18. Chemical Brothers - The Private Psychedelic Reel
Daar zijn ze weer, voor de 5e keer de Chemical Brothers, en nee, het is nog niet de hoogste voor het duo. Wat hebben zij toch een hoop muziek gemaakt waarvan er heel veel goed is; ik zou bijna een Chemical Brothers Top 100 kunnen maken. Ook het jongste album No Geography bevat weer prima nummers, en als ik kijk naar al die nummers die deze lijst niet gehaald hebben, kan ik wel janken; ik noem een Denmark, een Saturate, Leave Home, Life Is Sweet, Go, Out of Control... Maar de afsluiter van Dig Your Own Hole (het album waarvan de eerste en de laatste track zo geniaal zijn dat alles wat er tussendoor komt er bijna bleekjes bij afsteekt) staat dus op een mooie 18e plek. Heerlijk die lange aanloop totdat na exact twee minuten de drums erin knallen en het echte genieten kan beginnen. Heerlijk opzwepend, zoals die drums telkens weer terugkeren. Het duurt overigens wel een paar luisterbeurten voordat je inziet dat je met een meesterwerk te maken hebt en je het raffinement onderkent. Het nummer werd uitgebracht als single eind '97, maar gelukkig werd er geen edit van gemaakt.

17. The Prodigy - Full Throttle
En dit is dan de laatste artiest waarbij we kunnen zeggen "het is nog niet de hoogste"; geen dubbele namen meer in de Spotify-lijst met de zestien nummers die nog komen. Maar eerst deze nummer-17; de sound die vanaf 1.45 induikt en de sample met de geit, geniaal. Bij opvolger The Fat Of The Land werd onevenredig veel aandacht opgeëist door Smack My Bitch Up (nadat Breathe en Firestarter al als pre-album-single waren uitgebracht en hits werden) , waardoor andere nummers, zeker de langere, behoorlijk ondergesneeuwd raakten, terwijl je aan een Mindfields, Climbatize of Narayan ook enorm veel plezier kunt beleven. Music For The Jilted Generation - op de een of andere vage reden heb ik jarenlang gedacht dat "jilted" een soort van telwoord was, maar dat geheel terzijde - lijdt ook wel enigszins aan dat euvel, zij het in mindere mate; de openingstrack (de intro niet meegerekend) bleef eerst niet echt hangen, omdat je je toch gericht hebt op het populaire middenstuk, en ook 3 Kilos kwam pas later binnen als een uberchille afterpartyplaat. Maar dankzij de eerder vernoemde geit behoorde Full Throttle al heel snel tot mijn favorieten.

Mag van mij wel, in de Future Breeze Mix, uiteraard! Topper. ENCORE UNE FOIS.

Full Throttle en Private Psychedelic Reel zijn ook verre van slecht, natuurlijk. Klassiekers.

16. The Prodigy - No Good (Start The Dance)
En daar waren ze meteen weer, met een titel die in de verste verte niet toepasselijk is. Ik vond het echt meesterlijk: The Prodigy was wezenlijk anders dan zo'n beetje álle dance uit de periode '94-'95 die de Top 40 haalde, maar aangezien The Prodigy daar zelf gewoon onderdeel van was (No Good haalde zelfs de nummer-2), wemelde het van de verzamelaars waar The Prodigy eigenhandig het niveau opkrikte. Zo kwam deze nummer-16 onder meer terecht op de eerste compilatie Yabba Dabba Dance, als 12e track. Toegegeven, had ik die CD nu in handen, zou ik allerminst meteen doorskippen (en zeker nummer-8, OT Quartet, blijft ernstig fijn) maar feit blijft dat The Prodigy een vreemde eend in de bijt was, want het was gewoon veel beter. Van het album Music For The Jilted Generation haalde deze zoals gezegd zilver, en wist Voodoo People de veertiende plek te behalen; One Love en Poison bleven steken in de Tipparade - en zeker wat betreft die laatste probeer ik nu goede argumenten te bedenken waarom die mijn top 100 niet gehaald heeft. Start the dance, en het liefst samen, dat is wat we nu graag zouden willen, maar in onze huiskamer gaat het nu los. Niet eens zo afwisselend, deze The Prodigy, maar zo enorm doeltreffend. Werd overigens ook nog eens perfect gemixt in een set jaren geleden in een bar in Groningen - op een of andere manier blijft je dat toch bij.
De nummer-16 wordt in dit geval uiteraard opgediend in de albumversie.

15. Laurent Garnier - The Man With The Red Face
Ik ken dit nummer nog niet zo lang (iedereen heeft zo zijn gebreken), maar in korte tijd heeft dit met gemak The Sound Of The Big Babou overvleugeld. Een dreigende ondertoon die het hele nummer standhoudt, maar tegelijkertijd ook een feestplaat met al die lekkere toetertjes.

