menu

Genres / Electronic / De dance top 100 van...

zoeken in:
avatar van herman
FM Attack, heerlijk.

Sowieso weer veel fijns, Margot en Discopolis ook prachtig.

avatar van trebremmit
Oliver Lieb.

Die komt ook nog wel in mijn top 100 langs, maar dan niet onder zijn eigen naam.

avatar van Ponty Mython
Het origineel van My Friend


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=hwhA_BbGeXY

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Djarune
20. Marek Hemmann – Gemini
Verplicht nummer tijdens een roadtrip met vrienden. Het knalt namelijk meteen uit de autospeakers. Erg aanstekelijke plaat met tot nu toe een langere levensduur dan ooit gedacht.

19. French 79 – Between the buttons
Ik had van tevoren ook niet verwacht dat er zoveel Franse tracks in deze top 100 zouden komen en dan had ik Vitalic nog eerst als Belg aangemerkt. Het album “Olympic” van French 79 heb ik afgelopen Tour de France grijsgedraaid. Ik hoor er invloeden van decennia aan Franse dance erin terug.

18. Simian – We Are Your Friends
Hoogste notering voor een French Touch plaat. Deze funky basslijn is ongeëvenaard goed.

17. Jon Hopkins – Open Eye Signal
Na een half uurtje Jon Hopkins op mijn hoofdtelefoon heb ik het wel weer gehoord. Eenmaal live meegemaakt veranderd het echter mijn indruk. Het wordt regelmatig druk chaotisch, maar toch houdt Jon Hopkins ultieme controle over zijn muziek.

16. Four Tet – Locked
Tussen alle dikke percussie lagen zit er diep van binnen een onvoorspelbare schoonheid verborgen. Ik hou van Four Tet.

15. Stephan Bodzin – Singularity
Diep, Duits en Donker. Modulaire synths zijn veelzijdig. Dat wordt hier andermaal bewezen. Die “Clap” is ook aanstekelijk.

14. Sasha – Wavy Gravy
Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde dat ik dat Orbital een nieuwe track had gemaakt. Het bleek Sasha te zijn. ??? Dat is toch die DJ die trance muziek maakt? Zeg maar de Briste Ferry Corsten? Vervolgens kwam ik in aanmerking met het album Airdrawndagger waar een Junkie XL en James Holden ook nog hebben aan geproduceerd. Toen viel het kwartje pas echt. Geweldige track en heerlijk album.

13. N'to – La Clé Des Champs
Modern sprookje waarin de luisteraar wordt meegenomen in een wondere en romantische wereld die ook wel French Touch 2.0 genoemd. Steeds dieper blijft deze gevangen en komt men er nooit meer uit.

12. Nathan Fake – The Sky Was Pink (James Holden Remix)
Nathan Fake & James Holden die als een stel illusionisten de club betoveren. Wat een track is dit weer. Verplichte kost.

11. Oliver Schories – Sunday
Lopend door de stad met deze track tussen je oren maakt zelfs de Blokker een epic place to be. Het zit hem in alle geluidjes die hier voortdurend langsstromen zonder enige ergernis te veroorzaken. Deze maken het nummer geniaal.

Fijn rijtje!

avatar van herman
Wavy Gravy! Zo'n fijne plaat.

avatar van Gyzzz
Geweldige plaat van Sasha inderdaad - ik was hem bijna vergeten!

avatar van Djarune
Hierbij de laatste 10. Ik vond de top 100 heel leuk om te maken en bij te dragen.Mag ik jullie alvast bedanken voor de aandacht en mijn voorgangers voor hun geweldige lijsten. Ook al heel veel moois ontdekt in het topic.

10. Aleksandir – Yamaha
Ontdekt tijdens het maken van de top 100. Heerlijke compositie met nodige “bliep”, punchy bass en akkoordjes. Een artiest die ik blijf volgen de komende tijd.

9. Veerus & Maxie Devine – The Sound
Een knaller vanjewelste. Vaker terug gezien in de andere top 100. Vanaf het moment dat ik hem hoorde moest ik er aan toegeven en kun je niet stil blijven zitten. Die bass is diep, de drop is geweldig en de arp die regelrecht uit jaren ‘90 knaller “Felix – Don’t you want me” komt past er meer dan prima in.

