menu

Genres / Rock / De metal top 100 van...

zoeken in:
avatar van AOVV
Ach, ultiem zal geen enkele lijst zijn denk ik, ben benieuwd!

avatar van Johnny Marr
Ik ben ook heeeel benieuwd!

avatar van madmadder
Ik ben ook heeeeeeeeel benieuwd!

avatar van ASman
Ik wil alvast beginnen om te melden dat het voor mij een aartsmoeilijke opgave was om een weloverwogen selectie van 100 te maken. Dat gegeven alleen al vind ik verbazingwekkend; zeker wanneer ik een slordige dertien jaar terug ga in de tijd en bemerk dat ik me als 18-jarige snotneus in 2009 hier op Musicmeter aanmeldde en van metal nog niet zoveel kaas gegeten had.

Uiteraard maakte ik omtrent de tijdsperiode van mijn overgang van de lagere school naar het middelbaar onderwijs al kennis met enkele rockbands die indertijd behoorlijk populair waren onder mijn leeftijdsgenoten: Linkin Park, Limp Bizkit, Korn, Rammstein, Slipknot, Deftones...en dit breidde zich een beetje uit tot een Iron Maiden of Pantera. Er kwamen hier en daar ook eens enkele Large of Rock Tribune compilaties op mijn pad en surfend op enkele video-websites stootte ik al eens op wat tracks van andere groepen. Toch verloor ik gaandeweg mijn tienerjaren mijn interesse in hardere rockmuziek en trok ik op met gasten die een genre zoals hiphop een warmer hart toedroegen. Ik was een oppervlakkige luisteraar, maar geen complete muziekfanaat.

Ik kan dus stellen dat mijn muziekfanatisme pas op latere leeftijd begon; namelijk een goede zeven jaar geleden en de reden voor deze plotse maar intense interesse zal misschien atypisch klinken. Zeker sedert mijn latere tienerjaren had ik het gevoel dat ik een karakter had waarbij een kleine misstap weleens een aanleiding zou kunnen zijn om van het rechte pad af te geraken. Gelukkig liep het nooit helemaal uit de hand, maar men zegt weleens dat zelfkennis het begin van alle wijsheid is en ik had door dat ik hobby's nodig had om te vermijden dat ik wel in een scheve situatie terecht zou komen. Ik begon verwoed te fitnessen, maar aangezien ik na enkele jaren door begon te hebben dat dit niet tot een professionele carrière ging leiden, had ik nog andere afleidingen nodig.

Toen kwamen er een goede zeven jaar geleden plots tracks uit een ver verleden terug naar boven en werd mijn interesse op een of andere manier gepiekt. Meerdere genres bleken me meer dan behoorlijk te liggen: hiphop, blues, jazz, klassieke rock...maar plots was mijn interesse in voornamelijk metal in die mate toegenomen dat ik me doorheen magazines, websites, etc...begon te werken om zoveel mogelijk materiaal op te snorkelen en te leren kennen. Gaandeweg ontwikkelde ik ook een enorme verzamelwoede: ik werd verliefd op fysieke exemplaren van albums en ondanks de "vinyl heropleving" - en dit zal misschien weer vreemd klinken in de oren van anderen - bleken CD's mijn geliefkoosde vorm van fysieke media te zijn. Ik had een vorm van focus gevonden die voor mij bleek te werken: dagelijks sporten, verder studeren en het geld dat ik had spendeerde ik voor een groot deel aan het uitbreiden van mijn fysieke album-collectie. Of ik ook hier weer mijn verzamelwoede als helemaal "gezond" kan omschrijven...daar valt over te redetwisten, maar ik verbraste het tenminste niet aan drank, drugs of aan illustere middelen om de spieren nog wat verder op te pompen.

Nu zijn we in het jaar 2022 en heb ik een fysieke collectie van tegen de 4400 albums, waarvan ongeveer 3/4de wel gelinkt kunnen worden aan metal, hard rock of hardcore punk. Hieruit een selectie van 100 maken, was dus geen makkelijke opdracht. Om dit te doen, heb ik me voornamelijk gefocust op nummers die al vele jaren zijn blijven hangen en die steeds weer terugkeren, nummers die op een of andere manier mijn interesse zodanig aanspraken om me in de band in kwestie en het verwante subgenre te verdiepen of nummers die voor mij liefde op het eerste gehoor waren. Ik heb mezelf beperkt tot een track per band en er zullen ook geen tracks die een volledig album in beslag nemen in de lijst voorkomen. Het is een greep uit 100 van mijn absolute favorieten, waarbij ik veel andere absolute favorieten heb moeten laten vallen.

