarde, maar het is verder niet van invloed op mijn stem..

Ik heb het altijd gezegd.. iemand die iets 1 keer gehoord heeft kan het voor zichzelf net zo goed beoordelen als iemand die het 20 keer heeft gehoord.. dus iedereen die op een normale manier naar een album luistert moet meteen kunnen stemmen puur op basis van wat ie er op dat moment zelf van vindt.

Daar ben ik het mee eens.
Want een uitgebrachte stem staat ook niet vast. Als ik mij bijvoorbeeld vergist heb, of het toch niet zo leuk vind, of juist wel, dan kan ik heel makkelijk mijn stem bijstellen.

Ik heb de meeste moeite met mensen die ver buiten hun muzieksmaak platen gaan afkraken en afstraffen met belachelijk lage scores.
Een keertje per ongeluk muziek luisteren die je niet goed vind, kan best. Maar ik ga bijvoorbeeld ook niet alle harsh-noise platen een 0,5 geven, omdat ik echt niet mooi vind. Ik ben gewoon de doelgroep niet. Maar dat is een andere discussie

Ook helemaal mee eens. Vinyl heeft toegevoegde waarde in die zin dat het luisteren van een album meer een beleving wordt. Met Spotify-premium heb je 320 kb/s. Met die bitrate schijn je alleen het verschil in lossless-/cd-kwaliteit te kunnen horen met een ontzettend goede geluidsinstallatie. Ik hoor het verschil in ieder geval niet tussen Spotify-streaming, flac-bestanden en cd's. Maar goed, ik heb dan ook een niet al te bijzondere tweedehands geluidsinstallatie - alles bij elkaar heeft het nog geen 90 euro gekost. Met vinyl hoor ik wel een verschil, maar dat is vooral een ander geluid (klinkt vaak wat warmer, maar ook meer kraakjes).



Volgens mij verlaagd Soundcloud je upload automatisch naar 192 kb/s of iets in die richting.