8. Petter – Some Polyphony
Dance hebben standaard 4x4 beats, maar alles wat je toevoegt mag in elke willekeurige maatvoering. Het lijkt wel of Petter alles eerst netjes in de maat heeft geplaatst. Daarna heeft hij de loops staan stretchen en ingekort. Vervolgens de vaste melodie eerst door een wasmachine te halen en nog meer te gekke effecten. De dromige geluiden en de variaties die volgen maakt deze track echt af.

7. Pantha du Prince – Bohemian Forest
Dance met daarbij 50 bronzen bellen die rinkelen. Het zit zo ingenieus in elkaar. Je raakt in een complete “trance” en ik ben alles behalve spiritueel.

6. Minilogue – The Girl from Botany Bay
Een avontuur wat meteen begint en langzaam op gang komt. Na na 5 ½ minuut komt de Duitse stoomtrein bij de eerste halte. Ik vind de gang van zaken in dit nummer bijzonder prettig. Alles klopt.

5. Isolée – Beau Mot Plage (Heaven & Earth Re-Edit)
Zeer aanstekelijk stukje abstracte kunst met jazzy invloeden. Deze re-edit mix vind ik de beste versie.

4. John Talabot – Depak Ine
Licht aan het einde van de tunnel. Ingenieus stukje muziek die van een dreigende solo naar een sociale liefdadigheid beweegt. Het doet mij denken aan een enge tempel met daarachter een verborgen vallei.

3. Mylo – Drop the Pressure
Catchy nummer met geweldige bass lijn wat terecht een dikke hit werd. Ongelooflijk dat dit nummer enkel met een computer en open-source software is geproduceerd. Het album was ook nog eens geweldig. Zo jammer dat mede door de gehoorschade van Mylo dit geen gevolg heeft gekregen.

2. Luke Abbott – Brazil
Elektronisch audio en visueel hoogstandje. Prachtige stoffige melodie ook. De 5 minuten zijn veel te kort. Ik verlang telkens naar meer.

1. Lindstrøm & Prins Thomas – Mighty Girl
Het is de dance remix van de gelijknamige live track uit 1975 van de Duitse krautrock band Can. Can maakte creatief hoogstaand werk en bovenstaande Noren hebben het aangedurfd om deze vintage plaat in een nieuw jasje te steken. Diep onder de indruk hoe ze dat doen. In het begin is het nog boem klap en met de herkenbare pianoloop. Daarna komen er pads, leads en andere synths bij wat resulteert in werk wat lijkt uit op die van de synthgoden Jarré en Vangelis uit de jaren 70.

avatar van Ponty Mython
Djarune schreef:

3. Mylo – Drop the Pressure
Catchy nummer met geweldige bass lijn wat terecht een dikke hit werd. Ongelooflijk dat dit nummer enkel met een computer en open-source software is geproduceerd. Het album was ook nog eens geweldig. Zo jammer dat mede door de gehoorschade van Mylo dit geen gevolg heeft gekregen.


Gelukkig hebben we de mash-up nog.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=492p1sCou_U

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Dance Lover
Brazil, wegdromen

Puike lijst verder hoor!

avatar van herman
Mooie lijst geworden, dank je wel!

avatar van jordidj1
Big up

avatar van herman
Djarune schreef:
* Djarune
* Gyzzz
* herman
* Teunnis
* Titmeister
* trebremmit
* 123poetertjes
* Mausie

Als ik het goed heb, is dit de huidige lijst. Is Gyzzz al in de gelegenheid te beginnen?

avatar van Gyzzz
Yes! Ik ga een dezer dagen eens voor het eerste rijtje zitten.

avatar van Gyzzz
Tijd om van start te gaan! Ik hoop de vaart er een beetje in te kunnen houden, maar wil er ook even goed voor gaan zitten, dus zal (voorlopig) niet dagelijks met nieuwe sublijstjes komen.

Kleine noot vooraf: zoals meerderen hier liep ik bij het maken van de lijst al snel aan tegen de vraag waar de grens van Dance ligt. Ik heb toen besloten om alle in de basis dansbare genres (house, techno, disco, trance, D&B, etc.) op te nemen, ook als de tracks beperkt dansbaar zijn. Andere genres, die soms gewoon dansbaar zijn maar in principe niet, liggen er buiten. Dat is bijvoorbeeld de reden dat favorieten als Aphex Twin, Gas en Kraftwerk niet in de lijst staan, terwijl er hier en daar bv. wel een zweverige dubber uit de Chain Reaction hoek kan langskomen.