Nu heb ik jullie voldoende verveeld met mijn autobiografisch geneuzel en wordt het tijd om erin te vliegen!

avatar van ASman
100. Solstice - Cimmerian Codex

Het startschot wordt gegeven met de klanken van deze "epic doom" klassieker uit 1998. Solstice brengt doom met een opvallend Angelsaksisch smaakje. De bijna "olde English" aandoende pronunciatie van de zanger, de loodzware marcherende riffs, de op folk-melodieën geïnspireerde galmende gitaarleads en uitgesponnen songstructuren geven je het gevoel alsof je ten strijde gaat trekken in het Engeland van de vroege middeleeuwen.

Solstice - New Dark Age (1998)

99. The Chasm - In Superior Torment

We steken de plas over om in Mexico kennis te maken met het in cult-kringen bejubelde The Chasm. Geïnspireerd door de aloude Azteekse obsessie met de dood brengt The Chasm een vorm van melodieus-aandoende death metal die op bijna improviserende wijze het Meso-Amerikaanse dodenrijk tot leven lijkt te willen wekken. The Chasm is een band met een uitzonderlijk consistente discografie, maar bevreemdende bezwering die tijdens deze track over me werd uitgeroepen, is me altijd bijgebleven.

The Chasm - Deathcult for Eternity: The Triumph (1998)

98. Reverend Bizarre - Sodoma Sunrise

Vervolgens is het aan Finland om ons een verhaal te vertellen. Reverend Bizarre blies in de vroege jaren 2000 nieuw leven in het traditionele doom genre dat gepionierd werd door kleppers zoals Black Sabbath, Saint Vitus, Pentagram en Trouble. Volgens de Finse traditie deden ze dit door op geheel eigenzinnige wijze alle elementen van het subgenre tot in het extreme te rekken: lome doom-dirges werden nog wat meer uitgesponnen en nog lomer en trager, psychedelische solo's werden met een extra dosis psych geleverd en occulte verhalen werden door de zanger met nog een extra schepje dreigende dramatiek gebracht. Dit "Sodoma Sunrise" is naar Reverend Bizarre normen behapbaar te noemen en was voor mij de perfecte appetizer die mijn liefde voor de muziek van deze Finnen deed openbloeien.

Reverend Bizarre - In the Rectory of the Bizarre Reverend (2002)

97. Misery Signals - Five Years

Je hebt bepaalde subgenres die door mensen die zich verder beginnen te verdiepen in de wereld van de hardere muziek niet meer gesmaakt worden: nu metal, deathcore, melodieuze metalcore... Zo ging het niet voor deze jongen hier. Ik kan nog steeds met volle teugen genieten van een lompe groove of breakdown of een portie tienerangst. Een lans breken voor regelmatig uitgespuwde en verguisde subgenres wil ik gerust nog eens op een ander tijdstip doen, maar voor nu laat ik de muziek van Misery Signals voor zichzelf spreken. "Five Years" is voor mij een werkelijk huzarenstukje binnen de melodieuze metalcore en laat zien waartoe de stijl in capabele handen in staat is. Adolescente frustraties worden uitgespuwd bovenop een begeleiding waarbij de constant wisselende riffs en breakdowns op bijna absurd vlotte wijze aan mekaar geregen worden vooraleer dit alles culmineert in een outro van een binnen het subgenre ongekende pracht. Jongens toch...die outro...

Misery Signals - Of Malice and the Magnum Heart (2004)

96. Dragged Into Sunlight - Boiled Angel/Buried With Leeches

Extreme metal had vroeger schijnbaar de reputatie "muziek voor barbaren" te zijn. Als je dat even in beschouwing neemt, valt het debuut van deze heren uit Liverpool bijna "Dickensiaans" te noemen. Dragged Into Sunlight brengt een mengeling van death metal, black metal, sludge en crust punk en smukt het geheel nog wat verder op met gruwelijke samples van seriemoordenaars en allerhande tuig dat zijn zegje komt doen wanneer de vocalist het niet te druk heeft met het rochelen, brullen, krijsen en grommen van zijn sociopatische one-liners. De band gaat in die mate als levensgevaarlijke gekken tekeer dat je de indruk krijgt dat ze na de opnames nog ergens een overval gaan plegen waarna ze vervolgens besluiten om iedereen in de buurt gewoon om te leggen. Gelukkig zal dit allemaal wel een act zijn, maar wel eentje die bijzonder overtuigend wordt gebracht. "Boiled Angel" en "Buried With Leeches" worden eigenlijk altijd samengevoegd, waarbij het eerste deel fungeert als opbouwende intro vooraleer je volledig in de kolkende hysterie wordt gesmeten.