14. Matrix - Temperament
In mijn middelbareschoolperiode ging ik graag met mijn altovrienden naar Jungle Galaxy in Doornroosje. DJ Esta was altijd goed, maar onze favoriete artiest in het genre was toch wel Matrix, en op elk huisfeestje kwam wel iets van de plaat Sleepwalk voorbij. In mijn herinnering heb ik Matrix ook in Doornroosje gezien, maar ik kan dat nergens meer terugvinden, dus wellicht heb ik dat zelf verzonnen.

Zelfde verhaal hier! Ken wel de beroemde elementen uit deze track door remixen, maar het origineel bleef lang onder de radar. Echt een dijk van een track!

Probeer ook eens de cover van Mark Knight & Funkagenda.

13. Royksopp - Andromeda (Lost Tapes)
Deze ken ik óók nog niet zo lang, maar dat is omdat mijn Noorse helden hier pas begin dit jaar mee kwamen. Verreweg hun beste verzameling muziek, die Lost Tapes. Heb deze al zo'n beetje het hele jaar in m'n Afrekening staan, maar is me nog steeds niet gaan vervelen. Het was dan ook geen verrassing toen Spotify in haar mooie overzichtje onthulde dat dit mijn meest gedraaide plaat van 2020 was.

12. Jaydee - Plastic Dreams
Ergens in een verre uithoek van mijn appartement staat een grote kist vol met verzamelcd's, waarvan het overgrote deel gekocht is in én muziek bevat van de 90's. Eén daarvan is Clubhopping Volume 2, uit 1994, waarvan - zoals het vaker gaat - ik vooral de eerste twee tracks heel vaak draaide (Cappella en Maxx), tracks 3, 4 en 5 af en toe en wat daarna allemaal kwam veel minder, want toen was ik toch al snel doorgeschakeld naar track 19, het nog altijd fenomenale Doop van Doop. Hierbij sloeg ik dus ook de nummer-18 over, Plastic Dreams van Jaydee - in de drieminutenversie, een nummer nota bene van twee jaar eerder. Met de jaren groeide het besef dat ik al die tijd een klassieker had overgeslagen en inmiddels luister ik met veel plezier naar het elektronische orgelspel, uiteraard in de goede versie van 10:15.

11. DJ Shadow - Stem / Long Stem
In de chat tijdens de uitzending van de MuMe-finale op Orinoco Radio uitte niemand minder dan jordidj1 zijn bewondering voor de aanwezigheid van Barthezz in mijn top 100. Toen later deze van DJ Shadow voorbijkwam, gaf ik aan dat die ook voorbij zou komen in mijn lijst, en hij sprak de onsterfelijke woorden "dat is toch geen dance, gap". Goed punt, maar ik heb eigenlijk geen moment getwijfeld om deze erbij te zetten, en nee, ik kan hier in de verste verte niet stil bij blijven zitten. Ik maakte kennis met de beste man (DJ Shadow in dit geval, niet voornoemde jordidj1) dankzij een gebrand CD'tje dat ik kreeg van een klasgenoot - wat overigens minimaal twee jaar na het uitkomen van Endtroducing moet zijn geweest, maar ik ben hem er niet minder dankbaar voor.

Ik moet je teleurstellen, het wordt geen Push Upstairs. Daarmee allerminst gezegd hebbend dat het een slechte track is; in een top 200 zou het vrijwel zeker langskomen. Minpuntje aan dit nummer is dat het werkt naar een climax die uiteindelijk niet komt.

't Is dat ik al tien nummers heb geselecteerd voor de top-10. Wat een gave versie zeg.

Stem / Long Stem kan in elke genre toplijst. Wat een track, niet normaal.

De top-10 is aangebroken!

10. Shpongle - My Head Feels Like A Frisbee
In de voorbereiding op een goafeestje, een jaartje of vijftien geleden, kwam ik in aanraking met Shpongle. Alleen de naam is al leuk. Psychedelica komt men in alle uithoeken van de muziek tegen, dus ook in de electronica. Shpongle wandelt vrolijk op de grenzen tussen goa, trance en ambient en het resultaat is een heerlijke cocktail waar ieder wel iets van zijn gading vindt.

Als je Shpongle leuk vindt, probeer dan ook Kuba eens.

Leuk wat Lost Tapes van Royksopp aan te treffen. Ik was nooit zo'n fan van ze op een paar nummers na, maar daar zitten toch wel hele mooie dingen tussen.

Van DJ Shadow blijft het me verbazen dat deze track zoveel populairder is dan de rest. Vind hem ook erg goed, maar Building Steam en You Cant Go Home Again nog wel iets beter. Maar die hoorde je destijds nooit op de radio.

9. Moby - Feeling So Real
Moby is natuurlijk een alleskunner, die fantastische dingen heeft uitgebracht (en ook massa's mindere muziek, trouwens). Why Does My Heart Feel So Bad en Everloving zijn bij mij standaard goed voor een welverdiende portie kippenvel, maar die zijn nauwelijks onder dance te scharen. De nummer-9 van mijn lijst is dat natuurlijk wel, wat Eminem er ook van mag zeggen. Drie minuten helemaal losgaan en voelen dat je leeft.