100. Robert Hood – Minus [1994]

Techno is niet alleen een uitlaatklep maar ook een sterke (moderne) kunstvorm. De ideale plaat om dat aan te tonen en tevens deze lijst mee af te trappen is Minus van Robert Hood uit 1994. Dit is minimal techno in zijn meest zuivere en sobere vorm: schoon en hard geluid waar geen hi-hat aan te pas komt. Het raakvlak met meer klassiek geschoolde minimalisten is duidelijk, maar het grote verschil zit in de ruwe kracht die Minus wel bezit en de werken van Steve Reich en consorten niet. In de enorme spanningsboog in deze track worden graduele verschillen in microscopische elementen uitvergroot tot enorme proporties. Theo van Doesburg in muzikale vorm. Een onvervuilde en robuuste blauwdruk voor minimal techno.

99. Parallel 9 – Technique [1997]

Dubtechno moet van alle subgenres in de Dance degene zijn die het dichtst bij mij ligt. Ik kan vaak eindeloos verdwalen in de onvaste, gedachtenstimulerende zwevende kracht die dit licht nerderige hoekje van de techno uitstraalt. In de loop der jaren hebben enkele sterkhouders het genre vormgegeven en doorontwikkeld (Basic Channel, de Chain Reaction groep, Deepchord): grote namen met een flinke groep navolgers die vaak dat onderscheidende element missen en meer imiteren dan het genre vooruitbrengen. Zo niet de Nederlandse alleskunner Steve Rachmad, die mid-jaren ’90 onder het alias Parallel 9 een reeks dubtechno classics heeft uitgebracht. Technique is (temidden van andere classics als Helix en Quantico) de allermooiste: een tijdloze knaller, even geschikt voor zowel dansen als introspectie.

98. Carsten Jost – Love [2007]

Het Hamburgse dial-label staat garant voor rustige, dromerige (deep)house zonder wereldschokkende aspiraties maar vol subtiele kwaliteit. Deze formule heeft talloze mooie platen van Lawrence, John Roberts, Efdemin en Pantha du Prince voortgebracht. De meest subtiele platen van allemaal liggen echter nog een stukje verder onder de radar en komen van labeloprichter Carsten Jost zelf. Vrij van cliches, en toch zo bescheiden en onderdrukt is deze ‘Love’, afkomstig van een split EP met Efdemin, een plaat die ik, ondanks een steeds groeiende platencollectie en helaas steeds minder tijd voor muziek, regelmatig op de platenspeler leg. Dansen of niet, geconcentreerd luisteren of op de achtergrond: deze plaat leent zich er allemaal voor.

97. Norma Jean Bell – I’m the Baddest Bitch (in the Room) (Moodymann Mix) [1996]

Van alle onnavolgbare Detroit legendes moet Kenny Dixon Jr. wel de meeste enigmatische zijn. In een van zijn zeldzame interviews (met de RBMA – hier) wordt tijdens het interview zijn afro bijgewerkt door een dame met een shirt met zijn eigen hoofd erop terwijl hij de meest wonderlijke teksten mijmert. Net zo wonderlijk zijn zijn platen zelf. Wazige vocalen en achtergrondgeluiden zijn omgeven door een wazig, rommelig deephouse sausje. Ondertussen zijn zijn platen, die in sfeer en samples altijd aanvoelen als ode aan oude soul, altijd van topkwaliteit. Moodymann is een van de weinige houseartisen die een briljant volwaardig album (Black Mahogani) heeft gemaakt zonder concessies te doen aan zijn eigen geluid. Deze samenwerking met Norma Jean Bell, Moodymanns vaste vocaliste sinds 1994, bevat alle klassieke Moodymann-elementen. Dit is, door de structuur van Norma Jean Bells vocalen, een van zijn meer concrete tracks.