Dragged into Sunlight - Hatred for Mankind (2009)

avatar van AOVV
Leerrijk inleidend stukje! En meteen ook 5 interessante songs.

Solstice brengt het soort epische doom dat best mistroostig maar eerder dystopisch overkomt. De titel van het album spreekt dan ook boekdelen, de Engelsen alludeerden op de terugkeer van de Middeleeuwen, en soms denk ik dat zij het in 1998 reeds bij het rechte eind hadden..

Vervolgens een - inderdaad - bezwerende song van The Chasm, qua bezetenheid moet ik soms wat denken aan het Zweedse Shining (vooral de combinatie van kwaadaardig klinkende riffs en bezeten vocalen), maar dan toch wat melancholischer. Ook wordt er wel 'ns wat gas teruggenomen, wat de dynamiek van de song ten goede komt. Bevalt me zeer zeker!

Ook Reverend Bizarre (de albumtitel lijkt me een toffe verwijzing naar een bepaald King Crimson-meesterwerkje) schotelt een bezwerend stukje muziek voor, zij het enkele versnellingen lager. Doom wordt DOOOOOOM, de sfeer kon haast niet occulter. Toch zitten er ook enkele Sabbath-achtige versnellingen in (bakken groove) en doet het soleren der gitaar dan weer psychedelisch aan. Beetje van alle markten thuis lijkt het wel, deze band, en dat tonen ze op deze knappe, uitgesponnen track.

Knappe song van Misery Signals, hoewel het mijn genre/ding niet helemaal is. Kan absoluut niet ontkennen dat deze song goed in elkaar zit, alles is ook in evenwicht (hard/zacht, zowel qua instrumentatie als vocalen), het groovet en klinkt best aanstekelijk.

En dan tot slot nog dé ontdekking van dit vijftal, voor mij althans. Heerlijke mengeling van extreme stijlen, bijzonder hoge intensiteit, gewelddadig bijna. De albumtitel Hatred for Mankind maakt al één en ander duidelijk, en als je dan nog niet overtuigd bent van de verdorvenheid van dit obscure gezelschap (zal inderdaad wel een act zijn, dat hoop ik toch), gun de albumcover gerust een blik. Ziek! Je zou dit gerust als "too much" kunnen ervaren, maar voor mij werkt het geweldig.

avatar van Kondoro0614
Na een weekend 'Soulcrusher' helemaal gemist dat 'ASman' zijn top 100 gaat presenteren, en zelfs al is begonnen. Succes, ik ga het volgen en zie in je eerste lichting al dat er wat interessante (en voor mij zelfs onbekende) titels tussen zitten! Nice.

Ik vond overigens een top 100 maken ook erg lastig, en like I said; als er over een aantal jaar weer de kans is een vernieuwende lijst te presenteren, doe ik dat zeker.

avatar van ASman
Voordat we weer het bed kunnen induiken om er morgen weer bij het krieken van de dag terug uit te kruipen, zodat we vervolgens weer onze nikkel kunnen gaan afdraaien op het werk kom ik nog even met een update;

95. Akercocke - Verdelet

Aangezien ik mijn eerste reeks afsloot met wat extreme metal uit Liverpool lijkt het me maar eerlijk dat ik de tweede reeks van start ga met wat extreme metal uit de concurrerende Britse stad van het zuiden: Londen. Akercocke brengt een bonte mengeling van death, black, gothic en prog en dompelt het geheel onder in een satanisch sausje. Ondanks de behoorlijk evenwichtige discografie die ze op hun naam hebben staan, laat de worp die ze in 2005 deden de band op de top van hun kunnen horen. "Verdelet" is hierbij een track die in een bite-sized hap laat horen wat de band in hun mars heeft: een duivels klankenpallet waarbij death metal riffs met de nodige techniek worden afgewisseld met atmosferische post-punk soundscapes en een zanger die al even bezeten varieert tussen demonische growls, cleane zangpartijen en smerige screams.