8. Age Of Love - The Age Of Love (Jam & Spoon Watch Out For Stella Mix)
Hier stond eigenlijk Sash!, maar ik wil mijn trouwe volger Ponty Mython graag te vriend houden. Een nummer uit 1990, dat in talloze versies bekend is geworden en waarvan ik deze als beste heb verkozen, waarbij ik werkelijk niet zou kunnen vaststellen wanneer ik deze leerde kennen. Heerlijk koptelefoonmateriaal met die verleidelijke stemmen die je steeds vragen om te komen dansen. Dat is op deze muziek niet moeilijk. En dan komen de oh-ah-oh-ah's ook nog ter ondersteuning. Wat een genot.

Mooi rijtje classics

7. Bicep - Rain
Ze (het zijn er twee, uit Noord-Ierland) bestaan al sinds 2011, maar brachten in 2017 hun tot nu toe enige langspeler uit (er gaan geruchten dat er in 2021 een opvolger komt). Het titelloze debuut, dat uitkwam op 1 september van 2017, heb ik meteen omarmd als een plaat die zowel dienst doet op een dampende dansvloer als in de meest chille loungetent. Het album zette ik toen op 1 in mijn albumlijst; deze track staat meer dan verdiend in de top 10.

6. Underworld - Rez/Cowgirl
Van de drie artiesten die je wist dat zouden komen, is dit dan de eerste: Underworld! Nota bene in de eighties begonnen als new-wave-artiest, maar vrij snel tot de ontdekking komend dat electro toch het beste paste. Waar ik bij Daft Punk niet heb toegegeven aan de magistrale combi's die ze op Alive voortbrachten, doe ik dit nu met Underworld in zekere zin wel, afkomstig van het groene album Everything Everything; een album dat nog steeds mijn CD-kast siert en tevens als titel de eerste woorden vormt van de vocalen in dit nummer. Deze live-versie brengt mij terug bij alle concerten van Underworld die ik heb mee mogen maken en waarvan diverse ook vielen aan het einde van een festivaldag, waarbij je hele lijf zei: "je moet naar bed", maar je voeten zeiden "ik wil dansen", en die laatste categorie de meest dominante bleek te zijn. EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING EVERYTHING....

Bedrock heeft hier ook een hele vette remix van gemaakt, die ik eigenlijk nog beter dan het origineel vind.

5. Chemical Brothers - The Sunshine Underground
Tussen al dat moois dat de chemische broertjes te bieden heeft is dit toch de allerbeste. Heerlijke opbouw (dat is toch wel een sleutelwoord in deze top-10) waarbij je je kunt blijven verheugen op nog gavere stukjes, want dit is zo'n nummer dat meteen vanaf het begin extreem vet klinkt en toch daarna nog beter weet te worden. Grootste climax is toch wel 6:20 en de belletjes hebben bijna iets kerstigs.

4. Daft Punk - Giorgio by Moroder
"My name is Giovanni Giorgio, but everybody calls me Giorgio". Dat was in 2013 wel mijn meest gedane uitspraak, mijn toenmalige vriendin werd er bijkans gek van. Ongelooflijk eigenlijk; vandaag is de Top 2000 in z'n geheel bekend gemaakt en terwijl ik dit op de koptelefoon beluister, bedenk ik dat het bijna een misdaad is dat dit daar dus niet bij staat. Introductie door de oude meester en daarna genieten van deze sublieme spacy track van Random Access Memories. Bij 5:16 gaat het geluid nog wat harder, om er zeker van te zijn dat na dit soortement intermezzo het volume goed afgesteld is voor de werkelijk geniale drumpartijen die weldra je oren binnendringen. Het fenomenale slotstuk krijgt nog een goed vervolg op het laatste nummer van dit album, waarbij ik me op dit moment afvraag of ik daar ook niet een plaatsje voor had moeten reserveren in deze lijst.

The Sunshine Underground is één van de betere tracks op Surrender, maar of het tot de beste Chems tracks ooit hoort is natuurlijk persoonlijk. Het blijft een herhaling van TPPS en hun remix voor Spiritualized. Ook op het latere Surface to Air deden ze het nog eens dunnetjes over. Giorgo by Moroder, ook één van de betere tracks op RAM, maar echt warm word ik er niet van. Van dat hele album trouwens niet.

Dit weekend plaats ik de top-3. Nog mensen die een gokje willen wagen wat daarin staat?

Ik had Better Off Alone ergens in de top 100 verwacht, maar top 3 vast niet. Fatboy Slim dan wellicht? Basement Jaxx? Groove Armada? The Orb/ital?

the Prodigy verwacht ik misschien nog wel

op #3 Vengaboys, Prodigy's Breathe of Firestarter op #2 en op #1 iets van Royksopp. Kan niet anders!