96. Fatima Yamaha – Half Moon Rising [2012]

Anders dan vaak beweerd, is Half Moon Rising voor mij met grote afstand de topper van Fatima Yamaha, een van de aliassen van Bas Bron. Prachtige (niet zo) subtiele elementen zijn de clap die net verkeerd lijkt te vallen en daarmee een spannend randje geeft aan deze melodierijke housetrack. Doet me in sfeer vaak denken aan de vroege jaren ’80 detroit techno (Cybotron b.v.) waarin je niet genoeg melodie kon hebben – iets dat later op de een of andere manier voor veel producers niet ‘stoer’ genoeg meer leek. Fatima Yamaha trekt zich daar niets van aan en maakt hiermee een hypnotiserend en enerverend micro-meesterwerk.

avatar van Gyzzz
95. Pub - Lunch [2002]

Misschien wel de diepste plaat in deze hele top100. 16 minuten lang kolkende dub, alsof je je midden in de jungle begeeft. Flapperende beats, broeierige en zwaar drukkende sfeer, kolkende geluidsgolven. De beat is stuwend, opzwepend en bezwerend tegelijk. Absoluut bizar dat dit niet groter en bekender is in de (ambient) techno-hoek, en mogelijk omdat het zo op zichzelf staand en buitenwerelds is. In elk hokje is dit een buitenbeentje – dat is dan ook de enige reden dat ik zijn relatieve onbekendheid (minder dan 10k youtube views, niet op spotify) kan verklaren, al helpt het niet mee dat de naam en titel amper googlebaar zijn. Evengoed een extra reden om de track in deze lijst op te nemen.

94. Nightcrawlers – Push the Feeling On [1992] (edit: [1995])

House/techno en hitjes: het gaat vaak erg slecht samen. Naast het feit dat dansplaten liefst lekker een beetje kunnen doorwerken, en veel van de platen ruim de radiovriendelijke max van 4 minuten overgaan, worden er voor de radio-edits vaak gekke of misplaatste vocalen tevoorschijn gehaald. Push the Feeling On bewijst dat het ook anders kan: talloze keren heb ik deze plaat op TMF, MTV en The Box voorbij zien komen, als achtergrond in reportages gehoord, maar ook in de club voorbij horen komen. En het bijzondere is: het werkt altijd. Deze plaat is goed ongeacht context – en dat is zeldzaam. De wonderlijke video bewijst dat alleen maar; makkelijk verteerbaar in alle opzichten en toch uniek. Deze plaat kun je altijd opzetten.

93. Clio – Faces [1985]

Elegante italo-disco. Platenhoes en lettertype verraden het al, de plaat zelf bevestigt het direct. Dit speelse project rond de (daadwerkelijk) Italiaanse zangeres Maria Perugini in het al even speelse italo-genre heeft maar twee singles voortgebracht, en die zijn allebei top. Eigenlijk is dit hele hoekje zo wonderlijk: het zijn allemaal Italianen, die op het (pop)muzikale toneel voorheen en sindsdien nooit erg aanwezig zijn geweest. Het zijn bijna allemaal one (of two) hit wonders, die niettemin platen hebben gemaakt die 30-40 jaar later nog steeds relevant zijn. En het zijn de inspirators van absurde groepen als Modern Talking, terwijl ze ondertussen credible zijn in duistere clubs. En tot slot is het genre direct na de jaren ’80 als voor de zon verdwenen. Prachtige verwondering, gegoten in een effectief superliedje.

92. Park Hye Jin – I Don’t Care [2018]

Koreaanse dames zijn de nieuwe sterren aan het firmament. Peggy Gou lijkt de bekendste en opvallendste exponent, Yeaji is overal populair, maar verreweg het best is wat mij betreft de ook behoorlijk populaire Park Hye Jin. I Don’t Care is zelfverzekerde en basale house met een uitgesproken esthetiek. De Koreaanse teksten zijn niet te volgen maar passen in klank goed bij het gekozen geluid en de eenvoudige en daarom effectieve structuur. En waar veel van de moderne (lo-fi) house voor mij vaak wat identiteit mist, loopt I Don’t Care daar juist van over: beste danceplaat van de laatste 2-3 jaar wat mij betreft.