Akercocke - Words That Go Unspoken, Deeds That Go Undone (2005)

94. Lykathea Aflame - Land Where Sympathy is Air

Wanneer we het hebben over "bizarre" metal scenes dan komt de Tsjechische steevast in de conversatie voor. "Elvenefris" is de enige worp van Lykathea Aflame, maar wel eentje die in underground kringen een onnavolgbare cult-reputatie geniet. Deze brok waanzin laat zich nog best omschrijven als een brouwsel dat tot stand zou komen wanneer een clubje van LSD-liefhebbers Cryptopsy en Nile in de pot gooien en het geheel lekker smeuïg vermengen met wat psychoactieve smaakmakers. Toen ik het album voor de eerste maal opzette, was deze openingstrack al meteen een zichzelf kenbaar makende trap in de noten.

Lykathea Aflame - Elvenefris (2000)

93. Botch - C. Thomas Howell As the Soul Man

Samen met de klasbakken van The Dillinger Escape Plan en Converge opende Botch het subgenre mathcore voor een - naar mathcore normen - grote publiek. Dit wekte wat later op zijn beurt weer prima bands zoals Every Time I Die, Norma Jean of Scarlet tot leven. Deze track is een onvervalste klassieker die me prompt bombardeerde tot liefhebber van niet alleen de band, maar het subgenre in zijn totaliteit. Een wacky songtitel, een wacky songstructuur, beenharde hardcore, technisch gepriegel, sfeervolle passages, een vocalist wiens stembanden je tijdens de track kan horen (en voelen) scheuren...en op de koop toe nog een sneer naar Pete Wentz van Fallout Boy als inspiratiebron voor de lyrics. Het fijnste van mathcore in minder dan 5 minuten. Alstublieft!

Botch - We Are the Romans (2000)

92. Vinterland - Our Dawn of Glory

Zweden kwam in de jaren '90 op de proppen met de Göteborg melodieuze death metal sound, maar wist simultaan ook nog eens een andere sound te ontwikkelen door bands zoals Dissection, Sacramentum, Dawn, Necrophobic...en dit ietwat vergeten Vinterland op de wereld los te laten. De Göteborg melodeath elementen zijn in deze sound aanwezig, maar ook de liefde voor de meer hypnotiserende Noorse black metal scene werden door deze bands in de sound verweven. Vinterland is dan wel niet de populairste band uit deze reeks en hun carrière was kort, maar dat heeft wat mij betreft niets met de kwaliteit die ze hier afleveren te maken. Duistere doch epische melodielijnen die zich in je onderbewustzijn nestelen, een absoluut kille maar ultiem sfeervolle productie en bezeten door merg en been snijdende screams die de muziek van de nodige panache voorzien. "Our Dawn of Glory" is een track die me niet alleen naar de strot greep, maar ze ook nog eens met agressie toekneep zodat duidelijk werd dat ik mijn aandacht best eens mocht vestigen op deze vergeten Zweedse parel.

Vinterland - Welcome My Last Chapter (1996)

91. Demolition Hammer - Skull Fracturing Nightmare

Demolition Hammer verspilt geen 10 seconden om je duidelijk te maken dat ze zijn opgegroeid in het The Bronx van de jaren '80 en dat er met hen niet te sollen valt. De thrash die ze hier brengen is gewelddadig tot in het bijna absurde, maar laat ik nu net mijn schotel thrash wel lusten met een extra dosis peper. Gedurende bijna 6 minuten vegen de New Yorkers je beenhard in frut vaneen om je met de laatste "VIOLEEEENT REQUITAAAAAL" die de vocalist uit zijn gehavende strot kermt nog eens extra in je gezicht te spuwen. Niemand krijgt graag een pak slaag, maar wanneer dit van de hand van extra brutale East Coast thrash metal met een hardcore punk ondertoon komt, kan ik dit enkel een rinkelende aanbeveling noemen.

Demolition Hammer - Epidemic of Violence (1992)

avatar van AOVV
Akercocke klinkt maniakaal (vooral die verdorven vocalen!), maar ook behoorlijk psychedelisch. Via een maalstroom door tijd en ruimte begeeft de band zich op interessante paden, ik hoor er bijvoorbeeld ook de experimenteerdrift van latere projecten als Oranssi Pazuzu in terug. Erg boeiende track, die voor zijn compact karakter toch ook een aantal facetten van de band/muziek laat horen.