91. Laurent Hô – Mac 17000 [1995]

Tot niet zo heel lang geleden was ik in de veronderstelling dat hardere genres als hardcore en hardstyle vanzelfsprekend platter/lomper waren dan andere elektronische genres en daarmee ook niet de moeite waard. Niet zo vreemd ook gezien de structuur en bassen op steroiden die de meeste platen kenmerken. Laurent Hô heeft mij het tegendeel bewezen. Mac 17000 is Franse hardcore uit mid jaren ’90 en weet die in de basis lompe elementen op een relatief subtiele manier in te zetten: zonder afbreuk te doen aan het geluid zelf zet hij een smoezelige, zwartwit esthetiek neer die wel stampt maar wat mij betreft nooit vermoeiend wordt. Een dunne lijn, maar juist daarmee een prachtige plaat. Ik dacht de bijkomende 12” ‘Look for Markine’ daarom maar eens te gaan bestellen, maar prijzen blijken op discogs bij €120 voor een ‘Very Good Plus’ te beginnen en tot €300 voor ‘Mint’ door te lopen. Ik snap wel waarom.

avatar van trebremmit
Helemaal mijn ding deze top 100 tot nu toe.

Clio is ook een van mijn favoriete italo nummers, die van de Nighcrawlers is trouwens de mix uit 95, die uit 92 werd geen hit en Marc Kinchen maakte een nieuwe mix in 95.

De paar nummers die ik nog niet ken zal ik eens gaan luisteren.

avatar van Gyzzz
Ah! Ik zat me al af te vragen waarom die videoversie zoveel klonk als de 'MK dub' of iets dergelijks. Dat verklaart een hoop

avatar van trebremmit
De MK dub of doom mix, als ik het goed heb.

Kinchen heeft trouwens zelf ook een aantal prima nummers gemaakt zoals Burning, maar hij is vooral bekend van zijn remixen en als producer.

avatar van jordidj1
Nightcrawlers ❤️
Clio ❤️❤️

avatar van Ponty Mython
Venga Boys ❤️

avatar van Gyzzz
90. Drew Sky – Razzmatazz [1992]

‘Dance’, waar dit topic om draait, is in veel gevallen gemaakt voor de club. Tracks worden regelmatig zo geproduceerd voor maximale effectiviteit in een clubsetting en dito systeem. En hoewel ik helaas niet meer zo vaak in het Amsterdamse nachtleven te vinden ben als voorheen, liggen daar nog steeds enkele van de mooiste herinneringen (waarover later in deze lijst mogelijk meer). Om tot mooie sets te komen kun je niet alleen maar avontuurlijke, experimentele en ingewikkelde platen draaien: dat werkt gewoon niet. Het goede nieuws is dat er in de loop der jaren een enorm arsenaal aan briljante ‘tools’ gemaakt is. Deze Chicago house van Drew Sky uit 1992 is daar een fantastisch voorbeeld van: gecentreerd rond een simpele sample is deze track opzwepend, speels en vrolijk. Pure en tijdloze effectiviteit om je feestje mee op te zwepen.

89. Infiniti – Game One [1995]

Autostad Detroit, die al sinds mensenheugenis in verval lijkt te zijn, heeft vele klassiekers voortgebracht en zelfs hele genres uit de grond gestampt. Detroit techno is vanaf zijn bestaan fantastisch op de kaart gezet. Prachtig en (bewust) legendarisch (gemaakt) zijn de documentaires over de uitvinders van het genre: Juan Atkins, Derrick May en Kevin Saunderson (spoiler: de eerste twee gaan in deze lijst vaker langskomen, de derde niet). Je hoort de basale technologie, de ziel van de machines, doorklinken in vele oude Detroitplaten. Zo luidt het cliche niet alleen, maar zo is het ook precies. Infiniti is een opmerkelijk samenwerkingsproject tussen Detroit-coryfee Juan Atkins en de Nederlandse Orlando Voorn (DJ Fix, Format). Hun ‘Game One’ is een krachtige maar funky technoblauwdruk, vol energie en op lekker hoog tempo (loopt denk ik wel tegen de 140 BPM), die ik nog regelmatig opleg.

88. Stardust – Music Sounds Better With You [1998]

Hoe eenvoudiger; hoe effectiever; hoe beter. Dat credo is wat mij betreft goed van toepassing op Daft Punk, het onwaarschijnlijk populaire Franse duo met de maskers, wier beste platen gewoonweg hun eenvoudigste zijn. Toen deze plaat van gelegenheidsproject Stardust van Daft Punks Thomas Bangalter met Alan Braxe doorlopend op The Box kwam, met zijn intrigerende en vrolijkmakende video, zat ik als tien- tot twaalfjarige altijd aan de TV gekluisterd, zoals ik dat twee jaar eerder bij ‘Around the World’ ook al had (en later ook weer bij Modjo – Lady; toch een beetje het zusje van deze track). De kracht van eenvoud, van herkenbare en vertrouwde klanken waar je lekker in kan kruipen; het is nog steeds geweldig. Ook kun je deze nog steeds heel goed draaien op feestjes.

87. Plaid – Ol [1997]

Plaid laat hier zien dat de brug tussen abstracte electronica en stompende techno niet erg groot is, en het duo maakt en passant hun beste track ooit. Ol begint als stompende, eigenlijk gewoon lompe techno. Donker, klaar om afgespeeld te worden in een of andere bunker waar het gruis door de subwoofers van de muren wordt getrild. Na een kleine twee minuten komen dan die hele lieflijke, mechanische melodietjes opzetten waar Plaid patent op heeft (maar soms wat te ver doorvoert). De hele context van de donkerte verandert en contrasteert met de lichtheid van de melodielaag. Het resulterende samenspel is ontroerend en dansbaar tegelijk.

86. Carl Craig – Sparkle [2005]

Carl Craig is een geniale vent. Regelmatig nemen zijn tracks epische proporties aan, en wanneer achter elkaar gezet op een album, zet dat de luisteraar niet zelden voor een behoorlijke opgave. Het is volgens mij de reden dat album 'Landcruising' ondanks overvolle kwaliteit nooit de erkenning heeft gekregen die het volgens (de zelf niet te bescheiden) Carl Craig had verdiend. Maar onzin is het niet, en op opvolger ‘More Songs About Food and Revolutionary Art’ was die balans dan ook helemaal aanwezig. Overkill door genialiteit ligt bij het werk van ‘C2’ echter vaak op de loer. De muziek is kunstzinnig, inventief, en vaak behoorlijk complex: Carl Craig wordt door sommige bronnen dan ook tot het dubieuze genre getiteld ‘IDM’ gerekend. Toch is dit juist hele pure techno, met een onmiskenbare Detroit-klank en -sfeer. ‘Sparkle’ is – gezien de mans hoogtijdagen in de mid-nineties – een nakomertje. Maar wel een die precies die elementen die Carl Craig zo goed maken allemaal in zich draagt: identiteitsvol, complex, dansbaar, meeslepend en heel coherent met de rest van zijn oeuvre. Als een kwart van deze top100 uit Carl Craig tracks had bestaan, was dat prima verdedigbaar geweest: zelfs voor de diversiteit van de lijst had het niet uitgemaakt. Nu delven andere superclassics onder aliassen als ‘69 – Desire’, ‘Paperclip People – Throw’ en Psyche – ‘Neurotic Behavior’ het onderspit – zijn ze nu ten minste toch nog even genoemd.

avatar van herman
Fijne nummers van Park Hye Jin en Infiniti. Inderdaad wel opvallend al die Koreaanse dames die het zo goed doen de laatste tijd.

avatar van GrafGantz
Puike lijst tot nog toe, ik zit aan m'n scherm gekluisterd. Nog nooit van Pub gehoord maar dat klinkt alsof het heel erg in m'n straatje past dus daar ga ik eens werk van maken

avatar van Gyzzz
85. Soul Capsule – Law of Grace [2001]

Het internet zorgt ervoor dat briljante house en technoplaten die gemaakt leken voor de vergetelheid soms toch een superstatus kunnen krijgen. Blijkbaar niet ondersteund door een effectieve distributie en uitgebracht met kleine oplage zorgt youtube dan na jaren toch voor terechte erkenning. Inmiddels kost deze prachtige (spoiler: maar nog niet eens mooiste) plaat van Soul Capsule minimaal €200 op Discogs. De nostalgische piano en old school drum loops maken van deze plaat een melancholische, zomerse classic.