Ha, ik hoor hier ook wel de Cryptopsy- en Nile-vibes in terug, grappig (of niet?). Zweverige song die op het eerste gehoor vis noch vlees lijk te bieden, maar beluistering via de koptelefoon leert dat er genoeg in te ontdekken valt, en dat de algemene groove toch best vet is. De vocalen zorgen daarenboven ook voor wat smeuïge smerigheid.

Lekker hyperactieve mathcore van Botch, kan wedijveren met het beste van The Dillinger Escape Plan (Converge staat nog net wat hoger aangeschreven). Enkele onvoorspelbare overgangen zorgen voor bonuspunten, en de zang is om in te kaderen: indrukwekkend!

Lekker ouderwetse death meets black uit Scandinavië, dat Vinterland. Slechts één plaat uitgebracht, zie ik, en het is nou ook weer niet dat de leden van deze band furore maakten in andere bands. Ik ken het verhaal van de band niet, dus daar ga ik geen uitspraken over doen, maar als ik dit hoor, hoor ik wel kwaliteit. De track zit erg goed in elkaar, mooi outro ook, en als geheel werkt het zeer goed. Beetje overdonderend zelfs.

Wat me bij Demolition Hammer meteen opvalt, is het compromisloos vuige karakter van de song. Strak riffwerk, agressief denderende drums en meedogenloze vocalen. Gewelddadig klinkende thrash met punk-invloeden, de vuistslagen komen bijna fysiek aan, frontaal op mijn smoelwerk. De gitaarsolo's komen ook lekker binnen: ze eisen even de aandacht op, maar ook weer niet te lang, zodat men snel terug kan overgaan tot de brute orde van de dag.

avatar van ASman
Het weekend is nog net niet afgelopen, dus we geven nog maar eens een rondje van de zaak;

90. Necrophobic - Unholy Prophecies

Necrophobic ging al vrij snel in hun carrière - namelijk vanaf de tweede plaat - het pad op van de Dissection/Sacramentum/Dawn/Vinterland stijl en deden dat eveneens uitstekend, maar op de demo's en het debuutalbum brachten de Zweden nog een lekker kwaadaardige vorm van "blackened death metal". Al durf ik mezelf wel fan te noemen van het grootste deel van de discografie van de band, blijft het toch het eerste wapenfeit dat het bloed in mijn aderen nog net dat tikje sneller doet pompen. "Unholy Prophecies" laat dan ook op enthousiaste wijze horen waarvoor ik aan het The Nocturnal Silence buffet aanschuif en waarom iedereen dat eigenlijk eens zou moeten doen: riffs, riffs en nog meer riffs. De Slayer-achtige bottenkrakers, heerlijk duistere melodielijnen en rabiate vocalen worden met zodanig veel overgave gebracht dat Satan zelve er nog van zou durven gaan blozen.

Necrophobic - The Nocturnal Silence (1993)

89. Dir En Grey - Vinushka

Toen ik de eerste keer in contact kwam met Dir En Grey dacht ik te maken te hebben met zo'n doorsnee "visual kei" band. "Niet mijn meuk" dacht ik en zoals wel vaker het geval is, dacht ik verkeerd. Want vanaf het moment dat ik in contact kwam met hun door critici bejubelde kroonjuweel "Vinushka" was ik verkocht. De band brengt een maniakale mengeling van alternatieve metal en metalcore en zoals we wel van Japan gewend zijn, doen ze dat volledig op zijn Japans: eigenzinnig, wars van alle conventies en...nu ja...gewoon heel erg Japans. Centraal hier staat het overweldigende strottenwerk van vocaal kunstenaar Kyo: zingen, hoog en laag, gillen, krijsen, grunten, grommen, gorgelen, schreeuwen...het passeert allemaal de revue op een manier die je zou kunnen omschrijven als "kijk eens mama wat ik kan zonder handen" maar die gewoon zo aanstekelijk werkt dat ik er onmogelijk aan kan weerstaan.

Dir en grey - Uroboros (2008)

88. Eyehategod - Blank

De "Louisiana sludge" scene is een van de Amerikaanse regionale metal scenes die op een hondstrouwe schare fans kan rekenen met Eyehategod als een van de vooraanstaande exponenten van de scene. De sound van de band kwam tot stand nadat de bandleden in bezit kwamen van een tape waarop enkele nummers van doom pioniers Trouble op de ene kant stonden met wat nummers van legendarische hardcore band Black Flag op de andere kant. De verdere inspiratie werd gehaald uit de complete miserie van het leven in New Orleans wanneer het niet de Mardi Gras tijd van het jaar is. En dat New Orleans ook vooral veel ellende is, mag volgens de heren van Eyehategod niet vergeten worden. "Blank" is het uitgelezen nummer om de welgemeende vinger op te steken naar alles en iedereen. Je werk? De pot op. Partner en kinderen? Weg ermee. Je hebt jezelf en je miserie om je te vergezellen. Waarom daar niet gewoon vrede mee nemen? Deze boodschap van algemeen nut wordt vertaald in zompige bluesy doom-riffs, punk-achtige uitspattingen, een strot dat zonder enige vorm van techniek of overlevingsdrang zichzelf volkomen aan gort kermt en vooral heel erg veel feedback. Dit komt na al die jaren nog steeds bij mij binnen als een mokerslag.

Eyehategod - Take as Needed for Pain (1993)

87. Pagan Altar - Judgement of the Dead

Deze Londense band gevormd rond het vader-en-zoon Jones duo namen hun Sabbathiaanse doom kleppers op in de jaren '80, maar het duurde tot de jaren '90 vooraleer ze uitgebracht werden. Met aandrang werden de originele opnames uitgebracht zoals opgenomen en op een vreemde manier komt dit het occulte karakter van de muziek ten goede. Want waar we op papier te maken hebben met een van de eerste exponenten van de traditionele doom metal, blijft het uiteindelijke product klinken als een lang vergeten relikwie dat ergens uit de grond in Wicker Man territorium werd opgegraven. "Hooded corpses form the jury, point with pent up fury, judgement of the dead" doet nog altijd de rillingen over mijn rug lopen.

Pagan Altar - Volume 1 (1998)

86. Infester - Chamber of Reunion

Dit enige album van Infester werd jarenlang beschouwd als de vergeten heilige graal van de jaren '90 death metal. Menig death metal fanaat telde honderden euro's neer om een fysieke kopie van deze gitzwarte portie moerasslijk te bemachtigen. Gelukkig voor de liefhebber kreeg het album eerst een fysieke reissue op Martyrdoom en vervolgens nog een op Krucyator. Infester laat hier een versie van death metal horen die de "kwaadaardige" elementen van het genre benadrukt en uitvergroot tot angstaanjagende proporties. De vocalen klinken alsof de zanger tijdens het moment van opname bezeten werd door een demon en de microfoon volledig achteraan in zijn strot duwde voor maximaal effect, de modderige gitaarriffs en mokerende drums bezorgen je een bijna fysieke afranseling, het sporadische gebruik van Castlevania-achtige synths doen de indruk wekken dat op ieder moment iets achter je gaat opduiken en zelfs de breakdowns doen je sidderen en beven...niet omdat het noodzakelijk zo "brutal" klinkt, maar gewoon omdat het allemaal zo legitiem boosaardig overkomt. Death metal kan in vele gedaanten komen: brutaal, groovy, technisch, abstract, smerig...maar ondanks het donkere karakter van het genre blijft het zeldzaam dat het klinkt alsof het daadwerkelijk uit de diepste krochten van de hel komt gekropen zoals dit ene album van Infester en dan met name dit "Chamber of Reunion".

Infester - To the Depths, in Degradation (1994)

avatar van AOVV
Vét nummer van Necrophobic, met enkele erg gave overgangen en vocalen die eens diepgeworteld vast in de klei zaten en plotsklaps op de wereld zijn losgelaten. Er gaat een soort primitieve oerkracht uit van de track, het donkere "black" karakter wordt vermengd met de bruutheid en agressie van death (en ook wel een klein beetje thrash) metal.

Nooit helemaal warmgelopen voor Dir en grey - en ik hou wel van m'n portie eigenzinnige gekkigheid van tijd tot tijd - maar deze track is me altijd wel als één van hun betere bijgebleven, net door dat complete karakter. Alles wat de band kan/wil doen, passeert de revue, en frontman Kyo toont zich een stemmenkunstenaar.

Fijne melange van doom, sludge, een vleugje stoner en hardcore punk, gebracht door Eyehategod. Geen doetjes, zoals de bandnaam en de cover van het album waarop deze song staat al doen vermoeden. En, vooral: het komt allemaal oprecht over, de haat en misnoegdheid zijn duidelijk te voelen.