84. Millsart – Gamma Player [1995]

Wat nu te zeggen over Jeff Mills? Voor mij is deze technoveteraan een van de grootste mysteries uit de hele dance. Want terwijl hij zo ongeveer de grootste naam en reputatie van iedereen heeft en al 25 jaar in de grootste fontsize bovenaan posters staat, is zijn muziek kortgezegd zwaar ontoegankelijk. Pingelende geluiden, gruizige grijstinten van geluid en een absoluut minimum aan melodie kenmerken vrijwel al zijn tracks. Ik herinner me nog goed dat ik in de platenwinkel een paar van zijn (ruimschoots heruitgegeven) klassieke platen op de speler legde en ronduit in de war raakte van het spartaanse geluid dat ik over me uitgestort kreeg. Voor mij is Mills een purist onder de puristen, die door zijn mysterieusheid en reputatie overal mee weg lijkt te komen. Gamma Player (uitgebracht onder de noemer Millsart) is een van zijn beste tracks en lijkt ook rechtstreeks uit een ander sterrenstelsel te komen – hypnotiserend en spiritueel. Plaatopdruk versterkt dat gevoel alleen maar.

83. Donato Dozzy & Tin Man – Test 7 [2014]

Er zijn artiesten die alleen maar Acid maken. Het kenmerkende ronde, wiebelende geluid uit de Roland TB 303, heeft kennelijk zo’n magische uitwerking op artiesten dat ze niet alleen hele albums maar zelfs hele oeuvres eraan toewijden. Tin Man is zo’n artiest, en hij doet het met verve. Deze man heeft zijn leven gewijd aan één soort geluid en is dus een superspecialist te noemen. Op ‘Test 7’ maakt hij de zachte, subtiele variant. Hij doet dit samen met een andere (maar iets minder gespecialiseerde) grootmeester in de ronde technogeluidjes: Donato Dozzy. Samenwerking kan niet misgaan, zou je denken, en dat gaat hij dan ook niet. Lekker laid back acid house voor in de tuin van een rokerige Berlijnse club zodra de zon op komt en het dansen meer in wiegen is overgegaan.

82. Leon Vynehall – Midnight on Rainbow Road [2015]

Deze mag dan wel meer voor de autobahn dan voor de dansvloer zijn: Mightnight on Rainbow Road is een onvervalste housekraker. Er zit zo’n lekkere drive in deze plaat en toch is hij heel chique en gecontroleerd. Een bijzondere combinatie binnen dit op zich al bijzondere concept. De overige tracks van Leon Vynehall zijn ook altijd smaakvol, maar hier slaat hij de spijker op zijn kop.

81. Cybotron – Cosmic Raindance [1981]

Het is lastig om muziek in hokjes te plaatsen als die hokjes nog niet gebouwd zijn in de tijd van het uitkomen van die muziek. Toch kun je Cosmic Raindance met een beetje goede wil onder de allereerste techno en electro scharen. In 1981 kwam deze plaat uit, nog twee jaar vóór Cybotrons bekendste (en kapotgesamplede) ‘Clear’. En in hetzelfde jaar als Kraftwerks ‘Computer Welt’, het album dat vaak genoemd wordt als directe voorloper van Detroit Techno. Het is de allereerste plaat van Juan Atkins, samen met Richard ‘3070’ Davis. Maar het is niet vanwege de pioniersstatus dat ik deze track hier opnoem: Cosmic Raindance behoort wat mij betreft nog steeds tot de 100 mooiste dancetracks. Je hoort de verkenning, de totale vrijheid en het gebrek aan verwachtingspatroon bij wie dan ook. Overladen met een hoeveelheid melodie die je nu vrijwel niet meer tegenkomt is dit een groot avontuur.

GrafGantz schreef:
Puike lijst tot nog toe, ik zit aan m'n scherm gekluisterd. Nog nooit van Pub gehoord maar dat klinkt alsof het heel erg in m'n straatje past dus daar ga ik eens werk van maken


Idd mooie lijst - heel wat in te halen vanaf eind volgende week. Pub is ook niet echt makkelijk te vinden. Wel via zijn label, Ampoule, als (betaalde) download, bijv Pantomime.

avatar van trebremmit
Erg tof inderdaad dat Pub, had er nog nooit van gehoord, maar een prima ontdekking!

avatar van GrafGantz
Leef je nog, Gyzzz?

avatar van Gyzzz
Ben momenteel op vakantie en dus niet echt in de gelegenheid om grotere stukken te typen. Ik hoop volgende week deze lijst te kunnen vervolgen!

avatar van Gyzzz
Ik zie dat ik nog een lijstje van 5 had klaarstaan - laat ik die om de periode te overbruggen toch gelijk maar even neerzetten