Pagan Altar brengt een soort lo-fi-versie van Black Sabbath, inclusief off-key zang, uit de band springende, machtige riffs en een lustig groovende ritmesectie. Klinkt heel erg rommelig, maar net daarin ligt de charme wat mij betreft!

Lekkere portie smerigheid van Infester om de boel mee af te sluiten en gelijk finaal te slopen. Ik had er nog nooit van gehoord (ik lees op de albumpagina ook dat het echt obscuur spul is), maar dit smaakt, hoewel ik vrijwel meteen de neiging krijg te gaan kotsen tot gal en huig in stekende pijn smeken om vergiffenis, naar meer! Eigenlijk is dit net het soort muziek waarvan 9 op de 10 mensen waaraan ik vraag wat ze ervan vinden iets zullen antwoorden in de trant van "dit is verschrikkelijk", en ik ze helemaal gelijk moet geven, en toch die sardonische grijnslach niet van mijn gezicht kan vegen.

avatar van Johnny Marr
Fok me, wat is die Eyehategod-track lekker!

avatar van ASman
De middagstond heeft een metalen plaat in de mond. Hier komen er nog eens vijf.

85. Dying Fetus - Subjected To A Beating

Dying Fetus was een van de bands die me van een complete death metal leek naar een death metal fan converteerde. Toevallig vond die conversie ook plaats in de periode waar de Marylanders hun carrière-hoogtepunt "Reign Supreme" op het publiek loslieten. Zoals de meeste bands uit de opperste regionen van de death metal weet Dying Fetus een eigen auteurshandtekening te hebben; eentje waar slam, groove, techniek en baldadigheid met het nodige vakmanschap worden gecombineerd. "Subjected To A Beating" laat wat mij betreft een band in topvorm horen.

Dying Fetus - Reign Supreme (2012)

84. Khanate - Pieces of Quiet

Van alle O'Malley projecten - die regelmatig weleens tot sterke resultaten durven te leiden - is het debuutalbum van Khanate het exemplaar dat de grootste stempel op mijn onderbewustzijn heeft gedrukt. Drone metal wordt omgetoverd tot een uitstalkast van pure horror waar verpulverende gitaar- en basdrones en drumslagen, trommelvlies-beschadigende feedback en de door merg en been snijdende seriemoordenaarskreten van Alan Dubin alle onvoorbereide zielen doen huiveren. "Pieces of Quiet" zet hierbij meteen de toon voor de rest van het album. Ondanks alles valt op hoe "catchy" en "quotable" het geheel overkomt; je zou met de tracks vers in je hoofd nog zonder het zelf te beseffen "silence...while I strip...bones" uit je mond te laten ontglippen tijdens een van je Tinderdates!

Khanate - Khanate (2001)

83. Esoteric - A Worthless Dream

Esoteric is samen met bijvoorbeeld Napalm Death, Godflesh en uiteraard founding fathers Black Sabbath een vooraanstaande metalen telg uit de stal van Birmingham. De band wordt weleens onder het "funeral doom" genre geschaard, maar naar mijn bescheiden mening dekt dat de lading niet. Wat deze Brummies brengen kan alleen maar omschreven worden als een kolkende trippy psychedelische gitzwarte kosmische doom horror die voor zoverre mij bekend is met niets anders vergeleken kan worden. Esoteric weet keer na keer een topalbum af te leveren, maar het is "The Pernicious Enigma" uit 1997 dat de band op de top van hun psychoactieve kunnen laat horen. Hoewel het gefundenes fressen lijkt te zijn voor de gemiddelde liefhebber van LSD, zou ik het gebruik hiervan tijdens dit album nog eens extra sterk afraden tenzij je in je nachtkastje wakker wenst te worden. Laat dit "A Worthless Dream" je in nuchtere toestand maar meezuigen in de krankzinnige trip.