80. Omar S – Plesetsk Cosmodrome [2010]

Als je platen van Omar S koopt kun je die het beste bij de man zelf bestellen (een aantal jaar terug althans – recent niet veel meer gekocht). Hoewel de platen uit Detroit moeten komen en Alex. O. Smith alias Omar hoogstpersoonlijk een paar krabbels zet, zijn de platen bij rechtsteekse koop bijna schandalig goedkoop (ik herinner me wat 12”s voor $6 per stuk te hebben aangeschaft). Ondertussen behoren zijn platen in on- en offline platenwinkels altijd juist tot het duurdere segment. Het past allemaal geheel in de esthetiek van deze wonderlijke Detroiter, die zijn hoezen allemaal met paint gemaakt lijkt te hebben. De reden dat hij zich deze knulligheid en wonderlijkheid kan permitteren is simpel: Omar S is de koning van de groove. Buitenaardse modulerende geluiden buitelen over elkaar heen en vormen samen analoge house in zijn zuiverste vorm. Het bewijs dat geweldig undergroundspul vanzelf komt bovendrijven.

79. Theo Parrish – Sweet Sticky [1998]

De kans dat ik platen te moeilijkdoenerig of pretentieus vind is klein. Ik houd van complexiteit en van eindeloze eenvoud, en kan probeersels vaak goed waarderen. Toch zijn er twee artiesten (de tweede komt later in deze lijst terug) die ik op papier ontzettend goed zou moeten vinden, maar waarvan beluistering van willekeurige platen in de platenzaak bijna altijd op een teleurstelling uitloopt. Theo Parrish is een van die artiesten, die zo nu en dan te geniaal lijken om normale klasseplaten uit te brengen en in plaats daarvan zeer ruim geprijsde probeersels rondslingeren. Maar wanneer die te geniale artiesten net aan de binnenkant van de grens opereren, pakt het schitterend uit, en krijg je zoiets als ‘Sweet Sticky’, een lekker dreunerige houseplaat die zo natuurlijk klinkt dat hij heel licht op de maag valt, terwijl hij ondertussen vol met loodzware bassen en dikke funk zit.

78. DJ Sprinkles – Grand Central pt. I (MCDE Bassline Dub) [2009]

Over zware bassen gesproken, mag deze plaat natuurlijk niet in de lijst ontbreken. Gestoeld op een geweldige donkere baslijn murmelt deze track voort tot halverwege de vogeltjes beginnen te fluiten en de boel omhoog stuwen. Ik ben enorm fan van het soort stemsamples dat DJ Sprinkles altijd gebruikt, die in deze edit van Motor City Drum Ensemble de lucht in worden geslingerd door de onderliggende donkerte. Perfecte track voor de late uurtjes in een club (waar ik overigens de laatste jaren helaas zelden nog te vinden ben)

77. Luomo – Synkro [2000]

Lekker gladde house, borderline porno, met architectonische precisie en een randje dub in elkaar gezet. Dat is de vocale house van Luomo, die eigenlijk nergens mee te vergelijken valt. Het mooiste zijn de ongelofelijke contrasten die lekker 13 minuten lang kunnen doorwerken: supersmooth en kil tegelijk, beweeglijk en strak tegelijk, dansmuziek gemaakt voor stilzitten de woonkamer. Contrasten en tegenstellingen gebundeld in een track met de precisie van een Zwitsers uurwerk.

76. Drexciya – Hyrdo Theory [1995]

Dat je vrijwel je hele oeuvre rond één thema – de onderwaterwereld – opzet is natuurlijk één ding. Een ding overigens waarvoor je van goeden huize moet komen om het niet te gimmicky te maken; en gelukkig komt Drexciya van goeden huize. Maar om het ook nog voor elkaar te krijgen om werkelijk elke track te laten klinken alsof hij 300 meter onder de zeespiegel is opgenomen is echt ongelofelijk. Hydro Theory is daar, met zijn bubbelgeluidjes en drukgolven, een perfect voorbeeld van. Militant nautisch geluid: als Underground Resistance de underground-landmacht is, is Drexciya de underground-marine. Bovendien mooi dat als je dit op feestjes draait, het publiek steevast in paniek lijkt te raken en volledig verstoord reageert. En dat allemaal door de coherente kracht van Drexciya.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:34 uur

geplaatst: vandaag om 17:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.