Esoteric - The Pernicious Enigma (1997)

82. Fates Warning - Still Remains

Een Fates Warning favoriet uitkiezen, heeft me toch behoorlijk wat zweetdruppels gekost. Werd het de mythische magie uit de John Arch periode? Of toch de gevoelige pathos van het Ray Alder werk?
Uiteindelijk kon ik toch niet om Alder heen... Want hoezeer ik John Arch ook een warm hart toedraag, is het Ray Alder die gewoonweg in bezit is van een van mijn favoriete stemgeluiden binnen de wereld van de hardere rockmuziek. Soulvol, warm en toch ergens doordrongen van een diepgewortelde droefheid weet het vocale werk van de beste man bij mij altijd een zekere snaar te raken. Natuurlijk wil ik ook de rest van de band niet teniet doen, want het zijn allemaal stuk voor stuk toppers die functioneren binnen een topband. "Still Remains" is afkomstig van een ietwat onderbelicht Fates Warning album, maar laat als je het mij vraagt de magistrale klasse van de band in volle glorie horen.

Fates Warning - Disconnected (2000)

81. YOB - Adrift In The Ocean

Tussen mij en de kosmisch psychedelische stoner doom van YOB was het liefde op het eerste gehoor. Zoals de meeste eigenzinnige bands is het geesteskind van Mike Scheidt niet voor iedereen weggelegd, maar keer op keer weten ze iets af te leveren dat bij mij in ieder geval binnen gaat als zoete koek. Het album "Atma" is - ondanks het feit dat het een erg sterk en ietwat onderbelicht album is - misschien wel niet mijn absolute nummer een uit de kronieken van de band, maar het huisvest wel mijn favoriete YOB track. "Adrift in the Ocean" laat alle elementen van de YOB sound in volle ornaat horen: transcendentale melodieën (luister maar eens naar die prachtige openingstokkels), loodzware riffs, tribale drumpartijen en de Geddy-Lee-op-een-extra-portie-DMT vocalen van Scheidt die ook van tijd tot stond nog eens een absoluut primordiale oerbrul uit zijn strot weet los te laten.

YOB - Atma (2011)

avatar van jasper1991
Still Remains goede keuze

avatar van ASman
Na een periode van drukte kom ik nog eens af met een update;

80. Ved Buens Ende - I Sang For The Swans

Ved Buens Ende kon je met een gerust geweten uniek in zijn genre noemen. Black metal? Psychedelische rock? Avant-garde? Een beetje alles van dat en ook weer niet. "I Sang the Swans" is een track die je in een enkeltje richting Silent Hill schopt.

Ved Buens Ende - Written in Waters (1997)

79. Evoken - Antithesis of Light

Meesters van de alles verzwelgende duisternis; als grootmacht binnen het funeral doom genre kon een inclusie van Evoken in mijn lijst niet uitblijven. "Antithesis of Light" geeft je het verstikkende gevoel alsof je onder de catacomben van een onguur kerkhof vastzit - een sfeerschepping die je trouwens een handelsmerk van de band mag noemen.

Evoken - Antithesis of Light (2005)

78. Psychotic Waltz - A Psychotic Waltz

Doorheen de jaren heeft Psychotic Waltz een status als cultfavorieten in de prog metal verworven. Om dit wat extra in te verf te zetten, deel ik hier de track "A Psychotic Waltz" als proevertje. Dissonant-aandoende instrumentatie, gepassioneerde vocalen en een licht psychedelische zweem...een eigenzinnige band met een eigenzinnig karakter. En of het resultaat er mag wezen.

Psychotic Waltz - A Social Grace (1990)

77. maudlin of the Well - Birth Pains of Astral Projection

maudlin of the Well beweerde graag dat hun muziek tot stand kwam na vele episodes van "lucide dromen" en "astraal projecteren"...een beetje zelfingenomen natuurlijk, maar feit is wel dat de muziek van de band nog steeds klinkt als niets anders op de markt. Een avant-garde metal band die zich daadwerkelijk "avant-garde" mocht noemen en evenveel aandacht gaf aan originele krankzinnigheid als aan bevreemdende sfeerschepping. "Birth Pains of Astral Projection" is wat mij betreft een meesterwerk welk de band in al hun facetten laat horen.

Maudlin of the Well - Bath (2001)

76. Manilla Road - Mystification

De ongekroonde koningen van de traditionele underground heavy metal. In een discografie van consistente klasse is het moeilijk om een Manilla Road favoriet uit te kiezen, maar ik ga uiteindelijk voor het titelnummer van de klassieker "Mystification". Absolute meesters in het combineren van een mystieke sfeer met swingende riffs: als deze track dat niet duidelijk maakt, dan weet ik het ook niet meer.

Manilla Road - Mystification (1987)

Gast
geplaatst: vandaag om 20:49 uur

geplaatst: vandaag om 20:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.